3 hours ago
ரத்னம் தான் என் உலகம்
மாலை நேரம். மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் நந்தினி இன்னும் வீட்டில்தான் இருந்தாள். ஜன்னலுக்கு அருகில் அமர்ந்தபடி வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவளுடைய மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. கடந்த சில நாட்களாக விக்கியுடன் பேசுவது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவன் வருவான் என்று எதிர்பார்ப்பதும், அவன் தன்னைப் பாராட்டும்போது வெட்கப்படுவதும் அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.
அன்று விக்கி அவளைச் சந்திக்க வந்திருந்தான். வழக்கம்போல அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தவன், திடீரென்று ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னான்.
விக்கி: “நந்தினி, உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நீங்க என்னைப் பார்த்து சிரிக்கும்போது, எனக்கு ஏதோ ஒரு நெருக்கம் தோணுது. உங்க கூடப் பேசுற நேரம் மட்டும் எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. நான் மருத்துவமனைக்கு வரும்போது ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்க்கிறேன்னு சொன்னாலும், உங்களைப் பார்க்கிற எண்ணமும் எனக்குள் இருக்கு. நீங்க என்னை ஒரு சின்னப் பையனா நினைக்கலாம். ஆனா எனக்குள்ள இருக்கிற உணர்வுகளை அப்படியே மறைக்க முடியல.”
விக்கியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட நந்தினி முதலில் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் சொன்ன “ரத்னம் அண்ணா” என்ற வார்த்தை அவளுடைய மனதைத் திடீரென்று வேறொரு பக்கம் இழுத்துச் சென்றது.
ரத்னத்தின் முகம் அவள் கண்முன்னால் வந்தது. அவனுடன் வாழ்ந்த நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அவனுக்கு உணவு பரிமாறிய தருணங்கள், அவன் சோர்வாக இருந்தபோது அருகில் அமர்ந்து பேசிய இரவுகள், அவன் சிரிக்கும்போது தானும் சிரித்த நாட்கள்—எல்லாமே அவளுடைய மனதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றின.
ரத்னம் அவளுடைய கணவன் மட்டுமல்ல. அவளுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய பகுதி. அவன் அருகில் இருக்கும்போது அவளுக்குக் கிடைத்த பாதுகாப்பு, நிம்மதி, நம்பிக்கை ஆகியவற்றை அவள் இத்தனை நாட்களாக ஏன் மறந்திருந்தாள்?
நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்போ சொன்ன ஒரு வார்த்தை என் மனசை முழுக்க மாற்றிடுச்சு. நீ ரத்னம் அண்ணான்னு சொன்னதும், என் கணவன் முகம் நினைவுக்கு வந்துடுச்சு. இத்தனை நாட்களா நான் என்ன செய்துகிட்டு இருக்கேன்னு இப்போதான் என்னையே கேட்டுக்கிறேன். மருத்துவமனையில் என் புருஷன் படுத்த படுக்கையா இருக்கார். அவர் எப்போ முழுசா குணமாகி நடப்பார், எப்போ பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவார் என்று தெரியாம நான் கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய நேரம் இது. ஆனா நான் இங்கே என்ன செய்துகிட்டு இருக்கேன்?”
விக்கி அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். வழக்கமாக அவனுடைய பேச்சுக்குச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் நந்தினியின் முகத்தில் இப்போது தீவிரமான வருத்தம் தெரிந்தது.
விக்கி: “நந்தினி, நான் ஏதாவது தப்பா சொல்லிட்டேனா? நீங்க திடீர்னு இவ்வளவு கவலையா பேசுறீங்க. நான் உங்களைப் புண்படுத்தணும்னு எதுவும் சொல்லல. என்னுடைய மனசில் இருந்ததை மட்டும் சொன்னேன். நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னுதான் கேட்டேன்.”
நந்தினி: “நீ சொன்னதால்தான் நான் என்னைப் பற்றியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன். அதற்காக உன்னை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது. நீ என்னைப் பாராட்டினாய். என்னுடன் பேசினாய். நான் சிரித்தால் நீ சந்தோஷப்பட்டாய். அதெல்லாம் நடக்கும்போது நான் அதைத் தடுத்தேனா? இல்லை. எனக்கும் அந்தப் பேச்சுகள் பிடித்திருந்தன. நீ என்னைப் பாராட்டும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. உன்னுடன் பேசும்போது என்னுடைய கவலைகள் கொஞ்சம் மறந்தன. அந்த உணர்வுகளை நான் கவனிக்காமல் விட்டுட்டேன்.”
அவள் சிறிது நேரம் தலையைக் குனிந்திருந்தாள். பிறகு ஆழமாக மூச்சுவிட்டு விக்கியை நேராகப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு உண்மையைச் சொல்லணும். அதைச் சொன்ன பிறகு நீ என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனாலும் இப்போ அதை மறைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. சந்தோஷுடன் என்னுடைய உறவு நட்பைத் தாண்டிப் போய்விட்டது. அவனுடைய பேச்சையும் பாராட்டுகளையும் நம்பி, அவனுடன் நான் நெருக்கமாக நடந்துகொண்டேன். எங்களுக்கிடையில் பாலியல் உறவும் ஏற்பட்டது. அந்த விஷயத்தை நினைக்கும்போது இப்போ எனக்கே என்னைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.”
விக்கி அமைதியாக இருந்தான். நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் பேசத் தொடங்கினாள்.
நந்தினி: “அந்த இரவு எனக்கு என்ன நடந்தது என்று இன்னும் முழுமையாகப் புரியவில்லை. அதற்கு முன்பு நான் எப்படி இருந்தேன் தெரியுமா? ரத்னம் தான் என் உலகம். அவனைத் தவிர வேறு யாரையும் அந்த விதமாக நினைத்ததே இல்லை. என் கணவனிடம் இருந்த அன்பு, அவன் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை—அதுதான் என்னுடைய வாழ்க்கை. ஆனால் சில நாட்களில் என் மனம் எப்படியெல்லாம் மாறிவிட்டது! சந்தோஷ் பேசும்போது அவன் சொல்வதெல்லாம் சரி என்று தோன்றியது. அவன் என்னைப் பாராட்டினால் அந்தப் பாராட்டுகளுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று யோசிக்கவே இல்லை.”
விக்கி: “ஆனா நந்தினி, உங்களுக்கும் மனசு இருக்கே. உங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் தனிமை இருந்திருக்கலாம். ரத்னம் அண்ணா மருத்துவமனையில் இருந்ததால நீங்க மனசளவில் கஷ்டப்பட்டிருக்கலாம். உங்களுக்கு யாராவது ஆறுதலாகப் பேசினால் அந்த நெருக்கம் உருவாகியிருக்கலாம். அதற்காக உங்களை மட்டும் முழுமையாகக் குறை சொல்ல முடியுமா?”
நந்தினி: “நான் கஷ்டப்பட்டேன் என்பதற்காக என்னுடைய ஒவ்வொரு முடிவும் சரியாகிவிடுமா, விக்கி? ரத்னம் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார் என்பதற்காக அவரை மறந்துவிட எனக்கு உரிமை கிடைத்துவிடுமா? சந்தோஷ் என்னிடம் அக்கறையாகப் பேசினான் என்பதற்காக அவனுடன் எல்லை தாண்டிப் பழகியது சரியாகிவிடுமா? நம்முடைய மனசுக்கு ஏதாவது பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக அதைச் செய்துவிட முடியாது. சில நேரம் நம்மை நாமே நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.”
அவள் பேசும்போது குரலில் நடுக்கம் இருந்தது. ஆனால் இந்த முறை அவள் அழவில்லை. தன்னுடைய செயல்களைத் தானே எதிர்கொண்டு பார்க்க முயற்சி செய்தாள்.
நந்தினி: “இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு. அந்த இரவு எனக்கு என்ன நடந்தது என்று நான் உண்மையிலேயே யோசிக்கணும். நான் ஏன் அப்படி நடந்துகொண்டேன்? சந்தோஷின் வார்த்தைகளால் மட்டும் என் மனம் மாறியதா? நான் குடித்த பால், அதன் பிறகு நடந்த விஷயங்கள்—எனக்குத் தெளிவாக நினைவில்லாத சில தருணங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை நான் அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. என்ன நடந்தது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். என்னுடைய விருப்பம் என்ன, என்னுடைய முடிவு என்ன என்பதையும் நேர்மையாகப் பார்க்க வேண்டும். எனக்கே புரியாத விஷயங்களை வெறுமனே மறந்துவிட்டு அடுத்த உறவுக்குள் போக நான் விரும்பவில்லை.”
விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்துவிட்டது.
விக்கி: “நான் உங்களைச் சந்தோஷப்படுத்தணும்னுதான் நினைச்சேன். உங்களிடம் பேசும்போது நீங்க சிரிக்கிறதைப் பார்த்து, உங்களுக்கும் என்னுடன் பேசப் பிடிக்குதுன்னு நினைச்சேன். நான் உங்களை எந்த விஷயத்துக்கும் வற்புறுத்த விரும்பல.”
நந்தினி: “நீ என்ன நினைத்தாய் என்பதைவிட, நான் இப்போ என்ன புரிந்துகொண்டேன் என்பதுதான் முக்கியம். விக்கி, ஒரு பெண்ணிடம் அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசினால் அவளுக்குப் பிடிக்கலாம். அவள் அழகாக இருக்கிறாள் என்று யாராவது உண்மையாகச் சொன்னால் அவளுக்குச் சந்தோஷமாகவும் இருக்கலாம். அதில் தப்பு இல்லை. நானும் அப்படித்தான். சந்தோஷ் என்னைப் பாராட்டினான்; இப்போது நீயும் என்னைப் பாராட்டுகிறாய். இருவருடைய வார்த்தைகளும் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. ஆனால் ஒருவருடைய அழகைப் பாராட்டுவது வேறு, அந்தப் பாராட்டுகளின் மூலம் அவரைத் தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள நினைப்பது வேறு.”
அவள் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னபோது விக்கியின் முகத்தை நிதானமாகப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “நான் உன்னைக் குற்றவாளி என்று சொல்லவில்லை. சந்தோஷைப் பற்றியும் எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது என்று சொல்லவில்லை. ஆனா என்னுடைய மனசு இப்போது ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறது. நான் இந்த நெருக்கத்தைத் தொடர்ந்தால், என் வாழ்க்கையில் இன்னொரு குழப்பத்தை நானே உருவாக்கிக்கொள்வேன். சந்தோஷ் இல்லாத நேரத்தில் நீ வந்தாய். உன்னுடன் பழக ஆரம்பித்தேன். இப்போது நீயும் இல்லையென்றால் இன்னொருவர் வந்து இதே மாதிரி பேசினால், அவரிடமும் என் மனதை இழந்துவிடுவேனா? இப்படி ஒவ்வொரு முறையும் என் மனதை மற்றவர்களின் பாராட்டுகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், என்னுடைய வாழ்க்கை எங்கே போகும்?”
விக்கி பதில் சொல்லாமல் நின்றான்.
நந்தினி: “அதனால்தான் இப்போ நான் என்னையே நிறுத்திக்கொள்ளணும். நான் என்னுடைய கணவனைப் பற்றி நினைக்கணும். ரத்னம் எனக்காகச் செய்தவற்றை நினைக்கணும். அவனுடன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைக்கணும். அவன் இன்று மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கிறான் என்பதற்காக அவன் மீதான என் பொறுப்பு குறைந்துவிடவில்லை. நான் அவனுக்கு அருகில் இருக்க வேண்டிய நேரத்தில், என்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் வேறொரு பாதையில் போய்க்கொண்டிருந்தேன். இதை நினைக்கும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.”
அவள் எழுந்து ஜன்னலருகே சென்றாள். வெளியே தெருவில் மக்கள் தங்களுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு சென்றனர். அவளுடைய வாழ்க்கையும் அப்படியே முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அதற்கு முன்பு, தன்னுடைய மனதுக்குள் என்ன நடந்தது என்பதை அவள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
நந்தினி: “விக்கி, நான் ஒழுக்கத்தைப் பற்றி உனக்குப் பாடம் எடுக்க வரவில்லை. நானே தவறு செய்தவள். என்னுடைய தவறுகளை மறைத்துக்கொண்டு உன்னை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது. ஆனா நான் செய்ததை உணர்ந்த பிறகும் அதே பாதையில் தொடர்ந்து போவது இன்னொரு தவறு. அதனால்தான் இன்று உன்னிடம் உண்மையைச் சொல்கிறேன். இனிமேல் நம்முடைய பழக்கம் இந்த அளவுக்கு நெருக்கமாக இருக்கக்கூடாது. உனக்கும் உன் வயதுக்கேற்ற வாழ்க்கை இருக்கிறது. படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. உன் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டியிருக்கிறது. என்னுடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குழப்பத்துக்குள் நீயும் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டாம்.”
விக்கி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய மனதில் என்ன ஓடுகிறது என்பதை நந்தினியால் முழுமையாக அறிய முடியவில்லை. ஆனால் அவள் தன்னுடைய முடிவைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்தாள்.
மனசாட்சி காட்டிய வழி
நந்தினி விக்கியின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் மனதில் எடுத்த முடிவைச் சொல்லிவிட்டாலும், இன்னும் சில விஷயங்களை அவனுக்குப் புரியவைக்க வேண்டியிருந்தது. விக்கி இளமையானவன். அவனுக்கு வாழ்க்கையில் இன்னும் நிறைய அனுபவங்கள் கிடைக்க வேண்டியிருந்தன. தன்னுடைய குழப்பத்துக்குள் அவனை இழுத்துவிடக் கூடாது என்று அவள் நினைத்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும். நீ இப்போ இருபத்தொண்ணு வயசுதானே? உன்னுடைய வாழ்க்கை இப்போதுதான் ஆரம்பமாகுது. கல்லூரிப் படிப்பு, வேலை, உன்னுடைய எதிர்காலம் என்று எவ்வளவோ விஷயங்கள் உனக்காகக் காத்திருக்கின்றன. இந்த வயதில் ஒருவரைப் பிடித்துப்போவது இயல்புதான். ஒருவருடன் பேசும்போது மனசுக்கு நெருக்கம் தோன்றுவதும் இயல்புதான். ஆனால் அந்த உணர்வு வந்துவிட்டது என்பதற்காக அதைப் பின்தொடர்ந்து போக வேண்டுமா என்று யோசிக்க வேண்டும்.”
விக்கி: “நந்தினி, எனக்கு உங்களைப் பிடித்திருக்கிறது என்பதை மறைக்க முடியாது. உங்களுடன் பேசும்போது எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. நீங்கள் சிரித்தால் எனக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. உங்களைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. இதெல்லாம் தவறான உணர்வுகளா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை.”
நந்தினி: “உனக்குள் என்ன உணர்வு இருக்கிறது என்பதை நான் தவறு என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த உணர்வை வைத்து நீ என்ன செய்கிறாய் என்பதுதான் முக்கியம். எனக்குக் கல்யாணமாகிவிட்டது. ரத்னம் என் கணவன். அவன் உடல்நிலை சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் இருக்கிறான். இந்த நிலையில் நான் வேறொருவருடன் நெருக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்வது என் மனசாட்சிக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. நான் ஏற்கெனவே ஒரு தவறு செய்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். அந்தத் தவறைத் தொடர்ந்து பெரிதாக்க விரும்பவில்லை.”
விக்கி தலையைக் குனிந்தான். நந்தினி அவனிடம் இன்னும் மென்மையாகப் பேசினாள்.
நந்தினி: “ஒரு பெண்ணிடம் பேசும்போது அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பாராட்டலாம். ஆனால் அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவள் தனிமையாக இருக்கிறாள் என்பதற்காக அவளுக்கு நெருக்கமாகிவிடலாம் என்று நினைக்கக் கூடாது. ஒருத்தி சிரிக்கிறாள் என்பதற்காக அவள் உன்னை விரும்புகிறாள் என்று முடிவு செய்ய முடியாது. அவள் உன்னுடன் பேசுகிறாள் என்பதற்காக அவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் உனக்கு ஓர் இடம் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறாள் என்றும் அர்த்தமில்லை. இதை நீ புரிஞ்சுக்கணும்.”
விக்கி: “நான் உங்களுடைய பேச்சைப் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனாலும் நான் உங்களிடம் பேசும்போது உங்களுக்கும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறது என்று நினைத்தேன். அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் இருந்ததைச் சொன்னேன். நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகு உங்களை வற்புறுத்த மாட்டேன்.”
நந்தினி: “அதுதான் நான் உன்னிடம் எதிர்பார்க்கிறேன். யாராவது ஒருவரை விரும்புவது அவர்களுடைய உரிமை. ஆனால் அந்த விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா வேண்டாமா என்று முடிவு செய்வதும் அந்த நபருடைய உரிமை. நான் இப்போது என்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரிசெய்ய நினைக்கிறேன். ரத்னத்திடம் நான் செய்த தவறுகளை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அந்த இரவு என்ன நடந்தது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எனக்கு நினைவில்லாத தருணங்கள் இருந்தால் அவற்றைப் பற்றியும் அலட்சியமாக இருக்கக் கூடாது. என்னுடைய மனசு ஏன் இப்படி மாறியது என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”
அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு அவனுடைய கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “சந்தோஷ் என்னைப் பாராட்டியபோது அவன் சொல்வதை நம்பினேன். அவன் என்னைப் புரிந்துகொள்கிறான் என்று நினைத்தேன். இப்போது நீயும் அதே மாதிரி பேசுகிறாய். உன்னுடைய பேச்சிலும் எனக்கு மகிழ்ச்சி கிடைத்தது. ஆனால் இப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிகிறது. மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதால்தான் என்னுடைய மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. நான் யார், என்னுடைய வாழ்க்கை என்ன, என்னுடைய பொறுப்புகள் என்ன என்பதை நானே நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், என்னைப் பாராட்டும் ஒவ்வொருவரின் பேச்சிலும் நான் மாறிக்கொண்டே இருப்பேன்.”
விக்கி: “நீங்கள் சொல்வது சரிதான். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் இப்போது ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்வதுதான் முக்கியம். நான் உங்களை மேலும் குழப்பமடையச் செய்ய விரும்பவில்லை. இனிமேல் உங்களிடம் எல்லை மீறிப் பேச மாட்டேன். நீங்கள் என்னை ஒரு நண்பனாக மட்டுமே பார்க்க விரும்பினால், அதற்கு நான் மதிப்பு கொடுக்கிறேன்.”
நந்தினி அவன் சொன்னதைக் கேட்டு நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள்.
நந்தினி: “நன்றி, விக்கி. நீ உண்மையிலேயே இதைப் புரிந்துகொண்டால் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். உன்னுடைய படிப்பை முடி. உன் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வா. உன்னை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்கிற ஒருவரைச் சந்திக்கும்போது, அவருடைய விருப்பத்தையும் எல்லைகளையும் மதித்து நட. ஒரு பெண்ணின் மனதை வெல்வது அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசுவதால் மட்டும் நடக்காது. அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும், அவள் சொல்கிற ‘வேண்டாம்’ என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதும் முக்கியம்.”
விக்கி வெளியில் அமைதியாகத் தலையசைத்தான்.
விக்கி: “சரி, நந்தினி. நீங்கள் சொன்னதை மனதில் வைத்துக்கொள்கிறேன். நீங்கள் இப்போது மருத்துவமனைக்குப் போகணும்னு நினைக்கிறீங்களே? நான் உங்களைத் தாமதப்படுத்த மாட்டேன். ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துகளைச் சொல்லுங்கள்.”
நந்தினி: “சொல்கிறேன். நீயும் கவனமாக இரு. உன் அப்பாவைப் பற்றிய தகவல் கிடைத்ததா என்று விசாரித்துக்கொண்டே இரு. ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் சொல்லு. ஆனால் நம்முடைய பழக்கம் இனிமேல் ஒரு தெளிவான எல்லைக்குள் இருக்கட்டும்.”
விக்கி சம்மதம் தெரிவித்தான். நந்தினி தன்னுடைய கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குக் கிளம்பத் தயாரானாள். அவளுடைய மனதில் இன்னும் குற்றவுணர்வு இருந்தாலும், இன்று ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்துவிட்டதாகத் தோன்றியது.
அவள் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றாள்.
விக்கி அவள் சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் வெளிப்படையாக வருத்தம் இருந்தது. நந்தினியிடம் அவன் இனிமேல் எல்லை மீறிப் பேசமாட்டேன் என்று சொல்லியிருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கும் தலையசைத்திருந்தான்.
ஆனால் அவனுடைய மனதுக்குள் வேறு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
விக்கி மனதுக்குள்: “நந்தினி இப்போ ரத்னம் அண்ணாவைப் பற்றியும், தன்னுடைய தவறுகளைப் பற்றியும் யோசிக்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. என்னிடம் தெளிவாக எல்லை வைத்திருக்காங்க. நான் அதை வெளியில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான். ஆனாலும் என்னால் அவங்களை நினைக்காமல் இருக்க முடியுமா? அவங்களுடைய அழகும், என்னிடம் பேசும்போது காட்டிய நெருக்கமும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. இப்போ நான் பின்வாங்கினாலும், என்னுடைய உணர்வு உடனே மறைந்துவிடப் போவதில்லை.”
அவன் ஒரு நொடி அமைதியாக நின்றான்.
விக்கி மனதுக்குள்: “ஆனால் அவங்க வேண்டாம்னு சொல்லியிருக்காங்க. அதை நான் மதிக்கணும். அவங்க மனசு மாறுமா என்று காத்திருக்கிறதா, இல்ல என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்துக்கொண்டு முன்னேறுவதா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. இப்போதைக்கு எதையும் செய்யாமல் இருப்பதுதான் சரி.”
அவன் தனது மொபைலை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக அங்கிருந்து கிளம்பினான். வெளியே அவன் நந்தினியின் முடிவை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், அவனுடைய மனதில் அவளைப் பற்றிய ஈர்ப்பு இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை.
---
மருத்துவமனையில்…
நந்தினி மருத்துவமனையை அடைந்தபோது மாலை நேரம் ஆகியிருந்தது. அவள் நேராக ரத்னத்தின் அறைக்குச் சென்றாள். கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பு உள்ளிருந்து யாரோ பேசும் குரல் கேட்டது.
அவள் கதவை மெதுவாகத் திறந்தாள்.
அங்கே ரத்னம் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில் ஹரிணி நின்றுகொண்டிருந்தாள். ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடைய கையை மென்மையாகப் பிடித்தபடி ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
ஹரிணி: “ரத்னம், இன்றைக்கு நீங்க நேத்தையைக் காட்டிலும் நல்லா நடந்திருக்கீங்க. ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் தடுமாற்றம் இருந்தாலும், பிறகு நிதானமா ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வச்சீங்க. இதைப் பார்த்து எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. ஆனா அதற்காக நாளைக்கே அதிக தூரம் நடக்கணும்னு அவசரப்பட வேண்டாம். உங்க உடம்புக்கு ஏற்ற மாதிரி, டாக்டர் சொல்றபடி மெதுவா முன்னேறினால் போதும்.”
ரத்னம்: “ஹரிணி, நீ பக்கத்தில் இருக்கும்போது எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை கிடைக்குது. நான் தடுமாறினாலும் நீ என்னைத் திட்ட மாட்டேன்னு தெரியும். என்னால் முடியாதுன்னு சொன்னாலும், இன்னொரு முறை முயற்சி செய்யச் சொல்வே. இத்தனை நாட்களா நான் என்னுடைய உடம்பைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டிருந்தேன். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா குணமாக முடியும் என்ற நம்பிக்கை வருது.”
ஹரிணி: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும், ரத்னம். நீங்க உங்கள்மேல் நம்பிக்கை வைக்கணும். நான் உதவி செய்றேன் என்பதற்காக எல்லாவற்றையும் என் மேல் விட்டுடக் கூடாது. உங்க உடம்பை நீங்களே கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்ளணும். நாளைக்கு நான் கொஞ்ச நேரம் வேற வேலையில் இருந்தாலும், செவிலியரிடம் உதவி கேட்டு பாதுகாப்பாகப் பயிற்சி செய்யலாம். தனியாக முயற்சி செய்யக்கூடாது, சரியா?”
ரத்னம்: “சரி, நீ சொல்றதை நான் கேட்கிறேன். ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லணும். இந்த மருத்துவமனையில் நான் படுத்திருந்த நாட்களில், பல நேரம் மனசுக்குள் பயமாக இருந்தது. என் வாழ்க்கை இனிமேல் எப்படி இருக்கும்னு தெரியவில்லை. அப்போது நீ வந்து பேசும்போது அந்தப் பயம் கொஞ்சம் குறைந்தது. நீ என்னை ஒரு நோயாளியாக மட்டும் பார்க்காமல், மீண்டும் எழுந்து நிற்க வேண்டிய மனிதனாகப் பார்க்கிறாய். அதற்காக உனக்கு நான் நன்றி சொல்லணும்.”
ஹரிணி அவனுடைய கையை மெதுவாகத் தட்டினாள்.
ஹரிணி: “நன்றி சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்ட நேரத்தில் என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன். அதுதான். நீங்க குணமாகி உங்க வாழ்க்கைக்குத் திரும்பணும். அதைப் பார்த்தால் எனக்கும் சந்தோஷம்தான்.”
ரத்னம் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் நன்றியுணர்வும், அவளிடம் வளர்ந்திருந்த ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தன. ஹரிணி அவனுடைய கையைப் பிடித்திருந்தது அவனுக்குள் ஆறுதலை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் அவளுடைய அக்கறையைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது என்பதையும் அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.
அந்தக் காட்சியை கதவின் அருகில் நின்று பார்த்த நந்தினி சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள்.
ரத்னம் ஹரிணியுடன் பேசும்போது அவனுடைய முகத்தில் தெரிந்த அமைதியை அவள் கவனித்தாள். ஹரிணி அவனுக்கு உதவி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவனுடைய முன்னேற்றத்தைக் கண்டு உண்மையாக மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கையில் ரத்னத்தின் கை இருந்தது; அந்தக் காட்சியில் அக்கறையும் நம்பிக்கையும் இருந்தன.
நந்தினியின் மனதில் ஒரு வலி எழுந்தது.
நந்தினி மனதுக்குள்: “நான் இத்தனை நாட்களா என்னுடைய மனசுக்குள் என்னென்ன குழப்பங்களை வளர்த்துக்கிட்டிருந்தேன்! இங்கே ரத்னம் தன்னுடைய உடம்பைக் குணப்படுத்திக்கொள்ளப் போராடிக்கிட்டிருக்கான். அவனுக்கு உதவி செய்ய ஒருத்தி எவ்வளவு பொறுமையோட இருக்கிறாள். அவன் ஒவ்வொரு அடியும் நடக்கும்போது அவளுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம்! நான் அவனுடைய மனைவி. அவன் குணமாகணும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன். ஆனா அவனுக்கு அருகில் இருந்து அவன் மனசுக்கு நிம்மதி கொடுக்க வேண்டிய நேரத்தில், நான் வேறு விஷயங்களில் சிக்கிக்கிட்டேன்.”
அவள் கண்களில் நீர் திரண்டது. ஆனால் தன்னை அடக்கிக்கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.
நந்தினி: “ரத்னம்…”
அவளுடைய குரலைக் கேட்டதும் ரத்னம் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.
ரத்னம்: “நந்தினி! வந்துட்டியா? இன்னைக்கு எங்கே போயிருந்தே? நான் இங்கே ஹரிணியோட பேசிக்கிட்டிருந்தேன். இன்னைக்கு கொஞ்சம் நல்லா நடக்க முடிஞ்சது. ஹரிணி எனக்கு உதவி செய்தாள். நீ வந்ததும் உன்னிடம் சொல்லணும்னு நினைச்சேன்.”
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவனுடைய குரலில் குற்றச்சாட்டோ கோபமோ இல்லை. அவன் தன்னுடைய முன்னேற்றத்தை மனைவியிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற சந்தோஷத்தோடு பேசினான். அந்த அன்பான அணுகுமுறை அவளுடைய மனக்கவலையை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
நந்தினி: “அப்படியா ரத்னம்? அது ரொம்ப நல்ல விஷயம். நீ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடக்க ஆரம்பிச்சது எனக்கு மகிழ்ச்சியா இருக்கு. ஹரிணி உன்னை நன்றாகக் கவனிக்கிறாள் என்று தெரிகிறது. அவளுக்கு நான் நன்றி சொல்லணும்.”
ஹரிணி: “அதெல்லாம் வேண்டாம், நந்தினி. ரத்னம் தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு முயற்சி செய்கிறார். நான் பக்கத்தில் இருந்து உதவி செய்கிறேன். அவருடைய உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் வருவது அவருக்குத்தான் பெரிய சந்தோஷம். இன்னும் கொஞ்சம் நேரமும் பொறுமையும் தேவைப்படும்.”
நந்தினி: “உண்மைதான். இத்தனை நாட்களாக நீ அவரைப் பார்த்துக்கொள்வதை நினைத்தால் எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. அவருக்கு நீ கொடுக்கும் தைரியம் ரொம்ப முக்கியம்.”
ரத்னம் நந்தினியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.
ரத்னம்: “நந்தினி, உனக்கு ஏதாவது கஷ்டமா? முகம் கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கிறதே. நீ நல்லா இருக்கியா? ஏதாவது பிரச்சினை இருந்தால் என்னிடம் சொல்லு. நான் இப்போ பேசவும் முடியும், உன் பேச்சைக் கேட்கவும் முடியும். முன்பைப் போல எல்லாவற்றையும் உனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளாதே.”
அந்தக் கேள்வி நந்தினியின் மனதைத் தொட்டது. தன்னுடைய செயல்களை நினைத்துக் குற்றவுணர்வு கொண்டிருந்த அவளிடம், ரத்னம் இன்னும் அக்கறையுடன் பேசினான். அவள் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “நான் நல்லா இருக்கேன், ரத்னம். கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கிறது. உன்னிடம் நிறையப் பேசணும். ஆனா முதல்ல நீ ஓய்வெடு. நான் இங்கேயே இருக்கேன்.”
ரத்னம்: “சரி. நீ வந்துட்டதால எனக்கு சந்தோஷம். நாளைக்கு நான் இன்னும் கொஞ்சம் நடக்க முயற்சி செய்யப் போறேன். நீயும் இருந்தா உனக்குக் காட்டலாம்.”
நந்தினி அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள். அந்தத் தொடுதல் அவளுக்கு அவர்களுடைய பழைய வாழ்க்கையை நினைவூட்டியது. அவள் அவனுடைய கையைப் பிடித்தபடி அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் இப்போது ஒரு முடிவு உறுதியானது. தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தானே நேர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டும். சந்தோஷுடன் நடந்தது என்ன, அந்த இரவில் என்ன நடந்திருக்கலாம், தன்னுடைய மனம் ஏன் மாறியது—எல்லாவற்றையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். விக்கியுடனான நெருக்கத்தைத் தொடராமல், ரத்னத்துடனான தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டும்.
ஆனால் விக்கியின் மனதில் இன்னும் என்ன இருக்கிறது என்பதும், ரத்னத்துக்கும் ஹரிணிக்கும் இடையே வளர்ந்துவரும் நம்பிக்கை எந்தப் பாதையில் செல்லும் என்பதும், நந்தினியின் வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும் என்பதும் இன்னும் தெரியவில்லை.
அந்த மருத்துவமனை அறையில் மூன்று பேரின் வாழ்க்கையும் வெவ்வேறு உணர்வுகளுடன் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தது.
தொடரும்…
✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"
மாலை நேரம். மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் நந்தினி இன்னும் வீட்டில்தான் இருந்தாள். ஜன்னலுக்கு அருகில் அமர்ந்தபடி வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவளுடைய மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. கடந்த சில நாட்களாக விக்கியுடன் பேசுவது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவன் வருவான் என்று எதிர்பார்ப்பதும், அவன் தன்னைப் பாராட்டும்போது வெட்கப்படுவதும் அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.
அன்று விக்கி அவளைச் சந்திக்க வந்திருந்தான். வழக்கம்போல அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தவன், திடீரென்று ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னான்.
விக்கி: “நந்தினி, உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நீங்க என்னைப் பார்த்து சிரிக்கும்போது, எனக்கு ஏதோ ஒரு நெருக்கம் தோணுது. உங்க கூடப் பேசுற நேரம் மட்டும் எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. நான் மருத்துவமனைக்கு வரும்போது ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்க்கிறேன்னு சொன்னாலும், உங்களைப் பார்க்கிற எண்ணமும் எனக்குள் இருக்கு. நீங்க என்னை ஒரு சின்னப் பையனா நினைக்கலாம். ஆனா எனக்குள்ள இருக்கிற உணர்வுகளை அப்படியே மறைக்க முடியல.”
விக்கியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட நந்தினி முதலில் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் சொன்ன “ரத்னம் அண்ணா” என்ற வார்த்தை அவளுடைய மனதைத் திடீரென்று வேறொரு பக்கம் இழுத்துச் சென்றது.
ரத்னத்தின் முகம் அவள் கண்முன்னால் வந்தது. அவனுடன் வாழ்ந்த நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அவனுக்கு உணவு பரிமாறிய தருணங்கள், அவன் சோர்வாக இருந்தபோது அருகில் அமர்ந்து பேசிய இரவுகள், அவன் சிரிக்கும்போது தானும் சிரித்த நாட்கள்—எல்லாமே அவளுடைய மனதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றின.
ரத்னம் அவளுடைய கணவன் மட்டுமல்ல. அவளுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய பகுதி. அவன் அருகில் இருக்கும்போது அவளுக்குக் கிடைத்த பாதுகாப்பு, நிம்மதி, நம்பிக்கை ஆகியவற்றை அவள் இத்தனை நாட்களாக ஏன் மறந்திருந்தாள்?
நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்போ சொன்ன ஒரு வார்த்தை என் மனசை முழுக்க மாற்றிடுச்சு. நீ ரத்னம் அண்ணான்னு சொன்னதும், என் கணவன் முகம் நினைவுக்கு வந்துடுச்சு. இத்தனை நாட்களா நான் என்ன செய்துகிட்டு இருக்கேன்னு இப்போதான் என்னையே கேட்டுக்கிறேன். மருத்துவமனையில் என் புருஷன் படுத்த படுக்கையா இருக்கார். அவர் எப்போ முழுசா குணமாகி நடப்பார், எப்போ பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவார் என்று தெரியாம நான் கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய நேரம் இது. ஆனா நான் இங்கே என்ன செய்துகிட்டு இருக்கேன்?”
விக்கி அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். வழக்கமாக அவனுடைய பேச்சுக்குச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் நந்தினியின் முகத்தில் இப்போது தீவிரமான வருத்தம் தெரிந்தது.
விக்கி: “நந்தினி, நான் ஏதாவது தப்பா சொல்லிட்டேனா? நீங்க திடீர்னு இவ்வளவு கவலையா பேசுறீங்க. நான் உங்களைப் புண்படுத்தணும்னு எதுவும் சொல்லல. என்னுடைய மனசில் இருந்ததை மட்டும் சொன்னேன். நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னுதான் கேட்டேன்.”
நந்தினி: “நீ சொன்னதால்தான் நான் என்னைப் பற்றியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன். அதற்காக உன்னை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது. நீ என்னைப் பாராட்டினாய். என்னுடன் பேசினாய். நான் சிரித்தால் நீ சந்தோஷப்பட்டாய். அதெல்லாம் நடக்கும்போது நான் அதைத் தடுத்தேனா? இல்லை. எனக்கும் அந்தப் பேச்சுகள் பிடித்திருந்தன. நீ என்னைப் பாராட்டும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. உன்னுடன் பேசும்போது என்னுடைய கவலைகள் கொஞ்சம் மறந்தன. அந்த உணர்வுகளை நான் கவனிக்காமல் விட்டுட்டேன்.”
அவள் சிறிது நேரம் தலையைக் குனிந்திருந்தாள். பிறகு ஆழமாக மூச்சுவிட்டு விக்கியை நேராகப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு உண்மையைச் சொல்லணும். அதைச் சொன்ன பிறகு நீ என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனாலும் இப்போ அதை மறைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. சந்தோஷுடன் என்னுடைய உறவு நட்பைத் தாண்டிப் போய்விட்டது. அவனுடைய பேச்சையும் பாராட்டுகளையும் நம்பி, அவனுடன் நான் நெருக்கமாக நடந்துகொண்டேன். எங்களுக்கிடையில் பாலியல் உறவும் ஏற்பட்டது. அந்த விஷயத்தை நினைக்கும்போது இப்போ எனக்கே என்னைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.”
விக்கி அமைதியாக இருந்தான். நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் பேசத் தொடங்கினாள்.
நந்தினி: “அந்த இரவு எனக்கு என்ன நடந்தது என்று இன்னும் முழுமையாகப் புரியவில்லை. அதற்கு முன்பு நான் எப்படி இருந்தேன் தெரியுமா? ரத்னம் தான் என் உலகம். அவனைத் தவிர வேறு யாரையும் அந்த விதமாக நினைத்ததே இல்லை. என் கணவனிடம் இருந்த அன்பு, அவன் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை—அதுதான் என்னுடைய வாழ்க்கை. ஆனால் சில நாட்களில் என் மனம் எப்படியெல்லாம் மாறிவிட்டது! சந்தோஷ் பேசும்போது அவன் சொல்வதெல்லாம் சரி என்று தோன்றியது. அவன் என்னைப் பாராட்டினால் அந்தப் பாராட்டுகளுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று யோசிக்கவே இல்லை.”
விக்கி: “ஆனா நந்தினி, உங்களுக்கும் மனசு இருக்கே. உங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் தனிமை இருந்திருக்கலாம். ரத்னம் அண்ணா மருத்துவமனையில் இருந்ததால நீங்க மனசளவில் கஷ்டப்பட்டிருக்கலாம். உங்களுக்கு யாராவது ஆறுதலாகப் பேசினால் அந்த நெருக்கம் உருவாகியிருக்கலாம். அதற்காக உங்களை மட்டும் முழுமையாகக் குறை சொல்ல முடியுமா?”
நந்தினி: “நான் கஷ்டப்பட்டேன் என்பதற்காக என்னுடைய ஒவ்வொரு முடிவும் சரியாகிவிடுமா, விக்கி? ரத்னம் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார் என்பதற்காக அவரை மறந்துவிட எனக்கு உரிமை கிடைத்துவிடுமா? சந்தோஷ் என்னிடம் அக்கறையாகப் பேசினான் என்பதற்காக அவனுடன் எல்லை தாண்டிப் பழகியது சரியாகிவிடுமா? நம்முடைய மனசுக்கு ஏதாவது பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக அதைச் செய்துவிட முடியாது. சில நேரம் நம்மை நாமே நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.”
அவள் பேசும்போது குரலில் நடுக்கம் இருந்தது. ஆனால் இந்த முறை அவள் அழவில்லை. தன்னுடைய செயல்களைத் தானே எதிர்கொண்டு பார்க்க முயற்சி செய்தாள்.
நந்தினி: “இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு. அந்த இரவு எனக்கு என்ன நடந்தது என்று நான் உண்மையிலேயே யோசிக்கணும். நான் ஏன் அப்படி நடந்துகொண்டேன்? சந்தோஷின் வார்த்தைகளால் மட்டும் என் மனம் மாறியதா? நான் குடித்த பால், அதன் பிறகு நடந்த விஷயங்கள்—எனக்குத் தெளிவாக நினைவில்லாத சில தருணங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை நான் அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. என்ன நடந்தது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். என்னுடைய விருப்பம் என்ன, என்னுடைய முடிவு என்ன என்பதையும் நேர்மையாகப் பார்க்க வேண்டும். எனக்கே புரியாத விஷயங்களை வெறுமனே மறந்துவிட்டு அடுத்த உறவுக்குள் போக நான் விரும்பவில்லை.”
விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்துவிட்டது.
விக்கி: “நான் உங்களைச் சந்தோஷப்படுத்தணும்னுதான் நினைச்சேன். உங்களிடம் பேசும்போது நீங்க சிரிக்கிறதைப் பார்த்து, உங்களுக்கும் என்னுடன் பேசப் பிடிக்குதுன்னு நினைச்சேன். நான் உங்களை எந்த விஷயத்துக்கும் வற்புறுத்த விரும்பல.”
நந்தினி: “நீ என்ன நினைத்தாய் என்பதைவிட, நான் இப்போ என்ன புரிந்துகொண்டேன் என்பதுதான் முக்கியம். விக்கி, ஒரு பெண்ணிடம் அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசினால் அவளுக்குப் பிடிக்கலாம். அவள் அழகாக இருக்கிறாள் என்று யாராவது உண்மையாகச் சொன்னால் அவளுக்குச் சந்தோஷமாகவும் இருக்கலாம். அதில் தப்பு இல்லை. நானும் அப்படித்தான். சந்தோஷ் என்னைப் பாராட்டினான்; இப்போது நீயும் என்னைப் பாராட்டுகிறாய். இருவருடைய வார்த்தைகளும் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. ஆனால் ஒருவருடைய அழகைப் பாராட்டுவது வேறு, அந்தப் பாராட்டுகளின் மூலம் அவரைத் தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள நினைப்பது வேறு.”
அவள் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னபோது விக்கியின் முகத்தை நிதானமாகப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “நான் உன்னைக் குற்றவாளி என்று சொல்லவில்லை. சந்தோஷைப் பற்றியும் எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது என்று சொல்லவில்லை. ஆனா என்னுடைய மனசு இப்போது ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறது. நான் இந்த நெருக்கத்தைத் தொடர்ந்தால், என் வாழ்க்கையில் இன்னொரு குழப்பத்தை நானே உருவாக்கிக்கொள்வேன். சந்தோஷ் இல்லாத நேரத்தில் நீ வந்தாய். உன்னுடன் பழக ஆரம்பித்தேன். இப்போது நீயும் இல்லையென்றால் இன்னொருவர் வந்து இதே மாதிரி பேசினால், அவரிடமும் என் மனதை இழந்துவிடுவேனா? இப்படி ஒவ்வொரு முறையும் என் மனதை மற்றவர்களின் பாராட்டுகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், என்னுடைய வாழ்க்கை எங்கே போகும்?”
விக்கி பதில் சொல்லாமல் நின்றான்.
நந்தினி: “அதனால்தான் இப்போ நான் என்னையே நிறுத்திக்கொள்ளணும். நான் என்னுடைய கணவனைப் பற்றி நினைக்கணும். ரத்னம் எனக்காகச் செய்தவற்றை நினைக்கணும். அவனுடன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைக்கணும். அவன் இன்று மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கிறான் என்பதற்காக அவன் மீதான என் பொறுப்பு குறைந்துவிடவில்லை. நான் அவனுக்கு அருகில் இருக்க வேண்டிய நேரத்தில், என்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் வேறொரு பாதையில் போய்க்கொண்டிருந்தேன். இதை நினைக்கும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.”
அவள் எழுந்து ஜன்னலருகே சென்றாள். வெளியே தெருவில் மக்கள் தங்களுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு சென்றனர். அவளுடைய வாழ்க்கையும் அப்படியே முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அதற்கு முன்பு, தன்னுடைய மனதுக்குள் என்ன நடந்தது என்பதை அவள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
நந்தினி: “விக்கி, நான் ஒழுக்கத்தைப் பற்றி உனக்குப் பாடம் எடுக்க வரவில்லை. நானே தவறு செய்தவள். என்னுடைய தவறுகளை மறைத்துக்கொண்டு உன்னை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது. ஆனா நான் செய்ததை உணர்ந்த பிறகும் அதே பாதையில் தொடர்ந்து போவது இன்னொரு தவறு. அதனால்தான் இன்று உன்னிடம் உண்மையைச் சொல்கிறேன். இனிமேல் நம்முடைய பழக்கம் இந்த அளவுக்கு நெருக்கமாக இருக்கக்கூடாது. உனக்கும் உன் வயதுக்கேற்ற வாழ்க்கை இருக்கிறது. படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. உன் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டியிருக்கிறது. என்னுடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குழப்பத்துக்குள் நீயும் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டாம்.”
விக்கி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய மனதில் என்ன ஓடுகிறது என்பதை நந்தினியால் முழுமையாக அறிய முடியவில்லை. ஆனால் அவள் தன்னுடைய முடிவைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்தாள்.
மனசாட்சி காட்டிய வழி
நந்தினி விக்கியின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் மனதில் எடுத்த முடிவைச் சொல்லிவிட்டாலும், இன்னும் சில விஷயங்களை அவனுக்குப் புரியவைக்க வேண்டியிருந்தது. விக்கி இளமையானவன். அவனுக்கு வாழ்க்கையில் இன்னும் நிறைய அனுபவங்கள் கிடைக்க வேண்டியிருந்தன. தன்னுடைய குழப்பத்துக்குள் அவனை இழுத்துவிடக் கூடாது என்று அவள் நினைத்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும். நீ இப்போ இருபத்தொண்ணு வயசுதானே? உன்னுடைய வாழ்க்கை இப்போதுதான் ஆரம்பமாகுது. கல்லூரிப் படிப்பு, வேலை, உன்னுடைய எதிர்காலம் என்று எவ்வளவோ விஷயங்கள் உனக்காகக் காத்திருக்கின்றன. இந்த வயதில் ஒருவரைப் பிடித்துப்போவது இயல்புதான். ஒருவருடன் பேசும்போது மனசுக்கு நெருக்கம் தோன்றுவதும் இயல்புதான். ஆனால் அந்த உணர்வு வந்துவிட்டது என்பதற்காக அதைப் பின்தொடர்ந்து போக வேண்டுமா என்று யோசிக்க வேண்டும்.”
விக்கி: “நந்தினி, எனக்கு உங்களைப் பிடித்திருக்கிறது என்பதை மறைக்க முடியாது. உங்களுடன் பேசும்போது எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. நீங்கள் சிரித்தால் எனக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. உங்களைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. இதெல்லாம் தவறான உணர்வுகளா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை.”
நந்தினி: “உனக்குள் என்ன உணர்வு இருக்கிறது என்பதை நான் தவறு என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த உணர்வை வைத்து நீ என்ன செய்கிறாய் என்பதுதான் முக்கியம். எனக்குக் கல்யாணமாகிவிட்டது. ரத்னம் என் கணவன். அவன் உடல்நிலை சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் இருக்கிறான். இந்த நிலையில் நான் வேறொருவருடன் நெருக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்வது என் மனசாட்சிக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. நான் ஏற்கெனவே ஒரு தவறு செய்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். அந்தத் தவறைத் தொடர்ந்து பெரிதாக்க விரும்பவில்லை.”
விக்கி தலையைக் குனிந்தான். நந்தினி அவனிடம் இன்னும் மென்மையாகப் பேசினாள்.
நந்தினி: “ஒரு பெண்ணிடம் பேசும்போது அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பாராட்டலாம். ஆனால் அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவள் தனிமையாக இருக்கிறாள் என்பதற்காக அவளுக்கு நெருக்கமாகிவிடலாம் என்று நினைக்கக் கூடாது. ஒருத்தி சிரிக்கிறாள் என்பதற்காக அவள் உன்னை விரும்புகிறாள் என்று முடிவு செய்ய முடியாது. அவள் உன்னுடன் பேசுகிறாள் என்பதற்காக அவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் உனக்கு ஓர் இடம் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறாள் என்றும் அர்த்தமில்லை. இதை நீ புரிஞ்சுக்கணும்.”
விக்கி: “நான் உங்களுடைய பேச்சைப் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனாலும் நான் உங்களிடம் பேசும்போது உங்களுக்கும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறது என்று நினைத்தேன். அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் இருந்ததைச் சொன்னேன். நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகு உங்களை வற்புறுத்த மாட்டேன்.”
நந்தினி: “அதுதான் நான் உன்னிடம் எதிர்பார்க்கிறேன். யாராவது ஒருவரை விரும்புவது அவர்களுடைய உரிமை. ஆனால் அந்த விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா வேண்டாமா என்று முடிவு செய்வதும் அந்த நபருடைய உரிமை. நான் இப்போது என்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரிசெய்ய நினைக்கிறேன். ரத்னத்திடம் நான் செய்த தவறுகளை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அந்த இரவு என்ன நடந்தது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எனக்கு நினைவில்லாத தருணங்கள் இருந்தால் அவற்றைப் பற்றியும் அலட்சியமாக இருக்கக் கூடாது. என்னுடைய மனசு ஏன் இப்படி மாறியது என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”
அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு அவனுடைய கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “சந்தோஷ் என்னைப் பாராட்டியபோது அவன் சொல்வதை நம்பினேன். அவன் என்னைப் புரிந்துகொள்கிறான் என்று நினைத்தேன். இப்போது நீயும் அதே மாதிரி பேசுகிறாய். உன்னுடைய பேச்சிலும் எனக்கு மகிழ்ச்சி கிடைத்தது. ஆனால் இப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிகிறது. மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதால்தான் என்னுடைய மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. நான் யார், என்னுடைய வாழ்க்கை என்ன, என்னுடைய பொறுப்புகள் என்ன என்பதை நானே நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், என்னைப் பாராட்டும் ஒவ்வொருவரின் பேச்சிலும் நான் மாறிக்கொண்டே இருப்பேன்.”
விக்கி: “நீங்கள் சொல்வது சரிதான். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் இப்போது ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்வதுதான் முக்கியம். நான் உங்களை மேலும் குழப்பமடையச் செய்ய விரும்பவில்லை. இனிமேல் உங்களிடம் எல்லை மீறிப் பேச மாட்டேன். நீங்கள் என்னை ஒரு நண்பனாக மட்டுமே பார்க்க விரும்பினால், அதற்கு நான் மதிப்பு கொடுக்கிறேன்.”
நந்தினி அவன் சொன்னதைக் கேட்டு நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள்.
நந்தினி: “நன்றி, விக்கி. நீ உண்மையிலேயே இதைப் புரிந்துகொண்டால் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். உன்னுடைய படிப்பை முடி. உன் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வா. உன்னை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்கிற ஒருவரைச் சந்திக்கும்போது, அவருடைய விருப்பத்தையும் எல்லைகளையும் மதித்து நட. ஒரு பெண்ணின் மனதை வெல்வது அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசுவதால் மட்டும் நடக்காது. அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும், அவள் சொல்கிற ‘வேண்டாம்’ என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதும் முக்கியம்.”
விக்கி வெளியில் அமைதியாகத் தலையசைத்தான்.
விக்கி: “சரி, நந்தினி. நீங்கள் சொன்னதை மனதில் வைத்துக்கொள்கிறேன். நீங்கள் இப்போது மருத்துவமனைக்குப் போகணும்னு நினைக்கிறீங்களே? நான் உங்களைத் தாமதப்படுத்த மாட்டேன். ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துகளைச் சொல்லுங்கள்.”
நந்தினி: “சொல்கிறேன். நீயும் கவனமாக இரு. உன் அப்பாவைப் பற்றிய தகவல் கிடைத்ததா என்று விசாரித்துக்கொண்டே இரு. ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் சொல்லு. ஆனால் நம்முடைய பழக்கம் இனிமேல் ஒரு தெளிவான எல்லைக்குள் இருக்கட்டும்.”
விக்கி சம்மதம் தெரிவித்தான். நந்தினி தன்னுடைய கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குக் கிளம்பத் தயாரானாள். அவளுடைய மனதில் இன்னும் குற்றவுணர்வு இருந்தாலும், இன்று ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்துவிட்டதாகத் தோன்றியது.
அவள் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றாள்.
விக்கி அவள் சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் வெளிப்படையாக வருத்தம் இருந்தது. நந்தினியிடம் அவன் இனிமேல் எல்லை மீறிப் பேசமாட்டேன் என்று சொல்லியிருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கும் தலையசைத்திருந்தான்.
ஆனால் அவனுடைய மனதுக்குள் வேறு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
விக்கி மனதுக்குள்: “நந்தினி இப்போ ரத்னம் அண்ணாவைப் பற்றியும், தன்னுடைய தவறுகளைப் பற்றியும் யோசிக்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. என்னிடம் தெளிவாக எல்லை வைத்திருக்காங்க. நான் அதை வெளியில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான். ஆனாலும் என்னால் அவங்களை நினைக்காமல் இருக்க முடியுமா? அவங்களுடைய அழகும், என்னிடம் பேசும்போது காட்டிய நெருக்கமும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. இப்போ நான் பின்வாங்கினாலும், என்னுடைய உணர்வு உடனே மறைந்துவிடப் போவதில்லை.”
அவன் ஒரு நொடி அமைதியாக நின்றான்.
விக்கி மனதுக்குள்: “ஆனால் அவங்க வேண்டாம்னு சொல்லியிருக்காங்க. அதை நான் மதிக்கணும். அவங்க மனசு மாறுமா என்று காத்திருக்கிறதா, இல்ல என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்துக்கொண்டு முன்னேறுவதா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. இப்போதைக்கு எதையும் செய்யாமல் இருப்பதுதான் சரி.”
அவன் தனது மொபைலை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக அங்கிருந்து கிளம்பினான். வெளியே அவன் நந்தினியின் முடிவை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், அவனுடைய மனதில் அவளைப் பற்றிய ஈர்ப்பு இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை.
---
மருத்துவமனையில்…
நந்தினி மருத்துவமனையை அடைந்தபோது மாலை நேரம் ஆகியிருந்தது. அவள் நேராக ரத்னத்தின் அறைக்குச் சென்றாள். கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பு உள்ளிருந்து யாரோ பேசும் குரல் கேட்டது.
அவள் கதவை மெதுவாகத் திறந்தாள்.
அங்கே ரத்னம் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில் ஹரிணி நின்றுகொண்டிருந்தாள். ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடைய கையை மென்மையாகப் பிடித்தபடி ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
ஹரிணி: “ரத்னம், இன்றைக்கு நீங்க நேத்தையைக் காட்டிலும் நல்லா நடந்திருக்கீங்க. ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் தடுமாற்றம் இருந்தாலும், பிறகு நிதானமா ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வச்சீங்க. இதைப் பார்த்து எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. ஆனா அதற்காக நாளைக்கே அதிக தூரம் நடக்கணும்னு அவசரப்பட வேண்டாம். உங்க உடம்புக்கு ஏற்ற மாதிரி, டாக்டர் சொல்றபடி மெதுவா முன்னேறினால் போதும்.”
ரத்னம்: “ஹரிணி, நீ பக்கத்தில் இருக்கும்போது எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை கிடைக்குது. நான் தடுமாறினாலும் நீ என்னைத் திட்ட மாட்டேன்னு தெரியும். என்னால் முடியாதுன்னு சொன்னாலும், இன்னொரு முறை முயற்சி செய்யச் சொல்வே. இத்தனை நாட்களா நான் என்னுடைய உடம்பைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டிருந்தேன். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா குணமாக முடியும் என்ற நம்பிக்கை வருது.”
ஹரிணி: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும், ரத்னம். நீங்க உங்கள்மேல் நம்பிக்கை வைக்கணும். நான் உதவி செய்றேன் என்பதற்காக எல்லாவற்றையும் என் மேல் விட்டுடக் கூடாது. உங்க உடம்பை நீங்களே கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்ளணும். நாளைக்கு நான் கொஞ்ச நேரம் வேற வேலையில் இருந்தாலும், செவிலியரிடம் உதவி கேட்டு பாதுகாப்பாகப் பயிற்சி செய்யலாம். தனியாக முயற்சி செய்யக்கூடாது, சரியா?”
ரத்னம்: “சரி, நீ சொல்றதை நான் கேட்கிறேன். ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லணும். இந்த மருத்துவமனையில் நான் படுத்திருந்த நாட்களில், பல நேரம் மனசுக்குள் பயமாக இருந்தது. என் வாழ்க்கை இனிமேல் எப்படி இருக்கும்னு தெரியவில்லை. அப்போது நீ வந்து பேசும்போது அந்தப் பயம் கொஞ்சம் குறைந்தது. நீ என்னை ஒரு நோயாளியாக மட்டும் பார்க்காமல், மீண்டும் எழுந்து நிற்க வேண்டிய மனிதனாகப் பார்க்கிறாய். அதற்காக உனக்கு நான் நன்றி சொல்லணும்.”
ஹரிணி அவனுடைய கையை மெதுவாகத் தட்டினாள்.
ஹரிணி: “நன்றி சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்ட நேரத்தில் என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன். அதுதான். நீங்க குணமாகி உங்க வாழ்க்கைக்குத் திரும்பணும். அதைப் பார்த்தால் எனக்கும் சந்தோஷம்தான்.”
ரத்னம் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் நன்றியுணர்வும், அவளிடம் வளர்ந்திருந்த ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தன. ஹரிணி அவனுடைய கையைப் பிடித்திருந்தது அவனுக்குள் ஆறுதலை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் அவளுடைய அக்கறையைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது என்பதையும் அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.
அந்தக் காட்சியை கதவின் அருகில் நின்று பார்த்த நந்தினி சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள்.
ரத்னம் ஹரிணியுடன் பேசும்போது அவனுடைய முகத்தில் தெரிந்த அமைதியை அவள் கவனித்தாள். ஹரிணி அவனுக்கு உதவி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவனுடைய முன்னேற்றத்தைக் கண்டு உண்மையாக மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கையில் ரத்னத்தின் கை இருந்தது; அந்தக் காட்சியில் அக்கறையும் நம்பிக்கையும் இருந்தன.
நந்தினியின் மனதில் ஒரு வலி எழுந்தது.
நந்தினி மனதுக்குள்: “நான் இத்தனை நாட்களா என்னுடைய மனசுக்குள் என்னென்ன குழப்பங்களை வளர்த்துக்கிட்டிருந்தேன்! இங்கே ரத்னம் தன்னுடைய உடம்பைக் குணப்படுத்திக்கொள்ளப் போராடிக்கிட்டிருக்கான். அவனுக்கு உதவி செய்ய ஒருத்தி எவ்வளவு பொறுமையோட இருக்கிறாள். அவன் ஒவ்வொரு அடியும் நடக்கும்போது அவளுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம்! நான் அவனுடைய மனைவி. அவன் குணமாகணும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன். ஆனா அவனுக்கு அருகில் இருந்து அவன் மனசுக்கு நிம்மதி கொடுக்க வேண்டிய நேரத்தில், நான் வேறு விஷயங்களில் சிக்கிக்கிட்டேன்.”
அவள் கண்களில் நீர் திரண்டது. ஆனால் தன்னை அடக்கிக்கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.
நந்தினி: “ரத்னம்…”
அவளுடைய குரலைக் கேட்டதும் ரத்னம் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.
ரத்னம்: “நந்தினி! வந்துட்டியா? இன்னைக்கு எங்கே போயிருந்தே? நான் இங்கே ஹரிணியோட பேசிக்கிட்டிருந்தேன். இன்னைக்கு கொஞ்சம் நல்லா நடக்க முடிஞ்சது. ஹரிணி எனக்கு உதவி செய்தாள். நீ வந்ததும் உன்னிடம் சொல்லணும்னு நினைச்சேன்.”
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவனுடைய குரலில் குற்றச்சாட்டோ கோபமோ இல்லை. அவன் தன்னுடைய முன்னேற்றத்தை மனைவியிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற சந்தோஷத்தோடு பேசினான். அந்த அன்பான அணுகுமுறை அவளுடைய மனக்கவலையை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
நந்தினி: “அப்படியா ரத்னம்? அது ரொம்ப நல்ல விஷயம். நீ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடக்க ஆரம்பிச்சது எனக்கு மகிழ்ச்சியா இருக்கு. ஹரிணி உன்னை நன்றாகக் கவனிக்கிறாள் என்று தெரிகிறது. அவளுக்கு நான் நன்றி சொல்லணும்.”
ஹரிணி: “அதெல்லாம் வேண்டாம், நந்தினி. ரத்னம் தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு முயற்சி செய்கிறார். நான் பக்கத்தில் இருந்து உதவி செய்கிறேன். அவருடைய உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் வருவது அவருக்குத்தான் பெரிய சந்தோஷம். இன்னும் கொஞ்சம் நேரமும் பொறுமையும் தேவைப்படும்.”
நந்தினி: “உண்மைதான். இத்தனை நாட்களாக நீ அவரைப் பார்த்துக்கொள்வதை நினைத்தால் எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. அவருக்கு நீ கொடுக்கும் தைரியம் ரொம்ப முக்கியம்.”
ரத்னம் நந்தினியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.
ரத்னம்: “நந்தினி, உனக்கு ஏதாவது கஷ்டமா? முகம் கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கிறதே. நீ நல்லா இருக்கியா? ஏதாவது பிரச்சினை இருந்தால் என்னிடம் சொல்லு. நான் இப்போ பேசவும் முடியும், உன் பேச்சைக் கேட்கவும் முடியும். முன்பைப் போல எல்லாவற்றையும் உனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளாதே.”
அந்தக் கேள்வி நந்தினியின் மனதைத் தொட்டது. தன்னுடைய செயல்களை நினைத்துக் குற்றவுணர்வு கொண்டிருந்த அவளிடம், ரத்னம் இன்னும் அக்கறையுடன் பேசினான். அவள் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி: “நான் நல்லா இருக்கேன், ரத்னம். கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கிறது. உன்னிடம் நிறையப் பேசணும். ஆனா முதல்ல நீ ஓய்வெடு. நான் இங்கேயே இருக்கேன்.”
ரத்னம்: “சரி. நீ வந்துட்டதால எனக்கு சந்தோஷம். நாளைக்கு நான் இன்னும் கொஞ்சம் நடக்க முயற்சி செய்யப் போறேன். நீயும் இருந்தா உனக்குக் காட்டலாம்.”
நந்தினி அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள். அந்தத் தொடுதல் அவளுக்கு அவர்களுடைய பழைய வாழ்க்கையை நினைவூட்டியது. அவள் அவனுடைய கையைப் பிடித்தபடி அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் இப்போது ஒரு முடிவு உறுதியானது. தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தானே நேர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டும். சந்தோஷுடன் நடந்தது என்ன, அந்த இரவில் என்ன நடந்திருக்கலாம், தன்னுடைய மனம் ஏன் மாறியது—எல்லாவற்றையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். விக்கியுடனான நெருக்கத்தைத் தொடராமல், ரத்னத்துடனான தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டும்.
ஆனால் விக்கியின் மனதில் இன்னும் என்ன இருக்கிறது என்பதும், ரத்னத்துக்கும் ஹரிணிக்கும் இடையே வளர்ந்துவரும் நம்பிக்கை எந்தப் பாதையில் செல்லும் என்பதும், நந்தினியின் வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும் என்பதும் இன்னும் தெரியவில்லை.
அந்த மருத்துவமனை அறையில் மூன்று பேரின் வாழ்க்கையும் வெவ்வேறு உணர்வுகளுடன் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தது.
தொடரும்…
✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)