Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 1 — குற்ற உணர்ச்சியின் கண்ணீர்

இரவு நேரம்…

மருத்துவமனை அறையில் மெல்லிய வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது. ரத்னம் தூக்க மாத்திரையின் உதவியால் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். அவனுடைய படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த நந்தினியின் மனதில் மட்டும் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அவள் ரத்னத்தின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“ரத்னம்… உனக்கு என்னை எவ்வளவு நம்பிக்கை! உன் வாழ்க்கையில் உனக்கு நெருக்கமானவளாக என்னை நினைக்கிறாய். ஆனால் அந்த நம்பிக்கைக்கு நான் தகுதியானவளா?”

அவளுடைய கண்கள் கலங்கின.

“நான் ஏன் இப்படி நடந்துகொண்டேன்? என்ன நடந்தது என்று எனக்கே சரியாகப் புரியவில்லை. அந்தப் பாலை குடித்த பிறகு என் நினைவுகள் ஏன் குழப்பமாக இருக்கின்றன? நான் செய்தது என் விருப்பத்தாலா? இல்லை… என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஏதாவது நடந்துவிட்டதா?”

அவள் தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டாள்.

“ரத்னம்… நீ விழித்ததும் என்னைப் பார்த்து வழக்கம்போலச் சிரிப்பாய். என்னிடம் அன்பாகப் பேசுவாய். ஆனால் உன் கண்களைப் பார்த்து என்னால் எப்படி நிற்க முடியும்? என் மனசாட்சியே என்னைக் கேள்வி கேட்கிறது.”

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் தலையை நிமிர்த்தினாள்.

அப்போது ரத்னத்தின் கன்னத்தில் ஒரு கண்ணீர்த் துளி வழிந்ததைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“ரத்னம்… நீ தூங்கிக்கொண்டுதானே இருக்கிறாய்? அப்படியிருக்க உன் கண்ணில் ஏன் கண்ணீர்?”

அவள் மெதுவாக அவனுடைய கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

“உனக்கு ஏதாவது வலி இருக்கிறதா? அல்லது… உன் மனதில் ஏதாவது கவலை இருக்கிறதா? என்னிடம் சொல்ல முடியாத ஏதாவது உனக்குள் இருக்கிறதா?”

அவனுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நீண்ட நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

அந்த இரவு அவளுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை.

மறுநாள் காலை…

மருத்துவமனை அறைக்குள் சுதாவும் ராகுலும் சிரித்துக்கொண்டே வந்தார்கள். இருவருக்கும் இடையில் ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருப்பதைப் போல அவர்களின் பார்வையும் சிரிப்பும் இருந்தன.

சுதாவின் முகத்தில் வெட்கம் தெரிந்தது. ராகுலைப் பார்த்ததும் அவள் உடனே பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

நந்தினி அதைக் கவனித்தாள். ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

“நந்தினி, இந்தா… உனக்குச் சாப்பாடு கொண்டு வந்திருக்கேன்,” என்று ஒரு பையை அவளிடம் கொடுத்தாள் சுதா.

“நீ சாப்பிட்டியா, சுதா?”

“நான் ஏற்கெனவே சாப்பிட்டுட்டேன். நீ முதலில் சாப்பிடு. நான் கேன்டீனுக்குப் போய் ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு வரேன்.”

“சரி.”

சுதா வெளியேறிய சிறிது நேரத்தில் சந்தோஷ் அறைக்குள் வந்தான்.

“ரத்னம் எப்படி இருக்கான்?” என்று கேட்டான்.

“இன்னும் தூங்கிக்கிட்டிருக்கான்,” என்றாள் நந்தினி.

அப்போது மருத்துவர் பரிசோதனைக்காக வந்தார். ரத்னத்தைப் பரிசோதித்துவிட்டு, “இப்போது உடல்நிலை சீராக இருக்கிறது. இனிமேல் பிசியோதெரபி ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி என்ற பிசியோதெரபிஸ்ட் வந்து பயிற்சிகளைத் தொடங்குவார்,” என்றார்.

மருத்துவர் சென்றதும் சந்தோஷ் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

“நந்தினி, நீ சாப்பிட்டியா?”

“இல்லை.”

“வா, கேன்டீனுக்குப் போய் சாப்பிடலாம்.”

இருவரும் கேன்டீனுக்குச் சென்றார்கள். உணவு மேசையில் அமர்ந்த நந்தினியால் சாப்பாட்டைத் தொடக்கூட முடியவில்லை.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான்.

“என்ன நந்தினி? ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்க?”

அவள் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

“சந்தோஷ் … நேத்து என்ன நடந்ததுன்னு எனக்கே புரியலை.”

சந்தோஷின் முகத்தில் ஒரு கணம் மாற்றம் தெரிந்தது.

“என்ன சொல்ற நந்தினி?”

“நீ கொடுத்த பால் குடிச்சதுக்குப் பிறகுதான் எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தெரியலை. எல்லாமே குழப்பமா இருக்கு. நான் விருப்பப்பட்டுச் செய்த மாதிரிதான் நினைவுக்கு வருது. ஆனா என் மனசு அதை ஏத்துக்க முடியலை.”

அவளுடைய குரல் நடுங்கியது.

“என்னால ரத்னத்தை நினைச்சுப் பார்க்கக்கூட முடியலை, சந்தோஷ் டா. அவன் என்னை எவ்வளவு நம்புறான் தெரியுமா?”

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் என்ன நினைக்கிறான் என்பதை நந்தினியால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

அவளைச் சமாதானப்படுத்துவது போல அவன் பேசினான்.

“நந்தினி, இப்போ நீ எதையும் நினைச்சு உன்னை வருத்திக்காதே. நடந்தது என்னன்னு நிதானமா யோசிப்போம்.”

ஆனால் அவனுடைய மனதுக்குள் வேறு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அந்த இரவு உண்மையில் என்ன நடந்தது? நந்தினிக்குத் தெரியாத ஏதாவது உண்மை இருக்கிறதா? அவளுடைய குழப்பத்துக்குப் பின்னால் என்ன காரணம்?

நந்தினி அவனை நம்பிப் பார்த்தாள்.

அந்த நம்பிக்கையின் பின்னால் மறைந்திருந்த உண்மையை அவள் இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை.


அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 2 — மறைந்த உண்மையின் நிழல்

கேன்டீனில் நந்தினி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். சந்தோஷ் அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அவளுடைய எண்ணங்கள் முழுவதும் ரத்னத்தைச் சுற்றியே இருந்தன.

“நந்தினி, நீ இப்படியே இருந்தா உடம்பும் மனசும் இன்னும் சோர்ந்துபோயிடும். முதலில் சாப்பிடு,” என்றான் சந்தோஷ்.

“எனக்குச் சாப்பிடவே பிடிக்கலை, சந்தோஷ் ரத்னத்தோட முகம் தான் திரும்பத் திரும்ப ஞாபகத்துக்கு வருது.”

“அவன் இப்போ நல்லா இருக்கான். மருத்துவரும் சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரே.”

“அது எனக்குத் தெரியும். ஆனா என் மனசுக்குள்ள இருக்கிற குழப்பம் மட்டும் போகவே மாட்டேங்குது.”

நந்தினி அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

“சந்தோஷ் , நேத்து நான் குடிச்ச பால் விஷயத்துல ஏதாவது இருக்கா? எனக்கு ஏன் அப்படியொரு குழப்பம்? நான் என்ன செய்தேன்னு முழுசா நினைவுபடுத்திக்கூட பார்க்க முடியலை.”

சந்தோஷ் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. அவளுடைய கேள்வி அவனைச் சற்றே தடுமாற வைத்தது.

“நந்தினி, நடந்ததைப் பற்றி நாம நிதானமா பேசலாம். உனக்கு என்ன நடந்தது என்பதில் தெளிவு வரணும்.”

“எனக்குத் தெளிவு வேணும், சந்தோஷ் டா. என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நான் என்ன செய்தேன் என்பதைக் காட்டிலும், என்னால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்த நேரத்தில் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதுதான் எனக்குப் பெரிய கேள்வி.”

அவளுடைய கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் தேங்கியது.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான். அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்று ஒரு பக்கம் தோன்றியது. மறுபக்கம், அவள் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கியிருப்பது அவனுக்குள் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

அந்த இரவைப் பற்றிய உண்மை வெளியில் வந்தால் என்ன ஆகும்? நந்தினி என்னை நம்புவாளா? ரத்னத்திடம் இதைச் சொல்வாளா?

அவன் தன் எண்ணங்களை மறைத்துக்கொண்டு பேசினான்.

“இப்போ நீ ரொம்பக் குழப்பத்துல இருக்க. முதலில் ரத்னத்தைப் பார்த்துக்கலாம். பிறகு என்ன நடந்ததுன்னு தெளிவாகப் பேசுவோம்.”

நந்தினி பதில் சொல்லாமல் எழுந்தாள்.

“வா, சந்தோஷ் . நான் ரத்னத்தைப் பார்க்கணும்.”

இருவரும் மீண்டும் அறைக்குச் சென்றார்கள்.

மருத்துவமனை அறையில்…

ரத்னம் கண்களைத் திறந்திருந்தான். நந்தினியைப் பார்த்ததும் மெல்லப் புன்னகைத்தான்.

“நந்தினி…”

அவள் வேகமாக அவனருகில் சென்றாள்.

“ரத்னம்! இப்போ எப்படி இருக்கு?”

“பரவாயில்லை. நீ ஏன் இவ்வளவு கவலையா இருக்க?”

அவள் தன் உணர்ச்சிகளை மறைத்துக்கொண்டு புன்னகைக்க முயன்றாள்.

“ஒண்ணுமில்லை. நீ நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

“நீ என் பக்கத்துல இருந்தா போதும், நந்தினி.”

அந்த வார்த்தைகள் அவளுடைய மனதை இன்னும் வலிக்கச் செய்தன. அவன் தன்னை இவ்வளவு நம்பும்போது, தன்னுடைய மனதுக்குள் இத்தனை கேள்விகள் இருப்பதை நினைத்துக் கண்களைக் குனிந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் மருத்துவர் மீண்டும் வந்தார்.

“இன்று முதல் மெதுவாகப் பிசியோதெரபி பயிற்சிகளை ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி விரைவில் வருவார். அவர் சொல்லும் பயிற்சிகளை மட்டும் செய்ய வேண்டும். உடனே எழுந்து நடக்க முயற்சி செய்யக்கூடாது,” என்று அறிவுறுத்தினார்.

சிறிது நேரத்தில் ஹரிணி அறைக்குள் வந்தாள்.

“வணக்கம். நான் ஹரிணி, பிசியோதெரபிஸ்ட். ரத்னம் அவர்களுக்கு இன்று எளிய பயிற்சிகள்தான் கொடுக்கப் போகிறேன்,” என்றாள்.

ரத்னம் அவளுக்குப் பதில் வணக்கம் சொன்னான். நந்தினியும் சந்தோஷும் அருகில் நின்று பயிற்சிகளைப் பார்த்தார்கள்.

ஹரிணி பயிற்சியைத் தொடங்கியபோது, நந்தினி ரத்னத்தின் முகத்தையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவனுக்கு வலி ஏற்படுகிறதா என்று ஒவ்வொரு நொடியும் பார்த்தாள்.

ஆனால் அவளுடைய மனதில் மட்டும் அந்த இரவின் நினைவுகள் இன்னும் மறையவில்லை.

மறுபக்கம் — மருத்துவமனை கேன்டீன்…

சுதா ஒரு மேசையில் அமர்ந்திருந்தாள். சிறிது நேரத்தில் ராகுலும் அங்கே வந்தான்.

“சுதா, நீ இன்னும் அதைப் பற்றியே யோசிச்சுக்கிட்டிருக்கியா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டான் ராகுல்.

சுதா அவனைப் பார்த்துவிட்டு உடனே பார்வையைத் திருப்பினாள்.

“ராகுல், இப்போ இதைப் பற்றிப் பேச வேண்டாம். யாராவது கேட்டுடப் போறாங்க.”

“சரி. ஆனா நாம பேச வேண்டிய விஷயங்கள் இன்னும் நிறைய இருக்கு.”

சுதா பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள். அவர்களுக்குள் நடந்தது என்ன, அவர்கள் மறைக்க நினைப்பது என்ன என்பதெல்லாம் இன்னும் வெளிவரவில்லை.

மீண்டும் ரத்னத்தின் அறையில்…

ஹரிணி பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, “இன்றைக்கு இவ்வளவுதான். நாளையும் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யலாம்,” என்றாள்.

அவள் வெளியேறியதும் ரத்னம் சற்றே ஓய்வெடுத்தான்.

நந்தினி அவனருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவன் தூங்கத் தொடங்கியதும், அவள் மெதுவாகத் தன் கண்களை மூடினாள்.

அவளுக்கு ஒரே ஒரு கேள்விதான் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அந்த இரவு உண்மையில் என்ன நடந்தது?

அதற்கான பதில் சந்தோஷுக்குத் தெரியுமா? தெரிந்திருந்தால், அவன் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறான்?

அந்த இரவில் ரத்னத்தின் கண்களில் கண்ணீர் வந்ததற்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கிறதா?

நந்தினி இன்னும் அறியாத உண்மைகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தன.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm