2 hours ago
மருத்துவமனை கேண்டீனில் ஒரு மாலை
நந்தினியின் மனதில் மீண்டும் இடம்பிடித்த விக்கி
மறுநாள் காலையில் ரத்னம் வழக்கத்தைவிட உற்சாகமாக இருந்தான்.
மருத்துவர் அனுமதியுடன் நடக்கும் பயிற்சியைத் தொடங்குவதற்காக ஹரிணி வந்திருந்தாள். விக்கியும் வழக்கம்போல் மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்தான். நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
ஹரிணி: “ரத்னம், இன்று நாம் ஒரு சிறிய மாற்றம் செய்யலாம். நேற்று நீங்கள் நடந்த தூரத்தைவிடக் கொஞ்சம் அதிகமாக நடக்க முயற்சி செய்யலாம். ஆனால் உங்கள் உடம்பு ஒத்துழைத்தால் மட்டும்தான். ஏதாவது வலி, தலைசுற்றல் அல்லது அதிகமான சோர்வு ஏற்பட்டால் உடனே சொல்ல வேண்டும். முன்னேற்றம் வேண்டும் என்பதற்காக உடம்பை வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது.”
ரத்னம்: “ஹரிணி, நான் தயாராக இருக்கிறேன். இத்தனை நாட்களாகப் படுக்கையில் இருந்துவிட்டு இப்போது ஒவ்வொரு அடியாக நடக்கும்போது, என்னுடைய வாழ்க்கையே திரும்பக் கிடைக்கிற மாதிரி இருக்கிறது. இன்னும் எத்தனை நாட்கள் ஆகும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. முன்பு என்னால் முடியாது என்று நினைத்தேன். இப்போது உங்களுடைய உதவியால் என்னால் முடியும் என்று தோன்றுகிறது.”
ஹரிணி: “அந்த நம்பிக்கையை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஒரே நாளில் செய்துவிட வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். உங்களுடைய உடல்நிலைதான் முதன்மை. இப்போது மெதுவாக எழுந்து நிற்கலாம். விக்கி, நீங்கள் அந்தப் பக்கத்தில் இருங்கள். நந்தினி, நீங்கள் அருகில் இருங்கள். நான் சொல்லும்போது மட்டுமே உதவி செய்யுங்கள். பாதுகாப்பாகப் பயிற்சி செய்வதுதான் முக்கியம்.”
விக்கி உடனே தன்னுடைய இடத்தில் நின்றான்.
விக்கி: “சரி மேடம். அண்ணா, நீங்கள் அவசரப்பட வேண்டாம். முதலில் நிதானமாக எழுந்து நிலையாக நில்லுங்கள். உங்களுக்கு என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்கிறேன். ஆனால் உங்கள் உடம்பு சோர்வாக இருந்தால் உடனே சொல்லிவிடுங்கள். இன்று அதிக தூரம் நடக்க வேண்டும் என்று மட்டும் நினைத்துக்கொண்டு சிரமப்பட வேண்டாம். நீங்கள் பாதுகாப்பாக நடப்பதுதான் எங்களுக்கு முக்கியம்.”
ரத்னம் மெதுவாக எழுந்தான். ஹரிணி அவனுக்கு உதவி செய்தாள். விக்கி அருகில் நின்று தேவையான உதவிக்குத் தயாராக இருந்தான்.
முதல் சில அடிகள் மெதுவாக நகர்ந்தன.
நந்தினி மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு பார்த்தாள். ரத்னம் ஒவ்வொரு அடியாக நடக்கும்போது அவளுடைய கண்களில் மகிழ்ச்சியும் பயமும் மாறிமாறித் தோன்றின.
ரத்னம்: “நந்தினி, நான் நடப்பதைப் பார்க்கிறாயா? முன்பு இதற்காக எவ்வளவு பயந்தேன் தெரியுமா? இப்போது உன் முன்னால் நடக்கும்போது எனக்கு இன்னும் தைரியமாக இருக்கிறது. நீ என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணரும்போது நான் இன்னொரு அடி எடுத்து வைக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”
நந்தினி: “பார்க்கிறேன் ரத்னம். ஒவ்வொரு அடியையும் நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நீ இப்படி நடக்க ஆரம்பித்திருப்பதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது தெரியுமா? ஆனால் நீ என்னுடைய மகிழ்ச்சிக்காக உடம்பை வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது. ஹரிணி சொல்வதைக் கேள். மெதுவாக நட. உன்னுடைய உடல்நிலை நன்றாக வேண்டும். நீ மீண்டும் வீட்டுக்கு வந்து என்னுடன் நடந்து பேசும் நாளைத்தான் நான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”
ரத்னம் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.
ரத்னம்: “அந்த நாள் நிச்சயமாக வரும், நந்தினி. அப்போது நாம் இருவரும் வீட்டில் உட்கார்ந்து பழைய விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். இப்போது என்னால் செய்ய முடியாத பல விஷயங்களை அப்போது செய்வேன். நீ இத்தனை நாட்களாக என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். உன்னுடைய அக்கறையை நான் மறக்க மாட்டேன்.”
ஹரிணி அவனுடைய பயிற்சியைத் தொடர்ந்து கவனித்தாள். சில அடிகளுக்குப் பிறகு அவனை ஓய்வெடுக்கச் சொன்னாள்.
ஹரிணி: “சரி ரத்னம், இன்றைக்கு இவ்வளவு போதும். நீங்கள் நேற்று இருந்ததைவிட நன்றாக முயற்சி செய்திருக்கிறீர்கள். அதற்காக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். ஆனால் உடம்புக்கு ஓய்வும் தேவை. இப்போது உட்கார்ந்து கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுங்கள். நாளை மீண்டும் பயிற்சி செய்யலாம்.”
ரத்னம்: “சரி ஹரிணி. இன்று எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. என்னால் நடக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. நீங்களும் விக்கியும் எனக்கு அருகில் இருந்தது பெரிய உதவியாக இருந்தது. நந்தினியும் என்னை உற்சாகப்படுத்தினாள். உங்களுடைய உதவி இல்லாமல் நான் இவ்வளவு முன்னேறியிருக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்.”
விக்கி: “அண்ணா, நீங்கள் முயற்சி செய்வதுதான் முக்கியம். நாங்கள் அருகில் இருந்து உதவி செய்கிறோம். ஆனால் இந்த முன்னேற்றம் உங்களுடைய முயற்சியால்தான் கிடைக்கிறது. நீங்கள் நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யுங்கள். ஒருநாள் வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது இந்த நாட்களை நினைத்துப் பார்த்து நாமெல்லாம் மகிழ்ச்சியாகப் பேசலாம்.”
நந்தினி விக்கியைப் பார்த்தாள்.
அவன் ரத்னத்தை ஊக்கப்படுத்தினான். ஆனால் ரத்னத்தின் முன்னேற்றத்தைத் தன்னுடைய சாதனையாகக் கூறவில்லை. அவனுடைய முயற்சிக்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்தான்.
அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய மதிப்பு மேலும் அதிகரித்தது.
---
மதிய நேரம் நெருங்கியது.
ரத்னம் பயிற்சிக்குப் பிறகு ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணி வேறு நோயாளிகளைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தாள். நந்தினி காலை முதல் சரியாகச் சாப்பிடவில்லை. விக்கியும் அவளுடைய முகத்தில் சோர்வைக் கவனித்தான்.
விக்கி: “நந்தினி, நீங்கள் இன்று காலையில் இருந்து சரியாகச் சாப்பிடவில்லை என்று நினைக்கிறேன். ரத்னம் அண்ணாவைக் கவனிப்பதில் உங்களுக்கே நேரம் கிடைக்கவில்லை. இப்போது அவர் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். நீங்கள் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தால் நல்லது. மருத்துவமனை கேண்டீனில் சாப்பாடு கிடைக்கும். நான் உங்களுடன் வருகிறேன். அண்ணா விழித்தால் உடனே திரும்பி வந்துவிடலாம்.”
நந்தினி: “விக்கி, எனக்குப் பசி இல்லை. காலையில் கொஞ்சம் சாப்பிட்டேன். இப்போது ரத்னம் தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டால் நான் அவருடைய அருகிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அவர் எழுந்ததும் என்னைத் தேடுவார். அதனால் இங்கேயே இருந்துவிடலாம் என்று தோன்றுகிறது.”
விக்கி: “நீங்கள் அவருக்கு அருகில் இருப்பது முக்கியம் என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால் உங்களுடைய உடல்நிலையும் முக்கியம். நீங்கள் சாப்பிடாமல் இருந்தால் சோர்வாகிவிடுவீர்கள். அப்போது அவரைக் கவனிப்பதற்கே சிரமமாக இருக்கும். அவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக உங்களுடைய தேவைகளை முற்றிலும் மறந்துவிடாதீர்கள். நான் இங்கேயே இருந்து அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன். அவர் எழுந்தால் உடனே உங்களுக்குத் தகவல் சொல்கிறேன். நீங்கள் பத்து அல்லது பதினைந்து நிமிடங்கள் சாப்பிட்டுவிட்டு வரலாம்.”
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். நான் காலையில் இருந்து என்னைப் பற்றியே நினைக்கவில்லை. ஆனால் உன்னை இங்கே விட்டுவிட்டு வருவதற்கும் கொஞ்சம் தயக்கமாக இருக்கிறது. ரத்னம் எழுந்து ஏதாவது கேட்டால் என்ன செய்வாய்?”
விக்கி: “அண்ணா எழுந்தால் நான் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். அவருக்குத் தேவையானது என்ன என்று கேட்பேன். மருந்து அல்லது மருத்துவ உதவி தேவைப்பட்டால் செவிலியரிடம் சொல்லிவிடுவேன். அதற்காக நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். உங்களுடைய உடல்நிலையையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் சொல்வது உங்களுடைய நலனுக்காகத்தான். நீங்கள் எங்களுக்காக எவ்வளவு அக்கறை காட்டுகிறீர்களோ, அதேபோல் உங்களையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
நந்தினியின் முகத்தில் மென்மையான புன்னகை தோன்றியது.
நந்தினி: “சரி விக்கி. நான் போய்விட்டு வருகிறேன். ரத்னம் எழுந்தால் எனக்குத் தொலைபேசியில் சொல்லு. அவருக்கு ஏதாவது தேவையிருந்தால் உடனே உதவி செய். நான் கேண்டீனுக்குப் போய்விட்டு விரைவில் வந்துவிடுகிறேன்.”
விக்கி: “சரி. நீங்கள் நிதானமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு வாருங்கள். அவசரமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு வர வேண்டியதில்லை. அண்ணா இப்போது நன்றாக ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.”
நந்தினி கேண்டீனை நோக்கி நடந்தாள்.
அவளுக்குப் பின்னால் வந்த விக்கி, ரத்னத்துக்குத் தேவையான தண்ணீர் பாட்டிலை அருகில் வைத்துவிட்டு, நந்தினியுடன் வெளியே வந்தான். கேண்டீனுக்குச் செல்லும் வழியில் இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக நடந்தார்கள்.
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா? நீ இப்போது என்னிடம் பேசும் விதம் மிகவும் மாறியிருக்கிறது. முன்பு நீ என்னைப் பார்க்கும்போது உன்னுடைய உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசுவாய். என்னுடைய அழகைப் பற்றிப் பாராட்டுவாய். இப்போது என்னுடைய உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது, நான் சாப்பிட்டேனா, ரத்னத்துக்கு என்ன தேவை என்று கேட்கிறாய். உன்னுடைய இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்கும்போது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்த மாற்றம் எப்படி வந்தது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”
விக்கி மெதுவாக நடந்துகொண்டே பதில் சொன்னான்.
விக்கி: “நந்தினி, நான் உங்களிடம் முதலில் பேச ஆரம்பித்தபோது என்னுடைய மனதில் இருந்த உணர்வுகளையே முக்கியமாக நினைத்தேன். உங்களுடன் பேசினால் எனக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது. நீங்கள் சிரித்தால் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். அதனால் நீங்களும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறீர்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் தெளிவாகப் பேசியபோது, ஒருவருடைய உணர்வுகளையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையையும் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தெரிந்தது. நான் உங்களை விரும்பினேன் என்பதற்காக நீங்கள் என்னை விரும்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது சரியில்லை. அதன்பிறகு என்னுடைய எண்ணங்களை மாற்றிக்கொள்ள முயற்சி செய்தேன்.”
நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.
விக்கி: “ஆரம்பத்தில் அது எனக்குக் கடினமாக இருந்தது. உங்களை நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். சாப்பிடுவதிலும் படிப்பதிலும் கவனம் குறைந்துவிட்டது. என் அம்மா என்னிடம் பேசினார்கள். உங்களிடமும் பேசினார்கள். அப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. நான் உங்களைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தால், என்னுடைய வாழ்க்கை பாதிக்கப்படும். அதனால் உங்களை மறந்துவிட வேண்டும் என்று என்னை நானே கட்டாயப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, என்னுடைய பொறுப்புகளைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். உங்களுடைய கணவருக்கு உதவி செய்வதும், என்னுடைய படிப்பைக் கவனிப்பதும், அம்மாவை வருத்தப்படுத்தாமல் இருப்பதும் முக்கியம் என்று புரிந்துகொண்டேன்.”
நந்தினி: “உன்னுடைய அம்மா உன்னிடம் பேசியது நல்ல விஷயம். அவர்களுக்கு உன்னுடைய மனநிலை பற்றி எவ்வளவு கவலை இருந்திருக்கும்! நீ சாப்பிடாமல், தூங்காமல் இருந்தால் அவர்கள் எப்படி நிம்மதியாக இருப்பார்கள்? நீ இப்போது உன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் விக்கி, உன்னிடம் இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்ல வேண்டும். ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் நமக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக, நம்முடைய மதிப்பே குறைந்துவிட்டது என்று நினைக்கக் கூடாது. உன்னுடைய நல்ல குணத்திற்கும் உன்னுடைய எதிர்காலத்திற்கும் தனியான மதிப்பு இருக்கிறது.”
விக்கி: “அதை இப்போது புரிந்துகொள்கிறேன், நந்தினி. முன்பு நான் உங்களிடம் என்னுடைய உணர்வுகளைச் சொல்லிவிட்டால், அதற்குப் பிறகு எல்லாம் எனக்குச் சாதகமாக நடக்க வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். நீங்கள் மறுத்ததும் எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது உங்களுடைய முடிவு தவறில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறேன். நீங்கள் உங்களுடைய கணவரை நேசிக்கிறீர்கள். அவர் குணமாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறீர்கள். அவருடன் உங்களுடைய வாழ்க்கையைத் தொடர விரும்புகிறீர்கள். அந்த வாழ்க்கையை நான் மதிக்க வேண்டும். அதுதான் என்னுடைய பொறுப்பு.”
நந்தினி சிறிது நேரம் பேசவில்லை.
அவனுடைய வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒரு நிம்மதியை ஏற்படுத்தின. அவன் தன்னுடைய உணர்வுகளை மறைக்காமல் சொன்னான். அதே நேரத்தில், அவற்றை வைத்து அவளிடம் எந்த உரிமையையும் கோரவில்லை.
அவள் மெதுவாகப் பேசினாள்.
நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும். ஆரம்பத்தில் உன்னுடைய பாராட்டுகள் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. நீ என்னைப் பார்க்கும்போது மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவாய். நான் சிரித்தால் நீயும் சிரிப்பாய். அந்தச் சிறிய விஷயங்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தன. ஆனால் இப்போது உன்னுடைய குணத்தைப் பார்க்கும்போதுதான் உன்னைப் பற்றிய நல்ல எண்ணம் உருவாகிறது. ரத்னத்துக்கு உதவி செய்யும்போது நீ காட்டும் பொறுமை, அவருடைய உடல்நிலை பற்றிப் பேசும்போது நீ காட்டும் அக்கறை, என்னுடைய பெற்றோரிடம் நீ நடந்துகொண்ட விதம்—இவையெல்லாம் எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றுகின்றன.”
விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் ஆச்சரியம் தெரிந்தது.
விக்கி: “நீங்கள் என்னைப் பற்றிப் இப்படிப் பேசுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் இதை வேறு விதமாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன். நீங்கள் என்னுடைய நல்ல குணத்தைப் பாராட்டுகிறீர்கள் என்பதையும், என்னை மதிக்கிறீர்கள் என்பதையும் புரிந்துகொள்கிறேன். அதற்காக நீங்கள் என்னை விரும்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க மாட்டேன். நீங்கள் ஏற்கெனவே என்னிடம் உங்கள் முடிவைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டீர்கள். அதை நான் மதிக்கிறேன்.”
நந்தினி அவனுடைய பதிலைக் கேட்டதும் மனதிற்குள் மகிழ்ந்தாள்.
நந்தினி: “அதுதான் விக்கி. உன்னுடைய இந்தப் புரிதல்தான் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. நான் உன்னை ஒரு நல்ல நண்பனாக மதிக்கிறேன். நீ ரத்னத்துக்கும் உதவுகிறாய். என்னுடைய பெற்றோரிடமும் மரியாதையாக நடந்துகொள்கிறாய். என்னுடைய நலனையும் கவனிக்கிறாய். இந்த நல்ல குணங்களை நான் பாராட்டாமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் அதனால் நம்முடைய உறவின் எல்லை மாறிவிட வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. நீயும் அதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய். அதுவே எனக்கு நிம்மதி.”
விக்கி தலையசைத்தான்.
விக்கி: “நான் புரிந்துகொள்கிறேன். நீங்கள் என்னிடம் நம்பிக்கையுடன் பேச முடிகிறது என்றால், அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாற்ற வேண்டும். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் எந்தக் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தக் கூடாது. ரத்னம் அண்ணா என்னை நம்புகிறார். நீங்கள் என்னை ஒரு நல்ல நண்பனாக மதிக்கிறீர்கள். இந்த இரண்டு நம்பிக்கைகளையும் நான் காப்பாற்ற வேண்டும். அதற்காகத்தான் இனிமேல் கவனமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன்.”
அவர்கள் கேண்டீனை அடைந்தார்கள்.
நந்தினி உணவு வாங்குவதற்காக வரிசையில் நின்றாள். விக்கி அவளிடம் என்ன சாப்பிடப் போகிறீர்கள் என்று கேட்டான்.
விக்கி: “நந்தினி, உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? இட்லி இருக்கிறது, தோசை இருக்கிறது. உங்களுக்குப் பிடித்ததை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் ஏதாவது சாப்பிட வேண்டும். காலை முதல் நீங்கள் ரத்னம் அண்ணாவைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய உடம்புக்கும் சக்தி தேவை. நீங்கள் நன்றாக இருந்தால்தான் அவரையும் நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும்.”
நந்தினி: “சரி, நான் இட்லி வாங்கிக்கொள்கிறேன். உனக்கு வேண்டுமா? நீயும் என்னுடன் சாப்பிடலாம். உனக்கு இப்போது படிப்பும் இருக்கிறது. தினமும் மருத்துவமனைக்கு வருகிறாய். நீயும் உன்னுடைய உடல்நிலையைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
விக்கி: “நான் சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் வந்தேன். ஆனாலும் உங்களுடன் கொஞ்ச நேரம் உட்காருகிறேன். நீங்கள் சாப்பிடும் வரை பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். பிறகு ரத்னம் அண்ணாவிடம் திரும்பிச் செல்லலாம்.”
இருவரும் ஒரு மேசையில் அமர்ந்தார்கள்.
நந்தினி மெதுவாகச் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். விக்கி அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவர்களுடைய பேச்சு ரத்னத்தின் உடல்நிலை, அடுத்த நாள் செய்ய வேண்டிய வேலைகள், விக்கியின் படிப்பு, நந்தினியின் பெற்றோர் மீண்டும் வருவதாகச் சொன்ன விஷயங்கள் என்று இயல்பாக நகர்ந்தது.
சிறிது நேரம் கழித்து நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, உன்னுடைய அம்மா உன்னைப் பற்றி மிகவும் கவலைப்பட்டார்கள். நீ இப்போது நன்றாக இருக்கிறாய் என்று அவர்களிடம் சொன்னாயா? நீ சாப்பிடுகிறாய், தூங்குகிறாய், படிக்கிறாய் என்று அவர்களுக்குத் தெரிய வேண்டும். நீ நன்றாக இருப்பதைப் பார்த்தால்தான் அவர்களுக்கும் நிம்மதி கிடைக்கும்.”
விக்கி: “ஆம். நான் இப்போது நன்றாகச் சாப்பிடுகிறேன். இரவில் படிக்கவும் முயற்சி செய்கிறேன். இன்னும் சில நேரங்களில் உங்களைப் பற்றிய நினைவுகள் வருகின்றன. ஆனால் அதற்காக என்னுடைய வேலையை நிறுத்திவிடுவதில்லை. என்னுடைய மனதில் இருக்கும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றைச் சரியாகக் கையாள வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அம்மாவிடம் இதைச் சொன்னேன். அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள்.”
நந்தினி: “அது நல்ல விஷயம். உன்னுடைய மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை நீ உன்னிடமே மறைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அந்த உணர்வு உன்னுடைய வாழ்க்கையை ஆள அனுமதிக்கக் கூடாது. நீ உன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றித் திட்டமிட வேண்டும். என்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருக்காமல், உன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்க வேண்டும் என்று நீயும் யோசிக்க வேண்டும்.”
விக்கி: “நிச்சயமாக. நான் என்னுடைய படிப்பை முடித்து நல்ல வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அம்மாவுக்கு என்னால் முடிந்த உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும். என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியாக அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் என்னிடம் சொன்ன விஷயங்களை நான் மறக்க மாட்டேன். ஒருவரை விரும்புவது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி மட்டும்தான். அதற்காக மற்ற எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடக் கூடாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.”
நந்தினி புன்னகைத்தாள்.
நந்தினி: “நீ இப்படி யோசிப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்று நான் உண்மையாக விரும்புகிறேன். நீ முன்னேறும்போது உன்னுடைய அம்மாவுக்கு மட்டுமல்ல, உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படும் எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். ரத்னமும் உன்னைப் பற்றி நல்ல விஷயங்களைத்தான் சொல்கிறார். உன்னைப் போன்ற நல்ல குணமுள்ள பையன் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும்.”
விக்கி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
விக்கி: “நன்றி, நந்தினி. நீங்கள் என்னைப் பாராட்டுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் இன்னும் நிறையக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சில விஷயங்களை நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன். இப்போது அவற்றைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்கிறேன். என்னால் முடிந்தவரை நல்ல மனிதனாக இருக்க வேண்டும். மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தாமல், அவர்களுக்கு உதவக்கூடிய ஒருவனாக இருக்க வேண்டும். அதைத்தான் நான் இப்போது முக்கியமாக நினைக்கிறேன்.”
நந்தினி: “விக்கி, நீ ஏற்கெனவே அந்தப் பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாய். உன்னுடைய மாற்றத்தை நான் பார்க்கிறேன். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள். நீ எனக்கு உதவி செய்கிறாய் என்பதற்காக நான் உனக்கு ஏதாவது திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நீ நினைக்கக் கூடாது. உன்னுடைய உதவி எனக்கு மதிப்பானது. உன்னுடைய நல்ல குணம் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. ஆனால் இந்த உறவை நாம் தெளிவான எல்லைக்குள் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நம்முடைய நட்பில் நம்பிக்கையும் மரியாதையும் இருக்க வேண்டும்.”
விக்கி: “நான் அதை மதிக்கிறேன். நீங்கள் என்னிடம் இதைத் தெளிவாகச் சொல்வது எனக்கு நல்லதுதான். இனிமேல் நான் உங்களைப் பற்றிய உணர்வுகளைச் சொல்லி உங்களைச் சங்கடப்படுத்த மாட்டேன். நீங்கள் என்னுடன் பேசும்போது எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் பேச முடியும். நான் உங்களுடைய நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவேன். ரத்னம் அண்ணாவுக்கும் தொடர்ந்து உதவி செய்வேன். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் கவனித்துக்கொள்வேன்.”
நந்தினி அவனைப் பார்த்து மனதாரப் புன்னகைத்தாள்.
அந்தப் புன்னகையில் முன்பிருந்த வெட்கமோ குழப்பமோ இல்லை. விக்கியின் நல்ல குணத்தைப் புரிந்துகொண்ட ஒருவருடைய நம்பிக்கை இருந்தது.
சாப்பிட்டு முடித்ததும் நந்தினி எழுந்தாள்.
நந்தினி: “சரி விக்கி, நாம் இப்போது அறைக்குத் திரும்பலாம். ரத்னம் விழித்திருந்தால் நம்மைத் தேடுவார். அவருக்கு மருந்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய நேரமும் நெருங்கிவிட்டது.”
விக்கி: “சரி. நீங்கள் மெதுவாக வாருங்கள். நான் இந்தப் பொருட்களை எடுத்துக்கொள்கிறேன். அறைக்குச் சென்றதும் அண்ணாவிடம் பேசலாம். அவர் இன்று நன்றாக நடக்க முயற்சி செய்தார். அதனால் அவருக்கும் மனதளவில் உற்சாகம் கிடைத்திருக்கும்.”
இருவரும் மருத்துவமனை அறைக்குத் திரும்பினார்கள்.
ரத்னம் அப்போது விழித்திருந்தான். அவர்கள் உள்ளே வந்ததும் சிரித்தான்.
ரத்னம்: “என்ன நந்தினி, சாப்பிட்டுவிட்டாயா? விக்கி உன்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போனது நல்லதுதான். நீயும் சாப்பிடாமல் இருந்தால் உடம்பு சோர்ந்துவிடும். என்னைக் கவனித்துக்கொள்வதற்காக உன்னுடைய உடல்நிலையை மறந்துவிடாதே. விக்கி, நீ அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு போனது நல்லது. இனிமேல் அவள் சாப்பிடவில்லை என்றால் நீயே சொல்லி அனுப்பிவிடு.”
விக்கி சிரித்தான்.
விக்கி: “சரி அண்ணா. நந்தினி சாப்பிடாமல் இருந்தால் நான் நினைவூட்டுகிறேன். ஆனால் நீங்கள் உங்கள் மருந்தையும் உணவையும் சரியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். உங்களுடைய உடல்நிலை முன்னேற வேண்டும் என்றால் நீங்கள் ஒத்துழைக்க வேண்டும்.”
ரத்னம்: “நிச்சயமாக, விக்கி. நான் முயற்சி செய்கிறேன். உங்களுடைய உதவியால் எனக்கு நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. நீங்கள் எல்லோரும் எனக்கு அருகில் இருப்பது பெரிய பலம்.”
நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தாள். விக்கி அவர்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்தினான்.
அந்தச் சிறிய அறையில் மூவருக்கும் இடையே ஒரு அமைதியான நெருக்கம் உருவாகியிருந்தது. அது யாருடைய உரிமையையும் மீறாத, ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்யும் உறவு.
நந்தினி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.
“இவர்தான் என்னுடைய கணவன். என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான மனிதர். அவருடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நான் வாழ வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கை மீண்டும் பழையபடி அமைதியாக வேண்டும்.”
பிறகு அவள் விக்கியைப் பார்த்தாள்.
“இந்தப் பையன் தன்னுடைய உணர்வுகளை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். என்னுடைய முடிவை ஏற்றுக்கொண்டான். ரத்னத்துக்கு உதவுகிறான். என்னுடைய பெற்றோரிடம் மரியாதையாக நடந்துகொண்டான். என்னுடைய நலனையும் கவனிக்கிறான். அவனுடைய நல்ல குணம் எனக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறது. அவனை நான் மதிக்கிறேன். அவன் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.”
விக்கி அவளுடைய பார்வையை உணர்ந்தாலும் எதுவும் கேட்கவில்லை. ரத்னத்துக்கு தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு, அவனுடைய படுக்கையின் அருகில் இருந்த நாற்காலியைச் சரிசெய்தான்.
ரத்னம்: “விக்கி, நீ இன்று மாலையும் வருவாயா? மருத்துவர் நாளை என்ன சொல்கிறார் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். வீட்டுக்குத் திரும்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை எப்போது ஆரம்பிக்கலாம் என்று கேட்க வேண்டும்.”
விக்கி: “நிச்சயமாக வருகிறேன், அண்ணா. மருத்துவர் சொல்வதைக் கேட்டு அடுத்த முடிவை எடுக்கலாம். நீங்கள் வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாள் நெருங்கிவிட்டது என்று நம்புகிறேன். ஆனால் முழுமையாகத் தயாராகிவிட்டீர்கள் என்று மருத்துவர் சொல்லும் வரை பொறுமையாக இருப்போம்.”
நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். நாம் அவசரப்பட வேண்டாம். ரத்னம் நன்றாகக் குணமாக வேண்டும். அதற்குப் பிறகு வீட்டுக்குத் திரும்பலாம். இத்தனை நாட்களாக நாம் எல்லோரும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நாள் அது.”
அந்த மாலை மெதுவாக இரவாக மாறியது.
விக்கி கிளம்புவதற்கு முன்பு ரத்னத்திடம் விடைபெற்றான். நந்தினியிடமும் மறுநாள் வருவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.
நந்தினி அவன் சென்ற திசையை ஒரு கணம் பார்த்தாள். அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய நல்ல எண்ணம் இருந்தது. ஆனால் அந்த எண்ணம் அவளைத் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் உண்மையிலிருந்து விலக்கவில்லை. மாறாக, நல்ல மனிதர்களை மதிப்பதற்கும் உறவுகளின் எல்லைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் அவளுக்கு உதவியது.
அவள் ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்து அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
ரத்னம்: “நந்தினி, என்ன யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்? இன்று நீ கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்கிறாய்.”
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “ஒன்றுமில்லை ரத்னம். நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில விஷயங்களை நான் புதிதாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். யாராவது நமக்கு உதவி செய்தால் அவர்களுடைய நல்ல குணத்தை மதிக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் நம்முடைய வாழ்க்கையில் யார் முக்கியம் என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. நீ எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவன் என்பதை நான் இப்போது இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறேன். உன்னுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாளைத்தான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”
ரத்னம் அவளுடைய கையை மெதுவாகப் பிடித்தான்.
ரத்னம்: “நந்தினி, நம்முடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு கஷ்டங்கள் வந்தாலும், நாம் ஒருவருக்கொருவர் உண்மையாகப் பேச வேண்டும். உன்னுடைய மனதில் ஏதாவது இருந்தால் என்னிடம் சொல்லு. நான் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்பேன். என்னால் முடிந்தவரை உன்னைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறேன். நீயும் உன்னுடைய மனதை வருத்திக்கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்.”
நந்தினி அவனுடைய தோளில் சாய்ந்தாள்.
நந்தினி: “சரி ரத்னம். இனிமேல் என்னுடைய மனதில் இருப்பதை மறைத்துக்கொண்டு இருக்க விரும்பவில்லை. என்னுடைய வாழ்க்கையை நேர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டும். உன்னுடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும். நம்முடைய உறவு மீண்டும் நம்பிக்கையுடனும் அன்புடனும் வளர வேண்டும். அதற்காக நான் என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன்.”
ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தபடி கண்களை மூடினான்.
அவள் அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்.
அந்த இரவு நந்தினியின் மனதில் விக்கியைப் பற்றிய மரியாதையும் ரத்னத்தின் மீதான அன்பும் தனித்தனியாகத் தெளிவடைந்தன. விக்கியின் நல்ல குணம் அவளுடைய மனதில் ஓர் இடத்தைப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் அந்த இடம் ரத்னத்தின் இடத்தை மாற்றுவதற்கானதல்ல.
ஒருவருடைய நல்ல குணத்தைப் பாராட்டலாம். அவர்களுடைய நட்பை மதிக்கலாம். அவர்களுடைய முன்னேற்றத்திற்காக ஆசைப்படலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு உறவுக்கும் தனித்தனி எல்லைகள் இருக்கின்றன என்பதை நந்தினி புரிந்துகொண்டாள்.
விக்கியும் தன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரியாக அமைத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தான்.
ரத்னம் ஒவ்வொரு நாளும் குணமடைய முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தான்.
நந்தினி தன்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொண்டு, கணவனுடன் நம்பிக்கையான வாழ்க்கையை மீண்டும் உருவாக்க விரும்பினாள்.
ஆனால் இந்த மூவருடைய வாழ்க்கையிலும் இன்னும் பல மாற்றங்கள் காத்திருந்தன.
ரத்னம் எப்போது முழுமையாகக் குணமடைவான்? நந்தினி தன்னுடைய கடந்தகாலக் குழப்பங்களை எவ்வாறு எதிர்கொள்வாள்? விக்கி தன்னுடைய உணர்வுகளைத் தாண்டி வாழ்க்கையில் புதிய பாதையை எவ்வாறு அமைத்துக்கொள்வான்?
அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் காலத்தோடு தெரியவரும்.
தொடரும்…
✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"
நந்தினியின் மனதில் மீண்டும் இடம்பிடித்த விக்கி
மறுநாள் காலையில் ரத்னம் வழக்கத்தைவிட உற்சாகமாக இருந்தான்.
மருத்துவர் அனுமதியுடன் நடக்கும் பயிற்சியைத் தொடங்குவதற்காக ஹரிணி வந்திருந்தாள். விக்கியும் வழக்கம்போல் மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்தான். நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
ஹரிணி: “ரத்னம், இன்று நாம் ஒரு சிறிய மாற்றம் செய்யலாம். நேற்று நீங்கள் நடந்த தூரத்தைவிடக் கொஞ்சம் அதிகமாக நடக்க முயற்சி செய்யலாம். ஆனால் உங்கள் உடம்பு ஒத்துழைத்தால் மட்டும்தான். ஏதாவது வலி, தலைசுற்றல் அல்லது அதிகமான சோர்வு ஏற்பட்டால் உடனே சொல்ல வேண்டும். முன்னேற்றம் வேண்டும் என்பதற்காக உடம்பை வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது.”
ரத்னம்: “ஹரிணி, நான் தயாராக இருக்கிறேன். இத்தனை நாட்களாகப் படுக்கையில் இருந்துவிட்டு இப்போது ஒவ்வொரு அடியாக நடக்கும்போது, என்னுடைய வாழ்க்கையே திரும்பக் கிடைக்கிற மாதிரி இருக்கிறது. இன்னும் எத்தனை நாட்கள் ஆகும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. முன்பு என்னால் முடியாது என்று நினைத்தேன். இப்போது உங்களுடைய உதவியால் என்னால் முடியும் என்று தோன்றுகிறது.”
ஹரிணி: “அந்த நம்பிக்கையை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஒரே நாளில் செய்துவிட வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். உங்களுடைய உடல்நிலைதான் முதன்மை. இப்போது மெதுவாக எழுந்து நிற்கலாம். விக்கி, நீங்கள் அந்தப் பக்கத்தில் இருங்கள். நந்தினி, நீங்கள் அருகில் இருங்கள். நான் சொல்லும்போது மட்டுமே உதவி செய்யுங்கள். பாதுகாப்பாகப் பயிற்சி செய்வதுதான் முக்கியம்.”
விக்கி உடனே தன்னுடைய இடத்தில் நின்றான்.
விக்கி: “சரி மேடம். அண்ணா, நீங்கள் அவசரப்பட வேண்டாம். முதலில் நிதானமாக எழுந்து நிலையாக நில்லுங்கள். உங்களுக்கு என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்கிறேன். ஆனால் உங்கள் உடம்பு சோர்வாக இருந்தால் உடனே சொல்லிவிடுங்கள். இன்று அதிக தூரம் நடக்க வேண்டும் என்று மட்டும் நினைத்துக்கொண்டு சிரமப்பட வேண்டாம். நீங்கள் பாதுகாப்பாக நடப்பதுதான் எங்களுக்கு முக்கியம்.”
ரத்னம் மெதுவாக எழுந்தான். ஹரிணி அவனுக்கு உதவி செய்தாள். விக்கி அருகில் நின்று தேவையான உதவிக்குத் தயாராக இருந்தான்.
முதல் சில அடிகள் மெதுவாக நகர்ந்தன.
நந்தினி மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு பார்த்தாள். ரத்னம் ஒவ்வொரு அடியாக நடக்கும்போது அவளுடைய கண்களில் மகிழ்ச்சியும் பயமும் மாறிமாறித் தோன்றின.
ரத்னம்: “நந்தினி, நான் நடப்பதைப் பார்க்கிறாயா? முன்பு இதற்காக எவ்வளவு பயந்தேன் தெரியுமா? இப்போது உன் முன்னால் நடக்கும்போது எனக்கு இன்னும் தைரியமாக இருக்கிறது. நீ என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணரும்போது நான் இன்னொரு அடி எடுத்து வைக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”
நந்தினி: “பார்க்கிறேன் ரத்னம். ஒவ்வொரு அடியையும் நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நீ இப்படி நடக்க ஆரம்பித்திருப்பதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது தெரியுமா? ஆனால் நீ என்னுடைய மகிழ்ச்சிக்காக உடம்பை வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது. ஹரிணி சொல்வதைக் கேள். மெதுவாக நட. உன்னுடைய உடல்நிலை நன்றாக வேண்டும். நீ மீண்டும் வீட்டுக்கு வந்து என்னுடன் நடந்து பேசும் நாளைத்தான் நான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”
ரத்னம் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.
ரத்னம்: “அந்த நாள் நிச்சயமாக வரும், நந்தினி. அப்போது நாம் இருவரும் வீட்டில் உட்கார்ந்து பழைய விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். இப்போது என்னால் செய்ய முடியாத பல விஷயங்களை அப்போது செய்வேன். நீ இத்தனை நாட்களாக என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். உன்னுடைய அக்கறையை நான் மறக்க மாட்டேன்.”
ஹரிணி அவனுடைய பயிற்சியைத் தொடர்ந்து கவனித்தாள். சில அடிகளுக்குப் பிறகு அவனை ஓய்வெடுக்கச் சொன்னாள்.
ஹரிணி: “சரி ரத்னம், இன்றைக்கு இவ்வளவு போதும். நீங்கள் நேற்று இருந்ததைவிட நன்றாக முயற்சி செய்திருக்கிறீர்கள். அதற்காக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். ஆனால் உடம்புக்கு ஓய்வும் தேவை. இப்போது உட்கார்ந்து கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுங்கள். நாளை மீண்டும் பயிற்சி செய்யலாம்.”
ரத்னம்: “சரி ஹரிணி. இன்று எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. என்னால் நடக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. நீங்களும் விக்கியும் எனக்கு அருகில் இருந்தது பெரிய உதவியாக இருந்தது. நந்தினியும் என்னை உற்சாகப்படுத்தினாள். உங்களுடைய உதவி இல்லாமல் நான் இவ்வளவு முன்னேறியிருக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்.”
விக்கி: “அண்ணா, நீங்கள் முயற்சி செய்வதுதான் முக்கியம். நாங்கள் அருகில் இருந்து உதவி செய்கிறோம். ஆனால் இந்த முன்னேற்றம் உங்களுடைய முயற்சியால்தான் கிடைக்கிறது. நீங்கள் நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யுங்கள். ஒருநாள் வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது இந்த நாட்களை நினைத்துப் பார்த்து நாமெல்லாம் மகிழ்ச்சியாகப் பேசலாம்.”
நந்தினி விக்கியைப் பார்த்தாள்.
அவன் ரத்னத்தை ஊக்கப்படுத்தினான். ஆனால் ரத்னத்தின் முன்னேற்றத்தைத் தன்னுடைய சாதனையாகக் கூறவில்லை. அவனுடைய முயற்சிக்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்தான்.
அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய மதிப்பு மேலும் அதிகரித்தது.
---
மதிய நேரம் நெருங்கியது.
ரத்னம் பயிற்சிக்குப் பிறகு ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணி வேறு நோயாளிகளைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தாள். நந்தினி காலை முதல் சரியாகச் சாப்பிடவில்லை. விக்கியும் அவளுடைய முகத்தில் சோர்வைக் கவனித்தான்.
விக்கி: “நந்தினி, நீங்கள் இன்று காலையில் இருந்து சரியாகச் சாப்பிடவில்லை என்று நினைக்கிறேன். ரத்னம் அண்ணாவைக் கவனிப்பதில் உங்களுக்கே நேரம் கிடைக்கவில்லை. இப்போது அவர் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். நீங்கள் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தால் நல்லது. மருத்துவமனை கேண்டீனில் சாப்பாடு கிடைக்கும். நான் உங்களுடன் வருகிறேன். அண்ணா விழித்தால் உடனே திரும்பி வந்துவிடலாம்.”
நந்தினி: “விக்கி, எனக்குப் பசி இல்லை. காலையில் கொஞ்சம் சாப்பிட்டேன். இப்போது ரத்னம் தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டால் நான் அவருடைய அருகிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அவர் எழுந்ததும் என்னைத் தேடுவார். அதனால் இங்கேயே இருந்துவிடலாம் என்று தோன்றுகிறது.”
விக்கி: “நீங்கள் அவருக்கு அருகில் இருப்பது முக்கியம் என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால் உங்களுடைய உடல்நிலையும் முக்கியம். நீங்கள் சாப்பிடாமல் இருந்தால் சோர்வாகிவிடுவீர்கள். அப்போது அவரைக் கவனிப்பதற்கே சிரமமாக இருக்கும். அவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக உங்களுடைய தேவைகளை முற்றிலும் மறந்துவிடாதீர்கள். நான் இங்கேயே இருந்து அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன். அவர் எழுந்தால் உடனே உங்களுக்குத் தகவல் சொல்கிறேன். நீங்கள் பத்து அல்லது பதினைந்து நிமிடங்கள் சாப்பிட்டுவிட்டு வரலாம்.”
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். நான் காலையில் இருந்து என்னைப் பற்றியே நினைக்கவில்லை. ஆனால் உன்னை இங்கே விட்டுவிட்டு வருவதற்கும் கொஞ்சம் தயக்கமாக இருக்கிறது. ரத்னம் எழுந்து ஏதாவது கேட்டால் என்ன செய்வாய்?”
விக்கி: “அண்ணா எழுந்தால் நான் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். அவருக்குத் தேவையானது என்ன என்று கேட்பேன். மருந்து அல்லது மருத்துவ உதவி தேவைப்பட்டால் செவிலியரிடம் சொல்லிவிடுவேன். அதற்காக நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். உங்களுடைய உடல்நிலையையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் சொல்வது உங்களுடைய நலனுக்காகத்தான். நீங்கள் எங்களுக்காக எவ்வளவு அக்கறை காட்டுகிறீர்களோ, அதேபோல் உங்களையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
நந்தினியின் முகத்தில் மென்மையான புன்னகை தோன்றியது.
நந்தினி: “சரி விக்கி. நான் போய்விட்டு வருகிறேன். ரத்னம் எழுந்தால் எனக்குத் தொலைபேசியில் சொல்லு. அவருக்கு ஏதாவது தேவையிருந்தால் உடனே உதவி செய். நான் கேண்டீனுக்குப் போய்விட்டு விரைவில் வந்துவிடுகிறேன்.”
விக்கி: “சரி. நீங்கள் நிதானமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு வாருங்கள். அவசரமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு வர வேண்டியதில்லை. அண்ணா இப்போது நன்றாக ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.”
நந்தினி கேண்டீனை நோக்கி நடந்தாள்.
அவளுக்குப் பின்னால் வந்த விக்கி, ரத்னத்துக்குத் தேவையான தண்ணீர் பாட்டிலை அருகில் வைத்துவிட்டு, நந்தினியுடன் வெளியே வந்தான். கேண்டீனுக்குச் செல்லும் வழியில் இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக நடந்தார்கள்.
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா? நீ இப்போது என்னிடம் பேசும் விதம் மிகவும் மாறியிருக்கிறது. முன்பு நீ என்னைப் பார்க்கும்போது உன்னுடைய உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசுவாய். என்னுடைய அழகைப் பற்றிப் பாராட்டுவாய். இப்போது என்னுடைய உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது, நான் சாப்பிட்டேனா, ரத்னத்துக்கு என்ன தேவை என்று கேட்கிறாய். உன்னுடைய இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்கும்போது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்த மாற்றம் எப்படி வந்தது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”
விக்கி மெதுவாக நடந்துகொண்டே பதில் சொன்னான்.
விக்கி: “நந்தினி, நான் உங்களிடம் முதலில் பேச ஆரம்பித்தபோது என்னுடைய மனதில் இருந்த உணர்வுகளையே முக்கியமாக நினைத்தேன். உங்களுடன் பேசினால் எனக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது. நீங்கள் சிரித்தால் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். அதனால் நீங்களும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறீர்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் தெளிவாகப் பேசியபோது, ஒருவருடைய உணர்வுகளையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையையும் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தெரிந்தது. நான் உங்களை விரும்பினேன் என்பதற்காக நீங்கள் என்னை விரும்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது சரியில்லை. அதன்பிறகு என்னுடைய எண்ணங்களை மாற்றிக்கொள்ள முயற்சி செய்தேன்.”
நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.
விக்கி: “ஆரம்பத்தில் அது எனக்குக் கடினமாக இருந்தது. உங்களை நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். சாப்பிடுவதிலும் படிப்பதிலும் கவனம் குறைந்துவிட்டது. என் அம்மா என்னிடம் பேசினார்கள். உங்களிடமும் பேசினார்கள். அப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. நான் உங்களைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தால், என்னுடைய வாழ்க்கை பாதிக்கப்படும். அதனால் உங்களை மறந்துவிட வேண்டும் என்று என்னை நானே கட்டாயப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, என்னுடைய பொறுப்புகளைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். உங்களுடைய கணவருக்கு உதவி செய்வதும், என்னுடைய படிப்பைக் கவனிப்பதும், அம்மாவை வருத்தப்படுத்தாமல் இருப்பதும் முக்கியம் என்று புரிந்துகொண்டேன்.”
நந்தினி: “உன்னுடைய அம்மா உன்னிடம் பேசியது நல்ல விஷயம். அவர்களுக்கு உன்னுடைய மனநிலை பற்றி எவ்வளவு கவலை இருந்திருக்கும்! நீ சாப்பிடாமல், தூங்காமல் இருந்தால் அவர்கள் எப்படி நிம்மதியாக இருப்பார்கள்? நீ இப்போது உன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் விக்கி, உன்னிடம் இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்ல வேண்டும். ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் நமக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக, நம்முடைய மதிப்பே குறைந்துவிட்டது என்று நினைக்கக் கூடாது. உன்னுடைய நல்ல குணத்திற்கும் உன்னுடைய எதிர்காலத்திற்கும் தனியான மதிப்பு இருக்கிறது.”
விக்கி: “அதை இப்போது புரிந்துகொள்கிறேன், நந்தினி. முன்பு நான் உங்களிடம் என்னுடைய உணர்வுகளைச் சொல்லிவிட்டால், அதற்குப் பிறகு எல்லாம் எனக்குச் சாதகமாக நடக்க வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். நீங்கள் மறுத்ததும் எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது உங்களுடைய முடிவு தவறில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறேன். நீங்கள் உங்களுடைய கணவரை நேசிக்கிறீர்கள். அவர் குணமாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறீர்கள். அவருடன் உங்களுடைய வாழ்க்கையைத் தொடர விரும்புகிறீர்கள். அந்த வாழ்க்கையை நான் மதிக்க வேண்டும். அதுதான் என்னுடைய பொறுப்பு.”
நந்தினி சிறிது நேரம் பேசவில்லை.
அவனுடைய வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒரு நிம்மதியை ஏற்படுத்தின. அவன் தன்னுடைய உணர்வுகளை மறைக்காமல் சொன்னான். அதே நேரத்தில், அவற்றை வைத்து அவளிடம் எந்த உரிமையையும் கோரவில்லை.
அவள் மெதுவாகப் பேசினாள்.
நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும். ஆரம்பத்தில் உன்னுடைய பாராட்டுகள் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. நீ என்னைப் பார்க்கும்போது மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவாய். நான் சிரித்தால் நீயும் சிரிப்பாய். அந்தச் சிறிய விஷயங்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தன. ஆனால் இப்போது உன்னுடைய குணத்தைப் பார்க்கும்போதுதான் உன்னைப் பற்றிய நல்ல எண்ணம் உருவாகிறது. ரத்னத்துக்கு உதவி செய்யும்போது நீ காட்டும் பொறுமை, அவருடைய உடல்நிலை பற்றிப் பேசும்போது நீ காட்டும் அக்கறை, என்னுடைய பெற்றோரிடம் நீ நடந்துகொண்ட விதம்—இவையெல்லாம் எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றுகின்றன.”
விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் ஆச்சரியம் தெரிந்தது.
விக்கி: “நீங்கள் என்னைப் பற்றிப் இப்படிப் பேசுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் இதை வேறு விதமாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன். நீங்கள் என்னுடைய நல்ல குணத்தைப் பாராட்டுகிறீர்கள் என்பதையும், என்னை மதிக்கிறீர்கள் என்பதையும் புரிந்துகொள்கிறேன். அதற்காக நீங்கள் என்னை விரும்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க மாட்டேன். நீங்கள் ஏற்கெனவே என்னிடம் உங்கள் முடிவைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டீர்கள். அதை நான் மதிக்கிறேன்.”
நந்தினி அவனுடைய பதிலைக் கேட்டதும் மனதிற்குள் மகிழ்ந்தாள்.
நந்தினி: “அதுதான் விக்கி. உன்னுடைய இந்தப் புரிதல்தான் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. நான் உன்னை ஒரு நல்ல நண்பனாக மதிக்கிறேன். நீ ரத்னத்துக்கும் உதவுகிறாய். என்னுடைய பெற்றோரிடமும் மரியாதையாக நடந்துகொள்கிறாய். என்னுடைய நலனையும் கவனிக்கிறாய். இந்த நல்ல குணங்களை நான் பாராட்டாமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் அதனால் நம்முடைய உறவின் எல்லை மாறிவிட வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. நீயும் அதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய். அதுவே எனக்கு நிம்மதி.”
விக்கி தலையசைத்தான்.
விக்கி: “நான் புரிந்துகொள்கிறேன். நீங்கள் என்னிடம் நம்பிக்கையுடன் பேச முடிகிறது என்றால், அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாற்ற வேண்டும். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் எந்தக் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தக் கூடாது. ரத்னம் அண்ணா என்னை நம்புகிறார். நீங்கள் என்னை ஒரு நல்ல நண்பனாக மதிக்கிறீர்கள். இந்த இரண்டு நம்பிக்கைகளையும் நான் காப்பாற்ற வேண்டும். அதற்காகத்தான் இனிமேல் கவனமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன்.”
அவர்கள் கேண்டீனை அடைந்தார்கள்.
நந்தினி உணவு வாங்குவதற்காக வரிசையில் நின்றாள். விக்கி அவளிடம் என்ன சாப்பிடப் போகிறீர்கள் என்று கேட்டான்.
விக்கி: “நந்தினி, உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? இட்லி இருக்கிறது, தோசை இருக்கிறது. உங்களுக்குப் பிடித்ததை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் ஏதாவது சாப்பிட வேண்டும். காலை முதல் நீங்கள் ரத்னம் அண்ணாவைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய உடம்புக்கும் சக்தி தேவை. நீங்கள் நன்றாக இருந்தால்தான் அவரையும் நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும்.”
நந்தினி: “சரி, நான் இட்லி வாங்கிக்கொள்கிறேன். உனக்கு வேண்டுமா? நீயும் என்னுடன் சாப்பிடலாம். உனக்கு இப்போது படிப்பும் இருக்கிறது. தினமும் மருத்துவமனைக்கு வருகிறாய். நீயும் உன்னுடைய உடல்நிலையைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
விக்கி: “நான் சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் வந்தேன். ஆனாலும் உங்களுடன் கொஞ்ச நேரம் உட்காருகிறேன். நீங்கள் சாப்பிடும் வரை பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். பிறகு ரத்னம் அண்ணாவிடம் திரும்பிச் செல்லலாம்.”
இருவரும் ஒரு மேசையில் அமர்ந்தார்கள்.
நந்தினி மெதுவாகச் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். விக்கி அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவர்களுடைய பேச்சு ரத்னத்தின் உடல்நிலை, அடுத்த நாள் செய்ய வேண்டிய வேலைகள், விக்கியின் படிப்பு, நந்தினியின் பெற்றோர் மீண்டும் வருவதாகச் சொன்ன விஷயங்கள் என்று இயல்பாக நகர்ந்தது.
சிறிது நேரம் கழித்து நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, உன்னுடைய அம்மா உன்னைப் பற்றி மிகவும் கவலைப்பட்டார்கள். நீ இப்போது நன்றாக இருக்கிறாய் என்று அவர்களிடம் சொன்னாயா? நீ சாப்பிடுகிறாய், தூங்குகிறாய், படிக்கிறாய் என்று அவர்களுக்குத் தெரிய வேண்டும். நீ நன்றாக இருப்பதைப் பார்த்தால்தான் அவர்களுக்கும் நிம்மதி கிடைக்கும்.”
விக்கி: “ஆம். நான் இப்போது நன்றாகச் சாப்பிடுகிறேன். இரவில் படிக்கவும் முயற்சி செய்கிறேன். இன்னும் சில நேரங்களில் உங்களைப் பற்றிய நினைவுகள் வருகின்றன. ஆனால் அதற்காக என்னுடைய வேலையை நிறுத்திவிடுவதில்லை. என்னுடைய மனதில் இருக்கும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றைச் சரியாகக் கையாள வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அம்மாவிடம் இதைச் சொன்னேன். அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள்.”
நந்தினி: “அது நல்ல விஷயம். உன்னுடைய மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை நீ உன்னிடமே மறைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அந்த உணர்வு உன்னுடைய வாழ்க்கையை ஆள அனுமதிக்கக் கூடாது. நீ உன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றித் திட்டமிட வேண்டும். என்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருக்காமல், உன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்க வேண்டும் என்று நீயும் யோசிக்க வேண்டும்.”
விக்கி: “நிச்சயமாக. நான் என்னுடைய படிப்பை முடித்து நல்ல வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அம்மாவுக்கு என்னால் முடிந்த உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும். என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியாக அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் என்னிடம் சொன்ன விஷயங்களை நான் மறக்க மாட்டேன். ஒருவரை விரும்புவது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி மட்டும்தான். அதற்காக மற்ற எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடக் கூடாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.”
நந்தினி புன்னகைத்தாள்.
நந்தினி: “நீ இப்படி யோசிப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்று நான் உண்மையாக விரும்புகிறேன். நீ முன்னேறும்போது உன்னுடைய அம்மாவுக்கு மட்டுமல்ல, உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படும் எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். ரத்னமும் உன்னைப் பற்றி நல்ல விஷயங்களைத்தான் சொல்கிறார். உன்னைப் போன்ற நல்ல குணமுள்ள பையன் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும்.”
விக்கி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
விக்கி: “நன்றி, நந்தினி. நீங்கள் என்னைப் பாராட்டுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் இன்னும் நிறையக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சில விஷயங்களை நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன். இப்போது அவற்றைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்கிறேன். என்னால் முடிந்தவரை நல்ல மனிதனாக இருக்க வேண்டும். மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தாமல், அவர்களுக்கு உதவக்கூடிய ஒருவனாக இருக்க வேண்டும். அதைத்தான் நான் இப்போது முக்கியமாக நினைக்கிறேன்.”
நந்தினி: “விக்கி, நீ ஏற்கெனவே அந்தப் பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாய். உன்னுடைய மாற்றத்தை நான் பார்க்கிறேன். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள். நீ எனக்கு உதவி செய்கிறாய் என்பதற்காக நான் உனக்கு ஏதாவது திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நீ நினைக்கக் கூடாது. உன்னுடைய உதவி எனக்கு மதிப்பானது. உன்னுடைய நல்ல குணம் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. ஆனால் இந்த உறவை நாம் தெளிவான எல்லைக்குள் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நம்முடைய நட்பில் நம்பிக்கையும் மரியாதையும் இருக்க வேண்டும்.”
விக்கி: “நான் அதை மதிக்கிறேன். நீங்கள் என்னிடம் இதைத் தெளிவாகச் சொல்வது எனக்கு நல்லதுதான். இனிமேல் நான் உங்களைப் பற்றிய உணர்வுகளைச் சொல்லி உங்களைச் சங்கடப்படுத்த மாட்டேன். நீங்கள் என்னுடன் பேசும்போது எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் பேச முடியும். நான் உங்களுடைய நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவேன். ரத்னம் அண்ணாவுக்கும் தொடர்ந்து உதவி செய்வேன். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் கவனித்துக்கொள்வேன்.”
நந்தினி அவனைப் பார்த்து மனதாரப் புன்னகைத்தாள்.
அந்தப் புன்னகையில் முன்பிருந்த வெட்கமோ குழப்பமோ இல்லை. விக்கியின் நல்ல குணத்தைப் புரிந்துகொண்ட ஒருவருடைய நம்பிக்கை இருந்தது.
சாப்பிட்டு முடித்ததும் நந்தினி எழுந்தாள்.
நந்தினி: “சரி விக்கி, நாம் இப்போது அறைக்குத் திரும்பலாம். ரத்னம் விழித்திருந்தால் நம்மைத் தேடுவார். அவருக்கு மருந்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய நேரமும் நெருங்கிவிட்டது.”
விக்கி: “சரி. நீங்கள் மெதுவாக வாருங்கள். நான் இந்தப் பொருட்களை எடுத்துக்கொள்கிறேன். அறைக்குச் சென்றதும் அண்ணாவிடம் பேசலாம். அவர் இன்று நன்றாக நடக்க முயற்சி செய்தார். அதனால் அவருக்கும் மனதளவில் உற்சாகம் கிடைத்திருக்கும்.”
இருவரும் மருத்துவமனை அறைக்குத் திரும்பினார்கள்.
ரத்னம் அப்போது விழித்திருந்தான். அவர்கள் உள்ளே வந்ததும் சிரித்தான்.
ரத்னம்: “என்ன நந்தினி, சாப்பிட்டுவிட்டாயா? விக்கி உன்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போனது நல்லதுதான். நீயும் சாப்பிடாமல் இருந்தால் உடம்பு சோர்ந்துவிடும். என்னைக் கவனித்துக்கொள்வதற்காக உன்னுடைய உடல்நிலையை மறந்துவிடாதே. விக்கி, நீ அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு போனது நல்லது. இனிமேல் அவள் சாப்பிடவில்லை என்றால் நீயே சொல்லி அனுப்பிவிடு.”
விக்கி சிரித்தான்.
விக்கி: “சரி அண்ணா. நந்தினி சாப்பிடாமல் இருந்தால் நான் நினைவூட்டுகிறேன். ஆனால் நீங்கள் உங்கள் மருந்தையும் உணவையும் சரியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். உங்களுடைய உடல்நிலை முன்னேற வேண்டும் என்றால் நீங்கள் ஒத்துழைக்க வேண்டும்.”
ரத்னம்: “நிச்சயமாக, விக்கி. நான் முயற்சி செய்கிறேன். உங்களுடைய உதவியால் எனக்கு நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. நீங்கள் எல்லோரும் எனக்கு அருகில் இருப்பது பெரிய பலம்.”
நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தாள். விக்கி அவர்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்தினான்.
அந்தச் சிறிய அறையில் மூவருக்கும் இடையே ஒரு அமைதியான நெருக்கம் உருவாகியிருந்தது. அது யாருடைய உரிமையையும் மீறாத, ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்யும் உறவு.
நந்தினி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.
“இவர்தான் என்னுடைய கணவன். என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான மனிதர். அவருடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நான் வாழ வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கை மீண்டும் பழையபடி அமைதியாக வேண்டும்.”
பிறகு அவள் விக்கியைப் பார்த்தாள்.
“இந்தப் பையன் தன்னுடைய உணர்வுகளை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். என்னுடைய முடிவை ஏற்றுக்கொண்டான். ரத்னத்துக்கு உதவுகிறான். என்னுடைய பெற்றோரிடம் மரியாதையாக நடந்துகொண்டான். என்னுடைய நலனையும் கவனிக்கிறான். அவனுடைய நல்ல குணம் எனக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறது. அவனை நான் மதிக்கிறேன். அவன் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.”
விக்கி அவளுடைய பார்வையை உணர்ந்தாலும் எதுவும் கேட்கவில்லை. ரத்னத்துக்கு தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு, அவனுடைய படுக்கையின் அருகில் இருந்த நாற்காலியைச் சரிசெய்தான்.
ரத்னம்: “விக்கி, நீ இன்று மாலையும் வருவாயா? மருத்துவர் நாளை என்ன சொல்கிறார் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். வீட்டுக்குத் திரும்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை எப்போது ஆரம்பிக்கலாம் என்று கேட்க வேண்டும்.”
விக்கி: “நிச்சயமாக வருகிறேன், அண்ணா. மருத்துவர் சொல்வதைக் கேட்டு அடுத்த முடிவை எடுக்கலாம். நீங்கள் வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாள் நெருங்கிவிட்டது என்று நம்புகிறேன். ஆனால் முழுமையாகத் தயாராகிவிட்டீர்கள் என்று மருத்துவர் சொல்லும் வரை பொறுமையாக இருப்போம்.”
நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். நாம் அவசரப்பட வேண்டாம். ரத்னம் நன்றாகக் குணமாக வேண்டும். அதற்குப் பிறகு வீட்டுக்குத் திரும்பலாம். இத்தனை நாட்களாக நாம் எல்லோரும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நாள் அது.”
அந்த மாலை மெதுவாக இரவாக மாறியது.
விக்கி கிளம்புவதற்கு முன்பு ரத்னத்திடம் விடைபெற்றான். நந்தினியிடமும் மறுநாள் வருவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.
நந்தினி அவன் சென்ற திசையை ஒரு கணம் பார்த்தாள். அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய நல்ல எண்ணம் இருந்தது. ஆனால் அந்த எண்ணம் அவளைத் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் உண்மையிலிருந்து விலக்கவில்லை. மாறாக, நல்ல மனிதர்களை மதிப்பதற்கும் உறவுகளின் எல்லைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் அவளுக்கு உதவியது.
அவள் ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்து அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
ரத்னம்: “நந்தினி, என்ன யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்? இன்று நீ கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்கிறாய்.”
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “ஒன்றுமில்லை ரத்னம். நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில விஷயங்களை நான் புதிதாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். யாராவது நமக்கு உதவி செய்தால் அவர்களுடைய நல்ல குணத்தை மதிக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் நம்முடைய வாழ்க்கையில் யார் முக்கியம் என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. நீ எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவன் என்பதை நான் இப்போது இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறேன். உன்னுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாளைத்தான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”
ரத்னம் அவளுடைய கையை மெதுவாகப் பிடித்தான்.
ரத்னம்: “நந்தினி, நம்முடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு கஷ்டங்கள் வந்தாலும், நாம் ஒருவருக்கொருவர் உண்மையாகப் பேச வேண்டும். உன்னுடைய மனதில் ஏதாவது இருந்தால் என்னிடம் சொல்லு. நான் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்பேன். என்னால் முடிந்தவரை உன்னைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறேன். நீயும் உன்னுடைய மனதை வருத்திக்கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்.”
நந்தினி அவனுடைய தோளில் சாய்ந்தாள்.
நந்தினி: “சரி ரத்னம். இனிமேல் என்னுடைய மனதில் இருப்பதை மறைத்துக்கொண்டு இருக்க விரும்பவில்லை. என்னுடைய வாழ்க்கையை நேர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டும். உன்னுடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும். நம்முடைய உறவு மீண்டும் நம்பிக்கையுடனும் அன்புடனும் வளர வேண்டும். அதற்காக நான் என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன்.”
ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தபடி கண்களை மூடினான்.
அவள் அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்.
அந்த இரவு நந்தினியின் மனதில் விக்கியைப் பற்றிய மரியாதையும் ரத்னத்தின் மீதான அன்பும் தனித்தனியாகத் தெளிவடைந்தன. விக்கியின் நல்ல குணம் அவளுடைய மனதில் ஓர் இடத்தைப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் அந்த இடம் ரத்னத்தின் இடத்தை மாற்றுவதற்கானதல்ல.
ஒருவருடைய நல்ல குணத்தைப் பாராட்டலாம். அவர்களுடைய நட்பை மதிக்கலாம். அவர்களுடைய முன்னேற்றத்திற்காக ஆசைப்படலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு உறவுக்கும் தனித்தனி எல்லைகள் இருக்கின்றன என்பதை நந்தினி புரிந்துகொண்டாள்.
விக்கியும் தன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரியாக அமைத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தான்.
ரத்னம் ஒவ்வொரு நாளும் குணமடைய முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தான்.
நந்தினி தன்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொண்டு, கணவனுடன் நம்பிக்கையான வாழ்க்கையை மீண்டும் உருவாக்க விரும்பினாள்.
ஆனால் இந்த மூவருடைய வாழ்க்கையிலும் இன்னும் பல மாற்றங்கள் காத்திருந்தன.
ரத்னம் எப்போது முழுமையாகக் குணமடைவான்? நந்தினி தன்னுடைய கடந்தகாலக் குழப்பங்களை எவ்வாறு எதிர்கொள்வாள்? விக்கி தன்னுடைய உணர்வுகளைத் தாண்டி வாழ்க்கையில் புதிய பாதையை எவ்வாறு அமைத்துக்கொள்வான்?
அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் காலத்தோடு தெரியவரும்.
தொடரும்…
✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)