Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

திரும்பி வந்த உறவுகள்

நந்தினியின் பெற்றோர் மருத்துவமனைக்கு வருகிறார்கள்

அடுத்த சில நாட்களில் ரத்னத்தின் உடல்நிலை மேலும் முன்னேறியது.

மருத்துவர் அனுமதியுடன், ஹரிணியின் உதவியோடு அவன் நடக்கும் பயிற்சியைத் தொடர்ந்து செய்தான். விக்கியும் தினமும் வந்து அவனுடன் நேரம் செலவிட்டான். முன்புபோல் நந்தினியிடம் தேவையில்லாத பேச்சுகளைப் பேசாமல், ரத்னத்தின் தேவைகளை முதலில் கவனித்தான்.

ஒரு நாள் மதியம், நந்தினி ரத்னத்துக்கு உணவு கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க வேண்டும். உன்னுடைய அம்மா அப்பா எப்படி இருக்கிறார்கள்? அவர்களிடம் பேசி எத்தனை நாட்களாகிவிட்டது? நீ இங்கேயே இருந்து என்னைக் கவனித்துக்கொள்கிறாய். அவர்களையும் அவ்வப்போது பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் அல்லவா? நீ அவர்களிடம் பேசினாயா?”

நந்தினி உணவுப் பெட்டியை மூடினாள்.

நந்தினி: “பேசினேன், ரத்னம். ஆனால் அவர்கள் இத்தனை நாட்களாக இங்கே வரவே இல்லை. உன்னுடைய உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது என்று நேரில் வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லையா என்று எனக்குக் கோபமாக இருக்கிறது. நான் இங்கே தனியாக எவ்வளவு கவலைப்பட்டேன் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியுமா? நீ படுக்கையில் இருந்தபோது என்னுடைய மனநிலை எப்படி இருந்தது என்று அவர்களுக்குத் தெரியுமா? ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் கேட்டுவிட்டு முடித்துக்கொண்டார்கள். அதனால்தான் அவர்களிடம் பேசும்போது எனக்குக் கோபம் வருகிறது.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

ரத்னம்: “உன்னுடைய கோபம் எனக்குப் புரிகிறது. உனக்கு உதவி தேவைப்பட்ட நேரத்தில் அவர்கள் அருகில் இல்லாதது உன்னை வருத்தப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் அவர்களுடைய நிலைமையையும் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார். சில நேரங்களில் மனிதர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியாமல் விலகி நிற்பார்கள். அதனால் அவர்களுக்கு அக்கறையே இல்லை என்று முடிவு செய்துவிட முடியாது. அவர்கள் வரும்போது அமைதியாகப் பேசு. உன்னுடைய மனக்கஷ்டத்தை அவர்களிடம் சொல்லு. கோபத்தில் பேசினால் உன்னுடைய வருத்தம் அவர்களுக்குப் புரியாமல் போய்விடலாம்.”

நந்தினி: “நீ எப்போதும் இப்படித்தான் பேசுகிறாய், ரத்னம். உனக்கு கஷ்டம் இருந்தாலும் மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறாய். ஆனால் சில நேரங்களில் நானும் ஒரு பெண் என்பதை நீ நினைக்க வேண்டும். எனக்கும் மனக்கஷ்டம் இருக்கிறது. நான் உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, யாராவது என் அருகில் வந்து என்னிடம் இரண்டு வார்த்தைகள் பேசியிருந்தால் எனக்கு ஆறுதலாக இருந்திருக்கும். உன்னை இழந்துவிடுவேனோ என்று பயந்த நாட்கள் எனக்கு எவ்வளவு கடினமாக இருந்தன தெரியுமா?”

ரத்னத்தின் முகம் மாறியது.

ரத்னம்: “நந்தினி, என்னை மன்னித்துவிடு. என்னுடைய உடல்நிலை இப்படியாகும் என்று நானும் எதிர்பார்க்கவில்லை. உன்னுடைய மனதுக்கு எவ்வளவு சுமை ஏற்பட்டிருக்கும் என்று இப்போது கொஞ்சம் புரிகிறது. நான் உனக்கு உதவி செய்ய முடியாமல் படுக்கையில் இருந்தேன். நீ எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளித்திருக்கிறாய். உன்னுடைய கவலையை நான் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. நீயும் உன்னுடைய மனதைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதற்காக உன்னுடைய உடலையும் மனதையும் வருத்திக்கொள்ளாதே.”

நந்தினி அவனுடைய கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள்.

நந்தினி: “நான் உன்னை இழந்துவிடுவேனோ என்ற பயத்தில்தான் பல நாட்கள் இருந்தேன். நீ மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்ததைப் பார்க்கும்போது எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது தெரியுமா? உன்னுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாளை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். நம்முடைய பழைய வாழ்க்கையை மீண்டும் ஆரம்பிக்க வேண்டும். இனிமேல் உன்னுடைய உடல்நலத்தையும் என்னுடைய மனநிலையையும் நான் அலட்சியப்படுத்த மாட்டேன்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

அதே நேரத்தில் அறைக்கு வெளியே விக்கி வந்துகொண்டிருந்தான். அவர்களுடைய உரையாடலின் கடைசிப் பகுதியை மட்டும் கேட்டுவிட்டு கதவைத் தட்டினான்.

விக்கி: “அண்ணா, உள்ளே வரலாமா? நான் சில பழங்கள் வாங்கி வந்திருக்கிறேன். மருத்துவர் அனுமதித்தால் சாப்பிடலாம் என்று நினைத்தேன். நந்தினி, உங்களுக்கும் கொஞ்சம் வாங்கி வந்திருக்கிறேன். நீங்கள் இங்கேயே இருந்து அவரைக் கவனித்துக்கொள்கிறீர்கள். சரியாகச் சாப்பிடுகிறீர்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.”

நந்தினி ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “எனக்காகவும் வாங்கி வந்தாயா? விக்கி, உனக்கே நிறைய வேலை இருக்கும். எங்களுக்காக நீ இவ்வளவு செலவு செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. நீ உதவி செய்வதே போதும். எங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால் சொல்லிவிடுவோம்.”

விக்கி: “நந்தினி, இதை ஒரு பெரிய உதவியாக நினைக்க வேண்டாம். கடைக்குச் சென்றபோது பழங்கள் பார்த்தேன். அண்ணாவுக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று வாங்கி வந்தேன். உங்களுக்கும் சாப்பிடுவதற்கு ஏதாவது இருக்கட்டும் என்று நினைத்தேன். நீங்கள் இங்கே பல மணி நேரம் இருக்கிறீர்கள். சில நேரங்களில் உங்களுடைய உணவையே மறந்துவிடுகிறீர்கள். அதனால்தான் வாங்கி வந்தேன். இதற்காக நீங்கள் எனக்கு எதுவும் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ இப்போது எங்கள் வீட்டுப் பிள்ளை மாதிரி ஆகிவிட்டாய். எங்களுக்கு என்ன தேவை என்று நாங்கள் சொல்வதற்கு முன்பே கவனித்துக்கொள்கிறாய். ஆனால் உன்னுடைய செலவையும் பார்த்துக்கொள். உன்னுடைய அம்மாவிடம் சொல்லாமல் இப்படி எல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு வந்துவிடாதே. அவர்களுக்கும் உன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை இருக்கும்.”

விக்கி: “அண்ணா, நான் என்னுடைய செலவுகளைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன். அம்மாவிடம் சொல்லாமல் எதுவும் செய்ய மாட்டேன். உங்களுக்கு உதவி செய்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நீங்கள் குணமாகி வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும். அதுதான் முக்கியம்.”

அந்த நேரத்தில் நந்தினியின் தொலைபேசி ஒலித்தது.

அவள் அழைப்பை எடுத்துப் பார்த்தாள். அவளுடைய அம்மா அழைத்திருந்தார்.

நந்தினி: “சொல்லும்மா. என்ன விஷயம்?”

அம்மா: “நந்தினி, நாங்கள் உன்னைப் பார்க்க மருத்துவமனைக்கு வருகிறோம். உன்னுடைய அப்பாவும் என்னுடன் இருக்கிறார். இத்தனை நாட்களாக வர முடியவில்லை. இன்று வரலாம் என்று முடிவு செய்தோம். ரத்னம் எப்படி இருக்கிறார்? அவருடைய உடல்நிலை முன்னேறியிருக்கிறதா?”

நந்தினியின் முகத்தில் முதலில் மகிழ்ச்சி தோன்றியது. அடுத்த நொடியே இத்தனை நாட்களாக அவர்கள் வராத நினைவு வந்து அவளுடைய குரல் மாறியது.

நந்தினி: “இப்போதுதான் வர வேண்டும் என்று தோன்றியதா, அம்மா? இத்தனை நாட்களாக நான் இங்கே என்ன செய்துகொண்டிருந்தேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? ரத்னம் படுக்கையில் இருந்தபோது எனக்கு எவ்வளவு பயமாக இருந்தது! அவருடைய உடல்நிலை சரியாகுமா, அவர் மீண்டும் நடப்பாரா என்று தெரியாமல் தினமும் அழுதுகொண்டிருந்தேன். அந்த நேரத்தில் ஒருமுறையாவது நேரில் வந்து என்னைப் பார்த்திருக்கலாமே! இப்போது அவர் கொஞ்சம் முன்னேறிய பிறகுதான் வர வேண்டும் என்று நினைத்தீர்களா?”

அம்மா சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

அம்மா: “நந்தினி, உன்னுடைய கோபம் புரிகிறது. நீ எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பாய் என்று இப்போது நினைத்தாலும் எங்களுக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது. நாங்கள் வராததற்கு உனக்கு ஆயிரம் காரணங்கள் தோன்றலாம். ஆனால் உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நாங்கள் இருந்துவிடவில்லை. உன்னிடம் தொலைபேசியில் பேசினோம். ரத்னம் எப்படி இருக்கிறார் என்று கேட்டோம். நேரில் வர முடியாமல் போனது எங்களுடைய தவறு. அதற்காக எங்களை மன்னித்துவிடு மகளே. இப்போது நாங்கள் வருகிறோம். உன்னைப் பார்த்துப் பேச வேண்டும்.”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

நந்தினி: “சரி அம்மா. வாருங்கள். ஆனால் நீங்கள் வந்ததும் நான் எதுவும் சொல்லவில்லை என்று நினைக்காதீர்கள். எனக்கு ஏற்பட்ட வருத்தத்தைச் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. நீங்கள் வந்தால் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். அப்பாவையும் அழைத்துக்கொண்டு வாருங்கள்.”

அழைப்பு முடிந்ததும் ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, அவர்கள் வருகிறார்கள் என்று சொன்னதும் உனக்கு மகிழ்ச்சிதானே? அப்படியென்றால் அவர்கள் வந்ததும் கோபத்தை மட்டும் காட்டாமல் பேசு. உன்னுடைய மனக்கஷ்டத்தை மறைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவர்களுடைய அன்பையும் ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய். நம்முடைய வாழ்க்கையில் எல்லோரும் எப்போதும் சரியாக நடந்துகொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. தவறு நடந்தால் பேசித் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வதைப் புரிந்துகொள்கிறேன். நான் அவர்களை வெறுக்கவில்லை. அவர்கள் என்னுடைய பெற்றோர். ஆனால் எனக்கு மிகவும் தேவைப்பட்ட நேரத்தில் அவர்கள் அருகில் இல்லாதது என் மனதைப் பாதித்தது. அதைத்தான் அவர்களுக்குப் புரியவைக்க வேண்டும்.”

விக்கி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

விக்கி: “நந்தினி, உங்கள் அம்மா அப்பா வந்ததும் நீங்கள் அவர்களுடன் நேரம் செலவிடுங்கள். அண்ணாவை நான் கவனித்துக்கொள்கிறேன். ஹரிணி மேடமும் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் அவர்களிடம் பேசும்போது வேறு எதையும் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டாம். உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே இருந்த வருத்தத்தைச் சரிசெய்ய இந்த வாய்ப்பு உதவியாக இருக்கும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “நன்றி, விக்கி. நீ இப்போது சொல்வதைப் பார்த்தால் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. முன்பு நீ என்னுடன் நேரம் செலவிட வேண்டும் என்று நினைத்தாய். இப்போது நான் என் பெற்றோருடன் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறாய். மற்றவர்களுடைய தேவைகளைப் புரிந்துகொள்வது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை நீ கற்றுக்கொண்டிருக்கிறாய்.”

விக்கி: “நீங்கள் சொன்னதுதான் எனக்கு உதவியது. ஒருவருக்கு நம்மைப் பிடிக்கிறது என்பதற்காக அவர்களுடைய நேரத்தை நமக்காக ஒதுக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் வேறு முக்கியமான உறவுகளும் இருக்கின்றன. அந்த உறவுகளுக்கு மதிப்பு கொடுக்க வேண்டும். உங்களுடைய பெற்றோர் உங்களைப் பார்க்க வருகிறார்கள் என்றால், அது உங்களுக்கு முக்கியமான விஷயம். அப்போது நான் உங்களை என்னுடன் பேசச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது.”

ரத்னம் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ சொல்வது சரிதான். மனிதர்களுடைய உறவுகள் எல்லாம் இப்படித்தான் புரிதலால் வளர்கின்றன. ஒருவருடைய அன்பைப் பெற வேண்டும் என்று நினைப்பதைவிட, அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் என்ன முக்கியம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது நல்லது. நந்தினி தன்னுடைய பெற்றோருடன் பேச வேண்டும். அவர்களுக்கும் அவளைப் பார்க்கும் உரிமை இருக்கிறது.”

அன்று மாலை நந்தினியின் பெற்றோர் மருத்துவமனைக்கு வந்தார்கள்.

அவர்களைப் பார்த்ததும் நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள். அவளுடைய அப்பாவின் முகத்தில் சோர்வு தெரிந்தது. அம்மாவின் கண்களில் வருத்தம் இருந்தது.

அம்மா மெதுவாக அவளிடம் வந்தார்.

அம்மா: “நந்தினி…”

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும் நந்தினி தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அழுதாள்.

நந்தினி: “அம்மா, இத்தனை நாட்களாக உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் நீங்களே வராமல் இருந்ததால் எனக்குக் கோபம் வந்தது. நான் இங்கே தனியாக இருந்தபோது உங்களிடம் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. என்னுடைய மனதில் இருந்த பயத்தை யாரிடமாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ரத்னம் குணமாகாமல் போய்விட்டால் என்ன செய்வது என்று பயந்தேன். அந்த நேரத்தில் நீங்கள் என்னுடன் இருந்திருந்தால் எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தைரியம் கிடைத்திருக்கும்.”

அம்மா அவளை அணைத்துக்கொண்டார்.

அம்மா: “மகளே, எங்களை மன்னித்துவிடு. உன்னுடைய மனக்கஷ்டத்தை நாங்கள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. உன்னுடைய கணவர் உடல்நலம் சரியில்லாமல் இருந்தபோது, உனக்கு எவ்வளவு ஆதரவு தேவைப்பட்டிருக்கும் என்று இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறோம். இனிமேல் உன்னைத் தனியாக விட்டுவிட மாட்டோம். உனக்கு என்ன உதவி தேவைப்பட்டாலும் சொல்லு. நாங்கள் முடிந்ததைச் செய்கிறோம்.”

நந்தினியின் அப்பாவும் அருகில் வந்தார்.

அப்பா: “நந்தினி, நீ எங்களுடைய மகள். உனக்கு ஏதாவது கஷ்டம் வந்தால் நாங்கள் உன்னுடன் இருக்க வேண்டும். நாங்கள் வராதது உனக்கு வருத்தம் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அதற்காக உன்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறோம். ரத்னம் எப்படி இருக்கிறார்? அவரைப் பார்க்கலாமா?”

நந்தினி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “வாருங்கள் அப்பா. அவர் இப்போது கொஞ்சம் நன்றாக இருக்கிறார். மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். இன்னும் சிகிச்சையும் பயிற்சியும் தேவைப்படுகிறது. நீங்கள் அவரிடம் பேசுங்கள். உங்களைப் பார்த்தால் அவருக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.”

அவள் பெற்றோரை ரத்னத்தின் அருகில் அழைத்துச் சென்றாள்.

ரத்னம் அவர்களைப் பார்த்ததும் எழுந்து உட்கார முயற்சி செய்தான்.

ரத்னம்: “வாங்க மாமா, வாங்க அத்தை. இத்தனை நாட்களாக உங்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. இப்போது வந்திருப்பது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் சில நாட்களில் நன்றாக நடக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன்.”

அப்பா: “ரத்னம், உங்களைப் பார்த்ததும் நிம்மதியாக இருக்கிறது. நீங்கள் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டோம். நாங்கள் முன்பே வந்திருக்க வேண்டும். தாமதமாகிவிட்டது. உங்களுடைய உடல்நிலை விரைவில் சரியாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறோம்.”

ரத்னம்: “பரவாயில்லை மாமா. இப்போது எல்லோரும் வந்திருக்கிறீர்கள். அதுவே எனக்கு மகிழ்ச்சி. நந்தினி இங்கே என்னைக் கவனித்துக்கொள்கிறாள். ஹரிணி மருத்துவப் பக்கத்தில் உதவி செய்கிறார். விக்கி தேவையான பொருட்களை வாங்கி வருகிறான். எல்லோரும் உதவி செய்கிறார்கள். அதனால் எனக்கு நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது.”

அம்மா: “விக்கியா? யார் அந்தப் பையன்?”

அப்போது விக்கி அறையின் ஓரத்திலிருந்து முன்னால் வந்தான்.

விக்கி: “வணக்கம் அங்கிள், வணக்கம் ஆன்ட்டி. என் பெயர் விக்கி. ரத்னம் அண்ணாவுக்கு என்னால் முடிந்த உதவிகளைச் செய்து வருகிறேன். அவருடைய உடல்நிலை விரைவில் சரியாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி.”

விக்கி பேசும் விதம், அவன் காட்டிய மரியாதை, அவனுடைய அமைதியான முகம் ஆகியவற்றைப் பார்த்து நந்தினியின் பெற்றோர் மகிழ்ந்தனர்.

அப்பா: “வணக்கம் விக்கி. நீ இவ்வளவு அக்கறையுடன் உதவி செய்கிறாய் என்று ரத்னம் சொன்னார். இன்றைய காலத்தில் மற்றவர்களுடைய கஷ்டத்தில் உதவ முன்வருவது நல்ல விஷயம். உன்னுடைய பெற்றோர் உன்னை நல்ல முறையில் வளர்த்திருக்கிறார்கள்.”

விக்கி: “நன்றி அங்கிள். நான் செய்வது பெரிய விஷயமில்லை. ரத்னம் அண்ணா குணமாக வேண்டும் என்பதுதான் எல்லோருடைய விருப்பமும். எனக்குத் தெரிந்த அளவுக்கு உதவி செய்கிறேன். அவருக்கு எப்போது என்ன தேவைப்பட்டாலும் சொல்லுங்கள். ஆனால் மருத்துவம் சம்பந்தமான விஷயங்களில் ஹரிணி மேடமும் மருத்துவரும் சொல்வதைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும்.”

அம்மா: “மிகவும் நல்லது, விக்கி. உன்னுடைய பேச்சிலேயே உன்னுடைய பண்பு தெரிகிறது. நீ உன்னுடைய படிப்பையும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள். பிறருக்கு உதவி செய்வது நல்லது. அதே நேரத்தில் உன்னுடைய எதிர்காலத்தையும் கவனிக்க வேண்டும்.”

விக்கி: “நிச்சயமாக ஆன்ட்டி. நான் அதையும் கவனித்துக்கொள்கிறேன்.”

நந்தினி அந்த உரையாடலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

தன்னுடைய பெற்றோரிடம் விக்கி மரியாதையாக நடந்துகொண்டான். அவர்களுடைய வார்த்தைகளைக் கவனமாகக் கேட்டான். தன்னுடைய உதவியைப் பற்றிப் பெருமை பேசவில்லை. ரத்னத்தின் முன்னேற்றத்தைப் பற்றித்தான் பேசினான்.

அவளுடைய மனதில் அவனைப் பற்றிய நல்ல எண்ணம் மேலும் வளர்ந்தது.

அன்று இரவு பெற்றோர் கிளம்பும்போது, நந்தினியின் அம்மா அவளுடைய கையைப் பிடித்தார்.

அம்மா: “நந்தினி, விக்கி நல்ல பையனாகத் தெரிகிறான். உன்னுடைய கணவருக்கு உதவி செய்கிறான். எங்களிடமும் மரியாதையாக நடந்துகொண்டான். நீ அவனிடம் பேசும்போது அவன் உன்னுடைய வார்த்தைகளைக் கவனமாகக் கேட்கிறான் என்பதும் தெரிகிறது. அவன் உன்னை விரும்புகிறான் என்று நீ சொன்னாலும், இப்போது அவன் உன்னுடைய எல்லைகளை மதித்து நடக்கிறான் போலிருக்கிறது.”

நந்தினி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “ஆம் அம்மா. அவன் முன்பு என்னிடம் தன்னுடைய உணர்வுகளைச் சொன்னான். நான் அவனிடம் என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெளிவாகச் சொன்னேன். அதற்குப் பிறகு அவன் மாறியிருக்கிறான். இப்போது அவன் என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் உதவி செய்கிறான். ரத்னத்திடம் உண்மையான அக்கறை காட்டுகிறான். அவனுடைய இந்த மாற்றத்தை நான் மதிக்கிறேன். ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் ரத்னம்தான் முக்கியம். அதை நான் மறக்கவில்லை.”

அம்மா: “அதை நாங்களும் புரிந்துகொள்கிறோம், மகளே. ஒருவருடைய நல்ல குணத்தைப் பாராட்டுவது வேறு; அவர்களிடம் வேறு விதமான உறவை வளர்த்துக்கொள்வது வேறு. நீ உன்னுடைய மனதைத் தெளிவாக வைத்துக்கொள். உன்னுடைய கணவரைக் கவனித்துக்கொள். உன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன முக்கியம் என்பதை நீ நன்றாக அறிவாய்.”

நந்தினி தன் அம்மாவை அணைத்துக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “நன்றி அம்மா. இத்தனை நாட்களாக உங்களிடம் சொல்ல முடியாத விஷயங்கள் மனதில் இருந்தன. இன்று உங்களிடம் பேசினதும் மனம் கொஞ்சம் லேசாகிவிட்டது. இனிமேல் என்னுடைய மனக்கஷ்டத்தை உங்களிடம் மறைக்க மாட்டேன்.”

பெற்றோர் சென்ற பிறகு நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, உன்னுடைய பெற்றோர் வந்தது உனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறதா?”

நந்தினி: “ஆம் ரத்னம். நான் அவர்கள்மீது கோபமாக இருந்தாலும், அவர்கள் வந்ததும் என்னுடைய மனக்கஷ்டத்தைச் சொல்லிவிட்டேன். அவர்கள் என்னைப் புரிந்துகொண்டார்கள். அதனால் நிம்மதியாக இருக்கிறது. உன்னுடைய உடல்நிலை சரியாகும் வரை அவர்கள் உதவி செய்வதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.”

ரத்னம்: “அது நல்ல விஷயம். நீ இனிமேல் எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளிக்க வேண்டும் என்று நினைக்காதே. உனக்காக உதவத் தயாராக இருக்கும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய அன்பை ஏற்றுக்கொள். நானும் விரைவில் குணமாகி உன்னுடன் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.”

நந்தினி அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

நந்தினி: “நாம் இருவரும் வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாள் வர வேண்டும், ரத்னம். அப்போது நம்முடைய வாழ்க்கையை மீண்டும் அமைதியாக ஆரம்பிப்போம். நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்.”

அவள் ரத்னத்தின் தோளில் மெதுவாகச் சாய்ந்தாள்.

அறையின் மறுபுறத்தில் விக்கி அடுத்த நாள் செய்ய வேண்டிய உதவிகளைப் பற்றிக் குறித்துக்கொண்டிருந்தான். நந்தினியின் குடும்பத்தில் மீண்டும் மகிழ்ச்சி உருவாகத் தொடங்கியதைப் பார்த்து அவனும் சந்தோஷப்பட்டான்.

அந்த இரவு நந்தினி மனதுக்குள் நினைத்தாள்.

“விக்கி என் மனதில் மீண்டும் ஓர் இடத்தைப் பிடிக்கிறான். ஆனால் அது முன்பிருந்த ஈர்ப்பைப் போன்றதல்ல. அவன் நல்ல மனிதனாக மாற முயற்சி செய்கிறான் என்பதற்கான மதிப்பு. அவன் என்னுடைய எல்லைகளை மதிக்கிறான். என்னுடைய குடும்பத்தை மதிக்கிறான். என் பெற்றோரிடம் மரியாதையாக நடந்துகொள்கிறான். ரத்னத்துக்கு உதவுகிறான். அவனுடைய குணத்தைப் பார்த்து எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. இந்த நல்ல எண்ணத்தை நான் சரியான எல்லைக்குள் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.”

அடுத்த நாள் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

விக்கியின் மாற்றம் நந்தினியின் மனதில் அவனுக்கான மரியாதையை மெதுவாக வளர்த்துக்கொண்டிருந்தது.