Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

பாராட்டுகளுக்குள் மலர்ந்த நெருக்கம்

மருத்துவமனையில் நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. ரத்னத்தின் உடல்நிலை மெல்ல முன்னேறியது. ஹரிணி அவனைத் தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். நந்தினி தினமும் பல பொறுப்புகளுக்கு இடையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்.

விக்கியின் வருகைகள் இப்போது வழக்கமான ஒன்றாகிவிட்டன.

முதலில் அவன் ரத்னத்தைப் பார்க்க வந்தான். பிறகு நந்தினியிடம் சில நிமிடங்கள் பேசினான். அதன் பின்னர் அவனுடைய வருகை நேரம் நந்தினிக்கு நன்றாகத் தெரிந்துவிட்டது. சில நாட்களில் அவன் வரவில்லை என்றால், “இன்று விக்கி ஏன் வரவில்லை?” என்ற கேள்வி அவளுடைய மனதில் தோன்றியது.

ஒருநாள் மாலை நந்தினி மருத்துவமனையின் வரவேற்பறைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் களைப்பு தெரிந்தது. அப்போது விக்கி கையில் இரண்டு தேநீர் கோப்பைகளுடன் வந்தான்.

விக்கி: “அக்கா, இதோ உங்களுக்கு ஒரு டீ. காலையிலிருந்து ஓடிக்கிட்டே இருக்கீங்க. கொஞ்சம் உட்கார்ந்து குடிங்க.”

நந்தினி: “எனக்காக டீ வாங்கிட்டு வந்தீங்களா? எதுக்கு விக்கி, இதெல்லாம்?”

விக்கி: “அக்கா, ஒரு டீ வாங்கித் தர்றதுக்குக் கூட இவ்வளவு கேள்வியா? நீங்க நாள் முழுக்க எல்லாரையும் கவனிக்கிறீங்க. உங்களை யாராவது கவனிக்க வேண்டாமா?”

அவன் அந்தக் கோப்பையை அவளிடம் நீட்டினான். நந்தினி அதை வாங்கிக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “நன்றி விக்கி. சில நேரம் நம்மைப் பற்றி யாராவது இப்படிக் கேட்டாலே நிம்மதியா இருக்கும்.”

விக்கி: “அதுக்குத்தான் நான் இருக்கேனே அக்கா. உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி வேணும்னா சொல்லுங்க. எல்லாத்தையும் தனியா சமாளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

அவன் சொன்ன விதம் நந்தினிக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. அவள் தேநீரை மெதுவாகக் குடித்தாள்.

விக்கி: “ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?”

நந்தினி: “என்ன?”

விக்கி: “நீங்க எப்பவும் எல்லாருக்காகவும் ஓடிக்கிட்டே இருக்கீங்க. ஆனா உங்களுக்காக எப்ப நேரம் ஒதுக்குவீங்க? உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும், என்ன செய்யணும்னு ஆசை, எதைக் கேட்டா சந்தோஷப்படுவீங்க… இதைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கிறீங்களா?”

நந்தினி சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “அதெல்லாம் யோசிக்க நேரம் கிடைக்கிறதில்லை விக்கி. வீட்டுப் பிரச்சினை, ரத்னத்தோட உடல்நிலை, மருத்துவமனைச் செலவு என்று ஏதாவது ஒன்று வந்துகிட்டே இருக்கு. என்னைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பிச்சா, அடுத்த நிமிஷமே வேற ஏதாவது வேலை வந்துடும்.”

விக்கி: “அதுதான் அக்கா. எல்லாரையும் கவனிக்கிறவங்களுக்கும் மனசு இருக்கு. அவங்களுக்கும் ஆசைகள் இருக்கும். எப்பவும் மற்றவர்களுக்காகவே வாழ்ந்துட்டு, தங்களுக்குள்ள இருக்கிற சந்தோஷத்தை மறந்துடக் கூடாது.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு சிந்தனையை ஏற்படுத்தின.

நந்தினி: “நீங்க இப்போ பேசுறதைப் பார்த்தா காலேஜ் மாணவன் மாதிரி தெரியல. பெரிய தத்துவஞானி மாதிரி பேசுறீங்க.”

விக்கி: “அடடா! நான் நல்ல விஷயம் சொன்னாலும் கிண்டலா? சரி, இனிமேல் பேசவே மாட்டேன்.”

நந்தினி: “அப்படிச் சொல்லல டா. நீங்க பேசுறது நல்லாத்தான் இருக்கு.”

விக்கி: “அப்படின்னா இன்னொரு நல்ல விஷயம் சொல்லட்டுமா?”

நந்தினி: “சொல்லுங்க பார்ப்போம்.”

விக்கி அவளைச் சில நொடிகள் கவனமாகப் பார்த்தான்.

விக்கி: “நீங்க சிரிக்கும்போது முகமே மாறிடுது. இவ்வளவு நேரம் கவலையா இருந்த முகம், ஒரு நிமிஷத்துல அழகா மாறிடுது. நீங்க அடிக்கடி சிரிக்கணும் அக்கா. உங்களுக்குச் சிரிப்பு ரொம்பப் பொருத்தம்.”

நந்தினி எதிர்பாராத அந்தப் பாராட்டைக் கேட்டு சற்று வெட்கப்பட்டாள்.

நந்தினி: “என்ன விக்கி, திடீர்னு இப்படி எல்லாம் பேசுறீங்க? நான் சாதாரணமாத்தானே இருக்கேன்.”

விக்கி: “அதுதான் உங்களோட பிரச்சினை. உங்க அழகை நீங்களே சாதாரணம்னு நினைச்சுக்கிறீங்க. எல்லாரும் தங்களைப் பற்றி நல்லதா நினைச்சுக்க மாட்டாங்க. ஆனா சிலருக்கு அவர்களுடைய இயல்பான சிரிப்பே தனி அழகைக் கொடுக்கும். நீங்க அந்த மாதிரி.”

நந்தினி: “சரி, சரி. போதும். எனக்கு டீ குடிக்க விடுங்க.”

விக்கி: “சரி அக்கா. ஆனா உண்மையைச் சொன்னதுக்காக என்னைத் திட்டக்கூடாது!”

அவன் சிரித்தான். நந்தினியும் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தப் பாராட்டு அவளுடைய மனதில் தங்கிவிட்டது.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் விக்கியின் பேச்சில் நந்தினியைப் பற்றிய பாராட்டுகள் அதிகரித்தன. அவள் அணிந்திருந்த புடவை, அவள் தலைமுடியைச் சீவியிருந்த விதம், அவள் சிரிக்கும் அழகு, பேசும்போது காட்டும் அக்கறை என்று அவன் கவனித்த விஷயங்களைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

ஒருநாள் நந்தினி மென்மையான நிறத்தில் ஒரு புடவை அணிந்து வந்திருந்தாள். விக்கி அவளைப் பார்த்ததும் வழக்கம்போலப் புன்னகைத்தான்.

விக்கி: “அக்கா, இன்னைக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”

நந்தினி: “என்னடா? மறுபடியும் ஏதாவது கதை சொல்லப் போறியா?”

விக்கி: “கதை இல்லை. உண்மை. இந்தப் புடவை உங்களுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு. நிறம் உங்க முகத்துக்கு நல்லா பொருந்தியிருக்கு. நீங்க எப்பவும் இப்படி எளிமையா இருந்தாலும் தனியா கவனம் ஈர்க்கிறீங்க.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துவிட்டு வேறு பக்கம் திரும்பினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, உனக்கு வேற வேலையே இல்லையா? நான் என்ன போட்டிருக்கேன்னு தினமும் கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்க?”

விக்கி: “அட, கவனிக்கிறதுல என்ன தப்பு? நம்ம முன்னாடி இருக்கிறவங்க நல்லா இருந்தா அதைச் சொல்லக்கூடாதா? நான் பொய் சொல்லலையே.”

நந்தினி: “சரி, நீ சொல்றது போதும். யாராவது கேட்டா நான் இங்கே புடவைப் பாராட்டு வாங்கிக்கிட்டிருக்கேன்னு சொல்லுவாங்க!”

விக்கி: “அப்படின்னா இன்னைக்கு உங்களைச் சிரிக்க வைக்கிறதுதான் என் வெற்றி!”

நந்தினி சிரித்தாள். அவளுடைய கன்னங்களில் மெலிதான வெட்கம் தெரிந்தது. அதை விக்கி கவனித்தான். அவள் பாராட்டுகளை வெளியில் மறுத்தாலும், அவற்றைக் கேட்கும்போது முகத்தில் தோன்றும் மாற்றத்தை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

ஆனால் நந்தினியின் மனம் மாறுவது ஒரே நாளில் நடக்கவில்லை. அவளுக்குள் இன்னும் ரத்னத்தைப் பற்றிய பொறுப்பும், குடும்பத்தைப் பற்றிய கவலையும் இருந்தன. விக்கியுடன் பேசுவது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தாலும், அந்தப் பழக்கத்திற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று அவள் யோசிக்கவில்லை.

ஒருநாள் விக்கி சற்று தாமதமாக வந்தான். நந்தினி அவனைப் பார்த்ததும் தன்னையறியாமல் கேட்டாள்.

நந்தினி: “என்னடா விக்கி, இன்னைக்கு இவ்வளவு நேரம்? வழக்கமா இந்த நேரத்துக்கு வந்துடுவியே.”

விக்கி ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் குறும்பான புன்னகை மலர்ந்தது.

விக்கி: “ஓஹோ! அப்படின்னா நான் வர்ற நேரத்தைக் கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க. நான் வரலன்னா என்னைத் தேடுவீங்களா அக்கா?”

நந்தினி: “ஐயோ! நான் அப்படிச் சொல்லவே இல்லையே. நீ வழக்கமா வருவேன்னு சொன்னேன். அதான் கேட்டேன்.”

விக்கி: “சரி, சரி. நம்பிட்டேன். ஆனா நான் வரலன்னா உங்களுக்கு கொஞ்சமாவது போரடிக்கும்னு நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி: “உனக்குக் கொஞ்சம் கூட அடக்கம் கிடையாது. எதையாவது சொல்லிக்கிட்டே இருப்பே.”

விக்கி: “நீங்க சிரிக்கிற வரைக்கும் நான் பேசிக்கிட்டே இருப்பேன்!”

அவன் சொன்னதும் நந்தினி சிரித்தாள். ஆனால் இந்த முறை அவள் மனதிற்குள் வேறொரு உணர்வு எழுந்தது. விக்கி வராத நேரத்தை அவள் கவனித்திருக்கிறாள் என்பது உண்மை. அவன் வந்ததும் தன்னுடைய மனநிலை சற்று இலகுவாக மாறுவதும் உண்மை.

அதை அவள் தன்னிடமிருந்தே மறைக்க முயன்றாள்.

நந்தினி மனதுக்குள்: “இவன் ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி கலகலன்னு பேசுறான். இவன் பேசினா கொஞ்சம் கவலை மறக்குது. அவ்வளவுதான். இதுக்கு மேல எதுவும் இல்லை.”

ஆனால் அடுத்த நாளும் விக்கி வந்தபோது அவள் முகத்தில் தோன்றிய புன்னகை, அவளுடைய மனம் சொல்லியதைவிட வேறொன்றை வெளிப்படுத்தியது.

விக்கியும் நந்தினியின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தான். அவளிடம் பேசுவதற்கான வாய்ப்புகளைத் தேடினான். அவளுடைய விருப்பங்களைத் தெரிந்துகொண்டான். அவள் சோர்வாக இருந்தால் நகைச்சுவை பேசினான்; கவலையாக இருந்தால் பொறுமையாகக் கேட்டான்.

அவனுடைய பாராட்டுகள் நந்தினியின் மனதில் இடம் பிடித்தன. அவனுடன் பேசும்போது அவள் வெட்கப்பட்டாள். அவன் பார்வையைச் சந்திக்கும்போது சில நேரங்களில் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். பிறகு தன்னுடைய இந்த மாற்றத்தை நினைத்து அவளே சிரித்துக்கொண்டாள்.

ஒரு மாலை விக்கி அவளிடம் மெதுவாகப் பேசினான்.

விக்கி: “நந்தினி… ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா? நீங்க என்கிட்ட இப்போ முன்பைவிடச் சுதந்திரமா பேசுறீங்க. ஆரம்பத்துல நான் வந்தா மரியாதையா இரண்டு வார்த்தை பேசுவீங்க. இப்போ என்னைக் கிண்டல் பண்றீங்க, சிரிக்கிறீங்க, என்னைப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்கிறீங்க. அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு.”

அவன் முதன்முறையாக அவளை “அக்கா” என்று அழைக்காமல் பெயரால் அழைத்திருந்தான். நந்தினி அதை உடனே கவனித்தாள்.

நந்தினி: “என்னடா, திடீர்னு பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுற? இதுவரைக்கும் அக்கான்னுதானே கூப்பிட்ட?”

விக்கி சற்றே தயங்கினான்.

விக்கி: “தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. நீங்க என்கிட்ட நெருக்கமா பேசுறதால அப்படிக் கூப்பிடணும்னு தோணிச்சு. உங்களுக்கு விருப்பமில்லையென்றால் அப்படியே கூப்பிடுறேன்.”

நந்தினி உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடின. விக்கியின் வயது, தன்னுடைய திருமண வாழ்க்கை, ரத்னத்தின் உடல்நிலை—எல்லாமே அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தன.

நந்தினி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை விக்கி. நான் தப்பா எடுத்துக்கல. ஆனா சில விஷயங்களை நாம நிதானமா புரிஞ்சுக்கணும். நம்ம பழக்கம் நல்ல நட்பா இருக்கணும். யாருக்கும் மனக்கஷ்டம் வரக்கூடாது.”

விக்கி: “எனக்கும் அதுதான் முக்கியம். உங்களுக்கு எது வசதியோ, எது சரியோ, அதைத்தான் நான் மதிப்பேன். உங்களைச் சிரிக்க வைக்கிறதும், உங்களுக்கு உதவுறதும் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. அதுக்காக உங்களை எந்த முடிவுக்கும் தள்ளணும்னு நான் நினைக்கல.”

அவன் சொன்னதை நந்தினி அமைதியாகக் கேட்டாள். அவனுடைய பேச்சில் இருந்த மென்மை அவளைத் தொட்டது.

அந்த மாலை இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். வெளியே இருள் சூழத் தொடங்கியது. மருத்துவமனையின் நடைபாதையில் மக்கள் நடமாட்டம் குறைந்தது. விக்கி கிளம்புவதற்காக எழுந்தபோது நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “சரி விக்கி, நேரமாயிடுச்சு. கவனமா போயிட்டு வா. நாளைக்கு வர்றியா?”

அவள் கேள்வியைக் கேட்டதும் விக்கியின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.

விக்கி: “வர்றேன். நீங்க சொல்லிட்டீங்க இல்லையா? அப்புறம் வராம இருக்க முடியுமா?”

அவன் கிளம்பினான். நந்தினி அவன் போவதைச் சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு தன்னுடைய பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

அவளுக்குள் புதிய உணர்வு ஒன்று மெதுவாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. அது வெறும் நட்பா, தனிமையில் கிடைத்த ஆறுதலா, அல்லது அதைவிட ஆழமான ஈர்ப்பா என்பதை அவள் இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை.

ஆனால் விக்கியைப் பார்க்கும்போது அவளுடைய முகத்தில் தோன்றும் வெட்கத்தையும், அவன் வருகைக்காக அவள் காத்திருக்கத் தொடங்கியதையும் மறுப்பது அவளுக்கே கடினமாகி வந்தது.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"