♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 195 part 1

அம்பு அவனது நாக்கைத் துளைத்துக் கிழித்த அடுத்த கணம்—

“ஆஅஆஆஆ...!”

தாங்க முடியாத வலியில் காத்தவராயன் அலறித் துடித்தான்.

அவனுடைய அலறல் அந்தத் தீவின் அமைதியையே கிழித்துக்கொண்டு வெகுதூரம் எதிரொலித்தது.

நாக்கில் பாய்ந்திருந்த நச்சு அம்பின் கூர்முனை, சதையைக் கிழித்துக்கொண்டு மறுபுறம் வெளிப்பட்டிருந்தது. வாயிலிருந்து குருதி பீறிட்டுக் கொட்டியது. நச்சின் தாக்கமோ, அம்பு ஏற்படுத்திய காயத்தின் வேதனையோ—எது அதிகம் என்று பிரித்தறிய முடியாத அளவுக்கு அவனுடைய உடலுக்குள் வலி மின்னலெனப் பாய்ந்தது.

ஒரு கணம் அவனுடைய பார்வையே இருண்டது.

தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டவன், தடுமாறியபடியே பின்னால் நகர்ந்தான். நாக்கிலிருந்து வழிந்த குருதி அவனுடைய மார்பில் தெறித்தது.

அடுத்த நொடி—

வலியையும் பொருட்படுத்தாமல் சட்டென்று தலையை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய விழிகள்...

கொப்பளிக்கும் கோபத்தாலும் நம்ப முடியாத அதிர்ச்சியாலும் ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தன!

அந்த விழிகளில் தெரிந்தது வெறும் கோபமல்ல.

தன்னை எதிர்க்கத் துணிந்தவன் யார் என்பதை அறிந்துகொள்ளத் துடிக்கும் அசுர வெறி!

தன் முன்னால் நிற்பவன் எவனாக இருந்தாலும், அவனைச் சின்னாபின்னமாக்கிவிட வேண்டும் என்ற கொலைவெறி!

அவனுடைய பார்வை பட்ட இடமெல்லாம் காற்றே அனலாக மாறுவதைப்போன்றதொரு பயங்கரமான உக்கிரம்!

காத்தவராயனின் அந்தப் பார்வை சாதாரணமானதல்ல.

அவனுடைய விழிகளில் இருந்து வெளிப்பட்ட அசுர ஆற்றல், எதிரில் நிற்பவர்களின் மன உறுதியையே சிதைத்துவிடக்கூடியது. அவனுடைய கொலைவெறி கொண்ட பார்வையை நேருக்கு நேர் சந்திக்க வேண்டியிருந்தால், சாதாரண மனிதர்களில் பலர் அச்சத்திலேயே நிலைகுலைந்து போயிருப்பார்கள்.

ஆனால்...

அங்கே நின்றிருந்தவன் அப்படிப்பட்ட சாதாரண மனிதன் அல்ல!

சற்று தொலைவில் பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்து நின்ற மரத்தின் பின்னால் இருந்து, அவன் மெல்ல வெளியே வந்தான்.

அவனுடைய நடையில் அவசரம் இல்லை.

முகத்தில் பதற்றம் இல்லை.

தான் எய்த அம்பு ஓர் அசுரனின் நாக்கையே துளைத்துக் கிழித்திருக்கிறது என்ற பரபரப்பும் இல்லை.

மாறாக, நடக்கப்போகும் நிகழ்வுகளை முன்கூட்டியே கணித்துவிட்டவனைப் போன்றதொரு விசித்திரமான நிதானம் அவனிடம் காணப்பட்டது.

காத்தவராயனின் விழிகள் அவன்மீது மின்னலைப்போலப் பாய்ந்தன.

அந்தப் பார்வையில் இருந்த உக்கிரம், எதிரில் நின்றவனை அடுத்த கணமே சுட்டெரித்துவிடும் என்றே தோன்றியது.

ஆனால்...

அந்த மனிதனின் முகத்தில் ஒரு சிறு மாற்றம்கூட ஏற்படவில்லை!

அவன் தொடர்ந்து முன்னேறி வந்தான்.

காத்தவராயனின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்தபடியே, எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி அவனை நெருங்கினான்.

அவனுடைய கண்களில் பயமில்லை.

அச்சமில்லை.

ஏன்... காத்தவராயனின் அசுர சக்தியைப் பற்றிய சிறு தயக்கம்கூட இல்லை!

காத்தவராயன் தன் பார்வையை இன்னும் கூர்மையாக்கினான்.

வழக்கமாக அவனுடைய பார்வையை எதிர்கொள்பவர்களின் முகத்தில் முதலில் அச்சம் தோன்றும். பின்னர் அந்த அச்சம் குழப்பமாக மாறும். இறுதியில், அவனுடைய கண்களை நேராகச் சந்திக்கக்கூட முடியாமல் அவர்கள் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொள்வார்கள்.

ஆனால் இந்த மனிதன் மட்டும்...

அவனுடைய விழிகளை நேருக்கு நேர் சந்தித்தபடியே முன்னேறி வந்தான்!

காத்தவராயனின் அசுரப் பார்வை அவனை ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் பயனற்றுப்போனதைப் போலிருந்தது.

அந்த உணர்வு காத்தவராயனின் உள்ளத்தை உலுக்கியது.

‘என்ன இது...?’

அவனுடைய மனத்திற்குள் ஒரு கேள்வி மின்னியது.

‘என் பார்வையையே எதிர்த்து நிற்கும் துணிவு இவனுக்கு எப்படி வந்தது?’

அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் தேடுவதற்குக்கூட அவனுடைய காயம் அவகாசம் கொடுக்கவில்லை.

நாக்கில் வலி மீண்டும் மின்னலெனப் பாய்ந்தது.

அவன் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு காயத்தைப் பொத்தினான். வாயில் தேங்கிய குருதியை விழுங்க முயன்றபோதுகூட, நச்சு அம்பு ஏற்படுத்திய காயம் அவனைத் துடிக்க வைத்தது.

ஆனால் அவனுடைய பார்வை மட்டும் அந்த மர்ம மனிதனைவிட்டு அகலவில்லை.

தன் அசுரப் பார்வை அவனிடம் பலிக்கவில்லை என்பதைவிட, அந்த மனிதன் அதைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை என்பதுதான் காத்தவராயனுக்கு அதிக அவமானத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஏனெனில், இத்தனை காலமாகத் தன்னுடைய சக்திக்கு முன்னால் தலைகுனியாதவர்கள் என்று யாருமே இல்லை என்ற ஆணவத்துடன் வாழ்ந்தவன் அவன்.

தன்னை எதிர்க்கத் துணிந்தவர்களின் மன உறுதியையே தன் பார்வையால் சிதறடித்தவன்.

தன்னுடைய அசுர வலிமைக்கு முன்னால் உலகமே நடுங்க வேண்டும் என்று எண்ணியவன்.

ஆனால் இன்று...

தன்னுடைய பார்வையைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் ஒருவன் தனக்கு முன்னால் நிமிர்ந்து நிற்கிறான்!

அதுமட்டுமா?

அவனுடைய நச்சு அம்பு தன்னுடைய நாக்கையே கிழித்திருக்கிறது!

அதன் தாக்கத்தால் ஏற்பட்ட வலியைத் தன்னால் உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்தக்கூட முடியவில்லை!

இவை அனைத்தும் சேர்ந்து காத்தவராயனின் ஆணவத்தில் ஆழமான கீறலை ஏற்படுத்தின.

ஆனால், அவனுடைய கோபத்தை எல்லைமீறச் செய்தது அதுமட்டுமல்ல.

அதைவிடவும் அவனுடைய ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்த மற்றொரு காரணம் இருந்தது!

அவனுடைய பார்வை சட்டென்று சிற்பிகாவை நோக்கித் திரும்பியது.

கடைசி நொடியில்...

தன் கைக்கு எட்டிவிட்டதாக அவன் எண்ணியிருந்த சிற்பிகாவை அடைவதற்கான வாய்ப்பு, கண்முன்னே பறிக்கப்பட்டுவிட்டது!

தன்னுடைய அசுர மோகத்தின் உச்சத்தில் இருந்த அந்தக் கணத்தில், குறுக்கே வந்து தன்னைத் தடுத்திருக்கிறானே இந்த மனிதன்!

அந்த எண்ணமே அவனுடைய ஆத்திரத்தை மேலும் தூண்டியது.

ஒருபுறம் நாக்கில் வழிந்துகொண்டிருந்த குருதி.

மறுபுறம் ஒவ்வொரு நொடியும் அவனுடைய உடலைத் துளைத்துக்கொண்டிருந்த தாங்க முடியாத வலி.

அதற்குமேல், தன்னுடைய ஆவேசத்தையும் விருப்பத்தையும் கடைசி நொடியில் தடுத்து நிறுத்தியவனைப் பற்றிய தீராத வெறுப்பு!

அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து காத்தவராயனைப் பைத்தியக்காரத்தனமான கோபத்தின் உச்சிக்கே கொண்டு சென்றன.

அவனுடைய விரல்கள் ஆவேசமாகச் சுருண்டு இறுகின.

அவனைச் சுற்றியிருந்த மணல் மெல்ல மேலெழத் தொடங்கியது.

காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது.

அவனுடைய காலடியில் கிடந்த மணற்பரப்பு சிறு சிறு சுழல்களாக மாறி, அவனைச் சுற்றி வட்டமிடத் தொடங்கியது.

அந்தச் சுழல்களுக்குள் அவனுடைய அசுர சக்தி மீண்டும் உயிர்பெற முயன்றது.

காயமடைந்த நாக்கின் வலியையும் பொருட்படுத்தாமல், எதிரில் நின்ற மனிதனை உற்றுப் பார்த்தான்.

அவனுடைய விழிகளில் இப்போது ஒரே ஒரு கேள்விதான் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

‘நீ யாரடா... என் முன்னால் வந்து நிற்கும் அளவுக்கு உனக்கு என்ன துணிச்சல்?!’

ஆனால்...

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அவன் இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை.

எதிரில் நின்றவன் யார் என்பதையும் அறிந்திருக்கவில்லை.

அவன் கையில் இருந்த நச்சு அம்பின் உண்மையான பின்னணியையும் அறிந்திருக்கவில்லை.

எல்லாவற்றையும்விட, தன்னுடைய அசுர ஆணவத்திற்கே சவாலாக வந்திருக்கும் அந்த மனிதன், தன்னுடைய கடந்த காலத்துடன் எப்படித் தொடர்புடையவன் என்பதையும் காத்தவராயன் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை!

---

காத்தவராயனின் கண்களை ஆத்திரம் முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தது.

பொறுமை!

அதுதான் அவனுடைய உண்மையான பலம்.

எதிரியின் பலத்தை அறிந்து, அவனுடைய பலவீனத்தைக் கண்டறிந்து, சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்து காய்களை நகர்த்துவதில் காத்தவராயனை மிஞ்ச ஆளில்லை.

அந்தப் பொறுமையால்தான் சிற்பிகாவைத் தன்னுடைய வலையில் விழ வைத்திருந்தான். அதே பொறுமையும் சூழ்ச்சியும்தான் மதிவதனியைக்கூடத் தனக்குச் சாதகமாக நெருங்குவதற்கான வாய்ப்பை அவனுக்கு ஏற்படுத்தியிருந்தன.

ஆனால்...

இப்போது?

அவனுடைய பொறுமை எங்கே போனதென்றே தெரியவில்லை.

நாக்கில் பாய்ந்த அம்பு ஏற்படுத்திய வலி ஒருபுறம்...

தன்னுடைய கண் முன்னாலேயே சிற்பிகாவை நெருங்க முடியாமல் தடுத்தவனின் துணிச்சல் மறுபுறம்...

இவை இரண்டும் சேர்ந்து அவனுடைய நிதானத்தை வேரோடு பிடுங்கி எறிந்திருந்தன.

எதிரில் நிற்பவன் யார் என்பதை நிதானமாக ஆராய்ந்து அறிந்துகொள்ளக்கூட முடியாத அளவுக்குக் கோபம் அவனுடைய அறிவை மறைத்திருந்தது.

அவன் கோபத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில்...

ரியான் தன்னுடைய சட்டையைக் கழற்றினான்.

அடுத்த கணமே, அதைச் சிற்பிகாவின் மீது போர்த்தினான்.

அவள் ஒரு நொடியும் தாமதிக்கவில்லை. நடுங்கிய கைகளால் அந்தச் சட்டையைப் பற்றித் தன் உடலை மறைத்துக்கொண்டாள்.

அவளுடைய பார்வை ஒரு கணம் ரியானைத் தொட்டது.

அந்தப் பார்வையில் நன்றியுணர்வு இருந்ததா... நிம்மதி இருந்ததா... அல்லது இன்னும் அவளைச் சூழ்ந்திருந்த பயத்தின் எச்சம்தான் தெரிந்ததா என்று அவனால் அறிய முடியவில்லை.

ஆனால், அவளை அந்த நிலையிலிருந்து மீட்க வேண்டும் என்பதில் மட்டும் ரியான் உறுதியாக இருந்தான்.

அவளைப் பாதுகாப்பான இடத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டுமானால், முதலில் தன்னை எதிர்த்து நின்றுகொண்டிருக்கும் இந்த அசுரனைத் தடுத்து நிறுத்தியாக வேண்டும்!

ரியான் மெல்லத் தன் வில்லை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய விரல்கள் நாணைத் தொட்டன.

அதேநேரத்தில்...

காத்தவராயன் தன் கோரைப்பற்களைக் கடித்தபடி அவனை வெறித்தான்.

அவனுடைய விழிகளில் இருந்து தெறித்த ஆத்திரம், எதிரில் இருப்பவனை அடுத்த கணமே சாம்பலாக்கிவிடத் துடிப்பதைப்போலிருந்தது.

அடுத்த நொடி—

அவன் பாய்ந்தான்!

அது ஒரு மனிதனின் பாய்ச்சலாக இருக்கவில்லை.

சுழன்றெழுந்த புயல் ஒன்று தன்னை நோக்கி நேராகப் பாய்ந்து வருவதைப்போலிருந்தது.

காத்தவராயனின் உடல் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு ரியானை நோக்கி விரைந்தது. அவனுடைய வேகத்தில் காலடியில் இருந்த மணல் நாலாபுறமும் சிதறியது.

ரியானின் உள்ளுணர்வு உடனடியாக எச்சரித்தது.

அவனுடைய பிடிக்குள் மட்டும் சிக்கிவிடக் கூடாது!

அந்த எச்சரிக்கை மனத்தில் தோன்றிய அதே கணத்தில், காத்தவராயன் அவனை நெருங்கிவிட்டான்.

அவனுடைய முரட்டுக் கரங்கள் ரியானைப் பற்றுவதற்காக முன்னால் நீண்டன.

ஆனால், ரியான் கடைசி நொடியில் தன் உடலை லாவகமாகப் பின்னால் நகர்த்தினான்.

காத்தவராயனின் விரல்கள் அவனுடைய உடலைத் தொட்டுவிடும் தூரத்தில் வந்து, வெறுமையான காற்றை மட்டுமே கவ்வின.

தன்னுடைய தாக்குதல் தவறியதை உணர்ந்த காத்தவராயன், உடனடியாகத் திரும்பி அவனை மீண்டும் பிடிக்க முயன்றான்.

ஆனால் ரியான் அதற்குள் தன் அடுத்த நகர்வைத் தீர்மானித்துவிட்டான்.

அவன் கையில் இருந்த வில் மின்னலென உயர்ந்தது.

வில்லில் ஏற்கெனவே பொருத்தப்பட்டிருந்த அம்பு, காத்தவராயனின் மார்பையோ தலையையோ நோக்கிச் செல்லவில்லை.

அவனுடைய முழங்காலைக் குறிவைத்தது!

ட்வாங்!

வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு, காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்தது.

காத்தவராயன் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொள்வதற்குள்—

சர்ரெக்!

அம்பு அவனுடைய முழங்காலில் பாய்ந்தது!

“ஆஆஆஆ!”

எதிர்பாராத வலியில் காத்தவராயன் அலறினான்.

அவனுடைய உடல் ஒரு கணம் நிலைகுலைந்தது. முன்னோக்கிப் பாய்ந்து வந்த வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், காயமடைந்த காலைத் தரையில் ஊன்ற முயன்றான்.

ஆனால் அம்பு பாய்ந்திருந்த இடத்தில் எழுந்த கூர்மையான வலி, அவனுடைய காலையே அவனுக்குக் கட்டுப்படாததுபோலச் செய்தது.

அவன் தடுமாறினான்.

ஒரு கையைத் தரையை நோக்கித் தாழ்த்தி, மறுகாலின் உதவியால் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டான்.

பின்னர், தன் முழங்காலில் பாய்ந்திருந்த அம்பைப் பார்த்தான்.

அந்தச் சிறிய அம்பு அவனுடைய பார்வையில் ஒரு கணம் நம்ப முடியாத அவமானமாகத் தோன்றியது.

தன்னுடைய வலிமைக்கு முன்னால் மலைகள்கூடத் தடையாக நிற்க முடியாது என்று எண்ணியவன் அவன்.

ஆனால், இப்போது ஒரு மனிதன் எய்திய அம்பு அவனுடைய வேகத்தையே தடுத்து நிறுத்தியிருக்கிறது!

அதுவும் அவன் எதிர்பார்த்திராத இடத்தில்!

ரியான் ஏன் தன்னுடைய மார்பைக் குறிவைக்காமல் முழங்காலைக் குறிவைத்தான் என்பதை அடுத்த கணமே காத்தவராயன் உணர்ந்துகொண்டான்.

தன்னுடைய வேகத்தையும் உடல் வலிமையையும் நம்பி எதிரியைத் தாக்கும் ஒருவனைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டுமானால், அவனுடைய நகர்வையே முதலில் முடக்க வேண்டும்!

அந்த உண்மையை உணர்ந்தபோது, காத்தவராயனின் கோபம் மேலும் அதிகரித்தது.

இவன் வெறும் அம்பெய்வதில் திறமைசாலி மட்டுமல்ல!

தாக்க வேண்டிய இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும் புத்திசாலியாக இருக்கிறான்!

அந்த எண்ணம் அவனுடைய அகந்தையைச் சீண்டியது.

“நாயே!”

காயமடைந்த நாக்கின் காரணமாக வார்த்தைகள் தெளிவாக வெளிவரவில்லை. இருந்தாலும், அவனுடைய குரலில் இருந்த வெறுப்பு மட்டும் குறையவில்லை.

ரியான் பதிலளிக்கவில்லை.

அவன் தன்னுடைய இலக்கிலிருந்து பார்வையை அகற்றவில்லை.

காத்தவராயன் இன்னும் முழுமையாகச் சுதாரித்துக்கொள்ளவில்லை என்பதை அவனுடைய உடலசைவுகள் காட்டின.

அந்தச் சிறிய வாய்ப்பை ரியான் பயன்படுத்திக்கொண்டான்.

காத்தவராயன் மீண்டும் தன்னை நோக்கிப் பாய்வதற்காக உடலைத் திருப்பிய அதே கணத்தில், ரியான் மின்னல் வேகத்தில் குனிந்து விலகினான்.

காத்தவராயனின் முரட்டுக் கரங்கள் அவனைப் பிடிப்பதற்காக நீண்டன.

ஆனால்...

இம்முறையும் அவனுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது!

ரியான் அவனுடைய கரங்களுக்குக் கீழே தாழ்ந்து நழுவினான்.

அந்த வேகத்திலேயே தன் உடலைச் சுழற்றியவன், வலது காலை ஓங்கி வீசினான்.

படார்!

அவனுடைய கால் காத்தவராயனின் அகன்ற மார்பில் பலமாகப் பதிந்தது!

எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலில் காத்தவராயனின் உடல் பின்னால் தூக்கி வீசப்பட்டதைப்போலத் தடுமாறியது.

அவன் கால்களை ஊன்றிக்கொண்டு நிலைநிறுத்திக்கொள்ள முயன்றான். ஆனால், ஏற்கெனவே ஒரு முழங்காலில் காயம் ஏற்பட்டிருந்ததால் அவனுடைய சமநிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்தது.

பல அடிகள் பின்னோக்கித் தள்ளாடிச் சென்றவன், இறுதியில் ஒருவழியாகத் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டான்.

ஒரு கணம் அவனுடைய பார்வையே நிலைகுலைந்தது.

என்ன இது?

அவனுடைய மனத்திற்குள் கொந்தளித்த கேள்வி, அடுத்த கணமே கட்டுக்கடங்காத ஆத்திரமாக மாறியது.

ஒரே இரவில்...

அடுத்தடுத்து இருவர் அவனுடைய மார்பில் உதைத்திருக்கிறார்கள்!

முதலில் சிற்பிகா!

இப்போது இந்த ரியான்!

சிற்பிகாவின் உதை அவனுக்குள் ஏற்கெனவே ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இப்போது ரியானின் தாக்குதலும் அதனுடன் சேர்ந்துகொண்டது.

உடலளவில் அந்த உதை அவனுக்குப் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்காவிட்டாலும், தன்னை எதிர்த்து நிற்கும் மனிதன் தன்னுடைய தாக்குதலைத் தவிர்த்து, தன்னையே பின்னுக்குத் தள்ளியிருப்பதை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

தன்னுடைய அதிகாரத்தையும் வலிமையையும் கேள்விக்குள்ளாக்கிய இந்த மனிதனை உயிரோடு விட்டுவிடக் கூடாது!

காத்தவராயனின் முகம் கோபத்தில் இறுகியது.

அவனுடைய கண்கள் இரண்டும் அனல் கக்கும் நெருப்புக் குழம்புகளாக மாறின.

தடுமாறிய உடலைச் சுதாரித்துக்கொண்டு மீண்டும் ரியானை நோக்கிப் பாய்வதற்குத் தயாரானான்.

ஆனால், அதற்குள்...

இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு மீண்டும் ஓர் அமானுஷ்யமான சீறல் சத்தம் கேட்டது.

விர்ர்ர்ர்!

அந்த ஒலியைக் கேட்ட அடுத்த நொடியே ரியானின் கை வில்லின் மீது சென்றது.

அவன் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் மற்றோர் அம்பை வில்லில் பொருத்தினான். நாணை இழுத்து, தன் இலக்கைக் குறிவைத்தான்.

அவனுடைய அசைவுகளில் பதற்றமில்லை.

தயக்கமில்லை.

எதிரியின் அடுத்த அசைவைக் கணித்தவனைப்போல, அவனுடைய பார்வை காத்தவராயனின் மீது நிலைத்திருந்தது.

ட்வாங்!

வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு சீறிப் பாய்ந்தது.

காத்தவராயன் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொள்வதற்குள், அந்த அம்பு அவனுடைய மற்றொரு முழங்காலையும் துல்லியமாகத் தாக்கியது!

“ஆஆஆஆ!”

மீண்டும் ஒரு வலிமிகுந்த அலறல் அந்த இரவை அதிரச் செய்தது.

ஏற்கெனவே ஒரு காலில் காயத்துடன் தடுமாறிக்கொண்டிருந்த காத்தவராயன், இப்போது மற்றொரு காலிலும் அம்பு பாய்ந்ததால் நிலைகுலைந்தான்.

அவனுடைய முழங்கால்கள் இரண்டிலும் ஏற்பட்ட வலி, அவனுடைய உடலை ஒரு கணம் கட்டுப்பாட்டை இழக்கச் செய்தது.

அவன் ஒரு காலை மடக்கி, மற்றொரு காலைத் தரையில் ஊன்ற முயன்றான். ஆனால், இரு முழங்கால்களிலும் ஏற்பட்ட காயங்களால் அவனுடைய உடல் முன்னோக்கிச் சரிந்தது.

கைகளைத் தரையில் ஊன்றி விழுவதைத் தடுத்துக்கொண்டான்.

அந்த நிலையில் சில கணங்கள் அப்படியே இருந்தவன், மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினான்.

எதிரே வில்லுடன் நின்ற ரியானை வெறித்துப் பார்த்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் வலியின் சாயல் படர்ந்திருந்தது. ஆனால், அந்த வலியைவிட அவமானமும் ஆத்திரமுமே அதிகமாக இருந்தன.

தன்னை இப்படியொரு நிலைக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டானா இந்த மனிதன்?

தன்னுடைய வேகத்தையும் வலிமையையும் நம்பி எதிரியை நசுக்கிவிடலாம் என்று நினைத்திருந்த அவனுக்கு, ரியானின் ஒவ்வொரு தாக்குதலும் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியாக அமைந்தது.

தன் பிடிக்குள் சிக்காமல் தப்பித்தது ஒருபுறம்.

மார்பில் உதைத்துப் பின்னுக்குத் தள்ளியது மறுபுறம்.

இப்போது இரு முழங்கால்களிலும் அம்பெய்தி, தன்னுடைய நகர்வையே கட்டுப்படுத்த முடியாத நிலைக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறான்!

காத்தவராயனின் விழிகளில் கொலைவெறி கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

“உன்னைச் சும்மா விடமாட்டேன்டா...!”

அவனுடைய உதடுகளிலிருந்து வார்த்தைகள் சீறி வெளிவந்தன.

ஆனால் ரியான் அசையவில்லை.

அடுத்த அம்பையும் எய்யத் தயாராக இருப்பவனைப்போல வில்லை இறுகப் பற்றியபடி, காத்தவராயனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த இருளில், இருவருக்கும் இடையே மௌனமான ஒரு யுத்தம் தொடங்கியிருந்தது.

ஒருவன் தன்னுடைய அசுர பலத்தை நம்பியிருந்தான்.

மற்றொருவன் தன் வேகத்தையும் குறிதவறாத வில்வித்தையையும் நம்பியிருந்தான்.

ஆனால், அந்த மோதலின் உண்மையான ஆபத்தை இன்னும் இருவருமே முழுமையாக உணர்ந்திருக்கவில்லை.

---

கால்களில் பாய்ந்திருந்த அம்புகளால் ஏற்பட்ட வலியைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல், காத்தவராயன் எதிரே வில்லுடன் நின்ற ரியானையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய மனத்திற்குள் ஒரு கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் எழுந்துகொண்டிருந்தது.

இவனுடைய வில்வித்தையின் வேகமும் துல்லியமும் சாதாரண மனிதர்களுடையதைப் போல இல்லையே!

ஒரு கணத்தில் அம்பைப் பொருத்துவது...

அடுத்த கணத்தில் குறி தவறாமல் எய்வது...

அதுவும் எதிரியின் அசைவைக் கணித்து, அவன் சுதாரிப்பதற்குக்கூட அவகாசம் கொடுக்காமல் தாக்குவது!

இவையெல்லாம் சாதாரணப் பயிற்சியால் மட்டும் வந்துவிடக்கூடிய திறமைகளா?

இவ்வளவு அமானுஷ்யமான வேகமும் கூர்மையும் ஓர் அற்ப மனிதனுக்கு எப்படிச் சாத்தியமாகும்?

காத்தவராயனின் புருவங்கள் சுருங்கின.

ரியானின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஏதோவொரு பழக்கமான தன்மை தென்பட்டது.

அவன் வில்லைப் பிடிக்கும் விதம்...

இலக்கைக் குறிவைக்கும் லாவகம்...

அம்பை விடும்போது வெளிப்படும் ஆக்ரோஷம்...

எதிரியின் தாக்குதலைத் தவிர்த்துவிட்டு அடுத்த நொடியே எதிர்த்தாக்குதல் நடத்தும் திறமை...

இவை அனைத்தும் எங்கோ... எப்போதோ... அவன் பார்த்துப் பழகியவைபோலத் தோன்றின.

ஆனால் எங்கே?

யாரிடம்?

வலியால் துடித்துக்கொண்டிருந்த அவனுடைய மனம், கடந்த காலத்தின் இருண்ட பக்கங்களை வேகமாகப் புரட்டிப் பார்த்தது.

அப்போதுதான்...

அவனுடைய மனக்கண்ணில் ஒரு பெண்ணின் உருவம் மின்னலென வந்து நின்றது.

மதிவதனி!



அந்தப் பெயர் நினைவுக்கு வந்த மாத்திரத்தில், அவனுடைய விழிகள் ஒரு கணம் விரிந்தன.

ஆம்!

அதே வில்வித்தை!

அதே வேகம்!

அதே துல்லியம்!

அதே ஆக்ரோஷம்!

மதிவதனி வில்லை ஏந்தி நின்றபோது அவளிடம் வெளிப்பட்ட அந்தத் தனித்துவமான வீரத்தின் சாயல், இப்போது ரியானிடம் அச்சு அசலாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.

காத்தவராயனின் முகத்தில் அதிர்ச்சி படர்ந்தது.

இது எப்படி சாத்தியம்?

மதிவதனியின் வில்வித்தைக்கும் இவனுடைய திறமைக்கும் என்ன தொடர்பு?

அவனுடைய சிந்தனை அங்கேயே முடங்கிப்போனது.

அந்தக் கணத்தில், அவனுடைய காதுகளில் யாரோ கேலியாகச் சிரிப்பதைப்போலத் தோன்றியது.

அது வேறு யாருமல்ல...

காலம்!

காத்தவராயனின் பரம்பரைப் பெருமையையும் அவனுடைய ஆணவத்தையும் நன்கு அறிந்த காலம், அவனுக்கு முன்னால் நின்று ஏளனமாகக் கொக்கரித்துச் சிரிப்பதைப்போல அவனுக்குள் ஒரு குரல் எழுந்தது.

‘உன்னுடைய பரம்பரையின் வீரமும் ரத்தமும் மட்டும்தான் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர வேண்டுமா, முட்டாளே?

மதிவதனியின் வீரமும் அவளுடைய மரபின் சுவடுகளும் அவளோடு முடிந்துபோய்விடும் என்று நினைத்தாயா?

ஒரு தலைமுறையை அழித்துவிட்டால், அந்தத் தலைமுறையின் அடையாளங்களையும் முற்றிலுமாக அழித்துவிடலாம் என்று எண்ணினாயா?

இதோ பார்!

அவளுடைய வீரத்தின் சுவடுகள் காலத்தைக் கடந்து, இளங்கோவின் மறுஉருவமான இந்த ரியானின் வழியாக இன்று உன் முன்னாலேயே உயிர்பெற்று நிற்கின்றன!

நீ அழித்துவிட்டதாக நினைத்த கடந்த காலம், இன்று உனக்கு எதிராகவே வில்லை ஏந்தி நிற்கிறது!’

அந்தக் கற்பனைக் குரல் அவனுடைய செவிகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.

கடந்த காலத்தைத் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருப்பதாக நினைத்தவன், அதே கடந்த காலத்தின் வீரத்திற்கு முன்னால் இப்போது தடுமாறிக்கொண்டிருந்தான்!

தான் வென்றுவிட்டதாக எண்ணிய பழைய போராட்டத்தின் சுவடுகள், இன்றும் அழியாமல் தன்னை எதிர்த்து நிற்கின்றன என்ற உணர்வு காத்தவராயனின் அகந்தையைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

மதிவதனி!

அவளுடைய நினைவே அவனுக்குள் மறைந்திருந்த ஆத்திரத்தை மீண்டும் கிளறிவிட்டது.

அவமானம்...

ஆத்திரம்...

பழைய பகை...

தன்னுடைய ஆதிக்கத்திற்குச் சவாலாக எழுந்திருக்கும் புதிய எதிரி...

இவை அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவனுடைய உள்ளத்திற்குள் எரிமலையாக வெடித்தன.

காத்தவராயன் மெல்லத் தலையை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய விழிகள் ரியானின் மீது நிலைத்திருந்தன.

ஆனால், அந்த விழிகளில் இப்போது வெளிப்பட்டது வெறும் கொலைவெறி மட்டுமல்ல.

தன்னுடைய கடந்த காலத்தின் நினைவுகளைத் தன்னெதிரே நிறுத்திய இந்த மனிதனை எந்த விலைகொடுத்தாவது அழித்துவிட வேண்டும் என்ற வெறியும் அதில் கலந்திருந்தது.

அந்த வெறி, அவனுடைய உடலுக்குள் இதுவரை அடங்கிக் கிடந்த ஆதி அசுர சக்தியைத் தட்டி எழுப்பியது!

---

முதலில் அவனுடைய விரல்கள் துடித்தன.

பின்னர், அவனுடைய கைகளில் இருந்த தசைகள் ஒவ்வொன்றாக இறுகத் தொடங்கின.

நரம்புகள் தடித்துப் புடைத்தன.

தோள்கள் அகலமாக விரிந்தன.

மார்புக்கூடு பெரிதாகியது.

அவனுடைய உடல் முழுவதும் ஏதோவொரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத சக்தியால் உந்தப்படுவதைப்போலத் தோன்றியது.

அவனுடைய கால்களில் பாய்ந்திருந்த அம்புகள் அப்படியே இருந்தன.

ஆனால், அவற்றால் ஏற்பட்ட காயங்களையும் வலியையும் தாண்டி, அவனுடைய உடலுக்குள் ஏதோ ஓர் அமானுஷ்ய மாற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

அந்தக் காட்டுவாசியின் உடல் இனியும் சாதாரண மனிதனுடைய உடலாக இருக்கப்போவதில்லை!

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனுடைய உயரம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

ஐந்தடி உயரத்தில் இருந்த உருவம் ஆறடியாக வளர்ந்தது.

அடுத்த கணம்...

ஏழடி!

அதோடு நிற்கவில்லை.

அவனுடைய எலும்புகள் விரிவடைந்தன. தசைகள் மலைப்பாறைகளைப்போலத் திரண்டு கனத்தன. அகன்ற தோள்களும் பெருத்த மார்பும் அவனுடைய உருவத்தை ஒரு மனிதனுடைய எல்லைகளுக்கு அப்பால் கொண்டு சென்றன.

அவனுடைய உடல் வளர வளர, அவனைச் சுற்றியிருந்த காற்றின் வேகமும் அதிகரித்தது.

காலடியில் கிடந்த மணல் சுழன்றெழுந்து அவனைச் சுற்றி வட்டமிட்டது.

அருகிலிருந்த மரங்களின் இலைகள் பயங்கரமாக அதிர்ந்தன.

அவனுடைய கால்களில் பாய்ந்திருந்த அம்புகள், பெருகிக்கொண்டிருந்த தசைகளுக்கு இடையில் சிக்கிக்கொண்டு மேலும் ஆழமாகப் பதிந்தன. ஆனால், அந்த வலியைக்கூட அவன் பொருட்படுத்தவில்லை.

அவனுடைய விழிகளில் மட்டும் ஆத்திரம் அணையாத நெருப்பைப்போலக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு ரியானின் அம்புகளால் தடுமாறியிருந்த அதே காத்தவராயன், இப்போது அவன் முன்னால் மலைபோல் உயர்ந்து நின்றான்.

ஒரு மனிதன் விஸ்வரூபம் எடுப்பதைப்போல...

ஓர் ஆதிப் பூதத்தின் உருவம் அவன் கண் முன்னால் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது!

ரியான் அசையாமல் நின்றான்.

அவன் கையில் வில் இருந்தது. விரல்கள் அடுத்த அம்பை எய்வதற்குத் தயாராக இருந்தன.

ஆனால், அவனுடைய கண்கள் மட்டும் அந்த விந்தையான மாற்றத்திலிருந்து விலகவில்லை.

காத்தவராயனின் உயரம் அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றது.

பத்து அடி...

பன்னிரண்டு அடி...

பதினைந்து அடி!

இறுதியில், பதினைந்து அடிக்கும் மேலாக உயர்ந்து, இருளையே தன் நிழலால் மூடிவிடும் அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்து நின்றான் காத்தவராயன்!