Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

அம்மாவின் வருகை

அன்று மதியத்திற்கு அருகில், ஹரிணி ரத்னத்துக்கு மதிய உணவைச் சாப்பிட உதவி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மொபைல் ஒலித்தது. திரையில் “அம்மா” என்ற பெயர் தெரிந்ததும் உடனே அழைப்பை ஏற்றாள்.

ஹரிணி: “சொல்லுங்கம்மா. என்னாச்சு? உடம்பு எப்படி இருக்கு? காலையிலேயே மருந்து எடுத்தீங்களா? நான் மருத்துவமனையிலிருந்து கிளம்பும்போது மாத்திரைகளை மேசை மேல வச்சிருந்தேனே. அதை மறந்துடாதீங்கன்னு எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “மாத்திரை எடுத்துக்கிட்டேன், ஹரிணி. நீ எப்பவும் என்னைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே. காலையிலிருந்து நீ மருத்துவமனையில்தான் இருக்கே. உனக்கு நேரத்துக்கு சாப்பாடு கிடைக்குதா? நீ சாப்பிடாம வேலை செய்துட்டு இருந்தா, உனக்கும் உடம்பு சரியில்லாம போயிடும்.”

ஹரிணி: “நான் சாப்பிட்டுட்டேன் அம்மா. நீங்க அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீங்க. உங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா உடனே சொல்லுங்க. நான் வேலை முடிஞ்சதும் வீட்டுக்கு வந்துடுறேன்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னைப் பார்க்கணும்னு தோணுது, மகளே. வீட்டில் தனியா இருக்கும்போது மனசு ரொம்பச் சோர்வா இருக்கு. நீ எப்போ வருவேன்னு காத்துக்கிட்டே இருக்கேன். உன்னைப் பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

ஹரிணியின் முகம் மாறியது. அம்மாவைத் தனியாக விட்டுவிட்டு மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டிய நிலை அவளுக்குள் எப்போதும் ஒரு குற்றவுணர்வை ஏற்படுத்தும்.

ஹரிணி: “அம்மா, உங்களுக்கு இப்போ உடம்பு பரவாயில்லையா? அப்படின்னா கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துட்டு இருங்க. நான் மாலை நேரத்துக்குள்ள வந்துட முயற்சி செய்றேன். நீங்க தனியா வர முயற்சி செய்யாதீங்க. உடம்பு சரியில்லாதபோது பயணம் செய்ய வேண்டாம்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும், ஹரிணி. உன்னைப் பார்க்கணும்னு மனசு ரொம்ப ஏங்குது. நீ வேலை செய்யற மருத்துவமனைக்கே வந்துடலாம்னு நினைக்கிறேன். நீ அங்கே இருக்கும்போது உன்னைப் பார்த்துட்டு வந்தா எனக்கும் மனசு நிம்மதியா இருக்கும்.”

ஹரிணி: “அம்மா, நீங்க இங்கே வர்றதுக்கு உடம்பு ஒத்துழைக்குமா? வழியிலே சிரமம் வரக்கூடாதே. யாராவது கூட வருவாங்களா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி கொஞ்சம் தூரம் என்னைக் கூட்டிட்டு வர்றேன்னு சொல்லியிருக்காங்க. நான் கவனமா வருவேன். நீ கவலைப்படாதே.”

ஹரிணி சில நொடிகள் யோசித்தாள். அம்மா தன்னைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவது அவளுக்குப் புரிந்தது.

ஹரிணி: “சரி அம்மா. ஆனா வந்ததும் உடனே உட்கார்ந்து ஓய்வெடுக்கணும். அதிக நேரம் நிக்கக் கூடாது. நான் உங்களை வரவேற்பறையிலேயே வந்து பார்க்கிறேன்.”

அழைப்பை முடித்துவிட்டு ஹரிணி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.

ரத்னம்: “என்ன ஹரிணி? உங்க அம்மா பேசினாங்களா? உனக்கு ஏதாவது கவலையா?”

ஹரிணி: “அம்மா என்னைப் பார்க்கணும்னு சொன்னாங்க. அவங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லாததால தனியா இருக்கும்போது மனசு சோர்ந்துபோகுது. என்னை நேரில் பார்த்துட்டுப் போகணும்னு மருத்துவமனைக்கு வர்றதா சொன்னாங்க. அவங்க வந்தா நான் கொஞ்ச நேரம் அவங்களோட இருக்கணும்.”

ரத்னம்: “அதுல என்ன பிரச்சினை? நீ போய் உங்க அம்மாவைப் பார்த்துட்டு வா. இங்கே நான் பார்த்துக்கிறேன். உன் அம்மாவுக்கு நீ மட்டும்தானே துணை? அவங்களோட கொஞ்ச நேரம் செலவிடுறது உனக்கு முக்கியம்தான்.”

ஹரிணி: “நன்றி, ரத்னம். ஆனா உங்களைத் தனியா விட்டுட்டுப் போக எனக்குக் கொஞ்சம் தயக்கமா இருக்கு. இன்னும் நீங்க நடக்கப் பழகிக்கிட்டு இருக்கீங்க. ஏதாவது தேவைப்பட்டா?”

ரத்னம்: “நான் இப்போ கொஞ்சம் முன்னேறியிருக்கேன். நீ இல்லாத நேரத்துல செவிலியர்கள் இருக்காங்க. அவசரம்னா அவர்களிடம் சொல்லிக்கலாம். உன் அம்மாவைப் பார்க்காம இங்கேயே இருந்தா உனக்குத்தான் மனசு கஷ்டப்படும். போய் அவங்களைப் பார்த்துட்டு வா.”

அவனுடைய வார்த்தைகள் ஹரிணிக்கு நிம்மதியைக் கொடுத்தன.

மாலை நேரத்தில் ஹரிணியின் அம்மா மருத்துவமனைக்கு வந்தார். வயது முதிர்ந்த தோற்றம். முகத்தில் சோர்வு இருந்தாலும், மகளைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சி கண்களில் தெரிந்தது. ஹரிணி அவரைக் கண்டதும் விரைந்து சென்று கையைப் பிடித்தாள்.

ஹரிணி: “அம்மா! எதுக்கு இவ்வளவு சிரமப்பட்டு வந்தீங்க? உங்க உடம்பைப் பார்த்துக்கணும்னு எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன். பயணத்துல ஏதாவது சிரமம் வந்ததா? தலைசுற்றல், மூச்சுத்திணறல் எதுவும் இல்லையே?”

ஹரிணியின் அம்மா: “ஒண்ணுமில்லை மகளே. கொஞ்சம் களைப்புதான். உன்னைப் பார்க்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். அதான் வந்தேன். நீ என்னை நினைச்சு கவலைப்படுற மாதிரி, நானும் உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படுறேன். நீ சாப்பிடுறியா, ஓய்வெடுக்கிறியா என்று தெரியாம மனசு கேட்குது.”

ஹரிணி: “நான் நல்லா இருக்கேன் அம்மா. இங்கே வேலை இருக்கிறதால கொஞ்சம் ஓட வேண்டியிருக்கு. ஆனா நான் என்னை கவனிச்சுக்கிறேன். நீங்க முதல்ல உட்காருங்க. தண்ணீர் குடிங்க. அப்புறம் கொஞ்சம் நேரம் பேசலாம்.”

அம்மாவை அமர வைத்துவிட்டு ஹரிணி தண்ணீர் வாங்கி வந்தாள். அவளுடைய அம்மா மகளின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார். பல வருடங்களாக மகள் தனியாகச் சுமந்த பொறுப்புகள் அவருக்குத் தெரியும். தன் உடல்நலத்துக்காக அவள் எத்தனை முறை வேலைகளை ஒதுக்கிவிட்டு ஓடியிருக்கிறாள் என்பதும் தெரியும்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஹரிணி, நீ எனக்காக இவ்வளவு கஷ்டப்படுறதை நினைச்சா எனக்கு மனசு வலிக்குது. உனக்கு இப்போ இருபத்தெட்டு வயசு ஆகுது. உன் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டிய நேரம் இது. ஆனா உன்னோட ஒவ்வொரு நாளும் என் மருந்து, என் சாப்பாடு, என் உடம்பு என்றுதான் போய்க்கிட்டிருக்கு. உன்னுடைய ஆசைகள் எல்லாம் எங்கே போச்சு, மகளே?”

ஹரிணி: “அம்மா, தயவுசெய்து இப்போ அதைப் பற்றிப் பேசாதீங்க. உங்களைப் பார்த்துக்கிறதை நான் சுமையா நினைக்கல. நீங்க நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் எனக்கு முக்கியம். எனக்கும் வாழ்க்கையில் ஆசைகள் இருக்கலாம். ஆனா அவற்றுக்காக உங்களைத் தனியா விட்டுட்டுப் போக முடியாது.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னைத் தடுக்கணும்னு நினைக்கல, மகளே. உன் வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் என் ஆசை. உன்னைப் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உன்னோட பொறுப்புகளை மதிக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உனக்கும் ஒரு துணை கிடைக்கும். நீ எப்பவும் தனியா எல்லாவற்றையும் சுமக்க வேண்டியிருக்காது.”

ஹரிணி அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.

ஹரிணி: “என்ன நடக்கணுமோ அது நடக்கும் அம்மா. இப்போ நீங்க உடம்பைப் பார்த்துக்கோங்க. என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீங்க.”

அம்மா அவளுடைய கையைத் தடவினார். அந்தத் தொடுதலில் ஒரு தாயின் அன்பும், மகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலையும் இருந்தன.

சில நேரம் கழித்து ஹரிணிக்கு மருந்து வாங்கச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அம்மாவை ரத்னத்தின் அறைக்கு அருகிலிருந்த இருக்கையில் அமர வைத்தாள்.

ஹரிணி: “அம்மா, நான் மருந்து வாங்கிட்டு ஐந்து நிமிஷத்துல வந்துடுறேன். இங்கேயே உட்கார்ந்திருங்க. எழுந்து எங்கும் போக வேண்டாம். ரத்னம் இங்கேதான் இருக்கார். ஏதாவது தேவைப்பட்டா அவரிடம் சொல்லுங்க.”

ஹரிணியின் அம்மா: “சரி மகளே. நீ உன் வேலையைப் பார்த்துட்டு வா.”

ஹரிணி அங்கிருந்து சென்றதும், அம்மா ரத்னத்தின் அறைக்குள் மெதுவாகப் பார்த்தார். ரத்னம் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். அவர் தயக்கத்துடன் உள்ளே வந்தார்.

ரத்னம்: “வாங்கம்மா. நீங்க ஹரிணியோட அம்மாவா? அவள் உங்களைப் பற்றிச் சொன்னாள். உட்காருங்க. இங்கே வரும்போது சிரமம் ஏதாவது இருந்ததா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “இல்லை தம்பி. கொஞ்சம் களைப்புதான். என் மகளைப் பார்க்கணும்னு வந்தேன். அவள் உங்களை நன்றாகக் கவனிச்சுக்கிறாளாமே? அவள் யாருக்காவது உதவி செய்யும்போது தன்னுடைய கஷ்டத்தையே மறந்துடுவாள். அதுதான் எனக்குப் பயம்.”

ரத்னம் ஆர்வமாக அவரைப் பார்த்தான். ஹரிணியைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ளப் போகிறோம் என்ற உணர்வு அவனுக்குள் எழுந்தது

ஒரு தாயின் வேண்டுகோள்

ஹரிணி மருந்து வாங்குவதற்காகச் சென்றிருந்தாள். அந்த நேரத்தில் அவளுடைய அம்மா ரத்னத்தின் அறையில் அமர்ந்திருந்தார். ரத்னம் மரியாதையுடன் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணி தன்னை எவ்வளவு அக்கறையுடன் கவனித்துக்கொள்கிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவளுடைய குடும்ப வாழ்க்கையைப் பற்றி அவன் இவ்வளவு விரிவாகக் கேட்டதில்லை.

ரத்னம்: “அம்மா, ஹரிணி என்னை ரொம்ப அக்கறையா பார்த்துக்கிறாள். நான் நடக்க முயற்சி செய்யும்போது கூட எனக்குப் பயம் வராம பார்த்துக்கிறாள். என்னால முடியாதுன்னு சொன்னா, உடனே நம்பிக்கை கொடுக்கிறாள். அவளுக்கு இவ்வளவு பொறுமை இருக்கிறதுன்னு பார்த்து எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. அவள் சின்ன வயசிலிருந்தே இப்படித்தானா?”

ஹரிணியின் அம்மா மெதுவாகப் புன்னகைத்தார். மகளைப் பற்றிப் பேசும்போது அவருடைய முகத்தில் பெருமையும் சோகமும் கலந்திருந்தன.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஆமாம் தம்பி. அவள் சின்ன வயசிலிருந்தே அப்படித்தான். வீட்டில் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா, முதல்ல அதைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்வாள். மற்ற குழந்தைகள் தங்களுக்குப் பிடிச்சதை வாங்கித் தரச் சொல்லி அடம்பிடிக்கிற வயசில்கூட, ‘அம்மா, இப்போ பணம் இருக்கா? இல்லன்னா அப்புறம் வாங்கிக்கலாம்’ன்னு கேட்பாள். அவள் அப்படிப் பேசும்போது எனக்குச் சந்தோஷமாக இருக்காது. ஒரு குழந்தை தன்னுடைய ஆசையைச் சொல்லி அடம்பிடிக்க வேண்டிய வயசிலேயே குடும்பக் கவலையை நினைச்சுப் பேசுறாளேன்னு மனசு வலிக்கும்.”

ரத்னம்: “அப்படியா அம்மா? அவள் இப்போவும் அதே மாதிரிதான் இருக்கிறாள். தனக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டாலும் அதைச் சொல்ல மாட்டாள். நான் களைப்பாக இருக்கேன்னு சொன்னா உடனே ஓய்வெடுக்கச் சொல்வாள். ஆனா அவளுக்கே களைப்பாக இருக்கும்னு நினைக்கவே மாட்டாள்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “அதுதான் அவளுடைய இயல்பு, தம்பி. யாராவது அவளிடம் கஷ்டத்தைச் சொன்னால் உடனே உதவி செய்யப் பார்ப்பாள். ஆனா அவளுக்குக் கஷ்டம் வந்தால் யாரிடம் சொல்லுவது என்று தெரியாமல் அமைதியாக இருந்துவிடுவாள். அவளுடைய மனசுக்குள் எவ்வளவு கவலை இருக்கிறது என்பதை நான் மட்டும்தான் கொஞ்சமாவது புரிஞ்சுக்க முடியும்.”

ரத்னம் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணியின் முகத்தில் எப்போதும் தெரியும் புன்னகைக்குப் பின்னால் இவ்வளவு அனுபவங்கள் இருப்பதை அவன் இப்போது புரிந்துகொண்டான்.

ரத்னம்: “அவள் தன்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றியும் உங்களிடம் பேசுவாளா, அம்மா? அவளுக்கு இருபத்தெட்டு வயசு என்று சொன்னாள். இன்னும் கல்யாணம் ஆகாததற்குக் காரணம் என்ன? அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டிய நேரம்தானே?”

ஹரிணியின் அம்மா ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “தம்பி, நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்து, வசதியாக வளர்ந்து, எல்லாம் சரியாக அமைந்திருந்தால் அவளுடைய வாழ்க்கையும் வேற மாதிரி இருந்திருக்கும். ஆனா எங்களுடைய நிலைமை அப்படியில்லை. எனக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போன பிறகு அவளுடைய பொறுப்புகள் அதிகமாயிடுச்சு. வேலைக்குப் போய் சம்பாதிக்கணும், வீட்டுச் செலவைப் பார்த்துக்கணும், என் மருந்துச் செலவையும் கவனிக்கணும். இத்தனைக்கும் நடுவில் அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிக்க நேரம் எங்கே கிடைக்கும்?”

ரத்னம்: “அவளுக்கு நல்ல வாழ்க்கைத் துணை கிடைக்கணும்னு நீங்க ஆசைப்படுவீங்க இல்லையா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “அதுதான் என் பெரிய ஆசை, தம்பி. நான் எப்பவும் அவளோட இருக்க முடியாது. எனக்கும் வயசாகுது. உடம்பு எப்போது எப்படி இருக்கும் என்று எனக்கே தெரியாது. நான் இருக்கிற வரைக்கும் அவளைக் கவனிச்சுக்கிறேன். ஆனா நாளைக்கு நான் இல்லாத நேரத்தில் அவள் தனியா நின்று எல்லாத்தையும் சமாளிக்க வேண்டியிருக்குமோன்னு பயமா இருக்கு.”

அவருடைய குரல் நடுங்கியது. ரத்னம் அவரைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டான்.

ஹரிணியின் அம்மா: “எனக்காக அவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையை நிறுத்திக்கிட்டாளோன்னு சில நேரம் தோணும். கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேசினால், ‘அம்மா, உங்களை யார் பார்த்துக்கொள்வாங்க?’ன்னு கேட்பாள். அவளுக்கு ஒரு நல்ல துணை கிடைச்சு, அவளுடைய பொறுப்புகளையும் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, அவள் வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் நிம்மதி வரும். நான் அதைத்தான் எதிர்பார்க்கிறேன்.”

ரத்னம்: “அவள் மனசு நல்ல மனசு, அம்மா. மற்றவர்களுடைய கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுக்கிறாள். எனக்கு நடக்கப் பயிற்சி கொடுக்கும்போதுகூட அவள் காட்டுற பொறுமை ரொம்பப் பெரிய விஷயம். அவளைப் போன்ற ஒருத்தர் குடும்பத்தில் இருந்தால் எல்லோருக்கும் ஆறுதலாக இருக்கும்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நீங்க அவளைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறதைப் பார்த்து எனக்கு மகிழ்ச்சியா இருக்கு, தம்பி. அவள் செய்யும் உதவியை எல்லாரும் சாதாரணமா எடுத்துக்கிடக்கூடாது. அவளுக்கும் சில நேரம் சோர்வு வரும். அவளுக்கும் யாராவது ‘நீ எப்படி இருக்கே?’ன்னு உண்மையா கேட்கணும். அவளுக்காகவும் யாராவது அக்கறை காட்டணும். அவ்வளவுதான் என் ஆசை.”

ரத்னம் அந்த வார்த்தைகளை ஆழமாகச் சிந்தித்தான். அவனுக்குள் ஹரிணியைப் பற்றிய மதிப்பு ஏற்கெனவே வளர்ந்திருந்தது. இப்போது அவளுடைய வாழ்க்கை முழுவதையும் அறிந்தபோது அந்த உணர்வு இன்னும் வலுப்பெற்றது.

அவள் தன்னுடைய அம்மாவுக்காக எவ்வளவு பொறுப்பை ஏற்றிருக்கிறாள்! அதே நேரத்தில், மற்றொருவரின் வாழ்க்கை சற்றாவது முன்னேற வேண்டும் என்பதற்காகவும் உழைக்கிறாள். அவனுக்கு நடக்க உதவியபோது அவள் காட்டிய பொறுமை இப்போது இன்னும் ஆழமான அர்த்தத்தைப் பெற்றது.

ரத்னம்: “அம்மா, நீங்க கவலைப்படாதீங்க. ஹரிணி தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்கணும்னு நான் அவளிடம் சொல்வேன். ஆனா அவளுக்கு என்ன விருப்பம், என்ன முடிவு என்பதுதான் முக்கியம். அவள் மனசுக்கு விருப்பமில்லாத எதையும் யாரும் வற்புறுத்தக் கூடாது.”

ஹரிணியின் அம்மா: “அது உண்மைதான், தம்பி. நான் அவளை எதற்கும் வற்புறுத்த மாட்டேன். அவள் சந்தோஷமா இருக்கணும் என்பதுதான் எனக்கு வேண்டும். அவளுக்கு நிம்மதியான வாழ்க்கை கிடைத்தால், என் மனசுக்கும் நிம்மதி கிடைக்கும்.”

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது ஹரிணி மருந்துகளுடன் அறைக்குள் வந்தாள். அம்மாவும் ரத்னமும் பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

ஹரிணி: “என்னம்மா, நான் வர்றதுக்குள்ள இங்கே பெரிய கூட்டமே நடந்துடுச்சு போல இருக்கே! என்ன பேசிக்கிட்டிருந்தீங்க?”

அம்மா உடனே புன்னகைத்தார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஒண்ணுமில்லை மகளே. ரத்னம் தம்பி உடம்பு எப்படி இருக்குன்னு கேட்டார். நீ அவரை நல்லா கவனிச்சுக்கிறேன்னு சொன்னார். அதைப் பற்றித்தான் பேசிக்கிட்டிருந்தோம்.”

ஹரிணி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.

ஹரிணி: “அப்படியா? இவர் என்னைப் பற்றிப் புகார் எதுவும் சொல்லலையே? நான் அதிகமா கட்டுப்பாடு போடுறேன்னு சொல்லியிருக்க மாட்டாரே!”

ரத்னம்: “அப்படி எப்படிச் சொல்வேன்? நீ எனக்குச் செய்ற உதவியைப் பற்றித்தான் பேசினோம். நீ இல்லையென்றால் நான் இன்னும் படுக்கையிலேயே பயந்துகிட்டுப் படுத்திருப்பேன். நீ என்னை எழுந்து நிற்க முயற்சி செய்ய வைத்திருக்கே. அதற்காக உனக்கு நன்றி சொல்லணும்.”

ஹரிணி: “நன்றி எல்லாம் வேண்டாம், ரத்னம். நீங்க முயற்சி செய்றீங்க. நான் உதவி செய்றேன். அவ்வளவுதான். நாளைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கணும். அதுக்காக இன்றைக்கு நல்லா ஓய்வெடுக்கணும்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நீயும் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கணும், ஹரிணி. மற்றவர்களைக் கவனிக்கிறதிலேயே உன்னையே மறந்துடாதே. வீட்டிலும் இதைத்தான் சொல்லுவேன். இங்கேயும் அதையே சொல்றேன்.”

ஹரிணி: “சரி அம்மா. நீங்க இப்போ கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க. நான் உங்களை வீட்டுக்கு அழைத்துப் போக ஏற்பாடு செய்றேன்.”

அன்று அம்மாவை வீட்டுக்கு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை ஹரிணி செய்தாள். கிளம்புவதற்கு முன்பு அம்மா மகளின் கையைப் பிடித்தார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஹரிணி, ஒரு விஷயம் மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோ. நீ மற்றவர்களுக்காக நல்லது செய்றது ரொம்பச் சிறப்பு. ஆனா உனக்காகவும் நல்ல வாழ்க்கையை எதிர்பார்க்க உனக்கு உரிமை இருக்கு. உன் சந்தோஷத்தைப் பற்றி யோசிக்கிறதால நீ சுயநலக்காரி ஆகிட மாட்டே.”

ஹரிணி அம்மாவின் தோளில் சாய்ந்தாள்.

ஹரிணி: “தெரியும் அம்மா. நீங்க நிம்மதியா இருக்கணும். அதுதான் இப்போ எனக்கு முக்கியம். நான் என்ன செய்யணும்னு காலம் வரும்போது யோசிக்கிறேன்.”

அம்மா கிளம்பிய பிறகு ஹரிணி மீண்டும் ரத்னத்தின் அறைக்குள் வந்தாள். அவள் வழக்கம்போல மருந்துகளையும் தண்ணீரையும் சரிபார்த்தாள். ரத்னம் அவளை அமைதியாகக் கவனித்தான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, உன் அம்மா உன்னைப் பற்றி ரொம்பப் பெருமையா பேசினாங்க. நீ எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கையை நடத்துறேன்னு சொன்னாங்க. உனக்காகவும் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கணும்னு நினைக்கிறேன். நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டே இருக்க வேண்டியதில்லை.”

ஹரிணி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

ஹரிணி: “நீங்களும் அதையே சொல்றீங்க. சரி, நான் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கிறேன். ஆனா நீங்களும் உங்கள் உடம்பைப் பார்த்துக்கணும். நாளைக்கு நடக்கப் பயிற்சி இருக்கிறது!”

ரத்னம்: “சரி. நாளைக்கு உன்னை ஏமாற்ற மாட்டேன். நேத்தைவிட இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் நடக்க முயற்சி செய்றேன்.”

ஹரிணி புன்னகைத்தாள். அவளுடைய புன்னகையைப் பார்த்த ரத்னத்தின் மனதில் ஒரு நிம்மதி தோன்றியது.

அன்று இரவு அவன் தனியாக இருந்தபோது, ஹரிணியின் அம்மா சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. ஹரிணி தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பொறுப்புகளைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

நந்தினி அவனுடைய மனைவி. அவளுடன் இருந்த வாழ்க்கையும் நினைவுகளும் அவனுக்கு முக்கியமானவை. ஆனால் இப்போது ஹரிணி அவனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய இடத்தைப் பிடித்திருந்தாள். அவள் அருகில் இருக்கும்போது அவனுக்குப் பயம் குறைந்தது. அவள் பேசும்போது அவனுக்கு மனநிம்மதி கிடைத்தது. அவளுடைய அக்கறையை நினைக்கும்போது அவன் மனதில் நன்றியுணர்வுடன் சேர்ந்து ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் எழுந்தது.

அந்த உணர்வு எங்கே செல்லும் என்று ரத்னத்துக்குத் தெரியவில்லை. ஹரிணியும் அவனைப் பற்றித் தனியாக எந்த முடிவும் எடுக்கவில்லை. இருவருக்குமிடையில் இருந்தது இன்னும் அக்கறையும் நம்பிக்கையும் கலந்த நட்புதான்.

ஆனால் அந்த நட்பின் ஆழத்தில், சொல்லப்படாத சில உணர்வுகள் மெதுவாக உருவாகிக்கொண்டிருந்தன.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"