Adultery கண்ணியமான குடும்ப பெண்களும்.. காட்டுத்தனமாக ஓத்த குப்பத்து பசங்களும்...

[jayjay_Tales]

கவர்ச்சியான கவிதா.. அலறவிட்ட அஜய்.. 

தொடர்கிறது... 


தினசரி ஷோ  : பால்கனியும் பட்டறையும்

அடுத்தடுத்த நாட்களில்.. அந்த மதிய நேரத்து மௌனப் பரிமாற்றம் ஒரு வழக்கமாகவே மாறிப்போனது. கண்ணியபுரத்தின் அந்த வீட்டு பால்கனி ஒரு மேடை போலவும், பட்டறை குப்பத்தின் களம் ஒரு திரையரங்கம் போலவும் மாறின.

தினமும் மதிய வேளையில், உண்ட மயக்கத்தில் உறங்கும் அந்த ஆள் நடமாட்டமில்லாத சமயத்தை பயன்படுத்தி, குடும்பப்பாங்கான அழகுடன், மெல்லிய காட்டன் சேலையில் பால்கனியில் வந்து நிற்பாள் கவிதா. ஆனால் அவளது அந்த அமைதியான தோற்றத்திற்குப் பின்னால் ஒரு தீவிரமான தாகம் ஒளிந்திருக்கும். 

அவளின் வருகைக்காக காத்திருந்த அஜய் அவளைப் பார்த்தவுடன், சம்மட்டியால் ஓங்கி அடிக்கும் வேலைகளில் இன்னும் கூடுதல் உத்வேகத்தைக் காட்டுவான். கவிதா தன்னைத்தான் பார்க்கிறாள் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டே, சட்டையை முழுமையாகக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, தன் கரிய, இறுகிய, வியர்வையில் மின்னும் இரும்பு உடம்பை இன்னும் லாவகமாகவும் கவர்ச்சியாகவும் காட்டுவான். சம்மட்டியைத் தூக்கும்போது அவனது தோள்பட்டை தசைகளும் வயிறு முறுக்கேறும் அழகும் சூரிய ஒளியில் படு துல்லியமாகத் தெரியும்.


அந்த ஆண்மையின் கம்பீரமான அழகைக் காணும்போதெல்லாம், கவிதாவின் பெண்மை சூடேறித் தத்தளிக்கும். அவளது வெண்ணெய் போன்ற மென்மையான உடல் ஒரு கணம் சிலிர்த்துப் போகும். மூச்சு வாங்கும்; மார்பகம் ஏறி இறங்கும். தான் பார்த்து ரசிப்பது அக்கம் பக்கத்தில் யாருக்கும் தெரிந்துவிடுமோ என்ற பயம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், அவன் உடம்பை பார்க்கும்போது அதைத் தாண்டிய ஒரு கிளர்ச்சி அவளை ஆட்கொள்ளும்.

அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரியும் அந்த வெட்கமும், அவளது உடலின் படபடப்பான அசைவுகளையும் அஜய் தன் கண்களால் துல்லியமாக ரசிப்பான்.

"டேய்... உன்னை பாத்து அவ உடம்பு எப்படி சிலிர்க்குது பாருடா! அழகன்டா நீ.. !" என்று உள்ளுக்குள் பெருமிதமும் காமமும் அவனுக்குள் பொங்கும். அவள் தன்னை விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு விரும்புகிறாள் என்பதை அவனது கூர்மையான கண்கள் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டன.


உசுப்பேத்திய கூட்டாளி
ஒரு நாள் மதிய நேரத்தில், பட்டறையின் ஓரமாக உட்கார்ந்து பீடிப் புகைத்தபடியே தன் கூட்டாளியிடம் இந்த ரகசியப் பார்வையைக் குறித்துப் பேசினான் அஜய்.

"டேய் மச்சா... அந்தப் பக்கத்து பங்களா பால்கனியில ஒருத்தி நிக்கிறா பாரு... மதியம் ஆனா போதும், கண்ணு எடுக்காம என்னையே பாத்துக்கிட்டே இருக்காடா. " என்று லேசான வெட்கத்தோடும் ஆசையோடும் சொன்னான். 


அவனது நண்பன் எதோச்சையாக வெளியே சொல்வதை போல நடித்து, ஓரக்கண்ணில் பால்கனியில் நிற்கும் கவிதாவை நோட்டம் விட்டான். அஜய் சொல்வது சரிதான் என உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, "மச்சி.. இவளா டா.. பார்க்க குடும்ப குத்துவிளக்கு மாதிரி.. மாம்பழம் மாதிரி இருக்காளேடா.. " என கண்கள் விரிய சொன்னான். 

"ஆளு பாக்குறதுக்கு குடும்ப குத்துவிளக்காட்டும் இருப்பா.. ஆனா பார்க்குற பார்வையிலயே குஞ்சி நட்டுக்கும்டா.. தினமும் மதியானம் செம்ம ஷோ..." என விரசமாக சொன்னான் அஜய். 

"டேய் மச்சி! அவ உன்னோட ஒல்லிக்குச்சி உடம்புலயும் அந்த இரும்புத் திமிருலயும் கண்ணியபுரத்துக்காரி வீழ்ந்துட்டாடா! [i]இந்த மாதிரி வாய்ப்புலாம் சும்மா கிடைக்காது! நானா இருந்தா உன்னை மாதிரி பார்த்துகிட்டு இருந்திருக்க மாட்டேன்.. நேரம் பார்த்து வீட்டுக்குள்ள பூந்து ஓத்து முடிச்சிட்டு இருப்பேன்.. உனக்கு அவ்வளவு விவரம் பத்தாது.. "[/i] என கிண்டலாகவும் கிளர்ச்சியாகவும் சொன்ன நண்பனின் அந்த வார்த்தைகள் அஜயின் காதில் சூடாக ஏறின. அந்த 20 வயது இளம் ரத்தத்தில் வேகம் பன்மடங்கு அதிகரித்தது. 

மறுநாள்...
வழக்கம் போல கவிதா பால்கனிக்கு வந்தபோது, அஜய்யின் பார்வையில் வழக்கத்தை விட ஒரு கூடுதல் துணிச்சலும் வேட்கையும் இருந்தது. அவன் வெறும் பார்வையோடு நிறுத்தாமல், அவளை பார்த்து மெல்ல கண்ணடித்து ப்ளையிங் கிஸ் கொடுத்தான். 

அஜய்யின் அந்த துணிச்சலை கண்ட கவிதா கொஞ்சம் திக்குமுக்காடி போனாள். ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிய வெட்கச்சிரிப்பை மட்டுமே அவனுக்கு பதிலாக கொடுத்தாள். 

அப்போது அஜய், ' நான் வரட்டுமா..?? ' என்பது போல சைகையால் கேட்டான். அவனின் அந்த செய்கையை சற்றும் எதிர்பார்க்காத கவிதா. " ம்ஹூம்... " என தலையசைத்தாள். ஆனால் அஜய் அவள் மறுப்பை சற்றும் கண்டுகொள்ளாமல், அந்தப் பட்டறையின் எல்லையைத் தாண்டி, கண்ணியபுரத்தின் வீதி நோக்கி மெல்ல நடக்கத் தொடங்கினான். அதைப்பார்த்து, கவிதாவின் இதயத் துடிப்பு தடதடவென நின்றது.

கண்ணியபுரத்தின் மதிய வேளை வெயில் சுட்டெரிக்க, அந்தப் பகுதியின் வீதி வழக்கம் போல் அமைதியாக, வெறிச்சோடியிருந்தது. பகல் நேரத்துத் தூக்கத்தில் வீடுகளின் கதவுகள் சாத்தப்பட்டிருக்க, அந்த மௌனத்தை உடைத்துக்கொண்டு அஜய் தனது அடி எடுத்து வைத்தான்.

பட்டறை குப்பத்தின் எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டி, சம்மட்டியின் சத்தத்திலிருந்து விலகி, அமைதியான காற்றில் மரம் அசைந்தாடும் கண்ணியபுரத்தின் தார்ச் சாலையில் அவன் காலடிகள் பதிந்தன.

சட்டையில்லாமல், கரிய தோள்களில் வியர்வை மின்ன, நரம்புகள் புடைக்க அவன் நடந்து வந்த அந்த நடை, அமைதியான அந்தப் பகுதிக்கு முற்றிலும் புதியது, அதே சமயம் ஒரு அச்சுறுத்தலான கவர்ச்சிகரமான வேகம்!

பால்கனியில் பற்றிக்கொண்ட நெருப்பு
வீட்டின் பால்கனி கம்பிகளைப் பற்றியபடி நின்றுகொண்டிருந்த கவிதா, அஜய் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட நொடியில் அவளது இதயத் துடிப்பு அப்படியே நின்றுவிட்டது போல் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்தது.


"கடவுளே... இவன் என்ன பண்றான்? யாராவது பாத்துட்டா என்ன ஆகுறது?" என்ற பயமும் பதட்டமும் ஒருபுறம் அவளது மனதை உலுக்கினாலும், அதை விட பல மடங்கு அதிகமான ஒரு விவரிக்க முடியாத காமக் கிளர்ச்சி அவளது நரம்புகளில் மின்சாரமாகப் பாய்ந்தது. அவளது வெண்ணெய் போன்ற மென்மையான உடல் அப்படியே சிலிர்த்துப் போய் வியர்த்தது. மூச்சு வாங்க, சேலைத் தலைப்பை இறுகப் பற்றியிருந்த அவளது விரல்கள் நடுங்கின.

அஜய் நேராகக் கவிதாவின் வீட்டின் முன் வந்து நின்றான். மேலே பால்கனியை அண்ணாந்து பார்த்தான். 20 வயதுடைய அந்த இளம் பையனின் கண்களில் இருந்த அந்தத் துணிச்சலும், வெறித்தனமான ஆசையும் கவிதாவின் ஒட்டுமொத்த பெண்புத்தியையும் மயங்கச் செய்தன.

மத்தியான வெயிலில் மின்னும் அவனது இரும்பு உடம்பைப் பார்த்த போது, அவளது உடம்பு சூடேறித் தத்தளித்தது. பயமும் பெருமிதமும் கலந்த நடுக்கத்துடன், பால்கனி விளிம்பில் குனிந்தபடியே கைப்பிடியின் மீது சாய்ந்தாள் கவிதா. அவளது உதடுகள் லேசாகத் துடித்தன.

கண்ணியபுரத்தின் அமைதியான வீதியில், சுற்றும் முற்றும் ஒருமுறைப் பார்த்த அஜய், சுற்றியுள்ள அமைதியைப் பயன்படுத்தி, தன் கையில் வைத்திருந்த ஒரு சிறிய துண்டு சீட்டை சாமர்த்தியமாக அவளது வீட்டின் வாசலை நோக்கி வீசினான். சீட்டு காற்றில் பறந்து வீட்டின் கேட்டை ஒட்டி விழுந்தது. உடனே பால்கனியில் நின்றுகொண்டிருந்த கவிதாவைப் பார்த்து, தன் காதுக்கு அருகில் விரலை வைத்து "போன் பண்ணு" என்பது போல ஒரு சைகையைச் செய்துவிட்டு, ஒரு முறுவலுடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

"அவன் போன் நம்பரைத்தான் எழுதி வீசியிருக்கான்... யாராவது பாக்குறதுக்குள்ள அதை எடுத்துடனும்!" என்ற பதற்றமும் பயமும் அவளை உலுக்கியது. கவிதாவின் நெஞ்சம் 'டமடம'வென்று அடிக்கத் தொடங்கியது. யாருக்கும் சந்தேகம் வராதபடி இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, மெல்ல மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தாள். கையில் ஒரு துடைப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு, வீட்டின் வாசலைச் கூட்டுவது போல நாடகமாடினாள். சுற்றும் முற்றும் ஒருமுறை பார்வையை ஓடவிட்டுவிட்டு, குனிந்து அந்தத் துண்டுச் சீட்டைத் தன் சேலைத் தலைப்பிற்குள் லாவகமாக மறைத்து எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குள் சென்றுவிட்டாள். 

மதியம் நடந்த நிகழ்வு.. ஆனால் நேரம் கடந்து மாலை ஆனபிறகும்.. அவன் கொடுத்த நம்பர் அவளது பாவாடை மடிப்புக்குள் பாதுகாப்பாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், அந்த எண்களுக்கு அழைக்க வேண்டும் என்றால், கண்ணியமான குடும்பப் பெண்ணான கவிதாவுக்குள் வெட்கமும் பயமும் ஒருசேரப் போராடின.

தூண்டிய புரணி பேச்சு..
வழக்கம்போல.. அந்த தெருவின் திண்ணையில் சில குடும்பப் பெண்கள், அக்கம்பக்கத்து சேதிகளையும் புரளிகளையும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது பட்டறையின் வேலையை முடித்துவிட்டுச் செல்லும் குப்பத்து பசங்க, அந்த தெரு வழியில் சென்றதை பார்த்த பெண்களின் பேச்சு பட்டறை குப்பத்து ஆம்பளைங்களைப் பற்றிய திசைக்குத் திரும்பியது:

"ஏண்டி... அந்த குப்பத்து பசங்க செய்யுறது இரும்பு வேலை மட்டுமில்ல... அவனுங்க உடம்பும் உறுப்பும் இரும்பு மாதிரி இருக்குமாம்டி!"

"ஆங்... நீ என்னவோ நேர்ல பார்த்த மாதிரி சொல்ற?"

"அடப் பாவி... கண்ணால பார்த்தா மட்டும் போதாதுடி, தொட்டுப் பார்த்தாத்தான் அதோட பலம் என்னன்னு தெரியும்!"

"ஹஹா... அப்போ நீ என்ன, தொட்டுப் பார்த்திருக்கியா என்ன?"

"அடிப்பாவி.. நான் தொட்டு பார்த்தது இல்ல.. தொட்டவங்க.. பார்த்தவங்க.. சொன்னதை நான் கேட்டிருக்கேன்.. அதை சொன்னேன் அவ்வளவு தான்.. "

" ஆங்... இப்படி பொத்தாம் பொதுவா.. பாத்தவங்க.. தொட்டவங்கனு சொன்னா எப்படி.. யாரு சொன்னாங்கனு பேர சொல்லுங்க.. "

"அய்யோ.. பேரேல்லாம் சொல்லமுடியாது.. அதெல்லாம் ரகசியம்.. "

"எனக்கென்னமோ உன் பக்கத்துவீட்டுக்காரி மேல தான் சந்தேகமா இருக்கு.. " 

கண்ணியபுரத்து பெண்களின் அந்த விரசமான, குறும்புத் தனமான பேச்சு எல்லை மீறி சென்றுகொண்டிருந்தது. அப்போது அவர்கள் சிரித்துப் பேசிய அந்த வார்த்தைகள், கவிதாவின் மனக்கண்ணில் அஜய்யின் அந்த வியர்வை மின்னும் இரும்பு உடம்பை மீண்டும் கொண்டு வந்து நிறுத்தின. அவளது ஆசைகளை அந்தப் பேச்சு இன்னும் பலமடங்கு தூண்டிவிட்டது. அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு தீப்பொறி பற்றிக்கொண்டது.

முதல் போன் அழைப்பு
மனதிற்குள் எழுந்த தாங்க முடியாத ஏக்கமும், பெண்களின் உசுப்பேற்றும் பேச்சும் அவளுக்கு ஒருவித போதையை ஏற்றி இருந்தன. புருஷன் வேலை முடித்து வீடு திரும்ப இன்னும் நேரமிருக்கிறது. அதற்குள் கையிலிருக்கும் அஜய் நம்பருக்கு போன் செய்யலாமா?? என குருட்டுத் தைரியத்தைக் கொடுத்தன.

"அக்கா... வீட்ல சாமான்லாம் இன்னும் கழுவாம இருக்கு, நான் போயிட்டு வர்றேன்ங்கா!" என்று கூடி கூத்தடித்து பேசிக்கொண்டிருந்த பெண்களிடம் சொல்லிவிட்டு, நைசாக நழுவி வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள் கவிதா.

கதவைச் சாத்திவிட்டு, தன் படுக்கையறைக்கு ஓடினாள். நெஞ்சம் படபடவென்று பறக்க, கைகள் நடுங்க, அந்தத் துண்டுச் சீட்டில் இருந்த எண்களைத் தன் போனில் டைப் செய்தாள். ஒரு கணம் மூச்சை இழுத்துவிட்டு 'கால்' பட்டனை அழுத்த, மறுமுனையில் ஒரே ஒரு ரிங்... அதற்குள் போன் எடுக்கப்பட்டது!

" ம்ம்ம்.. ஹலோ.." அஜய்யின் முரட்டு ஆண்மைக் குரல் காற்றில் அதிர்ந்தது.

"ஹலோ.. " கவிதாவின் மெல்லிய குரல் நடுங்கியது.

இந்தத் திரில்லான போன் அழைப்பு அவர்களின் காதலை அடுத்த எந்த அச்சுறுத்தலான எல்லைக்குக் கொண்டு செல்லப் போகிறது? அடுத்த பகுதியை எதிர்பாருங்கள்!


தொடரும்...