Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

விக்கியின் வருகைகள்

சந்தோஷ் வெளிநாடு சென்ற சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மருத்துவமனையின் சூழ்நிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறத் தொடங்கியது. ரத்னத்தின் உடல்நிலை முன்பைவிட முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு ஓய்வும் சரியான கவனிப்பும் தேவைப்பட்டதால், ஹரிணி அவனைப் பார்த்துக்கொள்வதில் அதிக அக்கறை காட்டினாள்.

ஹரிணி ரத்னத்துக்கு மருந்து கொடுப்பது, உணவு நேரத்தைக் கவனிப்பது, மருத்துவர் சொல்லும் அறிவுரைகளை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது என்று ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பொறுப்பாகச் செய்தாள்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இந்த மாத்திரையை இப்போ சாப்பிடணும். டாக்டர் நேரம் தவறாமல் எடுத்துக்கணும்னு சொல்லியிருக்கார். சாப்பிட்டுட்டு கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க. அடிக்கடி எழுந்து நடக்க முயற்சி செய்யாதீங்க.”

ரத்னம்: “நீ ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் இவ்வளவு கவனமா பார்த்துக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. என் சொந்த வீட்டில் கூட இவ்வளவு கட்டுப்பாடா இருந்திருக்க மாட்டேன்.”

ஹரிணி: “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல நம்மள யாராவது கவனிச்சுக்கணும்னு தோணும் இல்லையா? அதனால்தான் நான் இருக்கேன். நீங்க சீக்கிரம் குணமாகணும். அதுதான் முக்கியம்.”

ரத்னம்: “நீ இங்கே வந்து உட்கார்ந்து பேசுறதே எனக்கு ஆறுதலா இருக்கு. மருத்துவமனைன்னாலே ஒரு மாதிரி பயம் வரும். ஆனா நீ பேசும்போது அந்தப் பயம் கொஞ்சம் குறையுது.”

ஹரிணி: “அப்போ நான் தினமும் உங்களிடம் பேசிக்கிட்டே இருக்கேன். ஆனா ஒரு நிபந்தனை.”

ரத்னம்: “என்ன நிபந்தனை?”

ஹரிணி: “நான் சொல்றதை ஒழுங்கா கேட்கணும். மருந்து நேரத்துக்கு எடுத்துக்கணும். ஓய்வு எடுக்கணும். டாக்டர் அனுமதி கொடுக்கிற வரைக்கும் அவசரப்பட்டு வீட்டுக்குப் போகணும்னு அடம் பிடிக்கக் கூடாது.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “அடடா! நீ என்ன டாக்டரா, இல்ல என்னைக் கண்காணிக்க வந்த அதிகாரியா?”

ஹரிணி: “ரெண்டும் இல்லை. உங்களை நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டிய தோழி. அவ்வளவுதான்.”

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான். ஹரிணியும் புன்னகைத்தாள். இருவருக்குமிடையில் இருந்த தயக்கம் மெதுவாகக் குறையத் தொடங்கியது.

அவர்களுடைய பேச்சு மருந்து, உணவு, உடல்நிலை என்பதோடு நின்றுவிடவில்லை. பழைய அனுபவங்கள், குடும்பம், பிடித்த உணவுகள், சிறுவயது நினைவுகள் என்று பல விஷயங்களைப் பேசத் தொடங்கினர். ஹரிணி பேசும்போது ரத்னம் கவனமாகக் கேட்டான். ரத்னம் ஏதாவது நகைச்சுவையாகச் சொன்னால் ஹரிணி சிரித்தாள்.

மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள் இருவருக்கும் ஒரு புதிய நட்பை உருவாக்கின.

இதற்கிடையில், விக்கி அடிக்கடி மருத்துவமனைக்கு வரத் தொடங்கினான்.

முதலில் அவன் வந்தது தன்னுடைய அப்பா ராகுலைப் பற்றிய தகவல் கிடைக்குமா என்று விசாரிப்பதற்காகத்தான். ராகுலின் மொபைல் இன்னும் தொடர்புகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்ததால், விக்கிக்கு கவலை குறையவில்லை. சந்தோஷ் வெளிநாடு சென்றுவிட்டதால், அவனிடம் பேசவும் முடியவில்லை.

ஒரு நாள் மதிய நேரத்தில் நந்தினி ரத்னத்தின் அறைக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கையில் சில மருத்துவ அறிக்கைகள் இருந்தன. அப்போது விக்கி அங்கே வந்தான்.

விக்கி: “வணக்கம் அக்கா! என்ன பண்றீங்க? ரத்னம் அண்ணா எப்படி இருக்கார்?”

நந்தினி: “வாங்க விக்கி. உட்காருங்க. ரத்னத்துக்கு இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லை. ஆனா இன்னும் முழுசா குணமாகல. டாக்டர் சொல்றபடி ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருக்கார்.”

விக்கி: “அது நல்ல விஷயம் அக்கா. அவர் சீக்கிரம் குணமாகணும். நீங்களும் இவ்வளவு நாட்களா மருத்துவமனையிலேயே இருக்கீங்க. உங்களுக்கு ஓய்வு கிடைக்குதா?”

நந்தினி: “என்ன ஓய்வு? காலையிலிருந்து ஏதாவது ஒரு வேலை இருந்துக்கிட்டே இருக்கும். மருந்து வாங்கணும், டாக்டரிடம் பேசணும், வீட்டுக்குப் போய் சில வேலைகளையும் கவனிக்கணும். ஆனாலும் வேற வழியில்லையே.”

விக்கி: “உண்மைதான். ஒருத்தர் உடம்பு சரியில்லாம இருந்தா, அவரோட குடும்பத்துக்கும் ஓய்வே இருக்காது. ஆனா நீங்க மட்டும் எல்லாத்தையும் மனசுக்குள்ள போட்டு வருத்தப்படாதீங்க. உங்களுக்கும் ஓய்வு தேவை.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் அக்கறை இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “நீங்க பேசுறதைப் பார்த்தா வயசுக்கு மீறி அனுபவம் இருக்கிற மாதிரி தெரியுது.”

விக்கி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை அக்கா. காலேஜ்ல படிக்கிற பையன்தான். ஆனா வீட்டில் அப்பாவோட பல விஷயங்களைப் பார்த்துப் பழகியிருக்கேன். சில நேரம் நம்ம பிரச்சினையை விட, நம்மைப் பற்றி யாராவது அக்கறையா விசாரிக்கிறதே பெரிய ஆறுதலா இருக்கும்.”

அந்த வார்த்தை நந்தினியின் மனதில் பதிந்தது. அவளுடைய நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு பேசுவதற்கு யாராவது ஒருவர் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று சில நேரங்களில் நினைத்திருக்கிறாள். ஆனால் தன்னுடைய மனக்கவலைகளை எல்லோரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ள அவளால் முடியவில்லை.

விக்கி அவளிடம் தொடர்ந்து பேசினான். கல்லூரியில் நடக்கும் நகைச்சுவையான சம்பவங்களைச் சொன்னான். நண்பர்கள் செய்யும் குறும்புகளை விவரித்தான். அவனுடைய பேச்சு நந்தினியைச் சிரிக்க வைத்தது.

விக்கி: “அக்கா, எங்க காலேஜ்ல ஒரு நண்பன் இருக்கான். அவன் எப்பவும் வகுப்புக்கு லேட்டா வருவான். ஒருநாள் ஆசிரியர் ஏன் லேட்டுன்னு கேட்டதுக்கு, ‘சார், நான் சீக்கிரம் கிளம்பிட்டேன். ஆனா நேரம் மட்டும் என்னைவிட வேகமா போயிடுச்சு’ன்னு சொன்னான்!”

நந்தினி சிரித்துவிட்டாள்.

நந்தினி: “அடப்பாவமே! ஆசிரியர் என்ன சொன்னார்?”

விக்கி: “என்ன சொல்வார்? முதல்ல அவரும் சிரிச்சிட்டார். அப்புறம் அவனை வெளியே நிற்கச் சொன்னார். அவன் வெளியே நின்னுகிட்டும் இன்னொரு நண்பனிடம் கதையைச் சொல்லிச் சிரிச்சுக்கிட்டிருந்தான்!”

நந்தினி: “நீங்களும் அப்படித்தானா? வகுப்பில் இப்படித்தான் குறும்பு செய்வீங்களா?”

விக்கி: “நான் நல்ல பையன் அக்கா! ஆனா எனக்கு சிரிக்க வைக்கத் தெரியும். ஒருத்தர் கவலையா இருக்கும்போது அவரைச் சிரிக்க வைக்க முடிஞ்சா அதுவே பெரிய விஷயம் இல்லையா?”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்னது சாதாரண நகைச்சுவையாக இருந்தாலும், அதற்குள் அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி இருந்தது.

நந்தினி: “சரி, நீங்க பேசுறதைக் கேட்டா இங்கே மருத்துவமனைக்கே ஒரு காமெடி நிகழ்ச்சி நடத்தலாம் போல இருக்கு.”

விக்கி: “அதுக்கு நீங்கதான் முதல் பார்வையாளர் அக்கா. ஆனா டிக்கெட் எதுவும் கிடையாது. இலவசமா சிரிக்கலாம்!”

இருவரும் சிரித்தனர்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு விக்கி வரும்போதெல்லாம் நந்தினியிடம் சில நிமிடங்களாவது பேசிவிட்டுச் செல்வதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டான். சில நாட்களில் பழங்கள் வாங்கி வந்தான். வேறு சில நாட்களில் ரத்னத்துக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கிக் கொடுத்தான். அவன் செய்யும் உதவிகளை நந்தினி நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீங்க அடிக்கடி இவ்வளவு பொருட்கள் வாங்கிட்டு வர வேண்டாம். உங்களுக்கும் காலேஜ், படிப்பு என்று நிறைய வேலை இருக்கும். உங்க நேரத்தை வீணாக்கிக்காதீங்க.”

விக்கி: “அக்கா, இதெல்லாம் பெரிய விஷயமா? எனக்கு நேரம் கிடைக்கும்போது வர்றேன். ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துட்டுப் போறேன். உங்களோட பேசினா எனக்கும் மனசு லேசாகுது.”

நந்தினி: “அப்படியா? அப்போ உங்க அப்பாவைப் பற்றியும் ஏதாவது தகவல் கிடைக்குதா? இன்னும் அவருடைய போன் சுவிட்ச் ஆஃப்தானா?”

விக்கியின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை சற்றே குறைந்தது.

விக்கி: “இன்னும் தகவல் கிடைக்கல அக்கா. சில இடங்களில் விசாரிச்சேன். தெளிவான பதில் எதுவும் இல்லை. ஆனா நான் தேடிக்கிட்டே இருக்கேன். அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரிஞ்சுக்கணும்.”

நந்தினி: “கவலைப்படாதீங்க. நல்ல தகவல் கிடைக்கட்டும்.”

அவள் அவனை ஆறுதல்படுத்தினாள். விக்கி நன்றியுடன் தலையசைத்தான்.

அவன் அப்போது நந்தினியை ஒரு அக்காவாகவே அழைத்துப் பேசினான். அவளும் அவனைச் சந்தோஷின் நண்பனாகவும், உதவி செய்ய முன்வரும் இளைஞனாகவும் மட்டுமே பார்த்தாள்.

ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அவர்களுடைய சந்திப்புகள் அதிகரித்தன. விக்கியின் வருகையை நந்தினி எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினாள் என்பதை அவளே உடனடியாக உணரவில்லை.

அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டிருந்த தனிமைக்குள், விக்கியின் கலகலப்பான பேச்சு ஒரு சிறிய வெளிச்சமாக நுழையத் தொடங்கியிருந்தது.