♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 195 part 3

காத்தவராயனின் தோளைக் கிழித்துக்கொண்டு சென்ற அம்பு, பாறைச் சுவரில் மோதி கீழே விழுந்தது.

அந்த அம்பு ஏற்படுத்திய காயத்திலிருந்து குருதி வழிந்துகொண்டிருந்தது.

வலியால் அவனுடைய முகம் ஒரு கணம் சுளித்தது. ஆனால், அடுத்த நொடியே அந்த வலியைத் தனது கோபத்தால் மறைத்துக்கொண்டான்.

எதிரே நின்றிருந்த ரியானை அவன் வெறித்துப் பார்த்தான்.

அந்தக் குறுகிய பாறைப் பிளவுக்குள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளி மிகக் குறைவு. காத்தவராயன் தன் பிரம்மாண்ட உருவத்திலிருந்து மீண்டு வந்திருந்தாலும், அவனுடைய உடலுக்குள் அடங்கியிருந்த அசுர சக்தி மட்டும் சிறிதும் குறையவில்லை.

மாறாக, தன்னுடைய உருவத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு எதிரியைப் பின்தொடர வேண்டியிருந்த அவமானம், அவனுடைய கோபத்தை மேலும் அதிகரித்திருந்தது.

"என்னடா நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய் உன் மனதில்?"

காத்தவராயன் உறுமினான்.

"என்னிடமிருந்து தப்பித்துவிட்டதாக நினைத்தாயா?"

அவனுடைய குரல் பாறைகளுக்குள் மோதி எதிரொலித்தது.

ரியான் பதிலளிக்கவில்லை.

அவனுடைய பார்வை காத்தவராயனின் காயமடைந்த தோளிலிருந்து, கால்களில் இன்னமும் பாய்ந்திருந்த அம்புகளுக்குச் சென்றது.

இரண்டு முழங்கால்களிலும் காயம்.

தோளில் மற்றோர் அம்புக்காயம்.

நாக்கில் நச்சு அம்பு ஏற்படுத்திய கிழிசல்.

இத்தனை காயங்களுடன் இருந்தபோதும், காத்தவராயன் இன்னும் தளர்ந்துவிடவில்லை!

அதுவே ரியானுக்கு மிகப்பெரிய எச்சரிக்கையாக இருந்தது.

தன்னுடைய அம்புகள் அவனைப் பலவீனப்படுத்தியிருந்தன. ஆனால், முழுமையாக வீழ்த்தவில்லை.

இந்தக் குறுகிய இடத்திற்குள் அவனுடன் நேருக்கு நேர் மோதுவது ஆபத்தானது.

எனவே, அவனுடைய தாக்குதல்களைத் தவிர்த்துக்கொண்டே, மீண்டும் வெளியேறுவதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்க வேண்டும்!

ரியான் மெல்லத் தன் வில்லை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய விரல்கள் நாணைத் தொட்டன.

அந்த அசைவைக் கண்ட காத்தவராயன் பற்களைக் கடித்தான்.

"மீண்டும் அம்பா?"

அவன் கேலியாகச் சிரித்தான்.

"உன்னுடைய அம்புகளால் என்னைக் காயப்படுத்த முடியும். ஆனால், என்னை அழிக்க முடியாது!"

அந்த வார்த்தைகளை முடிப்பதற்குள் அவன் ரியானை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

இம்முறை அவனுடைய வேகம் முன்பைவிட அதிகமாக இருந்தது.

குறுகிய பாறைப் பிளவுக்குள் அவன் முன்னேறியபோது, அவனுடைய தோள்கள் இருபுறமும் இருந்த பாறைகளில் உரசின. கரடுமுரடான கற்கள் உடைந்து கீழே விழுந்தன.

ரியான் அம்பை விடுத்தான்.

ட்வாங்!

அம்பு காத்தவராயனின் மார்பை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

ஆனால், அவன் தன் உடலைச் சற்றே திருப்பியதால், அந்த அம்பு அவனுடைய மார்பைத் தவறவிட்டு பாறைச் சுவரில் பாய்ந்தது.

அம்பு பாய்ந்த இடத்தில் சிறு கற்கள் சிதறின.

அடுத்த கணமே காத்தவராயனின் கரம் ரியானை நோக்கி நீண்டது.

ரியான் தன் உடலைப் பக்கவாட்டில் திருப்பித் தப்பிக்க முயன்றான்.

ஆனால், அந்தக் குறுகிய இடத்தில் அவனுக்குத் தேவையான அளவுக்கு நகர முடியவில்லை.

காத்தவராயனின் விரல்கள் அவனுடைய தோளைப் பற்ற முயன்றபோது, ரியான் தன் வில்லையே குறுக்காக நீட்டித் தடுத்தான்.

படார்!

காத்தவராயனின் கரம் வில்லில் மோதியது.

அந்தத் தாக்குதலின் வேகத்தில் ரியானின் கைகள் மரத்துப்போனதைப்போல உணர்ந்தன. அவனுடைய உடல் பின்னால் தள்ளப்பட்டது.

முதுகு பாறைச் சுவரில் பலமாக மோதியது.

வலி மின்னலெனப் பாய்ந்தது.

இருந்தாலும், ரியான் வில்லை விடவில்லை.

காத்தவராயன் அவனை மீண்டும் பற்றுவதற்காக முன்னேறினான்.

அந்தக் கணத்தில், ரியான் தன் முழங்காலை மடக்கி, அவனுடைய காயமடைந்த காலைக் குறிவைத்துத் தாக்கினான்.

காத்தவராயன் வலியால் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.

அந்தச் சிறிய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட ரியான், அவனுடைய பிடியிலிருந்து நழுவி விலகினான்.

ஆனால், அவன் எதிர்பார்த்ததுபோல காத்தவராயன் பின்னடையவில்லை.

மாறாக, அவனுடைய முகத்தில் ஒரு கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.

"என்னைப் பலவீனப்படுத்திவிட்டதாக நினைக்கிறாயா?"

அவன் தன் கைகளை விரித்தான்.

"என்னுடைய சக்தியின் ஒரு சிறு பகுதியைக்கூட நீ இன்னும் பார்க்கவில்லை!"

அந்த வார்த்தைகள் ரியானின் மனத்தில் எச்சரிக்கை மணியாக ஒலித்தன.

அடுத்த கணம்...

காத்தவராயனின் உடலுக்குள் ஏதோவொரு சக்தி பெரும் சீற்றத்துடன் எழுந்தது.

அவனுடைய தசைகள் இறுகின.

தோள்கள் விரிந்தன.

மார்பு பெருத்தது.

உடல் மீண்டும் வளரத் தொடங்கியது!

ரியானின் கண்கள் விரிந்தன.

"இல்லை!"

அவனுடைய உதடுகளிலிருந்து தன்னிச்சையாக அந்த வார்த்தை வெளிப்பட்டது.

ஆனால், அதற்குள் தாமதமாகிவிட்டது.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு குறுகிய பாறைப் பிளவுக்குள் நுழையும்படி தன் உருவத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டிருந்த காத்தவராயன், இப்போது அதே இடத்திற்குள் மீண்டும் விஸ்வரூபம் எடுக்கத் தொடங்கியிருந்தான்!

அவனுடைய தோள்கள் இருபுறமும் இருந்த பாறைகளை அழுத்தின.

மார்பு விரிவடைந்தபோது, மேலிருந்த பாறைகள் ஒன்றோடொன்று உரசின.

முதலில் ஒரு சிறிய விரிசல் தோன்றியது.

கிர்ர்ர்ர்...

அந்த ஒலி பாறைப் பிளவு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

ரியான் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தான்.

மேலிருந்த பாறையின் அடிப்பகுதியில் விரிசல் நீண்டுகொண்டிருந்தது.

சிறு கற்கள் ஒவ்வொன்றாக உதிர்ந்து அவனுடைய தோள்களிலும் தலையிலும் விழுந்தன.

காத்தவராயன் அவற்றைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

அவனுடைய உருவம் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

"உன்னை உயிரோடு விடுவேன் என்று நினைத்தாயா?"

அவன் கர்ஜித்தான்.

அந்தக் கர்ஜனையால் பாறைகளே அதிர்ந்தன.

அடுத்த கணம்—

படபடவென்று பாறைகள் வெடித்துச் சிதறின!

காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான உடல் பாறைப் பிளவின் இருபுறச் சுவர்களையும் அழுத்தியபோது, பல ஆண்டுகளாக அசையாமல் நின்றிருந்த பாறைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உடைந்து விழத் தொடங்கின.

மேலிருந்த பாறைகள் இடிந்து கீழே விழுந்தன.

சுவரிலிருந்து பெரிய பாறைத்துண்டுகள் பெயர்ந்து ரியானை நோக்கிச் சரிந்தன.

அவன் உடனடியாகத் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு முன்னால் பாய்ந்தான்.

ஆனால், அவன் தப்பிப்பதற்குள் ஒரு பெரிய பாறைத்துண்டு அவனுடைய முதுகில் பலமாக மோதியது.

"ஆஅ!"

வலியில் அலறியபடி அவன் முன்னால் தூக்கி வீசப்பட்டான்.

அவனுடைய வில் கையிலிருந்து நழுவியது.

அடுத்த கணம், இன்னொரு பாறைத்துண்டு அவனுடைய காலருகே விழுந்து நொறுங்கியது.

பாறைப் பிளவுக்குள் தூசிப்படலம் அடர்த்தியாகப் பரவியது.

மூச்சுவிடுவதற்குக்கூடச் சிரமமாக இருந்தது.

ரியான் தன் கைகளைத் தரையில் ஊன்றி எழ முயன்றான்.

ஆனால், அவனுடைய முதுகிலும் தோளிலும் ஏற்பட்டிருந்த வலி அவனை அசையவிடவில்லை.

அவன் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு மீண்டும் எழ முயன்றான்.

'இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும்...'

அந்த எண்ணம் மட்டுமே அவனுடைய மனத்தில் எஞ்சியிருந்தது.

அவன் தன் உடலை முன்னால் நகர்த்தினான்.

அப்போது—

மேலிருந்த பாறைகளின் இணைப்பு திடீரென முறிந்தது.

தடாஆஆர்!

ஒரு பிரம்மாண்டமான பாறைத்தொகுதி முழுவதுமாகச் சரிந்து விழுந்தது.

ரியானுக்குத் தப்பிப்பதற்கான அவகாசமே கிடைக்கவில்லை.

பாறைத்துண்டுகள் அவனைச் சுற்றி விழுந்தன. அவற்றில் ஒன்று அவனுடைய காலைப் பலமாகத் தாக்கியது. மற்றொன்று அவனுடைய தோளில் மோதியது.

அவன் தரையில் உருண்டு விழுந்தான்.

வலி அவனுடைய உடல் முழுவதும் பரவியது.

கண்களுக்கு முன்னால் இருள் படரத் தொடங்கியது.

அவன் மீண்டும் எழ முயன்றான்.

ஆனால், அவனுடைய கைகள் நடுங்கின.

மூச்சு சீரற்றுப் போனது.

உடலிலிருந்து வழிந்த குருதி, தூசியுடன் கலந்து தரையில் பரவியது.

அவன் தன் தலையை உயர்த்த முயன்றான்.

முடியவில்லை.

கண்கள் மெல்ல மூடின.

இறுதியாக, தொலைவில் காத்தவராயனின் கர்ஜனை மட்டும் அவனுடைய காதுகளில் மங்கலாக ஒலித்தது.

அடுத்த கணம்...

ரியானின் உடல் அசைவற்றுக் கிடந்தது.

அவன் மயக்கமடைந்துவிட்டான்!

---

பாறைகள் சரிந்து விழுந்த சத்தம் மெல்ல அடங்கியது.

தூசிப்படலம் இன்னும் காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தது.

அந்த இடிபாடுகளுக்கு நடுவே, காத்தவராயன் தன் பிரம்மாண்டமான உருவத்துடன் நிமிர்ந்து நின்றான்.

அவனுடைய உடலில் பல இடங்களில் காயங்கள் இருந்தன. கால்களில் பாய்ந்திருந்த அம்புகள் இன்னும் அவனுக்கு வலியை ஏற்படுத்தின. தோளிலிருந்து குருதி வழிந்துகொண்டிருந்தது.

ஆனால், அவனுடைய விழிகளில் இருந்த ஆத்திரம் மட்டும் சிறிதும் குறையவில்லை.

மெல்லத் தலையைத் திருப்பினான்.

பாறைகளுக்கு இடையே ரியான் கிடந்தான்.

அவனுடைய உடலின் ஒரு பகுதி சிறிய பாறைத்துண்டுகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. கைகள் அசைவின்றிக் கிடந்தன. அவனுடைய வில்லும் சில அடிகள் தள்ளி, உடைந்த பாறைகளுக்கு நடுவே கிடந்தது.

காத்தவராயனின் உதடுகளில் கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.

"இப்போது எங்கே போவாய்?"

அவன் உறுமினான்.

"என்னுடைய பார்வையை எதிர்த்தாய்... என்னுடைய உடலில் அம்புகளைப் பாய்ச்சினாய்... என்னையே பின்னுக்குத் தள்ளினாய்..."

ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவன் கோபத்துடன் உச்சரித்தான்.

"இத்தனைக்கும் பிறகு நீ உயிரோடு இருப்பாய் என்று நினைத்தாயா?"

அவன் மெதுவாக ரியானை நோக்கி நடந்தான்.

அவனுடைய ஒவ்வொரு காலடியும் தரையை அதிரச் செய்தது.

உடைந்த பாறைகள் அவனுடைய காலடியில் நொறுங்கின.

ரியானின் அருகில் வந்து நின்றான்.

அவன் இன்னும் அசையவில்லை.

காத்தவராயன் தன் பிரம்மாண்டமான தலையைக் குனிந்து அவனை உற்றுப் பார்த்தான்.

மூச்சு இருக்கிறதா என்று கவனிக்க வேண்டிய அவசியமே அவனுக்கு இருக்கவில்லை.

அந்த நிலையில் கிடந்த ஒருவனால் தன்னை எதிர்த்து மீண்டும் போராட முடியாது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

இருந்தாலும், காத்தவராயன் அவனை உயிரோடு விடத் தயாராக இல்லை.

ஏனெனில், ரியான் அவனைத் தாக்கியிருந்தான் என்பதற்காக மட்டும் அவன் கோபப்படவில்லை.

அவனுடைய கடந்த காலத்தை நினைவுபடுத்தியிருந்தான்.

மதிவதனியின் வில்வித்தையை அவனுடைய கண் முன்னால் உயிர்ப்பித்திருந்தான்.

தன்னுடைய ஆணவம் வெல்ல முடியாதது அல்ல என்பதை உணர்த்தியிருந்தான்.

அந்த அவமானத்திற்கான விலையை ரியான் கொடுத்தே ஆக வேண்டும்!

காத்தவராயன் மெல்லத் தன் பிரம்மாண்டமான காலை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய பாதம் ரியானின் மார்புக்கு நேராக வந்தது.

ஒரு கணம் அவன் அப்படியே நின்றான்.

கீழே கிடந்த ரியானை வெறித்துப் பார்த்தான்.

பின்னர்...

அவனுடைய முகத்தில் கொலைவெறி நிறைந்த புன்னகை விரிந்தது.

"முடிந்தது!"

என்று கர்ஜித்தபடி, ரியானின் மார்பை நசுக்குவதற்காகத் தன் காலை இறக்கத் தொடங்கினான்!

---

அந்தக் கணம்...

"நிறுத்து!"

என்று ஓர் உரத்த குரல் பாறைகளுக்கு நடுவே எதிரொலித்தது.

காத்தவராயனின் கால் பாதி வழியில் நின்றது.

அவன் சட்டென்று தலையைத் திருப்பினான்.

அடுத்த கணம் அவனுடைய விழிகள் விரிந்தன.

அங்கே...

சிற்பிகா நின்றிருந்தாள்!



அவளுடைய உடலை மறைத்திருந்த ரியானின் சட்டை இன்னும் அவள்மீது இருந்தது. முகத்தில் களைப்பு தெரிந்தது. சற்று முன்பு நிகழ்ந்த போராட்டத்தால் அவளுடைய உடலும் தளர்ந்திருந்தது.

ஆனால், அவளுடைய கண்களில் மட்டும் அச்சம் இல்லை.

அவளுடைய பார்வை நேராக ரியானின் மீது சென்றது.

பாறைகளுக்கு நடுவே அசைவின்றிக் கிடந்த அவனுடைய உடலைக் கண்டதும், அவளுடைய இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதை மறந்தது.

"ரியான்!"

அவளுடைய குரல் உடைந்தது.

அவனை நோக்கி ஓட முயன்றாள்.

ஆனால், காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான கால் அவளுடைய வழியை மறித்தது.

அவன் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

"வந்துவிட்டாயா?"

அவனுடைய குரலில் கொடூரமான கேலி ஒலித்தது.

"உன்னைக் காப்பாற்ற வந்தவன், இப்போது தன்னையே காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாமல் கிடக்கிறான்!"

சிற்பிகா அவனை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

"அவனைத் தொடாதே!"

அவளுடைய குரல் நடுங்கியது.

அது அச்சத்தினால் ஏற்பட்ட நடுக்கமல்ல.

கோபத்தினால் ஏற்பட்ட நடுக்கம்!

காத்தவராயன் தன் காலை இன்னும் சற்றே உயர்த்தினான்.

"இல்லையென்றால் என்ன செய்வாய்?"

அவன் கேலி செய்தான்.

"என்னைத் தடுத்து நிறுத்துவாயா? இந்த உருவத்துடன் இருக்கும் என்னை உன்னால் எதிர்க்க முடியுமா?"

அவனுடைய பிரம்மாண்டமான உடலைச் சுட்டிக்காட்டியபடி சிரித்தான்.

சிற்பிகா ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்தாள்.

பின்னர் ரியானை நோக்கினாள்.

அவன் அசைவின்றிக் கிடந்தான்.

அவனுடைய உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்ற எண்ணமே அவளுடைய உள்ளத்தைப் பிளந்தது.

தன்னைப் பாதுகாப்பதற்காக அவன் எத்தனை முறை காத்தவராயனை எதிர்த்துப் போராடியிருக்கிறான்!

தன்னுடைய உயிரைப் பற்றிக்கூடக் கவலைப்படாமல் அவன் அவளுக்காகப் போராடியிருக்கிறான்!

இப்போது...

அவனுடைய உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டிய தருணம் அவளுக்கு வந்திருந்தது.

சிற்பிகா தன் கைகளை இறுக மூடினாள்.

அவளுடைய உடலுக்குள் அடங்கியிருந்த அசாதாரணமான சக்தி மெல்ல விழித்துக்கொண்டது.

"அவனை நசுக்குவதற்கு முன்..."

அவள் மெல்லச் சொன்னாள்.

"என்னைத் தாண்டித்தான் நீ அவனை நெருங்க வேண்டும்!"

காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது.

அடுத்த கணம் அவன் தன் காலை முழுமையாக இறக்கினான்!

சிற்பிகா மின்னல் வேகத்தில் முன்னால் பாய்ந்தாள்.

அவன் பாதம் ரியானின் மார்பை நசுக்குவதற்கு முன்பாகவே, அவள் இரு கைகளையும் உயர்த்தி அந்தப் பிரம்மாண்டமான பாதத்தைத் தாங்கிப் பிடித்தாள்.

தடார்!

அந்தத் தாக்கத்தின் வேகம் அவளுடைய உடலைத் தரையை நோக்கி அழுத்தியது.

அவளுடைய முழங்கால்கள் மடங்கின.

தோள்கள் நடுங்கின.

காலடியில் இருந்த மணல் நாலாபுறமும் சிதறியது.

ஆனால்...

அவள் கீழே விழவில்லை!

காத்தவராயனின் பாதத்தை இரு கைகளாலும் தாங்கியபடி, தன் தோள்களையும் உடல் வலிமையையும் பயன்படுத்தி அதைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

ரியானின் மார்புக்கும் காத்தவராயனின் பாதத்திற்கும் இடையே மிகச் சிறிய இடைவெளி மட்டுமே இருந்தது.

ஒரு கணம் தாமதித்திருந்தால்கூட...

அவனை அவளால் காப்பாற்றியிருக்க முடியாது!

காத்தவராயனின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

"நீயா?!"

அவன் கர்ஜித்தான்.

தன் முழு எடையையும் பாதத்தின் மீது செலுத்தினான்.

சிற்பிகாவின் கைகள் நடுங்கின.

அவளுடைய உடல் மேலும் கீழே அழுத்தப்பட்டது.

ஆனால், அவள் தன் பிடியைத் தளர்த்தவில்லை.

"ரியானைத் தொடக்கூடாது!"

அவள் பற்களைக் கடித்தபடி உறுமினாள்.

காத்தவராயன் இன்னும் பலமாக அழுத்தினான்.

தரையில் இருந்த சிறிய பாறைகள் அவளுடைய காலடியில் நொறுங்கின.

சிற்பிகாவின் உடல் முழுவதும் வலி பரவியது.

ஆனால், அவள் அசையவில்லை.

அவளுடைய கண்கள் காத்தவராயனின் விழிகளை நேருக்கு நேர் சந்தித்தன.

அந்தப் பார்வையில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது.

ரியானை அவன் கொல்ல அனுமதிக்க மாட்டாள்!

அந்த ஒரு எண்ணம் அவளுடைய மனம் முழுவதையும் ஆக்கிரமித்திருந்தது.

காத்தவராயன் தன் காலை வலுக்கட்டாயமாக முன்னால் அழுத்தினான்.

சிற்பிகா தன் இரு கைகளையும் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

இருவருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த அந்தப் போராட்டத்தில், அந்தப் பாறைப் பிளவு மீண்டும் அதிரத் தொடங்கியது.

உடைந்த பாறைகள் உருண்டன.

தூசிப்படலம் மீண்டும் மேலெழுந்தது.

காத்தவராயனின் முகத்தில் ஆத்திரம் கொப்பளித்தது.

"எவ்வளவு நேரம் இப்படியே நிற்கப்போகிறாய்?"

அவன் கர்ஜித்தான்.

சிற்பிகா பதிலளிக்கவில்லை.

அவளுடைய உடல் வலியால் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால், அவளுடைய கைகள் மட்டும் காத்தவராயனின் பாதத்தை விடவில்லை.

அதேநேரத்தில்...

வானத்தின் மீது கருமேகங்கள் வேகமாகத் திரண்டன.

காற்று திடீரெனத் திசைமாறியது.

தொலைவில் இடியொலி கேட்டது.

அடுத்த கணம், இருண்ட வானத்தைப் பிளந்துகொண்டு ஒரு பிரம்மாண்டமான மின்னல் வெட்டியது!

பளீர்ர்ர்!

அந்த ஒளி ஒரு கணம் அந்தப் பாறைப் பிளவு முழுவதையும் பகல்போல ஒளிரச் செய்தது.

காத்தவராயனின் பார்வை தன்னிச்சையாக வானத்தை நோக்கித் திரும்பியது.

அந்த ஒரு கணம்!

சிற்பிகாவுக்குத் தேவைப்பட்டது அந்த ஒரு கணம் மட்டுமே!

அவள் தன் உடலில் எஞ்சியிருந்த சக்தி முழுவதையும் திரட்டினாள்.

காத்தவராயனின் பாதத்தைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்த கைகளைத் திடீரென மேல்நோக்கி உந்தினாள்.

அதேநேரத்தில் தன் உடலைத் திருப்பி, தோள்களையும் இடுப்பையும் பயன்படுத்தி அவனுடைய பிரம்மாண்டமான உடலின் சமநிலையைக் குலைத்தாள்.

எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலில் காத்தவராயனின் கால் நிலைதடுமாறியது.

"என்ன—?!"

அவனுடைய வார்த்தை முடிவதற்குள் சிற்பிகா தன் முழு வலிமையையும் பயன்படுத்தினாள்.

அவள் காத்தவராயனின் பாதத்தை மேல்நோக்கி உந்தியதோடு நிற்கவில்லை.

அவனுடைய உடலைத் தன் சக்தியால் தூக்கி, பக்கவாட்டில் சுழற்றி வீசினாள்!

விர்ர்ர்ர்ர்!

பதினைந்து அடிக்கும் மேலாக உயர்ந்திருந்த அந்தப் பிரம்மாண்ட அசுரனின் உடல், தன் சமநிலையை இழந்து காற்றில் தூக்கி வீசப்பட்டது!

அவனுடைய கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

அவனுடைய கரங்கள் வெறுமையான காற்றைத் துழாவின.

அவனுடைய பிரம்மாண்டமான கால்கள் தரையைத் தேடி அலைந்தன.

ஆனால், அவற்றுக்கு ஊன்றுவதற்குத் தரை கிடைக்கவில்லை!

அடுத்த கணம்...

காத்தவராயன் பாறைப் பிளவிலிருந்து வெளியேறி, வானத்தை நோக்கி உயர்ந்து சென்றான்!

அவனுடைய கர்ஜனை அந்தத் தீவு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

"சிற்பிகா—ஆஆஆ!"

அந்தக் குரலில் கோபம் இருந்தது.

அவமானம் இருந்தது.

எல்லாவற்றையும் விட, தன்னுடைய கண் முன்னாலேயே மீண்டும் மீண்டும் தோற்கடிக்கப்படுகிறோம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அசுர ஆவேசம் இருந்தது!

சிற்பிகா மூச்சிரைக்க நின்றாள்.

அவளுடைய கைகள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

உடலில் எஞ்சியிருந்த சக்தியையும் பயன்படுத்திவிட்டதால், அவளால் உடனடியாக நகரக்கூட முடியவில்லை.

ஆனால், அவளுடைய பார்வை மட்டும் வானத்தில் தூக்கி வீசப்பட்ட காத்தவராயனைத் தொடர்ந்து சென்றது.

அவன் இன்னும் உயிரோடு இருந்தான்.

அவனுடைய விழிகளில் எரிந்துகொண்டிருந்த ஆத்திரமும் அணையவில்லை.

அவன் மீண்டும் கீழே விழுந்தால் என்ன செய்வான்?

மீண்டும் விஸ்வரூபம் எடுத்தால் என்ன ஆகும்?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் சிற்பிகாவிடம் இல்லை.

அவள் மெதுவாகத் தலையைத் திருப்பினாள்.

பாறைகளுக்கு நடுவே ரியான் இன்னும் அசைவின்றிக் கிடந்தான்.

அவனருகே விரைந்து சென்ற சிற்பிகா, அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

"ரியான்..."

அவளுடைய குரல் இம்முறை மிகவும் மென்மையாக வெளிப்பட்டது.

"கண்களைத் திற... தயவுசெய்து!"

அவள் அவனுடைய தோளை மெதுவாகத் தொட்டாள்.

பதில் இல்லை.

அவளுடைய இதயம் மீண்டும் பதற்றத்தில் துடித்தது.

வானத்தில் காத்தவராயன் இன்னும் காற்றில் பறந்துகொண்டிருந்தான்.

தரையில் ரியான் உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையே போராடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவர்களுக்கு நடுவே, சிற்பிகா மட்டும் இரு ஆபத்துகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலையில் நின்றிருந்தாள்.

அந்த இரவின் போர் இன்னும் முடியவில்லை!


sentence case converter