Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

மருத்துவமனையில் ஒரு புதிய வரவு

மருத்துவமனையின் அறைக்குள் நந்தினியும் சந்தோஷும் நுழைந்தபோது, அங்கே ஒரு இளைஞன் அமர்ந்திருந்தான். வயது இருபத்தொன்று இருக்கும். கல்லூரி மாணவனுக்கே உரிய தோற்றம். கையில் மொபைல் போன். முகத்தில் ஒருவிதப் பதற்றம். அவ்வப்போது கதவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சந்தோஷ் அவனைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியத்துடன் அருகில் சென்றான்.

சந்தோஷ்: “டேய் விக்கி! நீ எப்போடா வந்த? இங்கே உட்கார்ந்திருக்கே? என்ன விஷயம்? முகமே சரியில்லையே. ஏதாவது பிரச்சினையா?”

விக்கி: “அண்ணா, உங்களைத்தான் தேடிட்டு வந்தேன். உங்க அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரியல. அவருக்குப் போன் பண்ணினா சுவிட்ச் ஆஃப் வருது. வீட்டுக்கும் போய்ப் பார்த்தேன். அங்கேயும் சரியான தகவல் கிடைக்கல. அதான் உங்களைப் பார்த்துப் பேசலாம்னு இங்கே வந்தேன்.”

சந்தோஷ்: “என்னடா சொல்ற? ராகுல் அங்கிளைப் பார்க்க முடியலையா? அவர் எங்கே போயிருக்கார்னு உனக்குச் சொல்லலையா?”

விக்கி: “இல்லை அண்ணா. நேத்து வரைக்கும் பேசிக்கிட்டுத்தான் இருந்தார். இன்று காலையிலிருந்து போன் எடுக்கவே இல்லை. நான் காலேஜுக்குப் போகிறதா வேண்டாமான்னு கூடத் தெரியாம தவிச்சுட்டு இருக்கேன். அவருக்கு ஏதாவது பிரச்சினையா இருக்குமோன்னு பயமா இருக்கு.”

அப்போது சந்தோஷின் அருகில் நின்றிருந்த நந்தினி அந்த இளைஞனைப் பார்த்தாள். விக்கியின் முகத்தில் தெரிந்த கவலையை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. தன்னுடைய கணவன் ரத்னம் மருத்துவமனையில் படுத்திருப்பதை நினைத்ததும், குடும்பத்தில் ஒருவரைப் பற்றிய தகவல் தெரியாமல் தவிப்பது எவ்வளவு வேதனையானது என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.

சந்தோஷ்: “சரி, பதற்றப்படாதே. நாம இன்னொரு முறை முயற்சி பண்ணிப் பார்க்கலாம். போன் ஆஃப் ஆகிறதாலேயே ஏதாவது தவறு நடந்திருக்கும்னு நினைக்க வேண்டாம். அவர் எங்கேயாவது முக்கியமான வேலையில்கூட இருக்கலாம்.”

பிறகு சந்தோஷ் நந்தினியை நோக்கித் திரும்பினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, இவன்தான் விக்கி. ராகுல் அங்கிளோட மகன். வயசு இருபத்தொண்ணு. காலேஜ்ல படிச்சுக்கிட்டு இருக்கான். நான் இவனைச் சின்ன வயசிலிருந்தே பார்த்திருக்கேன். நல்ல பையன். எதுவாக இருந்தாலும் நேராகக் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிற பழக்கம் உண்டு.”

நந்தினி: “அப்படியா? உங்க அப்பாவைப் பார்க்க முடியலன்னு சொல்றீங்களே… கவலைப்படாதீங்க. ஒருவேளை ஏதாவது வேலையா வெளியே போயிருக்கலாம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பாருங்க. தகவல் கிடைக்கிறதா பார்க்கலாம்.”

விக்கி: “நன்றி அக்கா. உண்மையிலேயே எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னு தெரியல. அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரியாம இருந்தா எனக்கு எதிலேயும் கவனம் போகாது. அதனால்தான் அண்ணாவைப் பார்த்துப் பேசலாம்னு வந்தேன்.”

நந்தினி அவன் பேசிய விதத்தைப் பார்த்து மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “கவலைப்படாதீங்க விக்கி. அப்பாவுக்கும் பையனுக்கும் இடையிலான பாசம் அப்படித்தான். ஒரு போன் கூட வரலன்னா மனசு பதறத்தான் செய்யும். ஆனா நிதானமா இருங்க. ஏதாவது தகவல் கிடைச்சா நிச்சயம் தெரிஞ்சுக்கலாம்.”

விக்கி: “நீங்க சொல்றது சரிதான் அக்கா. ஆனாலும் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பயம் இருக்கு. அவருக்கு உடம்பு சரியில்லையோன்னு கூடத் தோணுது.”

சந்தோஷ்: “விக்கி, நான் ராகுல் அங்கிளுக்கு இன்னொரு முறை போன் பண்ணிப் பார்க்கிறேன்.”

சந்தோஷ் தனது மொபைலை எடுத்தான். ராகுலின் எண்ணைத் தேர்வு செய்து அழைத்தான். சில நொடிகள் அழைப்பு சென்றது. பின்னர் அதே பதில்.

மொபைல் குரல்: “நீங்கள் தொடர்புகொள்ளும் நபரின் தொலைபேசி தற்போது சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.”

சந்தோஷ் அழைப்பைத் துண்டித்தான். அவன் முகத்திலும் கவலை படர்ந்தது.

சந்தோஷ்: “இப்பவும் சுவிட்ச் ஆஃப்தான். சரி, கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு முயற்சி பண்ணலாம்.”

அப்போது நந்தினி தனது மொபைலை எடுத்தாள்.

நந்தினி: “சுதா அத்தைக்கும் போன் பண்ணிப் பார்க்கிறேன். ஏதாவது தகவல் தெரிஞ்சிருக்குமோ?”

அவள் சுதாவுக்கு அழைத்தாள். ஆனால் அங்கிருந்தும் அதே பதில். சுதாவின் மொபைலும் அணைக்கப்பட்டிருந்தது.

நந்தினி: “அடடா! சுதா அத்தையோட போனும் சுவிட்ச் ஆஃப் வருது. இது என்ன புதுசா இருக்கு? காலையில்கூட பேசின மாதிரி ஞாபகம் இருக்கு.”

சந்தோஷ்: “இரண்டு பேரோட போனும் ஒரே நேரத்துல ஆஃப் ஆகிறதால நமக்குக் குழப்பம்தான். ஆனா இப்போ நம்ம கையில எந்தத் தகவலும் இல்லை. அதனால எதையும் ஊகிக்க வேண்டாம்.”

விக்கி: “அண்ணா, எனக்கு அப்பாவைப் பற்றித்தான் கவலையா இருக்கு. அவரைத் தொடர்புகொள்ள முடியாம போறது இதுதான் முதல் முறை. எதுவாக இருந்தாலும் எனக்குச் சொல்லுங்க.”

சந்தோஷ்: “நிச்சயமா சொல்றேன். நீயும் உன் நண்பர்கள் மூலமா விசாரிச்சுப் பாரு. ஏதாவது தகவல் கிடைச்சா எனக்குப் போன் பண்ணு.”

விக்கி தலையசைத்தான். நந்தினி அவனை ஆறுதல்படுத்தும் விதமாகப் புன்னகைத்தாள். ஆனால் அந்த அறைக்குள் ஒரு கேள்வி மட்டும் பதிலில்லாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.

ராகுலின் போன் ஏன் அணைக்கப்பட்டிருந்தது? சுதாவின் போனும் ஏன் தொடர்புகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்தது?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

அப்போது சந்தோஷின் மொபைல் ஒலித்தது. திரையில் வந்த எண்ணைப் பார்த்த அவன் முகம் மாறியது. அழைத்தது அவனுடைய அப்பா.

சந்தோஷ்: “ஒரு நிமிஷம். அப்பா போன் பண்றார். பேசிட்டு வர்றேன்.”

அவன் அறையின் ஓரமாகச் சென்று அழைப்பை ஏற்றான்.

சந்தோஷின் அப்பா: “சந்தோஷ், உன்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். நீ உடனே வெளிநாடு கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலை வந்திருக்கு. அங்கே நம்முடைய வேலை சம்பந்தமாகச் சில பிரச்சினைகள் இருக்கு. நீ நேரில் போய் கவனிச்சாதான் சரியாகும்.”

சந்தோஷ்: “என்னப்பா, இப்போவா? இங்கே நிறைய விஷயங்கள் நடக்குது. ரத்னம் இன்னும் முழுசா குணமாகல. நந்தினியும் தனியா எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கா. இந்த நேரத்துல நான் எப்படி கிளம்ப முடியும்?”

சந்தோஷின் அப்பா: “உன்னோட சூழ்நிலை எனக்குப் புரியுது. ஆனா அங்கேயும் நம்ம குடும்பத்தோட எதிர்காலம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் இருக்கு. நீ போகாம இருந்தா பிரச்சினை பெரிதாகிடும். எல்லாவற்றையும் விட்டுட்டு ஓடச் சொல்லல. தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்துட்டு கிளம்பு.”

சந்தோஷ்: “அப்பா, கொஞ்சம் நாள் கழிச்சுப் போக முடியாதா? இங்கே இன்னும் சில விஷயங்கள் சரியாகணும்.”

சந்தோஷின் அப்பா: “முடிந்தால் நானே உன்னைக் காத்திருக்கச் சொல்லியிருப்பேன். ஆனால் இந்த முறை தாமதிக்க முடியாது. நீ யோசிச்சு முடிவு எடு. உன் பொறுப்பை நீ புரிஞ்சுக்குவேன்னு நம்புறேன்.”

அழைப்பு முடிந்ததும் சந்தோஷ் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றான். ஒருபுறம் நந்தினி, ரத்னம் ஆகியோரின் நிலைமை; மறுபுறம் அப்பாவின் வற்புறுத்தல். எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.

அவன் மீண்டும் அறைக்குள் வந்தபோது நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “என்னடா சந்தோஷ்? அங்கிள் என்ன சொன்னார்? உன் முகமே மாறிப்போச்சே.”

சந்தோஷ்: “நந்தினி… நான் வெளிநாடு போக வேண்டிய சூழ்நிலை வந்திருக்கு. அப்பா உடனே கிளம்பச் சொல்றார். முதல்ல நான் வேண்டாம்னுதான் சொன்னேன். ஆனா வேலை சம்பந்தமாக அவசரம்னு சொல்றார். என்ன செய்யறதுன்னே தெரியல.”

நந்தினி: “அப்படியா? அது முக்கியமான விஷயம்னா நீ போய்த்தானே ஆகணும். இங்கே இருக்கிறதுக்காக உன்னோட பொறுப்பை விட்டுட முடியாது. ரத்னத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே. நாங்க பார்த்துக்கிறோம்.”

சந்தோஷ்: “ஆனா உன்னை இந்த நிலையில் விட்டுட்டுப் போக எனக்கு மனசே வரல. ஏற்கெனவே இவ்வளவு விஷயங்களை நீ தனியா சமாளிக்கிற. நான் இருந்தா உனக்குக் கொஞ்சம் உதவியா இருக்கும் என்று நினைச்சேன்.”

நந்தினி: “எனக்காக உன் வாழ்க்கையை நிறுத்திக்காதே டா. நீ போய் உன் வேலையைப் பார்த்துட்டு வா. இங்கே ஏதாவது அவசரம்னா உனக்குத் தகவல் சொல்றேன்.”

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான். அவளுடைய குரலில் இருந்த அக்கறை அவனைச் சிறிது நேரம் அமைதியாக்கியது.

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நான் கிளம்புறேன். ஆனா ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா உடனே எனக்குப் போன் பண்ணு. தயங்கவே கூடாது.”

நந்தினி: “சரி டா. நீ பத்திரமா போயிட்டு வா.”

சந்தோஷ் விக்கியிடம் விடைபெற்றான். ரத்னத்தின் அறையை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, நந்தினியிடம் இன்னொரு முறை பேசிவிட்டு மருத்துவமனையிலிருந்து கிளம்பினான்.

அவன் சென்றபோது நந்தினிக்கு ஒரு வெறுமை தோன்றியது. அந்த வெறுமை சந்தோஷ் இல்லாததால் மட்டுமா, அல்லது அவனுடன் பேசிப் பழகியதால் ஏற்பட்ட புதிய உணர்வுகளாலா என்பது அவளுக்கே புரியவில்லை.

அவள் ரத்னத்தின் படுக்கையை நோக்கித் திரும்பினாள்.

அவளுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதை அப்போது அவள் அறிந்திருக்கவில