♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

[b]Episode -195 part 5

அவனது தலையைத் தன் மடியில் தாங்கிக்கொண்டாள்.

“ரியான்... என்ன காரியம் செய்துவிட்டாய்?”

அவளது குரல் நடுங்கியது.

பதிலளிக்க முயன்ற ரியானின் உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன. ஆனால், வலியின் தீவிரத்தால் அவனது வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை. அவன் தன் கண்களைத் திறந்து சிற்பிகையைப் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வையில் அச்சமில்லை.

தான் காப்பாற்ற வேண்டியவள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறாள் என்ற நிம்மதி மட்டுமே இருந்தது.

அந்த ஒரு பார்வை...

சிற்பிகாவின் நெஞ்சுக்குள் புதைந்திருந்த ஏதோவொன்றை உடைத்தெறிந்தது.

அவளது கண்களுக்கு முன்னால் இருந்த காடு மெல்ல மறையத் தொடங்கியது.

ரியானின் முகம் மங்கியது.

அதற்குப் பதிலாக, வேறொரு முகம் அவளது நினைவில் தோன்றியது.

அதே கண்கள்!

அதே அன்பு!

தன்னைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாத அதே துணிச்சல்!

ஆனால், அவன் ரியான் அல்ல.

அவன்... இளங்கோ!

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, வேறொரு காலத்தில், வேறொரு பெயரில் அவளது உயிரோடு கலந்திருந்தவன்!

சிற்பிகாவின் ஆழ்மனத்தில் மறைந்திருந்த நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக உயிர்பெறத் தொடங்கின.

அவளது விழிகளுக்குள் இன்னொரு உலகம் விரிந்தது.

---

அங்கே...

இளங்கோ நின்றிருந்தான்.

அவனுக்கு எதிரே, கையில் கொடிய பரசு ஆயுதத்தை ஏந்தியபடி இடும்பன்காரி நின்றிருந்தான்.

அவனது முகத்தில் வஞ்சகப் புன்னகை படர்ந்திருந்தது. நேருக்கு நேர் மோதினால் இளங்கோவை வெல்வது எளிதல்ல என்பதை அறிந்திருந்த அவன், சூழ்ச்சியால் அவனை வீழ்த்துவதற்கான தருணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தான்.

அந்தத் தருணமும் வந்தது.

ஏதோவொன்றால் இளங்கோவின் கவனம் வேறுபக்கம் திரும்பியது.

அதற்காகவே காத்திருந்த இடும்பன்காரி, ஒரு கணம்கூடத் தாமதிக்கவில்லை.

தன் கையிலிருந்த பரசு ஆயுதத்தைத் தலைக்கு மேலே ஓங்கினான்.

அவன் கண்களில் கொலைவெறி மின்னியது.

அடுத்த கணம்...

வீச்சென்று பாய்ந்த பரசு, இளங்கோவின் மார்பில் ஆழமாக இறங்கியது!

“ஆஆஆ... இளங்கோ!”



அருள்மொழியின் அலறல் அந்த இடத்தையே அதிரச் செய்தது.

மார்பில் இறங்கிய ஆயுதத்தின் தாக்கத்தில் இளங்கோவின் உடல் பின்னால் தடுமாறியது. அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. உதடுகள் ஏதோ சொல்ல முயன்றன. ஆனால், வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை.

மார்பிலிருந்து குருதி வழிந்தது.

தன் கண்முன்னே இளங்கோ தாக்கப்பட்டதைக் கண்ட அருள்மொழி அவனை நோக்கி ஓடினாள். ஆனால், அவளது கால்கள் ஒவ்வொரு அடியிலும் தளர்ந்தன. தன்னுடைய உயிராகக் கருதியவன் இப்படி வீழ்வான் என்று அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை.

“இளங்கோ...!”

அவளது குரலில் தவிப்பும் அச்சமும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.

இளங்கோவின் பார்வை அவளைத் தேடியது.

அவளைக் கண்டதும், மரண வேதனையிலும் அவனது கண்களில் ஓர் அன்பு மின்னியது.

அந்தப் பார்வை அருள்மொழியின் இதயத்தைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

அடுத்த கணம், இளங்கோவின் முழங்கால்கள் மடங்கின.

அவன் நிலத்தில் சரிந்து விழுந்தான்.

“வேண்டாம்... இளங்கோ! என்னைத் தனியாக விட்டுப் போய்விடாதே!”

என்று கதறியபடி அவனருகே மண்டியிட்டாள் அருள்மொழி.

அவனது முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டாள். அவனது மார்பிலிருந்து வழிந்த குருதி அவளது விரல்களை நனைத்தது.

“இளங்கோ... என் குரல் கேட்கிறதா? என்னைப் பார்... கண்களைத் திற!”

அவள் எவ்வளவோ கெஞ்சினாள்.

ஆனால், அவனது விழிகள் மெல்ல மூடிக்கொண்டிருந்தன.

அருள்மொழியின் கண்ணீர்த் துளிகள் அவனது முகத்தில் விழுந்தன.

“இளங்கோ...!”

அவளது மரண ஓலம் காலத்தையே பிளந்தெழுந்தது.

---

“இளங்கோ!”

சிற்பிகாவின் உதடுகளிலிருந்து அந்தப் பெயர் தன்னையறியாமல் வெளிப்பட்டது.

அவளது கண்கள் விரிந்தன.

முன்பிறவியில் அருள்மொழியாக வாழ்ந்தவள் தான்தான் என்பதும், தன் கண்முன்னே பரசு ஆயுதத்தால் இளங்கோவின் மார்பு பிளக்கப்பட்ட அந்தக் கொடூரமான காட்சியும் அவளுக்குள் தெளிவாக உயிர்பெற்றன.

அப்போது அவனைக் காப்பாற்ற முடியாமல் தவித்திருந்தாள் அருள்மொழி.

இன்று...

மீண்டும் அதே காட்சி!

மீண்டும் அவளது கண்முன்னே தன் உயிருக்கு உயிரானவன் ரத்தம் சிந்திக்கொண்டிருந்தான்.

அன்று இளங்கோவின் மார்பில் இறங்கியிருந்தது பரசு.

இன்று ரியானின் மார்பில் பாய்ந்திருந்தது நஞ்சு அம்பு.

ஆனால், இருவரின் செயலிலும் இருந்த அன்பு மட்டும் மாறவில்லை.

காலம் மாறியிருந்தது. பிறவி மாறியிருந்தது. பெயர்கள் மாறியிருந்தன. ஆனால், அவளைக் காப்பாற்றத் தன் உயிரையும் துச்சமாக மதிக்கும் அவனது அன்பு மட்டும் மாறவில்லை!

அந்த உண்மை சிற்பிகாவின் உள்ளத்தில் பேரிடியாக இறங்கியது.

அவளது விழிகளில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது.

“இளங்கோ...”

அவள் ரியானின் முகத்தைப் பார்த்தபடி முணுமுணுத்தாள்.

அந்தப் பெயர் அவளது உதடுகளில் மீண்டும் ஒலித்த மறுகணம், அவளுக்குள் இதுவரை அடைபட்டுக் கிடந்த ஏதோவொன்று வெடித்துச் சிதறியது!

அது வெறும் நினைவின் விழிப்பல்ல.

அது பல நூற்றாண்டுகளாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த துயரத்தின் வெடிப்பு!

தன் உயிருக்கு உயிரானவனை மீண்டும் இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம், முன்பிறவியில் அவனைப் பறிகொடுத்த வேதனை, இப்பிறவியிலும் அவனைக் காப்பாற்ற முடியாமல் தவிக்கும் இயலாமை என அத்தனை உணர்ச்சிகளும் ஒன்றாகத் திரண்டு அவளுக்குள் பெரும் புயலாக மாறின.

அவளது கண்ணீரில் இருந்த துயரம் மெல்ல மறைந்தது.

அதன் இடத்தை ஆத்திரம் பிடித்துக்கொண்டது.

அவளைப் பிரிக்க நினைத்த விதியின் மீதும், அவளது அன்பைச் சிதைக்க நினைத்த தீய சக்திகளின் மீதும், அவளது கண்முன்னே மீண்டும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்தக் கொடூரத்தின் மீதும் அவளுக்குள் அடக்க முடியாத வெறி எழுந்தது.

அதே நேரத்தில்...

வானத்திலிருந்து காத்தவராயன் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்துகொண்டிருந்தான்!

அவன் இன்னும் சில கணங்களில் அவளை அடைந்துவிடுவான்.

ஆனால், சிற்பிகாவின் கவனம் ரியானின் முகத்திலேயே நிலைத்திருந்தது.

அவனது மூச்சு தடுமாறியது.

அவளது விரல்கள் அவனது கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டன.

“உன்னை... இன்னொரு முறையும் நான் இழக்க மாட்டேன்!”

அவளது குரல் முதலில் மெல்லியதாக ஒலித்தது.


upload and organize pictures

அடுத்த கணம், அந்த வார்த்தைகளுக்குள் ஏதோவொரு அமானுஷ்ய சக்தி கலந்ததைப்போலச் சுற்றியிருந்த காற்று அதிர்ந்தது.

மண்ணில் கிடந்த மணல் துகள்கள் மெதுவாக மேலெழுந்தன.

மரக்கிளைகள் காற்றின் வேகமின்றியே அசையத் தொடங்கின.

சிற்பிகா மெல்லத் தன் தலையை உயர்த்தினாள்.

அவளது விழிகள் சிவந்து கனன்றன.

முகத்தில் எஞ்சியிருந்த கண்ணீரைத் துடைக்கக்கூட அவள் முயலவில்லை.

அவளது பார்வை நேராக வானத்திலிருந்து பாய்ந்து வந்துகொண்டிருந்த காத்தவராயனை நோக்கித் திரும்பியது.

அவனைப் பார்த்த அந்தக் கணத்தில், அவளுக்குள் எரிந்துகொண்டிருந்த கோபம் எல்லையற்ற சக்தியாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது.

காற்று சுழன்று வீசியது.

மணல் துகள்கள் அவளைச் சுற்றிச் சுழலத் தொடங்கின.

அவளது கூந்தல் காற்றில் பறந்தது.

அவளைச் சுற்றியிருந்த இருள் கூட அவளது ஆற்றலுக்கு அடிபணிவதைப்போலத் தோன்றியது.

அந்த உருவத்தில் இனி அச்சமடைந்த சிற்பிகை இல்லை.

தன் காதலனை இழந்த துயரத்தில் தவிக்கும் பெண்ணும் இல்லை.

தன் அன்புக்குரியவனை அழிக்க நினைத்த தீய சக்தியை வேரோடு சாய்க்கத் துடிக்கும் பேராற்றலின் வடிவம் மட்டுமே அங்கே நின்றிருந்தது!

காத்தவராயன் அவளை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அவளுக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றத்தை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை. தன்னுடைய பிரம்மாண்டமான உருவமும் அசுர பலமும் அந்தப் பெண்ணை நசுக்கப் போதுமானவை என்ற ஆணவத்தில் அவன் பாய்ந்து வந்தான்.

ஆனால், அவனுக்குத் தெரியவில்லை...

தான் எதிர்கொள்ளப் போவது சாதாரணமான ஒரு பெண்ணை அல்ல என்பதை!

சிற்பிகா தன் இரு கைகளையும் இறுக மூடினாள்.

அவளது உடலுக்குள் திரண்டிருந்த சக்தி ஒவ்வொரு கணமும் பெருகியது. அவளது சுவாசம் சீராக மாறியது. அவளது விழிகள் காத்தவராயனின் மீது நிலைகுத்தின.

அடுத்த கணம்...

அவள் தன் வாயைத் திறந்தாள்.

“ஆஆஆஆஆஆஆ!”

அவளது தொண்டையிலிருந்து வெளிப்பட்டது ஒரு பெண்ணின் அலறல் மட்டுமல்ல!

அது ஓர் அமானுஷ்ய சக்தியின் பேரொலி!

அந்த ஒலி காற்றில் பரவிய மறுகணம், அதைச் சுற்றியிருந்த வெளியே அதிர்ந்தது.

கண்ணுக்குப் புலப்படாத பேரலை ஒன்று சிற்பிகாவிடமிருந்து புறப்பட்டு, காத்தவராயனை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் விரைந்தது.

அது காற்றைக் கிழித்தது.

மண்ணைப் பிளந்தது.

அந்தப் பேரொலி எழுப்பிய அதிர்வில் அருகிலிருந்த மரங்கள் வேரோடு ஆடின.

காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த வெற்றிக் களிப்பு மறைந்தது.

அவன் எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலை உணர்ந்தபோது, ஏற்கெனவே தாமதமாகிவிட்டது.

படாாாாாாாா்!

அந்த அமானுஷ்யப் பேரலை அவனது பிரம்மாண்டமான உடலை நேரடியாகத் தாக்கியது.

அந்தரத்தில் பாய்ந்துகொண்டிருந்த அவனது உருவம் ஒருகணம் நிலைகுலைந்தது. அவனது உடலுக்குள் ஊடுருவிய அதிர்வலை, அவன் புகுந்திருந்த காட்டுவாசியின் உடலை உள்ளிருந்தே சிதைக்கத் தொடங்கியது.

“ஆஆஆஆ...!”

காத்தவராயனின் அலறல் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அவன் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள முயன்றான்.

ஆனால், அவனது அசுர பலத்தைக்கூட மீறியிருந்தது சிற்பிகாவின் ஆத்திரத்திலிருந்து பிறந்த அந்தப் பேராற்றல்!

அடுத்த கணம்...

வெடித்துச் சிதறியது காட்டுவாசியின் பிரம்மாண்டமான உடல்!

அதன் அதிர்வில் குருதியும் சதையும் காற்றில் சிதறின. காத்தவராயன் புகுந்திருந்த அந்த உடல் துண்டு துண்டாகச் சிதைந்தது. அவனது அசுர உருவமும் அந்தச் சிதைவோடு மறைந்தது.

சில கணங்களுக்கு முன்பு வரை இருவரையும் கொன்று குவிக்கப் பாய்ந்து வந்தவன், இப்போது தன் எதிரியின் பேராற்றலுக்கு முன்னால் அழிந்துபோயிருந்தான்.

அவனது கர்ஜனை அடங்கியது.

காற்றின் சீற்றம் தணிந்தது.

மண்ணில் எழுந்த மணல் துகள்கள் மெல்ல அடங்கின.

அதுவரை ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருந்த கடலலைகள்கூட ஒருகணம் தங்கள் சீற்றத்தை மறந்ததைப்போல அமைதியடைந்தன.

எங்கும் நிசப்தம்!

சிற்பிகா மட்டும் அசையாமல் நின்றிருந்தாள்.

அவளது விழிகளில் இன்னமும் கோபத்தின் அனல் அணையவில்லை. அவளுக்குள் விழித்தெழுந்த சக்தி இன்னும் முழுமையாக அடங்கவில்லை.

அவள் மெல்லத் திரும்பி ரியானைப் பார்த்தாள்.

அவன் இன்னும் தரையில் கிடந்தான்.

மார்பில் நஞ்சு அம்பு குத்தியிருந்தது.

அவனை நோக்கி அவள் ஓரடி எடுத்து வைத்தாள்.

அந்தக் கணம் வரை உலகையே நடுங்கச் செய்திருந்த அவளது முகத்தில் மீண்டும் தவிப்பு தோன்றியது.

“இளங்கோ...”

அவளது உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன.

காத்தவராயனை அழித்துவிட்டாள்.

ஆனால், ரியானின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியுமா?

அவளுக்குள் விழித்தெழுந்திருந்த அந்தப் பேராற்றல் அவனது உயிரைக் காப்பாற்ற உதவுமா?

அல்லது, தன் காதலனை இரண்டாவது முறையாகவும் பறிகொடுக்க வேண்டிய துயரத்தை விதி அவளுக்காகக் காத்து வைத்திருக்கிறதா?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான விடை அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால், ஒன்று மட்டும் அவளுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்திருந்தது.

முன்பிறவியில் இளங்கோவை இழந்த அருள்மொழி இன்று மீண்டும் விழித்தெழுந்திருக்கிறாள்.

அவளுடன் சேர்ந்து விழித்தெழுந்திருப்பது, சாதாரண மனிதர்களால் கற்பனைகூடச் செய்ய முடியாத ஓர் அமானுஷ்யப் பேராற்றல்![/b]