Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

முதல் அடி

மறுநாள் காலை மருத்துவமனை அறைக்குள் சூரிய வெளிச்சம் மெதுவாகப் பரவியது. ஜன்னல் வழியாக வந்த காற்று திரையை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. ரத்னம் படுக்கையில் சாய்ந்தபடி வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய உடல்நிலை முன்பைவிடச் சற்றே முன்னேறியிருந்தாலும், எழுந்து நடப்பது இன்னும் சிரமமாகவே இருந்தது.

அப்போது ஹரிணி கையில் காலை உணவும் மருந்துகளும் எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் வந்தாள்.

ஹரிணி: “காலை வணக்கம், ரத்னம்! இன்னைக்கு எப்படி இருக்கு உடம்பு? நேத்து ராத்திரி நல்லா தூங்கினீங்களா? முகத்தைப் பார்த்தா கொஞ்சம் தெம்பு வந்த மாதிரி தெரியுது. டாக்டர் இன்னைக்கு வந்து பரிசோதனை செய்யும்போது உங்க முன்னேற்றத்தைப் பற்றிக் கேட்கலாம். அதனால முதல்ல காலை உணவைச் சாப்பிட்டுட்டு மருந்தை எடுத்துக்கலாம்.”

ரத்னம்: “காலை வணக்கம், ஹரிணி. நேத்து ராத்திரி நல்லாதான் தூங்கினேன். ஆனா எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படிப் படுத்துக்கிட்டே இருக்கிறது? யாராவது உதவி செய்யாம என்னால எழுந்துகூட உட்கார முடியல. என்னோட வேலைகளை நானே செய்துக்கிட்டிருந்த காலம் எல்லாம் இப்போ நினைவுக்கு வருது. இந்த நிலைமையை நினைச்சா மனசுக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு.”

ஹரிணி: “அப்படி நினைக்காதீங்க. உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல மற்றவர்களுடைய உதவி தேவைப்படுவது இயல்புதான். அதற்காக உங்களை நீங்களே குறைவாக நினைக்க வேண்டியதில்லை. இப்போ உங்க உடம்பு குணமாகுறதுதான் முக்கியம். நேத்து இருந்ததைவிட இன்னைக்கு கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கா? இருக்கு. நாளைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் வரும். நிதானமா முயற்சி செய்தா போதும்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான். ஹரிணி பேசும்போது அவளுடைய குரலில் பரிதாபம் இல்லை; அவன் மீண்டும் தன்னம்பிக்கையுடன் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது.

ரத்னம்: “நீ பேசுறதைப் பார்த்தா எனக்கே கொஞ்சம் நம்பிக்கை வருது. ஆனா உண்மையைச் சொல்லணும்னா, என்னால மறுபடியும் பழைய மாதிரி நடக்க முடியுமா என்ற பயம் இருக்கு. யாரையும் பிடிக்காமல் இரண்டு அடி எடுத்து வைக்க முடியாத நிலை வந்துடுமோன்னு நினைக்கிறேன்.”

ஹரிணி: “பயம் இருக்கிறது தவறில்லை. அந்தப் பயத்தோடேயே ஒரு சிறிய முயற்சி செய்யறதுதான் முக்கியம். ஆனா டாக்டர் அனுமதி கொடுத்த அளவுக்குத்தான் முயற்சி செய்யணும். நாம அவசரப்படக் கூடாது. இன்னைக்கு அவரிடம் கேட்டு, அனுமதி இருந்தால் கொஞ்சம் நேரம் நின்று பார்க்கலாம்.”

சிறிது நேரத்தில் மருத்துவர் வந்து ரத்னத்தைப் பரிசோதித்தார். உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் இருப்பதாகச் சொன்னதுடன், உதவியுடன் குறுகிய நேரம் நிற்கவும் சில அடிகள் நடக்க முயற்சி செய்யவும் அனுமதி அளித்தார். அதைக் கேட்டதும் ரத்னத்தின் முகத்தில் நம்பிக்கையும் பதற்றமும் கலந்தன.

மருத்துவர் சென்ற பிறகு ஹரிணி அவனருகே வந்தாள்.

ஹரிணி: “சரி ரத்னம், இப்போ நாம முயற்சி செய்யலாமா? நான் உங்க பக்கத்திலேயே இருப்பேன். முதல்ல படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்காருங்க. அவசரமா எழுந்திருக்க வேண்டாம். தலைசுற்றல் ஏதாவது இருந்தா உடனே சொல்லணும்.”

ரத்னம் மெதுவாகப் படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார முயன்றான். உடல் ஒத்துழைக்காமல் சற்றுத் தடுமாறியது. ஹரிணி உடனே அவனுக்கு ஆதரவாக நின்றாள்.

ரத்னம்: “ஒரு நிமிஷம், ஹரிணி. கொஞ்சம் தலைசுற்றுற மாதிரி இருக்கு. என்னால முடியும்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ எழுந்திருக்கிறதே பெரிய வேலையா இருக்கு.”

ஹரிணி: “பரவாயில்லை. கொஞ்சம் அமைதியா உட்காருங்க. மூச்சை நிதானமா விடுங்க. உடம்பு சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துட்டு அடுத்த முயற்சியைச் செய்யலாம். இன்னைக்கு நம்ம இலக்கு ஓடுறது இல்லை; நம்பிக்கையோடு ஒரு அடி எடுத்து வைப்பதுதான்.”

சில நிமிடங்கள் ஓய்வெடுத்த பிறகு ரத்னம் மீண்டும் முயற்சி செய்தான். ஹரிணியின் உதவியுடன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான். கால்களில் பலம் குறைந்திருந்ததால் அவனுடைய உடல் நடுங்கியது. அவன் உடனே ஹரிணியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, என் கால்கள் நடுங்குது. நான் விழுந்துடுவேனோன்னு பயமா இருக்கு.”

ஹரிணி: “நான் உங்களுக்கு உதவியாக இருக்கேன். ஆனா உங்க உடம்பு சொல்றதை நாம கவனிக்கணும். இப்போ வலி அதிகமா இருந்தாலோ, தலைசுற்றினாலோ உடனே உட்கார்ந்திடலாம். பயப்படாம நிதானமா இருங்க. உங்களால முடியும் என்ற நம்பிக்கையை மட்டும் விட்டுடாதீங்க.”

ரத்னம் சில நொடிகள் நின்றான். அவனுடைய முகத்தில் வியர்வை தெரிந்தது. ஹரிணி அவனுக்குத் தேவையான ஆதரவைத் தந்து அருகிலேயே இருந்தாள்.

ரத்னம்: “நான் நிக்கிறேன், ஹரிணி! இத்தனை நாளா படுக்கையிலேயே இருந்தேன். இப்போ என் கால்களால நிக்கிறதை நினைச்சா நம்பவே முடியல. இன்னும் இரண்டு அடி நடக்க முடியுமா என்று பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

ஹரிணி: “அந்த ஆசை நல்லதுதான். ஆனா இன்னைக்கு உங்க உடம்பை அதிகமா சிரமப்படுத்த வேண்டாம். மருத்துவர் சொன்ன அளவுக்கு மட்டும் முயற்சி செய்யலாம். இன்னைக்கு இந்த அளவு முன்னேற்றமே பெரிய விஷயம். நாளைக்கு மீண்டும் முயற்சி செய்யலாம்.”

ரத்னம் ஒரு சிறிய அடியை எடுத்து வைத்தான். பிறகு இன்னொரு அடியை எடுக்க முயன்றான். ஹரிணி அவனுக்கு ஆதரவாக இருந்தாள். சில அடிகளுக்குப் பிறகு அவன் களைத்துவிட்டான். அவனை மீண்டும் பாதுகாப்பாகப் படுக்கையில் உட்கார வைத்தாள்.

ரத்னம் ஆழமாக மூச்சுவிட்டான். அவனுடைய முகத்தில் களைப்பு இருந்தாலும், அதைவிட அதிகமாகச் சந்தோஷம் தெரிந்தது.

ரத்னம்: “ஹரிணி, இன்று என்னால நடந்தது உன்னால்தான். நீ என்னை நம்பிக்கை இழக்க விடல. நான் முடியாதுன்னு சொன்ன ஒவ்வொரு முறையும், ‘முடியும், நிதானமா முயற்சி செய்யுங்க’ன்னு சொன்ன. அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு ரொம்ப உதவியா இருந்தது.”

ஹரிணி: “அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க. முயற்சி செய்தது நீங்கதான். நான் பக்கத்தில் நின்று உதவி செய்தேன். உங்க உடம்பு குணமாகணும்னு உங்களுக்கே ஆசை இருக்கணும். அந்த ஆசை உங்ககிட்ட இருக்கு. அதுதான் முக்கியம்.”

ரத்னம்: “எல்லாரும் உடம்பு சரியாகணும்னு சொல்வாங்க. ஆனா ஒருத்தர் மனசுக்குள்ள என்ன பயம் இருக்குன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறது வேற விஷயம். நீ என்னை அப்படித்தான் கவனிக்கிற.”

ஹரிணி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். அவள் அவனுக்கு உணவு கொடுத்து, மருந்துகளைச் சரியான நேரத்தில் எடுத்துக்கொள்ள உதவினாள்.

அன்று இரவு ரத்னம் படுக்கையில் படுத்திருந்தபோது, காலை எடுத்த அந்தச் சிறிய அடிகள் அவனுடைய நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் வந்தன. அவற்றைவிட அதிகமாக, அவன் தடுமாறியபோது அவனை நம்பிக்கையுடன் தாங்கிய ஹரிணியின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது.

நந்தினி அவனுடைய மனைவி. அவளுடைய அக்கறையை அவன் மறக்கவில்லை. ஆனால் இந்த மருத்துவமனை நாட்களில் ஹரிணி அவனுக்குக் கொடுத்த ஆறுதல் தனித்துவமானதாக இருந்தது. அந்த உணர்வுக்கு அவன் இன்னும் பெயர் வைக்கவில்லை.

ரத்னம் மனதுக்குள்: “இன்னைக்கு நான் எடுத்த இரண்டு அடிகளுக்கு இவ்வளவு சந்தோஷம் கிடைக்கும்னு நினைக்கல. ஹரிணி பக்கத்தில் இருந்ததால எனக்கு பயம் கொஞ்சம் குறைந்தது. அவள் பேசுற விதமும், என்னைத் தன்னம்பிக்கையோட இருக்கச் செய்றதும் எனக்கு நல்லா இருக்கு. இது வெறும் நன்றியுணர்வா, இல்ல அதைவிட வேற ஏதாவதா? இப்போவே முடிவு செய்ய முடியாது. ஆனா அவள் வந்தா என் மனசுக்கு ஒரு நிம்மதி கிடைக்குது என்பது மட்டும் உண்மை.”

மருத்துவமனையின் அமைதிக்குள் ரத்னத்தின் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு மெதுவாக முளைக்கத் தொடங்கியது.

அடுத்த நாள் காலை ரத்னம் விழித்தபோது, முதல் நாளைவிட உடலில் கொஞ்சம் தெம்பு இருப்பதை உணர்ந்தான். ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவன், இன்று மீண்டும் நடக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று மனதிற்குள் முடிவு செய்தான்.

ஹரிணி அறைக்குள் வந்ததும் அவனுடைய முகத்தில் இருந்த உற்சாகத்தை கவனித்தாள்.

ஹரிணி: “என்ன ரத்னம், இன்னைக்கு முகத்துல ஒரு புது உற்சாகம் தெரியுதே! நேத்து நடந்ததை நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்களா? இன்னைக்கு மறுபடியும் முயற்சி செய்யணும்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?”

ரத்னம்: “ஆமாம் ஹரிணி. நேத்து நான் எடுத்த அந்த இரண்டு அடிகளை நினைச்சுப் பார்த்தேன். இத்தனை நாளா என்னால எதுவுமே செய்ய முடியாதுன்னு நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா முயற்சி செய்தா கொஞ்சமாவது முன்னேற முடியும்னு புரிஞ்சது. இன்னைக்கு நேத்தைவிட ஒரு அடி அதிகமா நடக்க முடியுமா என்று பார்க்கணும்.”

ஹரிணி: “அது நல்ல எண்ணம். ஆனா ஒரு விஷயம் மறந்துடாதீங்க. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே மாதிரி இருக்காது. இன்னைக்கு உடம்பு ஒத்துழைத்தால் கொஞ்சம் நடக்கலாம். களைப்பா இருந்தால் ஓய்வெடுக்கலாம். உங்க உடம்பை நீங்களே எதிரியாக நினைக்காதீங்க. அது குணமாவதற்கு நேரம் கொடுக்கணும்.”

ரத்னம்: “நீ சொல்றதை எல்லாம் கேட்டா எனக்கு ஒரு ஆசிரியர் கிடைச்ச மாதிரி இருக்கு. நான் சோர்ந்துபோனா நீ உடனே உற்சாகப்படுத்துற. நான் அவசரப்பட்டா நிறுத்துற. உண்மையிலேயே உனக்கு இவ்வளவு பொறுமை எங்கிருந்து வந்தது?”

ஹரிணி சிறிது நேரம் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தக் கேள்வி அவளுடைய வாழ்க்கையின் சில கஷ்டமான நினைவுகளைத் தொட்டது.

ஹரிணி: “பொறுமை எல்லாருக்கும் பிறக்கும்போதே வந்துடாது, ரத்னம். சில சமயம் வாழ்க்கை நம்மை பொறுமையா இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கும். சில விஷயங்களை நம்மால் விரும்பிய மாதிரி மாற்ற முடியாது. அப்போ அழுதுட்டே இருந்தாலும் பிரச்சினை தீராது. அதனால கண்ணீரைத் துடைச்சுக்கிட்டு அடுத்த வேலையைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “உன் பேச்சைக் கேட்டா நீயும் நிறையக் கஷ்டங்களைச் சந்திச்சிருக்கிற மாதிரி தெரியுது. நான் இதுவரைக்கும் உன்னைப் பற்றிக் கேட்டதே இல்லை. எப்பவும் என்னைப் பற்றியே பேசிக்கிட்டிருக்கோம். உன் குடும்பத்தைப் பற்றிச் சொல்ல விருப்பமிருந்தால் சொல்லு. நான் கேட்கிறேன்.”

ஹரிணி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு படுக்கைக்கு அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

ஹரிணி: “எனக்கு இப்போ இருபத்தெட்டு வயசு ஆகுது, ரத்னம். இன்னும் எனக்குக் கல்யாணம் ஆகலை. என்னோட வாழ்க்கைன்னு பார்த்தா பெரிய வசதி எதுவும் கிடையாது. எனக்கு அம்மா மட்டும்தான் இருக்காங்க. அவங்களுக்குச் சில காலமா உடம்பு சரியில்லை. அடிக்கடி மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிட்டுப் போகணும். மருந்து வாங்கணும். வீட்டுச் செலவையும் கவனிக்கணும். அதனால வேலைக்குப் போறது எனக்கு அவசியமா இருக்கு.”

ரத்னம்: “அப்படியா? உன் அப்பா… அவர் உங்களோட இல்லையா?”

ஹரிணி: “அவர் இப்போ எங்களோட இல்லை. அந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேச எனக்கு அதிகம் விருப்பமில்லை. அம்மாவும் நானும் எங்களால் முடிந்த அளவுக்கு வாழ்க்கையை நடத்திக்கிட்டு இருக்கோம். சில நேரம் பணம் போதாம கஷ்டப்படுவோம். அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாத நாளில் வேலைக்குப் போக முடியாம இருக்கும். அடுத்த மாதச் செலவு எப்படி சமாளிக்கப் போறோம்னு இரவு முழுக்க யோசிச்சிருக்கேன்.”

அவள் குரல் சற்றே தளர்ந்தது.

ஹரிணி: “சில நேரம் எனக்கும் ஆசைகள் இருந்திருக்கு, ரத்னம். மற்ற பெண்களைப் போல நானும் அழகா உடை அணியணும், எங்காவது வெளியே போகணும், எனக்குப் பிடிச்சதை வாங்கணும்னு ஆசைப்பட்டிருக்கேன். ஆனா அம்மாவுக்கு மருந்து வாங்க வேண்டிய நேரத்தில் என்னோட ஆசைகளைப் பற்றி யோசிக்க முடியுமா? அவங்க சாப்பிட்டாங்களா, மாத்திரை எடுத்தாங்களா, இரவில் வலி அதிகமா இருக்குமா என்பதுதான் என் கவலை.”

ரத்னம்: “நீ இவ்வளவு விஷயங்களைத் தனியா சமாளிச்சிருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியாது, ஹரிணி. நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும்போது உனக்கே உதவி தேவைப்படும் நேரம் இருந்திருக்குமில்லையா?”

ஹரிணி: “இருந்திருக்கு. ஆனா எல்லா நேரத்திலும் உதவி கிடைக்காது. சிலர் நம்ம கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுப்பாங்க. சிலர் நாம சிரிச்சுப் பேசுறதைப் பார்த்து, நமக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லைன்னு நினைச்சுப்பாங்க. அதனால எல்லாத்தையும் எல்லாரிடமும் சொல்லிக்கிட்டு இருக்க முடியாது. வேலைக்குப் போகணும், சம்பாதிக்கணும், அம்மாவைக் கவனிக்கணும். அதுதான் என் வாழ்க்கை.”

ரத்னம் அவள் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனமாகக் கேட்டான். இதுவரை அவன் ஹரிணியைத் தன்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பான பெண்ணாக மட்டுமே நினைத்திருந்தான். இப்போது அவளுக்குப் பின்னால் எவ்வளவு கஷ்டங்கள் இருந்திருக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, உன்னோட கஷ்டத்தைக் கேட்டதும் எனக்கு வருத்தமா இருக்கு. ஆனா நீ இவ்வளவு பொறுப்போட வாழ்க்கையை நடத்துறது பெரிய விஷயம். கல்யாணம் ஆகலன்னு உன்னோட வாழ்க்கை முழுமையில்லாதது கிடையாது. உனக்கும் உன் விருப்பங்கள், கனவுகள் இருக்கலாம். அவற்றைப் பற்றியும் நீ ஒருநாள் யோசிக்கணும்.”

ஹரிணி: “அதைப் பற்றி யோசிக்க நேரம் கிடைக்கும்போது யோசிக்கிறேன். ஆனா எனக்கு அம்மாதான் முதலில். அவங்களைத் தனியா விட்டுட்டு என்னால எதுவும் செய்ய முடியாது. சில சமயம் கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேசுவாங்க. நல்ல வாழ்க்கைத் துணை கிடைத்தால் எனக்கும் சந்தோஷம்தான். ஆனா அம்மாவை யார் பார்த்துக்கொள்வாங்கன்னு நினைச்சா மனசு பயப்படும்.”

ரத்னம்: “உன் மனசைப் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உன் அம்மாவையும் உன்னோட பொறுப்பையும் மதிக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, அப்போ இந்தக் கவலை கொஞ்சம் குறையலாம். ஆனா எந்த முடிவையும் அவசரப்பட்டு எடுக்க வேண்டியதில்லை.”

ஹரிணி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யாராவது இவ்வளவு அமைதியாகக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வது அரிது.

ஹரிணி: “நன்றி, ரத்னம். நான் என்னோட கஷ்டத்தைச் சொன்னதும் நீங்க என்னைப் பரிதாபமா பார்க்கல. அதுதான் எனக்கு நல்லா இருக்கு. எனக்கு இரக்கத்தைவிட, என்னை ஒரு சாதாரண மனுஷியா மதிச்சுப் பேசுறவங்கதான் தேவை.”

ரத்னம்: “நீயும் என்னை அப்படித்தானே நடத்துற? நான் நடக்க முடியாம தடுமாறும்போது என்னைப் பார்த்து வருத்தப்படுறதைவிட, என்னால மீண்டும் நடக்க முடியும் என்று நம்பிக்கை கொடுக்கிற. அதனால உன்னை நான் மதிக்கிறேன், ஹரிணி.”

அந்த வார்த்தைகள் ஹரிணியின் மனதைத் தொட்டன. அவள் புன்னகைத்தாள். அறைக்குள் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

பிறகு அவள் எழுந்து நின்றாள்.

ஹரிணி: “சரி, இப்போ அதிகமா பேசிட்டோம். இன்னைக்கு நடக்கப் பயிற்சி செய்யணும்னு சொன்னீங்களே! டாக்டர் அனுமதி கொடுத்த அளவுக்கு முயற்சி செய்வோம். ஆனா களைப்பா இருந்தா உடனே நிறுத்தணும். என்னிடம் வீராப்பு காட்டக் கூடாது!”

ரத்னம்: “சரி மேடம்! உங்க கட்டளையை மீறினா தண்டனை என்ன?”

ஹரிணி: “தண்டனையா? அடுத்த நாள் இரண்டு மடங்கு ஓய்வெடுக்கச் சொல்வேன். அப்போ நீங்களே என்னிடம் கெஞ்சுவீங்க, ‘ஹரிணி, கொஞ்சம் நடக்க விடு’ன்னு!”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “அடடா! நீ சிரிச்சுக்கிட்டே என்னை வேலை வாங்கப் போறியா?”

ஹரிணி: “வேலை வாங்குறது இல்லை. உங்க உடம்பு குணமாக உதவி செய்றேன். அதுக்குத்தான் இங்கே இருக்கேன்.”

அவள் அவனுக்கு எழுந்து நிற்க உதவி செய்தாள். இந்த முறை ரத்னம் நேற்றைவிடச் சற்று நம்பிக்கையுடன் நின்றான். அவன் சில அடிகள் எடுத்தபோது ஹரிணி அவனுடைய முன்னேற்றத்தைக் கவனித்தாள்.

அவளுடைய சொந்தக் கஷ்டங்களை மறந்துவிட்டு மற்றொருவருக்குத் தைரியம் கொடுத்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தபோது, ரத்னத்தின் மனதில் மரியாதை இன்னும் ஆழமானது.

அந்த மரியாதையுடன் சேர்ந்து, அவளைப் பற்றிய ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் வளரத் தொடங்கியது.