♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 195 part 2

அவனுடைய கைகளும் கால்களும் மரத்தின் அடிமரங்களைப்போலப் பருத்துப் பெருத்தன. அகன்ற மார்பும் விரிந்த தோள்களும் அவனுடைய உருவத்தை ஒரு பிரம்மாண்டமான மலைக்குன்றைப் போலக் காட்டின.
அவன் ஒவ்வொரு முறை மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளியிட்டபோதும், அவனைச் சுற்றியிருந்த காற்றே பெரும் சுழற்சியுடன் அலைமோதியது.
அந்தப் பிரம்மாண்ட உருவத்தின் முன்னால் ரியான் ஒரு சிறிய புழுவைப் போலத் தோன்றினான்.

சற்று முன்புவரைத் தன்னுடைய வில்வித்தையால் காத்தவராயனைத் தடுமாறச் செய்துகொண்டிருந்த ரியான், இப்போது அவனுடைய ஒரு கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

ஆனால், அச்சுறுத்தும் அந்த உருவத்தைக் கண்டு அவன் தன்னுடைய வில்லை மட்டும் கீழே இறக்கவில்லை.

அந்தப் பிரம்மாண்ட உருவத்திற்குள் இருந்தது காத்தவராயன்தான்!

அவனுடைய சக்தி எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாலும், அவனைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கான வழியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்!
என்ற உறுதியுடன் அடுத்த அம்பை வில்லில் பொருத்தினான்.

நாணை முழுமையாக இழுத்து, காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான மார்பைக் குறிவைத்தான்.

ட்வாங்!

அம்பு காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்தது.

அடுத்த நொடியே, அது காத்தவராயனின் மாபெரும் மார்பில் மோதியது.

டங்!

ஒரு சிறிய உலோகப் பொருள் பாறையில் மோதுவதைப்போன்ற சத்தம் மட்டுமே எழுந்தது.

அந்த அம்பு அவனுடைய மலையளவு உடலுக்கு முன்னால் ஒரு குண்டூசியைப்போலச் சிறுத்துத் தெரிந்தது. அவனுடைய தோலை ஊடுருவிச் செல்லவோ, உடலை அசைக்கவோ, அவனுடைய வேகத்தைக் குறைக்கவோ அதனால் முடியவில்லை.

அம்பு மோதிய வேகத்தில் சற்றே விலகி, கீழே விழுந்தது.

ரியானின் கண்கள் ஒரு கணம் விரிந்தன.

‘என்ன இது?’

தன்னுடைய அம்புகளால் அவனைத் தொடர்ந்து காயப்படுத்த முடியும் என்று நினைத்திருந்தான்.

சற்று முன்புவரை அவனுடைய சாதாரண உருவத்தில், முழங்கால்களைத் துல்லியமாகத் தாக்கித் தடுமாறச் செய்ய முடிந்தது.

ஆனால் இப்போது...

இந்த விஸ்வரூபத்தில் அவனுடைய உடலையே ஊடுருவ முடியவில்லை!

அப்படியானால், அடுத்ததாக என்ன செய்வது?

ரியான் அடுத்த அம்பை வில்லில் பொருத்துவதற்குள், காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான தலை அவனை நோக்கித் திரும்பியது.

அவனுடைய உதடுகளில் ஒரு கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.
தன் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த மனிதன், இப்போது தன்னுடைய பிரம்மாண்டமான உருவத்தைக் கண்டு முதன்முறையாகத் திகைத்திருப்பதை அவன் கவனித்திருந்தான்.
அந்த ஒரு கண நேரத் தயக்கம்கூட காத்தவராயனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

தடார்!

அவன் தன்னுடைய பிரம்மாண்டமான காலை ஒரே அடியில் முன்னால் வைத்தான்.

மண்ணே அதிர்ந்தது!

அந்த ஒரு காலடியால் எழுந்த அதிர்வில் அருகிலிருந்த சிறிய பாறைகள் உருண்டோடின. தரையில் கிடந்த உலர்ந்த இலைகள் காற்றில் சுழன்றெழுந்தன.

அந்த அதிர்வை உணர்ந்த ரியான், அடுத்த தாக்குதலை எதிர்கொள்வதற்காக அங்கேயே நிற்பது தற்கொலைக்குச் சமம் என்பதை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டான்.

காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான கைகளில் ஒன்று தன்னை நோக்கி இறங்கிவிட்டால், தன்னுடைய வேகத்தாலும் வில்வித்தையாலும் அதைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது!
அவனைத் தாக்குவதற்கான வழியைப் பின்னர் யோசித்துக்கொள்ளலாம்.
முதலில், அவனுடைய நேரடித் தாக்குதலிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும்!
ரியான் உடனடியாகத் திரும்பி ஓடத் தொடங்கினான்.

அவன் ஓடிய அதே கணத்தில், காத்தவராயன் அவனைத் துரத்திப் பாய்ந்தான்.

அந்தப் பிரம்மாண்ட உருவத்தின் ஒவ்வோர் அடியும் ஒரு நிலநடுக்கத்தைப்போலிருந்தது.

தடம்! தடம்! தடம்!

அவனுடைய காலடியில் பெரிய பெரிய பாறைகள் சிக்கி நொறுங்கின. பாறைகளின் துண்டுகள் நாலாபுறமும் சிதறிப் பறந்தன.

ரியான் ஓடிய பாதையின் இருபுறமும் மணல் புழுதியுடன் மேலெழுந்தது.

அவன் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே தன்னைத் துரத்திக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனின் காலடிச் சத்தத்தை உணர்ந்தான்.

அந்தச் சத்தம் ஒவ்வொரு கணமும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அவனுடைய பிரம்மாண்டமான உருவம் ஏற்படுத்திய நிழல், ரியானின் பின்னால் நீண்டு அவனை மூட முயல்வதைப்போலத் தோன்றியது.

காத்தவராயனின் ஆவேசமான பெருமூச்சுகூட ரியானின் முதுகில் அனல் காற்றாக வந்து மோதியது.
இன்னும் கொஞ்சம் தாமதித்தால்...
அவன் தன்னைப் பிடித்துவிடுவான்!
ரியான் தன் ஓட்டத்தின் வேகத்தை மேலும் அதிகரித்தான்.

அவனுடைய பார்வை முன்னால் விரிந்திருந்த பாறைத் தொடரை ஆராய்ந்தது.

அங்கே...

இரண்டு பிரம்மாண்டமான பாறைகளுக்கு இடையே, ஒரு மனிதன் மட்டுமே நுழையக்கூடிய அளவுக்கு மிகவும் குறுகிய பிளவு ஒன்று தென்பட்டது.

அந்தப் பிளவுக்குள் நுழைந்தால், காத்தவராயனின் தற்போதைய பிரம்மாண்டமான உருவத்தால் தன்னை உடனடியாகப் பின்தொடர முடியாமல் போகலாம்!

அது மட்டுமே இப்போது அவனுக்குக் கிடைத்திருந்த ஒரே வாய்ப்பு.

ரியான் அந்தப் பாறைப் பிளவை நோக்கித் தன் பாதையை மாற்றினான்.
அவனுக்குப் பின்னால், காத்தவராயனின் கர்ஜனை இரவைக் கிழித்துக்கொண்டு எழுந்தது.

“எங்கேடா ஓடுகிறாய்?!”

அந்தக் குரலில் இருந்த ஆத்திரம் சுற்றியிருந்த பாறைகளில்கூட எதிரொலித்தது.

ஆனால் ரியான் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

அவனுடைய கால்கள் மணற்பரப்பைக் கிழித்துக்கொண்டு முன்னேறின.
பாறைப் பிளவை அடைந்தவன், உடனடியாகத் தன் தோள்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு அதன் உள்ளே நுழைந்தான்.

அந்த இடம் மிகவும் குறுகியதாக இருந்தது.

இருபுறமும் கரடுமுரடான பாறைகள் உயர்ந்து நின்றன. மேலே இருந்த பாறைகள் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக இணைந்திருந்ததால், வானத்தின் சிறு பகுதியைக்கூட முழுமையாகப் பார்க்க முடியவில்லை.
ரியான் சில அடிகள் உள்ளே சென்றதும், தன் உடலைச் சுவரோடு ஒட்டியபடி நின்றான்.

மூச்சு வேகமாக வெளியேறியது.
ஆனால், அவன் வில்லை மட்டும் கீழே இறக்கவில்லை.

அடுத்த கணம் என்ன நடக்கும் என்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.

காத்தவராயன் தன்னைப் பின்தொடர்வதை நிறுத்திவிடுவானா?

அல்லது அந்தப் பாறைப் பிளவுக்குள் நுழைய வேறு வழியைக் கண்டுபிடிப்பானா?

ரியான் தன் செவிகளைக் கூர்மையாக்கினான்.

வெளியே காத்தவராயனின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

முதலில் அது தொலைவில் இருந்தது.
பின்னர்...

ஒவ்வொரு கணமும் நெருங்கியது.

தடம்!

ஒரு பாறை அதிர்ந்தது.

தடம்!

மேலிருந்து சிறு கற்கள் உதிர்ந்தன.

அடுத்த கணம், பாறைப் பிளவின் வாயிலில் ஒரு பிரம்மாண்டமான நிழல் படர்ந்தது.

காத்தவராயன் அங்கே வந்து நின்றிருந்தான்!

அவன் தன் தலையைக் குனிந்து, அந்தக் குறுகிய பிளவுக்குள் எட்டிப் பார்த்தான்.

அவனுடைய விழிகள் இருளுக்குள் மறைந்திருந்த ரியானைத் தேடின.
ஒரு கணம் இருவருக்கும் இடையே அமைதி நிலவியது.

பின்னர்...

காத்தவராயனின் உதடுகளில் மீண்டும் அந்தக் கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.

ரியான் தப்பித்துவிட்டதாக நினைத்திருக்கலாம்.

ஆனால், தன்னுடைய ஆதி அசுர சக்தியின் எல்லையை இன்னும் அவன் அறிந்திருக்கவில்லை!

காத்தவராயன் மெல்லத் தன் உடலைக் குனிந்தான்.

அடுத்த கணம்...

அவனுடைய பிரம்மாண்டமான உருவம் சுருங்கத் தொடங்கியது.

பருத்திருந்த தோள்கள் குறுகின.

மலைபோல உயர்ந்திருந்த உடல் படிப்படியாகத் தாழ்ந்தது. அவனுடைய கைகளும் கால்களும் மீண்டும் மனித உருவத்தின் அளவுக்கு மாறின.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு பாறைகளை நொறுக்கிக்கொண்டு வந்த அந்தப் பிரம்மாண்ட அசுரன், இப்போது அந்தக் குறுகிய பாறைப் பிளவுக்குள் நுழையக்கூடிய அளவுக்குச் சிறிய உருவத்தை அடைந்திருந்தான்.

ரியானின் கண்கள் விரிந்தன.

அவன் எதிர்பார்த்திருந்த வழி அடைபட்டுவிட்டது!

காத்தவராயன் தன் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு பாறைப் பிளவுக்குள் நுழையத் தொடங்கினான்.

அவனுடைய விழிகள் மட்டும் ரியானின் மீது பதிந்திருந்தன.

ரியான் உடனடியாக வில்லை உயர்த்தினான்.

அடுத்த அம்பை எய்வதற்காக நாணை இழுத்தான்.

ஆனால், இம்முறை அவனுடைய மனத்தில் ஒரு புதிய கேள்வி எழுந்தது.

காத்தவராயனின் உடல் மீண்டும் சாதாரண அளவுக்கு மாறியிருக்கிறது.

அவனை இப்போது தாக்கினால், அம்புகள் முன்புபோல அவனுடைய உடலை ஊடுருவிச் செல்லுமா?

அல்லது...

அந்த விஸ்வரூபத்தின் சக்தி இன்னும் அவனுடைய உடலுக்குள் அடங்கியிருக்கிறதா?

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அறிய ரியானுக்கு அதிக நேரம் கிடைக்கவில்லை.

ஏனெனில், பாறைப் பிளவுக்குள் நுழைந்த காத்தவராயன், அவனைப் பார்த்ததும் மீண்டும் ஆவேசமாகக் கர்ஜித்தான்.

அந்தக் கர்ஜனையில் பாறைகளே அதிர்ந்தன.

ரியான் உடனடியாக அம்பை விடுத்தான்..

அந்தக் குறுகிய இடைவெளியில், அம்பு காத்தவராயனின் தோளை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

அதே கணத்தில்...
காத்தவராயன் தன் உடலைத் திருப்பினான்.

அம்பு அவனுடைய தோளைக் கிழித்துக்கொண்டு சென்றது!
குருதி தெறித்தது.

காத்தவராயன் வலியால் முகத்தைச் சுளித்தான்.

ஆனால், இந்த முறை அவன் பின்னோக்கி நகரவில்லை.

மாறாக, ரியானை நோக்கி இன்னும் வேகமாக முன்னேறினான்.

அந்தப் பாறைப் பிளவுக்குள், இருவருக்கும் இடையிலான மோதல் இன்னும் கொடூரமான கட்டத்தை எட்டப்போகிறது!

ரியான் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

காத்தவராயனோ, தன்னை அவமானப்படுத்திய அந்த மனிதனை உயிரோடு விடக்கூடாது என்ற வெறியுடன் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தான்.