Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

கார் நந்தினியின் வீட்டை அடைந்தது.

வீட்டில் நந்தினி

நந்தினி காரிலிருந்து இறங்கினாள்.

நந்தினி: “சரி டா, நான் உள்ளே போய் குளித்துவிட்டு உடை மாற்றிக்கொண்டு வருகிறேன். நீ காரிலேயே இரு. நான் உடனே வந்துவிடுகிறேன்.”

சந்தோஷ்: “சரி. நிதானமாகத் தயாராகிவிட்டு வா. அவசரப்பட வேண்டாம்.”

நந்தினி வீட்டுக்குள் சென்றாள். சந்தோஷ் காரில் காத்திருந்தான். அவளுடைய அழகைப் பற்றிய எண்ணங்கள் அவனுடைய மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவளிடம் நெருங்குவதற்கான வாய்ப்பைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நந்தினி வெளியே வந்தாள். குளித்துவிட்டு, சுத்தமான உடையை அணிந்து, தலைமுடியை ஒழுங்காகச் சீவியிருந்தாள். நெற்றியில் சிறிய பொட்டு வைத்திருந்தாள். முகத்தில் இருந்த சோர்வு கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்ததும் சில நொடிகள் பேசாமல் இருந்தான்.

நந்தினி: “என்னடா? ஏன் அப்படிப் பார்க்கிறாய்? என் முகத்தில் ஏதாவது இருக்கிறதா?”

சந்தோஷ்: “ஒன்றுமில்லை, நந்தினி. உன்னைப் பார்த்ததும் என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. மருத்துவமனையில் இருந்தபோது நீ மிகவும் சோர்வாக இருந்தாய். இப்போது குளித்துவிட்டு, தலைமுடியைச் சீவி, சுத்தமான உடையை அணிந்துகொண்டு வந்திருக்கிறாய். உன்னுடைய முகம் இப்போது இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. உனக்கு அதிகமான அலங்காரம் தேவையில்லை. எளிமையாக இருந்தாலே உன்னுடைய அழகு வெளிப்படுகிறது. உன்னுடைய கண்கள், உன் முகத்தில் இருக்கும் அமைதி, நீ பேசும்போது தோன்றும் புன்னகை—இவை எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை மிகவும் அழகாகக் காட்டுகின்றன.”

நந்தினி: “ஐயோ, மறுபடியும் ஆரம்பித்துவிட்டாயா? நான் குளித்துவிட்டு டிரஸ் மாற்றிக்கொண்டு வந்தேன். அதற்குள் என்னை இன்னொரு முறை வர்ணிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாய்!”

சந்தோஷ்: “என்ன செய்வது? எனக்குத் தோன்றுவதைச் சொல்கிறேன். உன்னைப் பார்த்தால் உன்னுடைய இயல்பான அழகை நீயே உணர வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. நீ எப்போதும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய். உனக்காகச் சிறிது நேரம் ஒதுக்கிக்கொள். உனக்குப் பிடித்த உடையை அணிந்துகொள். உனக்குப் பிடித்ததைச் செய். உன்னுடைய முகத்தில் இந்தப் புன்னகை எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா, உள்ளே வா. ஒரு கப் காபி குடித்துவிட்டுப் போ. நீ என்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு உடனே திரும்பிப் போய்விடுவாய் என்று நினைத்தேன். ஆனால் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்டால் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கப் போகிறாய் போலிருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “நீயே காபி குடித்துவிட்டுப் போகச் சொல்கிறாய். அப்படியிருக்க நான் எப்படி மறுப்பது?”

இருவரும் வீட்டுக்குள் சென்றார்கள்.

ஒரு கப் காபி… மாறும் மனநிலை…

நந்தினி சமையலறைக்குச் சென்று காபி தயாரித்தாள். சந்தோஷ் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். சிறிது நேரத்தில் இரண்டு கப் காபியுடன் நந்தினி வந்தாள்.

ஒரு கப்பை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு, எதிரில் அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “இந்தா, காபி. சூடாக இருக்கிறது. மெதுவாகக் குடி.”

சந்தோஷ்: “நன்றி, நந்தினி. உன் கையால் கொடுக்கிற காபிக்கே ஒரு தனி சுவை இருக்கிறது.”

நந்தினி: “காபி போட்டது நான்தான். அதில் என்ன பெரிய விஷயம் இருக்கிறது? நீ பேசுவதைக் கேட்டால் நான் ஏதோ பெரிய சமையல்காரி மாதிரி இருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “காபியின் சுவையை மட்டும் நான் சொல்லவில்லை. அதை நீ கொடுக்கும் விதத்தையும் சொல்கிறேன். நீ ஒருவரிடம் அக்கறையாகப் பேசும்போது, அவர்களுடைய மனதில் ஒரு நிம்மதி ஏற்படுகிறது. உன்னுடைய குரலில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ பேசும்போது எதிரில் இருப்பவர்களைக் கவனமாகப் பார்க்கிறாய். அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கிறாய். இப்படி மற்றவர்களை மதிக்கும் குணம் உன்னிடம் இருப்பதால்தான் உன்னைப் பற்றிப் பேசும்போது எனக்கு இவ்வளவு விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.”

நந்தினி காபியைப் பருகினாள். அவளுடைய முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை தோன்றியது.

நந்தினி: “சந்தோஷ்  உண்மையைச் சொல்லு. நீ எல்லோரிடமும் இப்படித்தான் பேசுவாயா? இல்லையென்றால் என்னிடம் மட்டும் இவ்வளவு புகழ்ச்சி வருகிறதா?”

சந்தோஷ்: “எல்லோரிடமும் இப்படிப் பேச முடியாது, நந்தினி. சிலரைப் பார்க்கும்போது சாதாரணமாகப் பேசிவிட்டுப் போய்விடுவோம். ஆனால் சிலரைப் பார்க்கும்போது அவர்களுடைய குணத்தையும், முகத்தில் தெரியும் உணர்ச்சிகளையும் கவனிக்கத் தோன்றும். உன்னைப் பார்த்தால் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. நீ சிரிக்கும்போது உன்னுடைய கண்களிலும் அந்தச் சிரிப்பு தெரிகிறது. நீ கவலையாக இருக்கும்போது உன்னுடைய முகமே மாறிவிடுகிறது. நீ உன்னுடைய உணர்ச்சிகளை மறைக்க முயற்சி செய்தாலும், உன் கண்கள் உன்னைப் பற்றிய பல விஷயங்களைச் சொல்லிவிடுகின்றன.”

நந்தினி: “என்னடா, என் கண்களை வைத்தே இவ்வளவு கதைகள் சொல்கிறாய்! என்னுடைய கண்களில் என்ன இருக்கிறது என்று எனக்கே தெரியாது.”

சந்தோஷ்: “உனக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் மற்றவர்கள் கவனிக்கலாம் அல்லவா? உன்னுடைய கண்களில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ யாரையாவது நம்பினால் முழுமையாக நம்புவாய் போலத் தோன்றுகிறது. யாரையாவது நேசித்தால் மனதார நேசிப்பாய். அதனால்தான் உன்னுடைய அன்பைப் பெறுகிறவர்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டு மதிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். உன்னுடைய மனதை யாரும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.”

அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அவள் காபிக் கோப்பையை மேசையில் வைத்தாள்.

நந்தினி: “நீ சொல்வதைக் கேட்டால் எனக்கே என்னைப் பற்றி புதிதாகத் தெரிந்துகொள்வது போல இருக்கிறது. வீட்டிலும் மருத்துவமனையிலும் எல்லோரும் என்னை ஒரு பொறுப்பானவளாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். ரத்னத்தைக் கவனிக்க வேண்டும், வீட்டைக் கவனிக்க வேண்டும், மற்றவர்களுக்காக ஓட வேண்டும். என்னுடைய மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று யாரும் இப்படிக் கேட்டதில்லை. நீ பேசுவது கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “அதுதான், நந்தினி. உன்னுடைய பொறுப்புகள் முக்கியம். ஆனால் உன்னுடைய மனமும் முக்கியம். நீ சோர்வாக இருக்கும்போது அதைச் சொல்லலாம். உனக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் கேட்கலாம். நீ அழகாக இருக்கிறாய் என்று யாராவது சொன்னால் அதைக் கேட்டு மகிழலாம். அதற்காக உன்னுடைய பொறுப்புகளை மறக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. இரண்டுக்கும் இடையில் சமநிலை வைத்துக்கொள்ளலாம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இப்போது முன்பிருந்த தயக்கம் குறைந்திருந்தது.

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசுவது எனக்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நீ என்னைப் புகழும்போதெல்லாம் எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.”

சந்தோஷ்: “நீ பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் சொல்வதைக் கேட்டு சிரித்தால் போதும். உன்னுடைய அந்தப் புன்னகைதான் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. உன்னைப் பார்த்தால் உன்னுடைய முகத்தில் இன்னும் அதிகமாகச் சிரிப்பு இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. நீ கவலையில்லாமல் இருக்க வேண்டும். உனக்குப் பிடித்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். வாழ்க்கையில் நல்ல தருணங்களையும் அனுபவிக்க வேண்டும். எப்போதும் கவலையோடு வாழ வேண்டியதில்லை.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது உண்மைதான். சில நேரங்களில் நான் என்னையே மறந்துவிடுகிறேன். ரத்னத்துக்கு ஏதாவது நடந்துவிடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது. அவன் உடல்நிலை சரியாக வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை. அதுவரை என் மனசு நிம்மதியாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.”

சந்தோஷ்: “அவன் குணமடைய வேண்டும் என்பதற்காக நாமெல்லோரும் முயற்சி செய்கிறோம். மருத்துவர்கள் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். நீயும் அவனுக்காக இருக்கிறாய். ஆனால் அந்தக் கவலையைத் தனியாகச் சுமக்காதே. உனக்குப் பேச வேண்டும் என்றால் பேசு. மனம் திறக்க வேண்டும் என்றால் திற. நான் உன்னைக் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசினால் கொஞ்சம் மனசு லேசாகிறது. நீ இப்படி எல்லாம் பேசுவாய் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.”

சந்தோஷ் அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தான். அவள் தன்னிடம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனம் திறக்கத் தொடங்கியிருப்பதை உணர்ந்தான். அவளுடைய நம்பிக்கையை மேலும் பெற வேண்டும் என்று நினைத்தான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் சொல்லலாமா? நீ இப்போது சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாய் அல்லவா, அந்த முகத்தைப் பார்த்தால் நீ எப்போதும் இப்படியே இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. உன்னுடைய முகத்தில் இருக்கும் இயல்பான அழகு, உன்னுடைய புன்னகை, நீ பேசும்போது தோன்றும் வெட்கம்—இவை எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை இன்னும் அழகாகக் காட்டுகின்றன. நீ உன்னைச் சாதாரணமாக நினைக்கலாம். ஆனால் உன்னிடம் பேசும்போது உனக்கென்று ஒரு தனியான ஈர்ப்பு இருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

நந்தினி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு சிரித்தாள்.

நந்தினி: “போதும் டா! நீ என்னைப் புகழ்வதை நிறுத்தவே மாட்டாயா? சரி, காபி குடித்துவிட்டாயா? இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டுமா?”

சந்தோஷ்: “வேண்டாம். இந்தக் காபி போதும். ஆனால் உன்னுடன் இப்படி அமைதியாக உட்கார்ந்து பேசுவது நன்றாக இருக்கிறது.”

அவன் மெதுவாக எழுந்து, நந்தினி அமர்ந்திருந்த சோபாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “டேய், அங்கே இடம் இருக்கிறதே. இங்கே வந்து ஏன் உட்காருகிறாய்?”

சந்தோஷ்: “அங்கே உட்கார்ந்திருந்தால் உன்னிடம் பேசுவதற்காகச் சத்தமாகப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. இங்கே அமர்ந்தால் சாதாரணமாகப் பேசலாம். உனக்கு அசௌகரியமாக இருந்தால் நான் அங்கே போய் அமர்ந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. உட்கார்ந்துகொள். ஆனால் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் நாம் மருத்துவமனைக்குத் திரும்ப வேண்டும். அத்தை ரத்னத்தைத் தனியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்.”

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நாம் விரைவில் கிளம்பிவிடலாம்.”

இருவரும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

சந்தோஷ் அவளுடைய கையைப் பார்த்தான். பின்னர் அவளை நோக்கி மெதுவாகக் கையை நீட்டினான். அவள் விலகுவதற்குள், அவளுடைய கையில் மென்மையாக ஒரு முத்தமிட்டான்.

நந்தினி திடுக்கிட்டாள்.

நந்தினி: “சந்தோஷ் 

…”

அவளுடைய குரலில் அதிர்ச்சியும் குழப்பமும் கலந்திருந்தன. அவள் தன் கையை உடனே இழுத்துக்கொள்ளவில்லை. அதே நேரத்தில் அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்பதும் அவளுக்கே தெளிவாக இல்லை.

சந்தோஷ் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான்.

நந்தினியும் அவனைப் பார்த்தாள்.

இருவருடைய கண்களும் சந்தித்துக்கொண்டன.

அந்தச் சில நொடிகளில், நந்தினியின் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஒன்றாக ஓடின. அவன் தன்னைப் புகழ்ந்து பேசிய விதம், தன் மனதைப் புரிந்துகொள்கிறான் என்ற உணர்வு, இப்போது நடந்த இந்த எதிர்பாராத செயல்—எல்லாமே அவளைத் தடுமாறச் செய்தன.

சந்தோஷின் பார்வையில் அவளிடம் நெருங்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. ஆனால் நந்தினியின் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை அவனால் உறுதியாக அறிய முடியவில்லை.

அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

அவன் அவளுடைய கையை மெதுவாக விடுவித்தான்.

அறையில் அமைதி நிலவியது.

அந்தப் பார்வையின் அர்த்தம் என்ன? நந்தினி சந்தோஷை நம்பத் தொடங்கிவிட்டாளா, அல்லது அவனுடைய வார்த்தைகளால் குழப்பமடைந்திருக்கிறாளா?

அதற்கான பதில் இன்னும் தெரியவில்லை…

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"