Adultery తడిసిన నైటీ

[Thimmappa]

మరుసటి రోజు ఉదయం.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. మేఘన హాలులో కూర్చొని ఫోన్ చూస్తోంది. వదిన వంటగదిలో ఉంది. నేను టీ తీసుకోవడానికి బయటకు వచ్చాను.
మేఘన నన్ను చూసి నవ్వింది.
“గుడ్ మార్నింగ్ బావ…”
“గుడ్ మార్నింగ్” అన్నాను.
ఆమె ఫోన్ పక్కన పెట్టి నా వైపు తిరిగింది.
“బావ… నేను ఒకటి అడగవచ్చా?”
నేను కూర్చున్నాను.
“అడుగు.”
“మీరు అక్కని చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్నారు. ఎప్పుడూ సహాయం చేస్తున్నారు. అక్క కూడా మీతో ఎక్కువగా మాట్లాడుతుంది… నాకు అనిపిస్తోంది మీరిద్దరూ చాలా దగ్గరగా ఉన్నారని.”
నా ముఖం కాస్త మారింది.
“అందరం కలిసి ఉంటున్నాం కాబట్టి…” అని తప్పించుకున్నాను.
మేఘన నవ్వి తల ఊపింది.
“సరే… నేను అనుకున్నాను.”
ఆమె లేచి వెళ్తూ ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
ఆ చూపులో మళ్లీ అదే విషయం ఉంది – అనుమానం + ఏదో ఆసక్తి.
మధ్యాహ్నం.
వదిన నన్ను వంటగదిలోకి పిలిచింది.
“రాహుల్… మేఘన నిన్ను ఏమైనా అడిగిందా?”
నేను జరిగింది చెప్పాను.
వదిన ముఖం చిరుచిరుమనిపించింది.
“ఆమె కేవలం అనుమానంతో ఆపుకోదు. ఇంకా గమనిస్తుంది. ఇవాళ రాత్రి నుంచి నువ్వు నా దగ్గరకు రాకు. ఏమీ ప్రయత్నం చేయకు.”
నేను నిరాశగా తల ఊపాను.
“ఎన్ని రోజులు ఇలా?”
“తెలియదు… ఆమె ఎప్పుడు వెళ్లిపోతుందో.”
ఆమె నా చేయి పట్టుకొని మెల్లగా నొక్కింది.
“జాగ్రత్తగా ఉండు. దయచేసి.”
అప్పుడు మేఘన వంటగది దగ్గర నిలబడి ఉంది.
మళ్లీ.
ఈసారి ఆమె నవ్వలేదు.
కేవలం చూసింది.
వదిన త్వరగా చేయి తీసేసుకుంది.
మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“నేను ఏమీ వినలేదు… మీరు మాట్లాడుకోండి.”
ఆమె తిరిగి వెళ్లిపోయింది.
వదిన నా వైపు చూసింది.
కళ్లలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది.
“రాహుల్… ఇప్పుడు ప్రమాదం దగ్గరలో ఉంది.”మరుసటి రోజు ఉదయం.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. మేఘన హాలులో కూర్చొని ఫోన్ చూస్తోంది. వదిన వంటగదిలో ఉంది. నేను టీ తీసుకోవడానికి బయటకు వచ్చాను.
మేఘన నన్ను చూసి నవ్వింది.
“గుడ్ మార్నింగ్ బావ…”
“గుడ్ మార్నింగ్” అన్నాను.
ఆమె ఫోన్ పక్కన పెట్టి నా వైపు తిరిగింది.
“బావ… నేను ఒకటి అడగవచ్చా?”
నేను కూర్చున్నాను.
“అడుగు.”
“మీరు అక్కని చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్నారు. ఎప్పుడూ సహాయం చేస్తున్నారు. అక్క కూడా మీతో ఎక్కువగా మాట్లాడుతుంది… నాకు అనిపిస్తోంది మీరిద్దరూ చాలా దగ్గరగా ఉన్నారని.”
నా ముఖం కాస్త మారింది.
“అందరం కలిసి ఉంటున్నాం కాబట్టి…” అని తప్పించుకున్నాను.
మేఘన నవ్వి తల ఊపింది.
“సరే… నేను అనుకున్నాను.”
ఆమె లేచి వెళ్తూ ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
ఆ చూపులో మళ్లీ అదే విషయం ఉంది – అనుమానం + ఏదో ఆసక్తి.
మధ్యాహ్నం.
వదిన నన్ను వంటగదిలోకి పిలిచింది.
“రాహుల్… మేఘన నిన్ను ఏమైనా అడిగిందా?”
నేను జరిగింది చెప్పాను.
వదిన ముఖం చిరుచిరుమనిపించింది.
“ఆమె కేవలం అనుమానంతో ఆపుకోదు. ఇంకా గమనిస్తుంది. ఇవాళ రాత్రి నుంచి నువ్వు నా దగ్గరకు రాకు. ఏమీ ప్రయత్నం చేయకు.”
నేను నిరాశగా తల ఊపాను.
“ఎన్ని రోజులు ఇలా?”
“తెలియదు… ఆమె ఎప్పుడు వెళ్లిపోతుందో.”
ఆమె నా చేయి పట్టుకొని మెల్లగా నొక్కింది.
“జాగ్రత్తగా ఉండు. దయచేసి.”
అప్పుడు మేఘన వంటగది దగ్గర నిలబడి ఉంది.
మళ్లీ.
ఈసారి ఆమె నవ్వలేదు.
కేవలం చూసింది.
వదిన త్వరగా చేయి తీసేసుకుంది.
మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“నేను ఏమీ వినలేదు… మీరు మాట్లాడుకోండి.”
ఆమె తిరిగి వెళ్లిపోయింది.
వదిన నా వైపు చూసింది.
కళ్లలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది.
“రాహుల్… ఇప్పుడు ప్రమాదం దగ్గరలో ఉంది.”