♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 195 part 4

தன்னைச் சுற்றி என்னதான் நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் காத்தவராயன் திகைத்தான்.

அவனது கண்கள் ஆத்திரத்தில் பழுத்துச் சிவந்து, அணைய மறுக்கும் அக்னிப் பிழம்புகளைப் போல எரிந்தன. சில கணங்களுக்கு முன்புவரைத் தன் விருப்பப்படி ஆட்டிப் படைத்த அந்தப் போர்க்களம், இப்போது அவனது கட்டுப்பாட்டை மீறிச் சென்று கொண்டிருந்தது. அவனது அசுர பலத்தை எதிர்த்து நிற்க ஒரு வீரன் தோன்றியிருந்தான். அவனது உயிரைப் பறிக்கக் காலைத்தூக்கியபோது, அந்தப் பெண்ணோ அவனுக்கே எதிராகத் திரும்பியிருந்தாள்.

ஆனால், காத்தவராயனின் கோபத்தை அதன் உச்சிக்கே கொண்டு செல்லக் காத்திருந்த அதிர்ச்சி இன்னும் முடியவில்லை!

ஒருபுறம், அவனுக்கே உரிய அசுரச் சக்தி அவனது எதிரிக்கு எதிராகப் போராடிக் கொண்டிருந்தது. மறுபுறம், காலத்தால் அழிக்க முடியாத மதிவதனியின் பரம்பரை வீரியம், ரியானின் உருவத்தில் அவனுக்கு எதிராக எழுந்து நின்றது.

தான் தோற்கடித்துவிட்டதாக நினைத்திருந்த கடந்த காலம், வேறொரு உருவத்தில் மீண்டும் தன் முன்னால் வந்து நிற்பதை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை!

அந்தக் கொடூரமான உண்மையை அவனது மனம் உணரத் தொடங்கிய அதே வேளையில், தரையில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த காட்சி அவனது ஆத்திரத்தை மேலும் தூண்டியது.

மண்ணில் மயங்கிக் கிடந்த ரியானைத் தன் மடியில் தாங்கியபடி சிற்பிகா அவனது முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“ரியான்... ரியான்... என்னைப் பாருங்கள்!”

அவளது குரல் உடைந்து வெளிவந்தது.

அவன் கன்னங்களை மெதுவாகத் தட்டிப் பார்த்தாள். அவனது தோள்களைப் பற்றிக் குலுக்கினாள். அவனது பெயரை மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தாள். ஆனால், அவளது எந்த முயற்சிக்கும் பதில் கிடைக்கவில்லை.

அவனது கண்கள் இறுக்கமாக மூடியிருந்தன. உதடுகள் சலனமற்றுக் கிடந்தன. சற்றுமுன்பு காத்தவராயனை எதிர்த்து நின்றபோது எரிமலையைப் போன்ற வீரத்துடன் திகழ்ந்த அந்த முகத்தில் இப்போது உயிரின் அறிகுறியே தென்படவில்லை.

அவனது மார்பில் படிந்திருந்த ரத்தக்கறைகளைக் கண்டதும் சிற்பிகாவின் நெஞ்சம் பதறியது.

தன்னைப் பாதுகாக்க வந்தவன்... இப்போது தன் கண் முன்னாலேயே உயிரற்றவனைப் போலக் கிடக்கிறானே!

அவளால் அந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

“எழுந்திருங்கள், ரியான்! தயவுசெய்து எழுந்திருங்கள்! என்னை இங்கே தனியாக விட்டுவிடாதீர்கள்!”

அவளது குரலில் அச்சமும் தவிப்பும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.

ஆனால், அவளது கதறல் அந்த இரவின் அமைதிக்குள் கரைந்து போனதே தவிர, ரியானிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.

அவனை இழந்துவிடப் போகிறோம் என்ற எண்ணம் அவளது மனத்தைப் பிளந்தது. இதுவரை காத்தவராயனை எதிர்த்து நின்றபோது வெளிப்பட்ட அவளது துணிச்சல், இப்போது ரியானின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியாத இயலாமையின் முன்னால் தடுமாறியது.

அவனை எப்படியாவது மீட்டுவிட வேண்டும்!

அந்த ஒரு எண்ணம் மட்டுமே அவளுக்குள் எஞ்சியிருந்தது.

வேறு வழி தெரியாமல் அவனது முகத்தைத் தன் இரு கைகளாலும் மென்மையாக ஏந்தினாள். அவனது நெற்றியில் படிந்திருந்த புழுதியையும் ரத்தத்தையும் துடைக்க முயன்றாள். அவனது மூடிய கண் இமைகளைப் பார்த்தாள். பின்னர், நடுங்கிக் கொண்டிருந்த தனது விரல்களால் அவனது கன்னத்தை வருடினாள்.

“ரியான்... என்னை ஒருமுறை பாருங்கள்... ஒரே ஒருமுறை!”

அவளது குரல் இப்போது கிட்டத்தட்ட ஒரு கெஞ்சலாகவே மாறியிருந்தது.

அவனிடமிருந்து எந்த எதிர்வினையும் வரவில்லை.

அந்தக் கணத்தில், செய்வதறியாது தவித்த சிற்பிகா ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தாள்.

அவள் மெல்லத் தன் முகத்தை அவனது முகத்தை நோக்கித் தாழ்த்தினாள்.

அவளது அடர்ந்த கூந்தல் தோள்களிலிருந்து சரிந்து, ரத்தக்கறை படிந்திருந்த அவனது மார்பின் மீது மென்மையாகப் படர்ந்தது. அவளது முகம் இன்னும் நெருங்கியது. அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று ரியானின் கன்னங்களையும் மூக்கையும் வருடியது.

அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

அவன் விழித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தவிப்பைத் தவிர, அந்த நொடியில் அவளது மனத்தில் வேறெந்த எண்ணமும் இல்லை.

அவள் மேலும் குனிந்தாள்.

அப்போது...

ரியானின் வலது கை விரல்கள் மிக லேசாக அசைந்தன!

அது அவளது கவனத்திற்குப் பட்டதா, இல்லையா என்று புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு மிகச் சிறிய அசைவு.

ஆனால், அந்த அசைவுக்குப் பின்னால் ஓர் உயிர் போராடிக் கொண்டிருந்தது.

ஆழமான இருளுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த ரியானின் உணர்வுகள், எங்கிருந்தோ வந்து அவனைத் தொட்ட அந்த மெல்லிய வெப்பத்தை உணரத் தொடங்கின.

அவனால் கண்களைத் திறக்க முடியவில்லை. உடலை அசைக்கவும் முடியவில்லை. ஆயினும், அவனைச் சுற்றி ஏதோ நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அவனது ஆழ்மனம் மெல்ல மெல்ல உணர்ந்தது.

அடுத்த கணம், சிற்பிகாவின் நாசி அவனது நாசியோடு மென்மையாக உரசியது.

அவளது முகம் அவனுக்கு மிக அருகில் இருந்தது.

அவளது அதரங்கள் அவனது உதடுகளைத் தொடுவதற்குச் சற்றே முன்பு, அவளது நெற்றியில் திரண்டிருந்த ஒற்றை வியர்வைத் துளி உருண்டு கீழே விழுந்தது.

அது நேராக ரியானின் நெற்றியில் வந்து பதிந்தது.

அற்பமான அந்தத் தீண்டல்...

அந்த ஆழ்ந்த மயக்கத்திற்குள் மூழ்கியிருந்த அவனது உணர்வுகளை யாரோ திடீரென உலுக்கியதைப் போல இருந்தது!

அவனது மனத்தின் இருண்ட ஆழத்தில் ஏதோ ஒன்று மெல்ல அசைந்தது. உயிருக்கும் மயக்கத்திற்கும் இடையில் போராடிக் கொண்டிருந்த அவனது உள்ளுணர்வு, அந்த வெப்பத்தின் ஆதாரத்தை நோக்கித் திரும்பியது.

அவனது விரல்கள் மீண்டும் லேசாக அசைந்தன.

சிற்பிகா அதைக் கவனிக்கவில்லை.

அவளது பார்வை முழுவதும் அவனது முகத்திலேயே பதிந்திருந்தது. அவனது உயிரை மீட்டுவிட வேண்டும் என்ற ஒரே தவிப்பில், அவள் தன் முகத்தை இன்னும் சற்றுக் குனிந்தாள்.

மறுகணம்...

அவளது ஈரமான இதழ்கள் ரியானின் குளிர்ந்த உதடுகளின் மீது மென்மையாகப் பதிந்தன.




அது நீண்ட முத்தமல்ல.

தன் உயிரையே இழந்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சிய ஒருவனை மீண்டும் உயிரின் கரைக்கு அழைத்துவர வேண்டும் என்ற தவிப்பில் பிறந்த, உணர்ச்சிகளால் நிறைந்த ஒரு மெல்லிய தீண்டல்.

ஆனால், ரியானுக்கு அந்தத் தீண்டல் சாதாரணமானதாக இருக்கவில்லை.

அவனது உதடுகளின் மீது பதிந்திருந்த அந்த மென்மையான வெப்பம், இருளில் தொலைந்து கொண்டிருந்த அவனது உணர்வுகளுக்குள் மெல்ல மெல்லப் பரவியது.

அவனது செவிகளுக்குள் முதலில் ஒரு மங்கலான ஒலி கேட்டது.

பிறகு, தன்னை யாரோ அழைப்பதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு.

அதன் பின்னர், தன் முகத்தை யாரோ அன்புடன் ஏந்தியிருப்பதை அவனால் உணர முடிந்தது.

அந்தத் தீண்டலுக்குள் இருந்த மென்மையும் தவிப்பும் அவனது ஆழ்மனத்தை எட்டின.

அது வெறும் இதழ்களின் தீண்டலல்ல; இருளுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த ஓர் உயிரை மீண்டும் வெளிச்சத்தை நோக்கி அழைத்த உணர்வின் அழைப்பு!

ரியானின் மூடிய இமைகளுக்குப் பின்னால் ஏதோ ஓர் அசைவு தோன்றியது.

அவனது உடல் இன்னும் பலவீனமாகத்தான் இருந்தது. விழுந்த காயங்களின் வலியும், ரத்த இழப்பால் ஏற்பட்ட மயக்கமும் அவனை முழுமையாகச் சூழ்ந்திருந்தன. ஆயினும், அவனது உணர்வுகள் அந்த இருளிலிருந்து மெல்ல மெல்ல மீளத் தொடங்கின.

அவனது உதடுகள் மிகச் சிறிய அளவில் அசைந்தன.

சிற்பிகாவின் இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதையே மறந்தது.

அவன் அசைந்தானா?

அல்லது, அது தன் தவிப்பால் தோன்றிய பிரமையா?

அவள் உடனடியாக அவனது முகத்திலிருந்து விலகி, அவனது கண்களையே உற்றுப் பார்த்தாள்.

“ரியான்...?”

அவளது குரலில் இப்போது அச்சத்துடன் ஒரு சிறிய நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தது.

ஆனால், அவனது கண்கள் இன்னமும் முழுமையாகத் திறக்கவில்லை.

அவள் மீண்டும் அவனது முகத்தைத் தன் கைகளுக்குள் ஏந்தினாள். அவனது நெற்றியில் தன் நெற்றியை மெதுவாகப் பதித்தபடி, கண்ணீருடன் கிசுகிசுத்தாள்.

“என்னைக் கேட்கிறதா? ரியான்... தயவுசெய்து என்னை விட்டுப் போய்விடாதீர்கள்!”

அவளது கண்ணீர்த் துளிகள் அவனது கன்னத்தில் விழுந்தன.

அவள் அறிந்திருக்கவில்லை...

தான் கொடுத்த அந்த முத்தம், ரியானின் உணர்வுகளை மீட்டெடுக்கத் தொடங்கியிருந்தாலும், அவனைச் சுற்றியிருந்த மரண அபாயம் இன்னும் விலகவில்லை என்பதை!

ஏனெனில், அவர்களுக்கு மேலே வானத்தில் மற்றொரு பேராபத்து உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

சிற்பிகா தன் மடியில் கிடந்த ரியானின் உயிரைக் காப்பாற்றப் போராடிக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில், அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் அந்தரத்தில் இருந்து காத்தவராயன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் கீழே விழுந்திருக்கவில்லை.

சிற்பிகாவின் அசுர பலத்தால் வானத்தை நோக்கித் தூக்கி வீசப்பட்ட அவன், இன்னமும் அந்தரத்தில் இருந்தபடியே தன் உடலைச் சமநிலைப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். அவனது பிரம்மாண்டமான உருவத்தைச் சுற்றி இரவுக் காற்று சீறிப் பாய்ந்தது.

ஆனால், அவனது கவனம் அந்தக் காற்றின் மீதோ, தன் உடல் எந்தத் திசையில் நகர்கிறது என்பதன் மீதோ இருக்கவில்லை.

அவனது பார்வை முழுவதும் கீழே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்தக் காட்சியின் மீதே பதிந்திருந்தது.

சிற்பிகா...

தான் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்க நினைத்த முத்தத்தை, இப்போது ரியானுக்கு அவளாகவே வழங்கிக் கொண்டிருந்தாள்!

அவனது மனத்தில் அந்தக் காட்சி மீண்டும் மீண்டும் பதிந்தது.

சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு, சிற்பிகாவைத் தன் விருப்பத்திற்கு அடிபணியச் செய்துவிட்டதாக அவன் இறுமாந்திருந்தான். அவளது எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாமல், அவளைத் தன் பிடிக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டதாக நினைத்திருந்தான்.

ஆனால், அவனது கண் முன்னாலேயே எல்லாமே தலைகீழாக மாறியிருந்தது.

அவனது பிடியிலிருந்து தப்பிய சிற்பிகா, அவனுக்கு எதிராகப் போராடிய ரியானைத் தன் மடியில் கிடத்தி, அவனது உயிரை மீட்கத் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் ரியானின் முகத்தை வருடினாள்.

அவனது பெயரை அழைத்தாள்.

அவன் விழித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கண்ணீருடன் கெஞ்சினாள்.

இறுதியில்...

அவளது இதழ்களையே அவனது இதழ்களின் மீது பதித்தாள்!

அந்தக் காட்சி காத்தவராயனின் உள்ளத்தில் அடங்கிக் கிடந்த பொறாமைத் தீயில் எண்ணெயை ஊற்றியது.

அவனது விரல்கள் கோபத்தில் இறுகின.

அவனது தாடைகள் ஒன்றோடொன்று அழுத்தமாகப் பொருந்தின.

அவனது கண்கள் மேலும் சிவந்தன. அவற்றில் எரிந்த ஆத்திரம், அடுத்த கணமே யாரையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கிவிடும் அளவுக்குக் கொடூரமாக மாறியது.

தான் அடைய நினைத்தவள், தன்னைக் காயப்படுத்தியவனை அல்ல... தன்னை எதிர்த்து நின்றவனையே நேசத்துடன் அணைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்!

அவனால் அந்த அவமானத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

அவனது அசுர அகந்தைக்கு அது ஒரு தோல்வி மட்டுமல்ல; அவனது அதிகாரத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கிய அவமானம்!

அவனது உடலுக்குள் அடங்கியிருந்த ஆதிகால அசுரச் சக்தி, அந்த ஆத்திரத்தால் மீண்டும் கொந்தளிக்கத் தொடங்கியது. அவனது மார்புக்குள் ஏதோ ஒன்று வெடித்துச் சிதறுவதைப் போன்ற உணர்வு எழுந்தது.

அவனது உடலைச் சுற்றியிருந்த காற்று சுழன்று வீசியது.

மேகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதின.

மின்னல்கள் வானத்தைக் கிழித்தன.

அடுத்த கணம், காத்தவராயன் தன் மொத்த பலத்தையும் திரட்டினான்.

தன் பிரம்மாண்டமான மார்பை விரித்து, தலையைப் பின்னால் சாய்த்து, அந்த அடர்ந்த காடு முழுவதும் அதிரும்படி ஒரு வெறித்தனமான கர்ஜனையை எழுப்பினான்!

“ஆஆஆஆஆஆஆ!”

அந்தக் குரல் வெறும் அலறலாக இருக்கவில்லை.

அது அவனது பொறாமை, அவமானம், ஆத்திரம், பழிவாங்கும் வெறி ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றாக வெடித்தெழுந்த கொடூரமான ஓசை!

வானமே பிளந்துவிட்டதோ என்று தோன்றும் அளவுக்கு அந்தக் கர்ஜனை இரவின் அமைதியைச் சிதைத்தது.

மரக்கிளைகள் வெறித்தனமாக அசைந்தன. மரங்களில் தங்கியிருந்த பறவைகள் அலறியடித்துப் பறந்தன. வனத்தின் ஆழத்தில் பதுங்கியிருந்த விலங்குகள் அச்சத்தில் திசைதெரியாமல் ஓடின.

அந்த அடர்ந்த காடு முழுவதும் நடுங்கியது.

ஆனால், காத்தவராயனின் ஆத்திரம் மட்டும் அடங்கவில்லை.

அவன் கீழே பார்த்தான்.

தன் மடியில் ரியானைத் தாங்கியபடி, அவனது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சிற்பிகாவை மீண்டும் கண்டான்.

அவனது உதடுகள் ஒரு கொடூரமான வெறுப்பில் வளைந்தன.

அந்தப் பெண்ணைத் தனக்குக் கிடைக்காமல் செய்தவனையும், தன் தோல்வியைத் தன் கண் முன்னாலேயே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பவனையும் ஒரே நேரத்தில் அழித்துவிட வேண்டும் என்ற வெறி அவனுக்குள் பிறந்தது!

அடுத்த கணம், காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான உருவம் வானத்தில் சுழன்றது.

அவன் மீண்டும் கீழே பாயத் தயாரானான்.

சிற்பிகாவோ, தன் மடியில் கிடந்த ரியானின் இமைகள் மெல்ல அசைவதைக் கவனித்தபடி, அவனது உயிர் மீண்டுவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தாள்.

தன் மீது பாய்ந்து வரக் காத்திருக்கும் அசுரனின் அடுத்த தாக்குதலைப் பற்றி அவள் இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை!

இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் அழித்துவிட வேண்டும் என்ற வெறியுடன் காத்தவராயன் வானத்திலிருந்து பூமியை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தான்.

அவனது பிரம்மாண்டமான உருவம் இரவின் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு கீழிறங்கியது. அவனது கண்களில் அனல் பறந்தது. இன்னும் சில கணங்களில், தன்னை எதிர்த்து நின்ற இருவரின் கதையையும் முடித்துவிடலாம் என்ற கொடூரமான வெறி அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

ஆனால், தங்களை நோக்கி மரணம் பாய்ந்து வருவதைச் சிற்பிகாவும் ரியானும் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஒருத்தி மட்டும் அதை அறிந்திருந்தாள்!

இருளின் மறைவில் நின்றிருந்த அந்த மர்மப் பெண், வானத்திலிருந்து சீறிப் பாய்ந்து வரும் காத்தவராயனைக் கவனித்தாள். பின்னர், மண்ணில் ரியானைத் தாங்கியபடி அமர்ந்திருந்த சிற்பிகையைப் பார்த்தாள்.

அவள் எதிர்பார்த்த தருணம் வந்துவிட்டது.

சிற்பிகாவின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி, அவளுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் முற்பிறவியின் நினைவுகளை மீட்டெடுக்க வேண்டும்!

அதற்காகவே, தன் கையிலிருந்த குழல் போன்ற சிறிய கருவியை உதடுகளில் வைத்தாள்.

ஊஊஊஊ...!

அந்த விசித்திரமான ஒலி இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு காடு முழுவதும் பரவியது.

அந்த ஒலி சிற்பிகாவின் செவிகளை எட்டியதும், அவளது உள்ளத்தில் இனம் புரியாத ஓர் அதிர்வு ஏற்பட்டது. ஏதோ ஒரு பழைய நினைவு அவளது மனத்தின் ஆழத்திலிருந்து மேலெழ முயன்றது.

அதே ஒலி ரியானின் உணர்வுகளையும் உலுக்கியது.

மயக்கத்திலிருந்து அவன் திடீரெனக் கண்களைத் திறந்தான்.

முதலில் அவனது பார்வை மங்கலாக இருந்தது. அடுத்த கணமே, வானத்திலிருந்து தங்களை நோக்கிப் பாய்ந்து வரும் காத்தவராயனைக் கண்டான்.

அவனது உள்ளுணர்வு பேராபத்தை உணர்த்தியது.

அதே நேரத்தில், சிற்பிகாவின் பின்புறத்திலிருந்து காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு ஓர் அம்பு அவளை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தது!

அதன் கூர்முனையில் மின்னிய தங்க நிறத்தைக் கண்டதும் ரியானின் கண்கள் விரிந்தன.

அது தங்க முக்கோணப் பாம்பின் நஞ்சு தடவிய இரண்டாவது அம்பு!

முதல் அம்பு ஏற்கெனவே அந்தக் காட்டுவாசியின் உயிரைப் பறித்திருந்தது. இப்போது, அவனிடம் எஞ்சியிருந்த இரண்டாவது அம்பு சிற்பிகாவின் உயிரைக் குறிவைத்து வந்துகொண்டிருந்தது.

“சிற்பிகா!”

அவன் உரக்கக் கூவினான்.

அவள் திரும்புவதற்குள், ரியான் அவளது தோளைப் பற்றிப் பக்கவாட்டில் நகர்த்தினான். அதே கணத்தில், அவளைக் குறிவைத்து வந்த அம்பின் பாதையில் தன் மார்பைக் குறுக்கிட்டுக் கொண்டான்.

சர்ர்ர்!

அம்பு அவனது மார்பில் ஆழமாகப் பாய்ந்தது.

“ஆஆக்!”

வலியில் அவனது உடல் பின்னால் சாய்ந்தது.

“ரியான்!”

சிற்பிகா அலறியபடி அவனைத் தாங்கிப் பிடித்தாள்.

அவனது மார்பில் குத்தியிருந்த அம்பைக் கண்டதும் அவளது கண்கள் நிலைகுத்தின. ஆனால், அந்த அம்பு அவளுக்குள் ஏற்படுத்திய அதிர்ச்சியைவிட, ரியான் தன்னைப் பாதுகாப்பதற்காகத் தன் உயிரையே பணயம் வைத்த அந்தச் செயல் அவளது ஆழ்மனத்தில் பெரும் புயலைக் கிளப்பியது.