Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 3 — அழகைப் புகழ்ந்தவன்!

முதல் பகுதி

மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மருந்துகளின் தாக்கத்தால் உடல் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவனுடைய படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த சுதா, மகனின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது நந்தினி எழுந்து நின்றாள்.

சுதா: “நந்தினி, இங்கே வா. உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ நேற்றிலிருந்து சரியாகத் தூங்கவில்லை. முகத்தையே பார்த்தால் தெரிகிறது, எவ்வளவு சோர்வாக இருக்கிறாய் என்று. வீட்டுக்குப் போய் குளித்துவிட்டு, வேறு உடை அணிந்துகொண்டு வா. அதற்குள் நான் என் மகனைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

நந்தினி: “அத்தை, நான் வீட்டுக்குப் போனால் ரத்னம் விழித்ததும் என்னைத் தேடுவான். இப்போது அவனைத் தனியாக விட்டுவிட்டுச் செல்ல எனக்கு மனசே வரவில்லை.”

சுதா: “ஏன் தனியாக இருக்கிறான்? அவன் அம்மா நான் இங்கே இருக்கிறேன். அவன் விழித்தால் நான் பார்த்துக்கொள்ள மாட்டேனா? நீயும் எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படி உட்கார்ந்துகொண்டே இருப்பாய்? உனக்கும் உடம்பு இருக்கிறது, மனசு இருக்கிறது. வீட்டுக்குப் போய் நிம்மதியாகக் குளித்துவிட்டு வா. கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு வா. நீ உடம்பை வருத்திக்கொண்டால் ரத்னத்தை யார் கவனித்துக்கொள்வார்கள்?”

நந்தினி: “அத்தை, நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் என்னவோ மனசு கேட்கவில்லை. அவன் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பார்க்கும்போது நான் அவன் அருகில் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”

சுதா: “அதற்காக நீ உன்னையே வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது, நந்தினி. அவன் உன்னை நம்புகிறான். உன் அன்பு அவனுக்குத் தெரியும். நீ இரண்டு மணி நேரம் வீட்டுக்குப் போய்விட்டு வந்தால் உன் அன்பு குறைந்துவிடாது. நான் அவனுடைய அம்மா. அவனைக் கவனித்துக்கொள்வது என் பொறுப்பு. நீ கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு வா.”

நந்தினி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள். அவன் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி: “சரி அத்தை. நான் போய்விட்டு வருகிறேன். ஆனால் ரத்னம் விழித்தால் உடனே எனக்குத் தகவல் சொல்லுங்கள்.”

சுதா: “கண்டிப்பாகச் சொல்கிறேன். நீ கவலைப்படாமல் போய்விட்டு வா.”

அந்த நேரத்தில் அறைக்குள் சந்தோஷ் வந்தான்.

சந்தோஷ்: “என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?”

சுதா: “நந்தினியை வீட்டுக்குப் போய் குளித்துவிட்டு, உடை மாற்றிக்கொண்டு வரச் சொல்கிறேன். ஆனால் ரத்னத்தை விட்டுவிட்டுப் போக அவளுக்கு மனசில்லை.”

சந்தோஷ்: “அப்படியா? நந்தினி, நீ விரும்பினால் நான் காரில் உன்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருகிறேன். போகும் வழியிலேயே இறக்கிவிட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய முகத்தில் உடனே தயக்கம் தெரிந்தது.

நந்தினி: “வேண்டாம் டா சந்தோஷ். நான் ஆட்டோவில் போய்விடுகிறேன். நீ எதற்காகச் சிரமப்பட வேண்டும்?”

சந்தோஷ்: “என்ன நந்தினி, இதற்குப் போய் ஏன் இவ்வளவு யோசிக்கிறாய்? உன்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருவதில் என்ன சிரமம் இருக்கிறது? காரில் போனால் கொஞ்ச நேரத்தில் வீட்டை அடைந்துவிடலாம். நீ ஏற்கெனவே சோர்வாக இருக்கிறாய். இந்த நேரத்தில் ஆட்டோவுக்காகக் காத்திருந்து அலைய வேண்டாம். நான் உன்னைப் பாதுகாப்பாக வீட்டில் விட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி: “அது சரிதான். ஆனாலும் நீ என்னைப் பற்றி இவ்வளவு கவலைப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் போய்விட்டு வந்துவிடுவேன்.”

சந்தோஷ்: “நீ என்னை அந்நியனாக நினைக்கிறாயா? ரத்னம் எனக்கும் நண்பன்தானே! அவனுடைய மனைவியை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருவது எனக்குச் சிரமமா? நீ எதற்காக எல்லாவற்றையும் உன் தலையில் போட்டுக்கொண்டு யோசிக்கிறாய்? சில நேரங்களில் மற்றவர்களுடைய உதவியையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உனக்கு வசதியாக இருந்தால் வா. இல்லையென்றால் நான் வற்புறுத்த மாட்டேன்.”

நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. நீ இவ்வளவு சொல்கிறாய் என்றால் காரில் வந்துவிடுகிறேன். ஆனால் என்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு நீ மருத்துவமனைக்குத் திரும்பிவிட வேண்டும். நான் குளித்துவிட்டு உடை மாற்றிக்கொண்டு வந்துவிடுகிறேன்.”

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நீ சொல்வதுபோலவே செய்கிறேன்.”

நந்தினி சுதாவிடம் திரும்பினாள்.

நந்தினி: “அத்தை, நான் கொஞ்ச நேரத்தில் வந்துவிடுகிறேன். ரத்னம் விழித்தால் என்னிடம் பேச வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.”

சுதா: “சரி மா. நீ நிம்மதியாகப் போய்விட்டு வா. உன் முகத்தில் கொஞ்சமாவது தெளிவு வரட்டும்.”

நந்தினி ரத்னத்தின் நெற்றியை மெதுவாகத் தொட்டுவிட்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

காருக்குள் ஒரு புதிய உரையாடல்

சந்தோஷ் காரின் கதவைத் திறந்தான். நந்தினி முன் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டாள். அவன் காரை இயக்கினான்.

மருத்துவமனையைத் தாண்டியதும் இருவருக்கும் இடையில் அமைதி நிலவியது. நந்தினி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மனம் இன்னும் ரத்னத்தைச் சுற்றியே இருந்தது.

சந்தோஷ் அவளை அவ்வப்போது பார்த்தான். அவள் அணிந்திருந்த எளிய உடை, காற்றில் சற்றே அசைந்த தலைமுடி, கவலையால் சோர்ந்திருந்த முகம்—இவை அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து அவன் பேசத் தொடங்கினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ கோபப்படாமல் கேட்பாயா?”

நந்தினி: “என்னடா? காலையிலிருந்து இப்படித்தான் கேட்கிறாய். சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிடு.”

சந்தோஷ்: “உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கு ஒரு விஷயம் தோன்றும். நீ உன்னுடைய அழகைப் பற்றிக் கொஞ்சம்கூட நினைப்பதில்லை. எப்போதும் ரத்னம், வீடு, குடும்பம் என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய். உன்னை நீயே கவனித்துக்கொள்ள மறந்துவிட்டாய். ஆனால் உன்னைப் பார்க்கும் மற்றவர்களுக்கு நீ எவ்வளவு அழகாகத் தெரிகிறாய் என்பது உனக்குத் தெரியுமா?”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். பிறகு சிரித்தாள்.

நந்தினி: “டேய், என்னை என்ன அழகிப் போட்டிக்கு அனுப்பப் போகிறாயா? காலையிலிருந்து என் அழகைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்!”

சந்தோஷ்: “நீ கிண்டல் செய்கிறாய். ஆனால் நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன். உன்னுடைய முகத்தில் ஒரு தனியான அழகு இருக்கிறது. சிலருடைய அழகு அவர்கள் அணியும் உடையிலும், போட்டுக்கொள்ளும் அலங்காரத்திலும் இருக்கும். ஆனால் சிலருடைய முகத்தில் இயல்பாகவே ஒரு ஈர்ப்பு இருக்கும். அவர்கள் எளிமையாக இருந்தாலும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும். நீ அந்த மாதிரியானவள். உன் கண்களில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ சிரிக்கும்போது உன் முகமே மலர்ந்துவிடுகிறது. உன் பேச்சில் இருக்கும் இயல்பும், கோபப்படும்போதுகூட முகத்தில் தெரியும் அந்தச் சின்ன மாற்றமும் உன்னை இன்னும் அழகாகக் காட்டுகின்றன.”

நந்தினி: “அடடா! என்னைப் பற்றி இவ்வளவு கவனித்திருக்கிறாயா? எனக்கே என்னைப் பற்றி இவ்வளவு தெரியாது. நீ என்னை எப்போதும் இப்படித்தான் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாயா?”

சந்தோஷ்: “உன்னைப் பார்த்தால் கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது, நந்தினி. நீ அழகாக இருக்கிறாய் என்று சொன்னால் அது வெறும் முகத்திற்கான பாராட்டு என்று நினைத்துக்கொள்ளாதே. உன்னுடைய தோற்றத்தில் ஒரு கம்பீரம் இருக்கிறது. நீ எளிமையாக உடை அணிந்தாலும் உனக்கென்று ஒரு தனித்தன்மை தெரிகிறது. உன்னுடைய நடை, நீ பேசும் விதம், மற்றவர்களை மதிக்கும் குணம்—இவை எல்லாம் சேரும்போதுதான் அந்த அழகு முழுமையாகத் தெரிகிறது. ஒருவருடைய முகம் மட்டும் அழகாக இருந்தால் அது சில நொடிகள்தான் கவனத்தை ஈர்க்கும். ஆனால் அவருடைய குணமும் அழகாக இருந்தால் அவரைப் பற்றி நீண்ட நேரம் நினைக்கத் தோன்றும். உன்னைப் பார்த்தால் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.”

நந்தினி சிரித்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது.

நந்தினி: “சரி டா, உன்னுடைய பேச்சை நிறுத்தவே முடியாது போலிருக்கிறது. ஆனாலும் நீ சொல்வதைக் கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. வீட்டில் எல்லோரும் என்னைப் பார்த்து வேலை செய், இதைச் செய், அதைச் செய் என்றுதான் சொல்வார்கள். என்னுடைய அழகைப் பற்றி யாராவது இப்படி உட்கார்ந்து பேசுவார்கள் என்று நினைத்ததே இல்லை.”

சந்தோஷ்: “அதைத்தான் சொல்கிறேன். எப்போதும் மற்றவர்களுக்காக வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதால் உன்னுடைய மகிழ்ச்சியை மறந்துவிடாதே. நீயும் உன்னை ரசிக்க வேண்டும். கண்ணாடியில் உன்னைப் பார்க்கும்போது உன்னுடைய குறைகளை மட்டும் தேடாமல், உன்னிடம் இருக்கும் அழகையும் பார்க்க வேண்டும். நீ நல்ல உடை அணிந்தால் அழகாகத் தெரிவாய். உனக்குப் பிடித்த மாதிரி தலைமுடியைச் சீவிக்கொண்டால் இன்னும் அழகாகத் தெரிவாய். சிரித்தால் உன் முகம் இன்னும் பிரகாசமாக இருக்கும். இதெல்லாம் யாருக்காகவும் செய்ய வேண்டியதில்லை. உனக்காகவே செய்துகொள்ளலாம்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இப்போது அப்படியெல்லாம் யோசிக்க நேரம் இருக்கிறதா? ரத்னம் மருத்துவமனையில் இருக்கிறான். அவன் எப்போது முழுமையாகக் குணமடைவான் என்று தெரியவில்லை. அவனை நினைத்தாலே மனசு கவலையாக இருக்கிறது.”

சந்தோஷ் உடனே அந்தப் பேச்சைப் பயன்படுத்திக்கொண்டான்.

சந்தோஷ்: “ரத்னத்தைப் பற்றிய உன்னுடைய கவலை எனக்குப் புரிகிறது. அவன் விரைவில் குணமடைய வேண்டும் என்பதுதான் நம் எல்லோருடைய விருப்பமும். ஆனால் மருத்துவர்கள் அவனுக்கு இன்னும் ஓய்வு தேவைப்படும் என்று சொல்கிறார்கள். அவன் உடல்நிலை முழுமையாகச் சீராகும் வரை நீ அவனைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அந்த இரண்டு மாதங்களும் உனக்கு எளிதாக இருக்காது. நீ அவனுக்காக இருக்க வேண்டும்; அதே நேரத்தில் உன்னுடைய மனநிலையையும் கவனிக்க வேண்டும். உனக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டால் ஓய்வெடு. பேச வேண்டும் என்றால் பேசு. உன்னுடைய உணர்ச்சிகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். ஆனால் நான் ரத்னத்தின் மனைவி. அவன் உடல்நிலை சரியில்லாதபோது அவனைப் பற்றித்தான் முதலில் யோசிக்க வேண்டும்.”

சந்தோஷ்: “அதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. அவனைக் கவனித்துக்கொள். அவனுக்கு ஆதரவாக இரு. ஆனால் உன்னுடைய உணர்ச்சிகளுக்கு மதிப்பே இல்லாதது போல நினைத்துக்கொள்ளாதே. உனக்கும் அன்பு தேவைப்படலாம். உனக்கும் யாராவது உன்னைப் பாராட்ட வேண்டும், உன்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றலாம். அப்படித் தோன்றுவதால் நீ தவறானவளாகிவிட மாட்டாய். ஆனால் எந்த முடிவாக இருந்தாலும் அதை உன்னுடைய விருப்பத்தோடு, தெளிவான மனதோடு எடுக்க வேண்டும். மற்றவர்களுடைய வார்த்தைகளுக்காகவோ, அவர்களை மகிழ்விப்பதற்காகவோ உன்னுடைய மனதுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை.”

நந்தினி அவனை உற்றுப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “டேய் சந்தோஷ், நீ ஏதோ ஒரு விஷயத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு பேசுவது போல இருக்கிறது. இரண்டு மாதம், அன்பு, உணர்ச்சி என்று ஏதேதோ சொல்கிறாய். உண்மையாகவே என்ன சொல்ல வருகிறாய்?”

சந்தோஷ் சிரித்துக்கொண்டே காரை ஓட்டினான்.

சந்தோஷ்: “நான் சொல்ல வருவது ஒன்றுதான். நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டும். உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று நீயே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நான் உன்னிடம் அன்பாகப் பேசுகிறேன் என்பதற்காக நீ எனக்கு எந்தப் பதிலும் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. உனக்குப் பிடிக்காததை நான் சொன்னால் உடனே சொல்லிவிடு. உன்னுடைய மனதுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் நந்தினிக்கு நம்பிக்கையளிப்பது போல இருந்தன. ஆனால் அவனுடைய உள்ளத்தில் வேறு எண்ணங்கள் இருந்தன. அவளுடைய தனிமையையும் மனக்குழப்பத்தையும் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெற வேண்டும் என்பதே அவனுடைய நோக்கம்.

அவன் மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, இன்னொரு விஷயம். நீ சிரிக்கும்போது உன்னுடைய முகத்தில் ஒரு தனியான ஒளி தெரிகிறது. இப்போது கொஞ்ச நேரமாக உன்னுடைய முகத்தில் அந்தப் புன்னகையைப் பார்க்கிறேன். நீ கவலையில்லாமல் சிரிப்பதைப் பார்க்கவே நன்றாக இருக்கிறது. உன்னுடைய அழகை நான் வர்ணிக்கிறேன் என்று நீ நினைக்கலாம். ஆனால் உன்னுடைய முகத்தில் இருக்கும் சோர்வு குறைந்து, நீ கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.”

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசும்போது கொஞ்சம் மனசு லேசாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் என்னைப் பற்றிப் பேசும்போது நீ கொஞ்சம் எல்லை மீறிப் புகழ்கிறாயோ என்று தோன்றுகிறது.”

சந்தோஷ்: “நீ அப்படிச் சொன்னால் நான் கவனமாக இருக்கிறேன். உனக்குப் பிடிக்காத விதத்தில் நான் பேச விரும்பவில்லை. உன்னுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசுவது உனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லிவிடு.”

நந்தினி சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.

நந்தினி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை டா. நீ சொல்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் எனக்குப் பழக்கமில்லாத விஷயம் என்பதால் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. சரி, வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோமா என்று பார்.”

சந்தோஷ் சிரித்தான். கார் நந்தினியின் வீட்டை அடைந்தத