2 hours ago
விக்கியின் மனமாற்றம்
பகுதி 1 — சொல்லாமல் புரிந்துகொண்ட அன்பு
மருத்துவமனையில் நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.
ரத்னத்தின் உடல்நிலையில் சிறிது சிறிதாக முன்னேற்றம் ஏற்படத் தொடங்கியிருந்தது. முன்பு படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்வதற்கே அவனுக்குப் பிறருடைய உதவி தேவைப்பட்டது. இப்போது சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு சில அடிகள் நடக்க முடிந்தது. மருத்துவர் கூறிய பயிற்சிகளை அவன் தவறாமல் செய்து வந்தான்.
அந்த மாற்றத்தில் ஹரிணியின் பொறுமைக்கும், நந்தினியின் அக்கறைக்கும், விக்கியின் உதவிக்கும் முக்கியமான பங்கு இருந்தது.
விக்கி தினமும் மருத்துவமனைக்கு வர ஆரம்பித்திருந்தான். சில நேரங்களில் மருந்துகள் வாங்கிக் கொடுப்பான். சில நேரங்களில் ரத்னத்துக்குத் தேவையான பொருட்களை எடுத்துவருவான். ரத்னம் நடக்கப் பயிற்சி செய்யும்போது ஹரிணி அருகில் இருப்பாள்; விக்கி தேவையான பொருட்களை எடுத்துக் கொடுப்பான். நந்தினி அவனுக்காக உணவு தயார் செய்து கொண்டுவருவாள்.
ஆனால் முன்பு நந்தினியைப் பார்த்தால் உடனே அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பிக்கும் விக்கி இப்போது மாறியிருந்தான்.
அவளைப் பார்த்ததும் தேவையில்லாமல் நெருங்கிப் பேசுவதில்லை. அவள் சோர்வாக இருந்தால் ஓய்வெடுக்கச் சொல்வான். ரத்னத்துக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால், முதலில் அதைச் செய்து முடிப்பான்.
அவனுடைய இந்த மாற்றத்தை நந்தினி கவனிக்காமல் இல்லை.
ஒரு நாள் காலை, ரத்னம் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடைய உடல்நிலையைப் பரிசோதித்துவிட்டு வெளியே சென்றிருந்தாள். நந்தினி உணவுப் பெட்டியைத் திறந்து ரத்னத்துக்கு இட்லியைப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது விக்கி ஒரு சிறிய பையுடன் அறைக்குள் வந்தான்.
விக்கி: “அண்ணா, காலை வணக்கம்! இன்று எப்படி இருக்கிறீர்கள்? நேற்று நடந்ததைவிட இன்று இன்னும் நன்றாக நடக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் ஹரிணி மேடம் சொன்னதை மறந்துவிடாதீர்கள். உடம்புக்கு எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவுதான் முயற்சி செய்ய வேண்டும். மற்றவர்களைப் பார்த்து வேகமாக நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் முன்னேறினாலே போதும்.”
ரத்னம் சிரித்தான்.
ரத்னம்: “விக்கி, நீ இப்போது எனக்கு மருத்துவராகவே மாறிவிட்டாய் போலிருக்கிறது! காலையில் வந்ததும் மருந்து, உடற்பயிற்சி, ஓய்வு என்று பட்டியல் போடுகிறாய். ஆனாலும் நீ சொல்வதில் உண்மை இருக்கிறது. முன்பு என்னால் முடியாத விஷயங்களை இப்போது முயற்சி செய்ய முடிகிறது. அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கே நம்பிக்கை வருகிறது. ஒரு காலத்தில் மீண்டும் எழுந்து நிற்பேனா என்று பயந்தேன். இப்போது வீட்டுக்குத் திரும்பி என்னுடைய பழைய வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை வருகிறது.”
விக்கி: “நீங்கள் நிச்சயமாக முன்னேறுவீர்கள் அண்ணா. ஆனால் அதற்காக அவசரப்படக் கூடாது. உங்களுக்கு உடம்பு சரியாக வேண்டும் என்பதற்காக நாங்கள் எல்லோரும் ஆசைப்படுகிறோம். அந்த ஆசையிலேயே உங்களைச் சிரமப்படுத்திவிடக் கூடாது. மருத்துவர் சொல்வதைக் கேட்டு மெதுவாகச் செய்யுங்கள். உங்களுக்குத் தேவையானதைச் சொல்லுங்கள். நான் முடிந்தவரை உதவி செய்கிறேன்.”
நந்தினி விக்கியைப் பார்த்தாள்.
அவன் பேசும்போது அவனுடைய முகத்தில் எந்தப் பெருமையும் இல்லை. தன்னுடைய உதவியைப் பற்றிப் பெரிதாகச் சொல்லவும் இல்லை. ரத்னம் குணமாக வேண்டும் என்பதுதான் அவனுடைய நோக்கம் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.
நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்போது நிறைய மாறிவிட்டாய். முன்பு இங்கே வந்தால் உன்னுடைய பேச்சுதான் அதிகமாக இருக்கும். இப்போது ரத்னம் என்ன சாப்பிட்டார், மருந்து எடுத்துக்கொண்டாரா, உடம்பு எப்படி இருக்கிறது என்று ஒவ்வொன்றாகக் கேட்கிறாய். அவருக்குத் தேவையானதை நீயே கவனித்துக்கொள்கிறாய். இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது எனக்கு உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.”
விக்கி ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தான்.
விக்கி: “நந்தினி, முன்பு நான் உங்களுடன் பேசுவதற்காகவே இங்கே வருகிறேன் என்று உங்களுக்குத் தோன்றியிருக்கலாம். உண்மையைச் சொன்னால், ஆரம்பத்தில் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்குள் இருந்தது. உங்களுடன் பேசும்போது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் தெளிவாகப் பேசிய பிறகு, என்னுடைய உணர்வுகளையும் நான் செய்துகொண்டிருந்த விஷயங்களையும் யோசித்துப் பார்த்தேன். ஒருவரைப் பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக அவருடைய வாழ்க்கைக்குள் நமக்கு உரிமை கிடைத்துவிடாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.”
நந்தினி அவனுடைய முகத்தையே பார்த்தாள்.
விக்கி: “நீங்கள் ரத்னம் அண்ணாவின் மனைவி. அவர் உங்களுக்காக எவ்வளவு முக்கியமானவர் என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியில்லாத இந்த நேரத்தில், உங்களுக்கு இன்னும் அதிகமான ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. அந்த ஆதரவை நான் உண்மையாகக் கொடுக்க முடிந்தால், அதுவே போதும். அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் என்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்றோ, என்னை விரும்ப வேண்டும் என்றோ நான் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. உதவி செய்தால் அதற்குப் பதிலாக ஏதாவது கிடைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது உண்மையான உதவி கிடையாது.”
அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
நந்தினி: “விக்கி, நீ இவ்வளவு தெளிவாகப் பேசுவாய் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. உன்னுடைய வயதில் பலர் தங்களுடைய உணர்வுகளை மட்டுமே நினைத்துக்கொள்வார்கள். ஆனால் நீ இப்போது உன்னுடைய உணர்வுகளுக்கும் மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கைக்கும் இடையே வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய். அதற்காக நான் உன்னைப் பாராட்டுகிறேன். அதைவிட முக்கியமாக, நீ சொல்வதைச் செயலிலும் காட்டுகிறாய்.”
ரத்னம் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தான்.
ரத்னம்: “நந்தினி, விக்கி நல்ல பையன். அவன் இங்கே வந்த பிறகு எனக்கு நிறைய உதவி கிடைக்கிறது. ஹரிணி மருத்துவப் பக்கத்தில் கவனித்துக்கொள்கிறாள். நீ வீட்டிலிருந்து உணவு கொண்டு வருகிறாய். விக்கி தேவையான பொருட்களை வாங்கி வருகிறான். என்னுடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும் என்று எல்லோரும் நினைக்கிறீர்கள். இதைவிட ஒரு மனிதனுக்கு வேறு என்ன வேண்டும்? ஒருவன் கஷ்டப்படும்போது அவனுக்காக நான்கு பேர் உண்மையாக நிற்பது பெரிய விஷயம்.”
நந்தினியின் கண்கள் கலங்கின.
ரத்னம்: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ இங்கே வந்து எனக்கு உதவுவதால் மட்டும் நீ நல்லவன் என்று நான் சொல்லவில்லை. உனக்குப் பிடித்த ஒரு விஷயம் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், அதை வற்புறுத்தாமல் விட்டுவிட முடிகிறதே, அதுதான் நல்ல குணம். வாழ்க்கையில் உனக்குப் பிடித்தவர்கள் பலர் வருவார்கள். எல்லோரும் உன்னுடைய விருப்பப்படி நடந்துகொள்ள மாட்டார்கள். அப்போது அவர்களை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், நீ நல்ல மனிதனாக வாழ முடியும். உன்னுடைய படிப்பையும் எதிர்காலத்தையும் மறந்துவிடாதே.”
விக்கி தலையசைத்தான்.
விக்கி: “அண்ணா, நீங்கள் சொல்வதை நான் நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறேன். என்னுடைய வாழ்க்கையை நான் சரியாக அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில், என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்வதற்கும் தயங்க மாட்டேன். நீங்கள் குணமாகி வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாளை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அன்று நீங்கள் யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் சில அடிகள் நடந்து வருவதைப் பார்க்க வேண்டும். அதுதான் எனக்குச் சந்தோஷம்.”
ரத்னம் சிரித்தான்.
ரத்னம்: “அந்த நாளில் நீயும் இருக்க வேண்டும், விக்கி. நான் நடந்து வரும்போது நீயும் நந்தினியும் ஹரிணியும் அருகில் இருக்க வேண்டும். அப்போது உங்களுக்கெல்லாம் நான் ஒரு நல்ல விருந்து கொடுக்கிறேன்!”
அறைக்குள் சிரிப்பு ஒலித்தது.
நந்தினியும் சிரித்தாள். ஆனால் அவளுடைய மனதில் வேறொரு உணர்வு உருவாகியிருந்தது.
விக்கியின் மீது முன்பு இருந்த ஈர்ப்பு இப்போது அதே வடிவத்தில் இல்லை. அவனுடைய அழகான பேச்சோ, தன்னைப் பாராட்டிய விதமோ அவளை ஈர்க்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவன் தன்னுடைய தவறுகளை உணர்ந்து மாற முயற்சி செய்வதும், ரத்னத்திடம் உண்மையான அக்கறை காட்டுவதும் அவளுடைய மனதில் ஒரு நல்ல மதிப்பை உருவாக்கின.
அவள் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.
“இந்தப் பையன் என்னை விரும்பினான். நான் அவனிடம் எல்லை வைத்தேன். அந்த முடிவை ஏற்றுக்கொண்டு விலகாமல், தன்னுடைய உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நல்ல முறையில் நடந்துகொள்கிறான். யாரிடமும் தன்னுடைய உதவிக்குப் பதில் எதிர்பார்க்கவில்லை. இதுதான் ஒருவருடைய குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. விக்கி இப்போது என்னுடைய மனதில் வேறொரு விதமாக இடம்பிடிக்கிறான். அவனைப் பற்றிய என் எண்ணம் மாறுகிறது. ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் ரத்னம்தான் முதன்மையானவர். அதை நான் ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது.”
அன்று விக்கி கிளம்பும்போது, நந்தினி அவனை வாசல்வரை வந்து வழியனுப்பினாள்.
நந்தினி: “விக்கி, நாளைக்கும் வருவாயா? ரத்னத்துக்கு நாளை உடற்பயிற்சி இருக்கிறது. அவருக்குத் தேவையான சில பொருட்களை வாங்கி வர வேண்டியிருக்கிறது. உனக்கு நேரம் இருந்தால் உதவி செய். ஆனால் உன்னுடைய படிப்பைப் பாதிக்காதே.”
விக்கி: “நிச்சயமாக வருகிறேன். எனக்குப் படிக்க வேண்டிய நேரத்தையும் ஒதுக்கிக்கொள்கிறேன். உங்களுக்காக எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடுகிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் சரியாகப் பார்த்துக்கொள்வேன். அண்ணாவுக்கு உதவுவதையும் தொடர்ந்து செய்வேன்.”
நந்தினி: “அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். உன்னுடைய எதிர்காலமும் முக்கியம். நீ நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்று நான் உண்மையாக ஆசைப்படுகிறேன்.”
விக்கி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் மகிழ்ச்சியாகப் புன்னகைத்தான்.
அந்தப் புன்னகையில் முன்பிருந்த எதிர்பார்ப்பு இல்லை. நந்தினியின் வார்த்தைகளை மதிக்கும் ஒருவனுடைய அமைதி இருந்தது.
அன்று இரவு நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவளுடைய மனதில் ஒரு புதிய எண்ணம் தோன்றியது.
ஒருவருடைய மனதில் இடம்பிடிப்பதற்கு அழகும் இனிமையான பேச்சும் மட்டுமே போதாது. உண்மையான குணமும், பிறருடைய எல்லைகளை மதிக்கும் பண்பும், எதிர்பார்ப்பில்லாத அக்கறையும் தேவை.
விக்கி அதை மெதுவாக அவளுக்குப் புரியவைத்துக்கொண்டிருந்தான்
பகுதி 1 — சொல்லாமல் புரிந்துகொண்ட அன்பு
மருத்துவமனையில் நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.
ரத்னத்தின் உடல்நிலையில் சிறிது சிறிதாக முன்னேற்றம் ஏற்படத் தொடங்கியிருந்தது. முன்பு படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்வதற்கே அவனுக்குப் பிறருடைய உதவி தேவைப்பட்டது. இப்போது சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு சில அடிகள் நடக்க முடிந்தது. மருத்துவர் கூறிய பயிற்சிகளை அவன் தவறாமல் செய்து வந்தான்.
அந்த மாற்றத்தில் ஹரிணியின் பொறுமைக்கும், நந்தினியின் அக்கறைக்கும், விக்கியின் உதவிக்கும் முக்கியமான பங்கு இருந்தது.
விக்கி தினமும் மருத்துவமனைக்கு வர ஆரம்பித்திருந்தான். சில நேரங்களில் மருந்துகள் வாங்கிக் கொடுப்பான். சில நேரங்களில் ரத்னத்துக்குத் தேவையான பொருட்களை எடுத்துவருவான். ரத்னம் நடக்கப் பயிற்சி செய்யும்போது ஹரிணி அருகில் இருப்பாள்; விக்கி தேவையான பொருட்களை எடுத்துக் கொடுப்பான். நந்தினி அவனுக்காக உணவு தயார் செய்து கொண்டுவருவாள்.
ஆனால் முன்பு நந்தினியைப் பார்த்தால் உடனே அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பிக்கும் விக்கி இப்போது மாறியிருந்தான்.
அவளைப் பார்த்ததும் தேவையில்லாமல் நெருங்கிப் பேசுவதில்லை. அவள் சோர்வாக இருந்தால் ஓய்வெடுக்கச் சொல்வான். ரத்னத்துக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால், முதலில் அதைச் செய்து முடிப்பான்.
அவனுடைய இந்த மாற்றத்தை நந்தினி கவனிக்காமல் இல்லை.
ஒரு நாள் காலை, ரத்னம் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடைய உடல்நிலையைப் பரிசோதித்துவிட்டு வெளியே சென்றிருந்தாள். நந்தினி உணவுப் பெட்டியைத் திறந்து ரத்னத்துக்கு இட்லியைப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது விக்கி ஒரு சிறிய பையுடன் அறைக்குள் வந்தான்.
விக்கி: “அண்ணா, காலை வணக்கம்! இன்று எப்படி இருக்கிறீர்கள்? நேற்று நடந்ததைவிட இன்று இன்னும் நன்றாக நடக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் ஹரிணி மேடம் சொன்னதை மறந்துவிடாதீர்கள். உடம்புக்கு எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவுதான் முயற்சி செய்ய வேண்டும். மற்றவர்களைப் பார்த்து வேகமாக நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் முன்னேறினாலே போதும்.”
ரத்னம் சிரித்தான்.
ரத்னம்: “விக்கி, நீ இப்போது எனக்கு மருத்துவராகவே மாறிவிட்டாய் போலிருக்கிறது! காலையில் வந்ததும் மருந்து, உடற்பயிற்சி, ஓய்வு என்று பட்டியல் போடுகிறாய். ஆனாலும் நீ சொல்வதில் உண்மை இருக்கிறது. முன்பு என்னால் முடியாத விஷயங்களை இப்போது முயற்சி செய்ய முடிகிறது. அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கே நம்பிக்கை வருகிறது. ஒரு காலத்தில் மீண்டும் எழுந்து நிற்பேனா என்று பயந்தேன். இப்போது வீட்டுக்குத் திரும்பி என்னுடைய பழைய வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை வருகிறது.”
விக்கி: “நீங்கள் நிச்சயமாக முன்னேறுவீர்கள் அண்ணா. ஆனால் அதற்காக அவசரப்படக் கூடாது. உங்களுக்கு உடம்பு சரியாக வேண்டும் என்பதற்காக நாங்கள் எல்லோரும் ஆசைப்படுகிறோம். அந்த ஆசையிலேயே உங்களைச் சிரமப்படுத்திவிடக் கூடாது. மருத்துவர் சொல்வதைக் கேட்டு மெதுவாகச் செய்யுங்கள். உங்களுக்குத் தேவையானதைச் சொல்லுங்கள். நான் முடிந்தவரை உதவி செய்கிறேன்.”
நந்தினி விக்கியைப் பார்த்தாள்.
அவன் பேசும்போது அவனுடைய முகத்தில் எந்தப் பெருமையும் இல்லை. தன்னுடைய உதவியைப் பற்றிப் பெரிதாகச் சொல்லவும் இல்லை. ரத்னம் குணமாக வேண்டும் என்பதுதான் அவனுடைய நோக்கம் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.
நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்போது நிறைய மாறிவிட்டாய். முன்பு இங்கே வந்தால் உன்னுடைய பேச்சுதான் அதிகமாக இருக்கும். இப்போது ரத்னம் என்ன சாப்பிட்டார், மருந்து எடுத்துக்கொண்டாரா, உடம்பு எப்படி இருக்கிறது என்று ஒவ்வொன்றாகக் கேட்கிறாய். அவருக்குத் தேவையானதை நீயே கவனித்துக்கொள்கிறாய். இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது எனக்கு உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.”
விக்கி ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தான்.
விக்கி: “நந்தினி, முன்பு நான் உங்களுடன் பேசுவதற்காகவே இங்கே வருகிறேன் என்று உங்களுக்குத் தோன்றியிருக்கலாம். உண்மையைச் சொன்னால், ஆரம்பத்தில் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்குள் இருந்தது. உங்களுடன் பேசும்போது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் தெளிவாகப் பேசிய பிறகு, என்னுடைய உணர்வுகளையும் நான் செய்துகொண்டிருந்த விஷயங்களையும் யோசித்துப் பார்த்தேன். ஒருவரைப் பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக அவருடைய வாழ்க்கைக்குள் நமக்கு உரிமை கிடைத்துவிடாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.”
நந்தினி அவனுடைய முகத்தையே பார்த்தாள்.
விக்கி: “நீங்கள் ரத்னம் அண்ணாவின் மனைவி. அவர் உங்களுக்காக எவ்வளவு முக்கியமானவர் என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியில்லாத இந்த நேரத்தில், உங்களுக்கு இன்னும் அதிகமான ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. அந்த ஆதரவை நான் உண்மையாகக் கொடுக்க முடிந்தால், அதுவே போதும். அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் என்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்றோ, என்னை விரும்ப வேண்டும் என்றோ நான் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. உதவி செய்தால் அதற்குப் பதிலாக ஏதாவது கிடைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது உண்மையான உதவி கிடையாது.”
அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
நந்தினி: “விக்கி, நீ இவ்வளவு தெளிவாகப் பேசுவாய் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. உன்னுடைய வயதில் பலர் தங்களுடைய உணர்வுகளை மட்டுமே நினைத்துக்கொள்வார்கள். ஆனால் நீ இப்போது உன்னுடைய உணர்வுகளுக்கும் மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கைக்கும் இடையே வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய். அதற்காக நான் உன்னைப் பாராட்டுகிறேன். அதைவிட முக்கியமாக, நீ சொல்வதைச் செயலிலும் காட்டுகிறாய்.”
ரத்னம் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தான்.
ரத்னம்: “நந்தினி, விக்கி நல்ல பையன். அவன் இங்கே வந்த பிறகு எனக்கு நிறைய உதவி கிடைக்கிறது. ஹரிணி மருத்துவப் பக்கத்தில் கவனித்துக்கொள்கிறாள். நீ வீட்டிலிருந்து உணவு கொண்டு வருகிறாய். விக்கி தேவையான பொருட்களை வாங்கி வருகிறான். என்னுடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும் என்று எல்லோரும் நினைக்கிறீர்கள். இதைவிட ஒரு மனிதனுக்கு வேறு என்ன வேண்டும்? ஒருவன் கஷ்டப்படும்போது அவனுக்காக நான்கு பேர் உண்மையாக நிற்பது பெரிய விஷயம்.”
நந்தினியின் கண்கள் கலங்கின.
ரத்னம்: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ இங்கே வந்து எனக்கு உதவுவதால் மட்டும் நீ நல்லவன் என்று நான் சொல்லவில்லை. உனக்குப் பிடித்த ஒரு விஷயம் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், அதை வற்புறுத்தாமல் விட்டுவிட முடிகிறதே, அதுதான் நல்ல குணம். வாழ்க்கையில் உனக்குப் பிடித்தவர்கள் பலர் வருவார்கள். எல்லோரும் உன்னுடைய விருப்பப்படி நடந்துகொள்ள மாட்டார்கள். அப்போது அவர்களை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், நீ நல்ல மனிதனாக வாழ முடியும். உன்னுடைய படிப்பையும் எதிர்காலத்தையும் மறந்துவிடாதே.”
விக்கி தலையசைத்தான்.
விக்கி: “அண்ணா, நீங்கள் சொல்வதை நான் நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறேன். என்னுடைய வாழ்க்கையை நான் சரியாக அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில், என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்வதற்கும் தயங்க மாட்டேன். நீங்கள் குணமாகி வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாளை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அன்று நீங்கள் யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் சில அடிகள் நடந்து வருவதைப் பார்க்க வேண்டும். அதுதான் எனக்குச் சந்தோஷம்.”
ரத்னம் சிரித்தான்.
ரத்னம்: “அந்த நாளில் நீயும் இருக்க வேண்டும், விக்கி. நான் நடந்து வரும்போது நீயும் நந்தினியும் ஹரிணியும் அருகில் இருக்க வேண்டும். அப்போது உங்களுக்கெல்லாம் நான் ஒரு நல்ல விருந்து கொடுக்கிறேன்!”
அறைக்குள் சிரிப்பு ஒலித்தது.
நந்தினியும் சிரித்தாள். ஆனால் அவளுடைய மனதில் வேறொரு உணர்வு உருவாகியிருந்தது.
விக்கியின் மீது முன்பு இருந்த ஈர்ப்பு இப்போது அதே வடிவத்தில் இல்லை. அவனுடைய அழகான பேச்சோ, தன்னைப் பாராட்டிய விதமோ அவளை ஈர்க்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவன் தன்னுடைய தவறுகளை உணர்ந்து மாற முயற்சி செய்வதும், ரத்னத்திடம் உண்மையான அக்கறை காட்டுவதும் அவளுடைய மனதில் ஒரு நல்ல மதிப்பை உருவாக்கின.
அவள் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.
“இந்தப் பையன் என்னை விரும்பினான். நான் அவனிடம் எல்லை வைத்தேன். அந்த முடிவை ஏற்றுக்கொண்டு விலகாமல், தன்னுடைய உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நல்ல முறையில் நடந்துகொள்கிறான். யாரிடமும் தன்னுடைய உதவிக்குப் பதில் எதிர்பார்க்கவில்லை. இதுதான் ஒருவருடைய குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. விக்கி இப்போது என்னுடைய மனதில் வேறொரு விதமாக இடம்பிடிக்கிறான். அவனைப் பற்றிய என் எண்ணம் மாறுகிறது. ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் ரத்னம்தான் முதன்மையானவர். அதை நான் ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது.”
அன்று விக்கி கிளம்பும்போது, நந்தினி அவனை வாசல்வரை வந்து வழியனுப்பினாள்.
நந்தினி: “விக்கி, நாளைக்கும் வருவாயா? ரத்னத்துக்கு நாளை உடற்பயிற்சி இருக்கிறது. அவருக்குத் தேவையான சில பொருட்களை வாங்கி வர வேண்டியிருக்கிறது. உனக்கு நேரம் இருந்தால் உதவி செய். ஆனால் உன்னுடைய படிப்பைப் பாதிக்காதே.”
விக்கி: “நிச்சயமாக வருகிறேன். எனக்குப் படிக்க வேண்டிய நேரத்தையும் ஒதுக்கிக்கொள்கிறேன். உங்களுக்காக எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடுகிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் சரியாகப் பார்த்துக்கொள்வேன். அண்ணாவுக்கு உதவுவதையும் தொடர்ந்து செய்வேன்.”
நந்தினி: “அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். உன்னுடைய எதிர்காலமும் முக்கியம். நீ நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்று நான் உண்மையாக ஆசைப்படுகிறேன்.”
விக்கி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் மகிழ்ச்சியாகப் புன்னகைத்தான்.
அந்தப் புன்னகையில் முன்பிருந்த எதிர்பார்ப்பு இல்லை. நந்தினியின் வார்த்தைகளை மதிக்கும் ஒருவனுடைய அமைதி இருந்தது.
அன்று இரவு நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவளுடைய மனதில் ஒரு புதிய எண்ணம் தோன்றியது.
ஒருவருடைய மனதில் இடம்பிடிப்பதற்கு அழகும் இனிமையான பேச்சும் மட்டுமே போதாது. உண்மையான குணமும், பிறருடைய எல்லைகளை மதிக்கும் பண்பும், எதிர்பார்ப்பில்லாத அக்கறையும் தேவை.
விக்கி அதை மெதுவாக அவளுக்குப் புரியவைத்துக்கொண்டிருந்தான்
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)