పనిమనిషి పద్మావతి

[sexyswethaa143]

ఎపిసోడ్-117

పరదేశీయులైన చైనా వాళ్ళదగ్గర రాక్షసుల్లా ట్రయినింగ్ తీసుకొని, అడవుల్లో తిరుగుతూ మానవత్వం మరచిపోయి మృగాల్లా మారిన అన్నల చేతుల్లో బానిసలుగా బ్రతకటానికే దేవుడు ఈ జన్మ ఇచ్చాడేమోననుంకుంటూ... మగతిమి కోల్పోయి బానిసలుగా మారి మాపట్ల క్రూరంగా ప్రవర్తిసస్తున్న మావోల బారినుండీ మమ్మల్ని కాపాడలేకా, నగేష్ దుర్మార్గాలని ఎదిరించలేక కుమిలిపోతూ చూసే మామొగుళ్ళ నిస్సహాయ చూపులకు అలవాటు పడిపోయాం... ఓ వైపు మాతో బానిసలుగా పనులు చేయిస్తూనే, మా మానాలని భర్తలూ, పిల్లలూ ఇంకా తండ్రుల ముందే అవమానిస్తూ చేసే వికృత చేష్టలు కూడా సహిస్తూ, ఇంకా మమ్మల్ని కాపాడే నాదుడొకడు వస్తాడన్న ఆశకూడా వదిలేసి మాలోని వ్యధని లోలపలే దాచుకుని కుమిలిపోతున్న సమయంలోనే... అన్నల హింసలు భరించలేకో, నగేష్ అక్రమ రవాణాలో భాగంగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కాల్పుల్లోనో, ఉక్రోశంతో వాళ్ళకి ఎదురు తిరిగో మామగవాళ్ళు మొత్తం మా కళ్ళ ముందే చనిపోయారు కానీ... 50ఏళ్ళు దాటిన ఆడవాళ్లని వాళ్ళ కోరిక తీర్చటానికి గాడిద చాకిరీ చేయటానికి పనికిరారని చంపేస్తున్నా కొత్తగా వయసుకొస్తున్న కన్నెపిల్లల సంఖ్య పెరగటంతో 55మందిమే వున్న ఆడవాళ్ళం 63కు చేరుకున్నాం... మా అందరిపై పై మూడేళ్లుగా సాగుతున్న నిరంతర మూకుమ్మడి లైంగిక దాడులకు సాక్షంగా అంతకు ముందే వున్న పదమూడు మంది పసిపిల్లలకు తోడు మరో 9మంది ఆడా, మగా శిశువులు పుట్టారు కొత్తగా... అప్పుడప్పుడే యవ్వనంలోకి అడుగు పెట్టడానికి సిద్ధంగా వున్న మరో నలుగురు ఆడపిల్లలు కూడా అప్పటిదాకా నెమలిలా వాళ్ళ మద్యే పెద్దమనుషులైన ఆడపిల్లకు జరిగిన దారుణాలు తలుచుకుంటూ భయంతో బిక్కుబిక్కుమంటూ జీవిస్తుంటే... ఆ పిల్లలకు ఎలా దైర్యం చెప్పాలో తెలియని మేము బ్రతుకుమీద పూర్తిగా అసలు వదులుకుని, దేవుడు ఇంకా మమ్మల్ని ఎందుకు తీసుకుపోలేదో అర్ధంకాక జీవక్షవాలుగా మిగిలినపోయాం... లెక్కలేనన్ని అత్యాచారాల కారణంగానే అయినా కడుపున పడ్డ పాపానికి పుట్టిన ఆకలి కేకలు భరించలేని మాతృబంధం కోసం వాళ్ళేం చెప్పినా చేసేస్థాయి దిగజారిపోయాం, అడవిలో జంతువులకూ, మాకు తేడా లేదనుకుంటూ... సరిగ్గా అలాంటి సమయంలో, వర్షాకాలం చివరి మాసంలోని మహాలయ పుణ్యకాలంలో భార్గవ సింగరాజు గారు మా అడవికి వస్తున్నాడని తెలిసింది నగేష్ గాడికి... మా ప్రాంతంలో జరుగుతున్నవి మహారాజు గారికి తెలిస్తే తన చీకటి వ్యాపారానికి అంతం తప్పదని భయపడ్డ నగేష్, తన కుక్కలైన అన్నలని సంప్రదించాడు అత్యవసరంగా... దాంతో నగేష్ ఆదేశానుసారం అతని అనుచరులూ, మరియూ మావోయిస్టులు కలిసి నిస్కారణంగా మహారాజుగారి పరివారంపైన దాడిచేయటంతో... తన పరాక్రంతో తిరగబడ్డ ఆమాత్యుల వారు, తన భార్యలలో ఒకర్తి అయిన సల్మాతో సహా ఎదురు దాడి చేసి సగంపైగా అన్నలని హతం చేసి మహారాజుగారి కుటుంబాన్ని కాపాడరని... ఆ పోరాటంలో ఆయనా సల్మా మరియూ సైదాలు మరణించినప్పటికీ, చాలా వరకు కీలకమైన అటవీ భూభాగంలోని స్తావరాలు మళ్ళీ కేంద్ర బలగాల చేతుల్లోకి వెల్లి పోయాయనీ... మహారాజు గారు ఇంకా బ్రతికే వున్నారన్న దైర్యంతో పాటు మా పరిస్థితి గురించి ఆయనకి తెలిస్తే మమ్మల్ని కాపాడటానికి కచ్చితంగా వస్తాడనీ, కొత్త ఆశ చిగురించింది... మూడేళ్లపాటు మమ్మల్ని బానిసలుగా చేసి చిత్రవద చేసిన రాక్షసులు సగంపైగా చచ్చారన్న సంతోషం మనసులో ఉప్పొంగుతున్నా, సంబరాలు చేసుకోవాల్సిన సమయం ఇంకా ముందుందని పైకి మాత్రం మౌనంగానే వుండిపోయాం... కానీ ముందే ప్లాన్ చేసుకుని హటాత్తుగా దాడి చేసినా సాయుదులైన తమ 450కి పైగా సైన్యం అంటే దాదాపు అడవిని కాపు కాస్తున్న యాక్టీవ్ సైన్యంలో సగంమందికి పైగా చనిపోయి కూడా, అవతల వైపు ముగ్గురంటే ముగ్గురే చనిపోయారూ పైగా చాలా ప్రాంతాన్ని ఆక్రమించారన్న విషయం అస్సలు జీర్ణించుకోలేని నగేష్ మరియూ మావో గ్యాంగుల గుండెల్లో కలవరం మొదలైంది... అందుకే కేవలం కాపలాదారులను మాత్రమే గూడెంలో మాకు కాపలాగా వుంచి, కమాండర్ స్థాయి వాళ్లందర్నీ తమ ముఖ్య అనుచరులతో సహా పిలిపించుకుని ఏనుగుల పెంట కణంలోని మెయిన్ స్థావరంలో మీటింగ్ పెట్టుకున్నారు... ఎప్పుడు ఎటువైపు నుండి రాజుగారి మిగతా సైన్యంతో సహా కేంద్ర బలగాలు దాడి చేస్తాయో అన్న భయంతో కాపలా దారులు చేతుల్లో యుద్ధ సామాగ్రి పట్టుకొని మరీ గస్తీ కాసేపనిలో నిమగ్నమాయ్యారు... సాయంత్రం కావస్తుండగా మాదగ్గరకు వచ్చిన సూరన్న  అనుచరుల్లో ఒకడైన అబ్బాస్ గాడు "బయట పరిస్థితి బాగాలేదు... ఇయ్యాల మీకు నచ్చింది వండుకుని తిని, ఇకారాలు దెంగకుండా మర్యాదగా బ్యారెక్కులో పడుకోండే లంజల్లారా..." అనేసి, మాగూడెం మధ్యలోని ఇళ్లన్నీ కూల్చి రేకులతో విశాలంగా కట్టిన గోదాము లాంటి కట్టడం వైపు చూపించి టెంక్షన్గా వెళ్లిపోయాడు పొట్టినాకొడుకు... విడివిడిగా వుంటే కాపలాకు కష్టమవుతుందని కాబోలు అందర్నీ ఒకే చోట వుండమంటున్నారని తెలిసికూడా, అన్నిరోజులూ బందీలుగా వున్న మాలో ఒక్కసారి సంతోషం వెళ్లి విరిసింది, తరువాత రోజు ఎలావుంటుందో తెలియకపోయినా ఆ ఒక్కరాత్రి స్వేచ్య దొరికినంత మాత్రానికే... ఎందుకంటే గడచిన మూడేళ్లలో మొదటిసారి ఆరాత్రే మా ఆడాళ్ళ మీద ఆ దుస్టుల చేయిపడకుండా, మాకు నచ్చింది వండుకుని, వాళ్ళ ఆకలికేకలు వినకుండానే మా చేతులారా ప్రేమగా తినిపించి మేమూ కడుపునిండా తినే అవకాశం దొరికింది... లేకుంటే ఎప్పటిలా మా అడవిలో దర్జాగా తిరుగుతున్న వందల మంది అన్నలు అర్దరాత్రి దాకా సాగించే మూకుమ్మడి దాడికి స్పృహకోల్పోయి శవాల్లా పడిపోయేవాళ్ళం, ఎక్కడి వాళ్ళమక్కడ... నెలసరిలో వున్న వాళ్ళో, కానుపు అయిన బాలింతలో, తెలివొచ్చిన పిల్లలో మిగతా పిల్లలకు అన్నంపెట్టే బాధ్యత తీసుకునే వారు పాపం అన్నలు మాపై చేసే దారుణాలు చూస్తూ... ఒక్కో గుడిసె బయటా మడ్డలు లేపుకుని మరీ వరుసల్లో నిలబడ్డ అందరి దాహం తీర్చలేక పదిమందికి పైగా చనిపోయారు అప్పటికే... రూతుక్రమం ఆగిపోయి ఇక తుత్తి తీర్చటానికి చాలని వాళ్ళనైతే వాళ్లే కావాలని చచ్చేదాకా ఎంతలా హింసించి దెంగేవాళ్ళో తలుచుకుంటేనే వెన్నులో వణుకు పుడుతుంది మా అందరికీ... మాపైన అంతలా జరుగుతున్న దాస్టికానికీ, మా మొగోళ్ళ దారుణమైన చావులకు తగ్గ శిక్షతో పాటు నగేష్ మరియూ అన్నల అరాచకాలకు అంతం, మాకు విడుదల ఎంతో దూరంలేదని పిస్తుండగా, పిల్లల్ని బ్యారెక్కులోకి పంపించి వంట పనిలోపడ్డాం ఆడాళ్ళమంతా... అన్నలకు మేము సంతోషంగా వున్నామన్న అనుమానం రాకుండా ధాన్యపు గదినుండి రోజు వారీ టైమ్ టేబుల్ ప్రకారమే సరుకులు తెచ్చుకున్నాగానీ, తలో చిటికెడు చెక్కర నోట్లో వేసుకుని రహస్యంగా తీయని వేడుక చేసుకోవటం మాత్రం ఆపలేదు... అలా అన్నం వండుతున్న సమయంలో ఎవరికి వారు ఇద్దరిద్దరుగా విడిపోయి మాటేసి పదితావుల్లో పహారాకాస్తున్న ఇరవైమంది కాపలాదారులు, దూరం దూరంగా నిలబడి డ్యూటీ చేస్తూ కనిపించడంతో పూజారిగారి భార్య అంకమ్మ తనకు తోచిన ఒక ఐడియా చెప్పింది... అదేంటంటే రోజూ ఆనాకొడుకులు చెప్పే కష్టమైన పనులు చేస్తూ కూడా అంత మంది వెధవలు గుంపులు గుంపులుగా మీద పడి దెంగుతున్నా తట్టుకుని నిలపడ్డ దేహాలతోపాటు, అన్నన్ని బాధలు ఓర్చుకుని బరిస్తూ బండలా మారిన హృదయాలతో 63మందిమి వున్న మేము తిరగబడటానికి అంతకంటే మంచి సమయం రాదని ఆమె ఆలోచన వెనుక ఉద్దేశం... బానిసలుగా బ్రతికే బదులు వచ్చిన అవకాశం వాడుకుని అందరూ ఒక్కసారి తెగిచ్చి చంపుదాం లేదా చద్దాం అన్నట్లుగా చెప్పిన ఆమె ప్లాన్ వినగానే, ఒక్కసారిగా ప్రతీకారం తీర్చుకోవటానికి అడవి బిడ్డలమైన మానెత్తురు వురకలేస్తుండగా మిగతా ఆడవాళ్లంతా ఆవేశంగా సమర్దించినట్లే... మా అందరిలో కాస్త తెలివైన వాళ్ళుగా పేరొందిన అమ్మా, సుక్కమ్మలు కూడా ఆతిరుగుబాటుని సమ్మతిస్తూనే, రాత్రి వేల అడవి నిర్మానుష్యంగా వుంటుంది పైగా గూడెం చుట్టూ చెక్పోస్ట్లు దగ్గర దగ్గరగా వుంటాయి కాబట్టి ఎలాంటి గొడవా, అలజడి లేకుండా నిశ్శబ్దంగా పని ముగించే తెలివైన పథకంతో పాటు.... చెక్ పోస్టు దాటగానే మీంటింగుకు వెళ్లిన అన్నలు తిరిగి వచ్చేసమయంలోపు ఎవ్వరికీ చిక్కకుండా హైవేపైకి ఎలా చేరుకోవాలో కూడా చెప్పి అందరూ సరిగ్గా అమలు పరిచేలా, ఒకేమట మీదుంటామని మాటిస్తేనే ముందుకెళదామనటంతో అందరూ ఒప్పుకున్నారు... దాంతో మా చుట్టు పక్కలే దొరికే ప్రమాదకరమైన మూలికల గుణాలతో పాటు అవి దొరికే పక్కా ప్రదేశాలగురించి బాగా తెలిసిన అమ్మా, అత్తయ్యలు దొడ్డికి వెళ్తున్నట్లు పొదల్లోకి వెళ్లిపోయారు చెంబులు పట్టుకొని, కొంతమందిని వంటపనికీ మరికొంతమందిని కూరలు తరిగే పనికీ అలా ఎవరిపనులు వాళ్లకు అప్పగించిమరీ... సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల్లో అత్తయ్యతో తిరిగివచ్చిన అమ్మ రుచీ, వాసనలేని ఎండిపోయినట్లు ముడుచుకొనిపోయి వుండే మూలిక మొక్కలు వేర్లతోసహా పీక్కోచ్చి టీ తయారు చేస్తున్న పూజారయ్య భార్య అంకమ్మకి ఇచ్చింది... మొదలే ఆవేశంగా వుండి అందరినీ రెచ్చగొట్టిన ఆమె అవి దొరకడమే ఆలస్యమన్నట్లు ఆవిషపూరిత మూలికలు మట్టివదిలేలా నీళ్లతో శుభ్రంగా కడిగి టీ పొంగుతున్న సమయంలో అందులో కలిపి కాసేపు తక్కువ మంటమీద వుండికించింది.. మూలికలు తమ సారమ్మొత్తం కోల్పోయిన తరువాత వడకట్టి మాచేతికి ఇవ్వగానే, ముత్తితో కలిసి నేను అక్కడే పాగా వేసి వున్న ఇరవై మందికోసం గ్లాసుల్లో పోస్తుంటే... అమ్మ బయట చెక్ పోస్టుల్లో కాపలావాళ్ళ కోసమని రెండు ప్లాస్కోల్లోపోసి, వాటిని ఆపొట్టి నాకొడుకు అబ్బాస్ గాడి చేతికి ఇచ్చింది గ్లాసులతో సహా... దాంతో వాడూ మరొక చెంచా గాడితో వెళ్లిపోగానే మిగిలిన వాళ్లకు నేనూ, ముత్తి తీసుకొని వెల్లి ఒక్కొక్కరిగా అందిస్తూ వెళ్లి చివరగా వున్న ఇద్దరికీ కూడా ఇచ్చి అక్కడే గ్లాసులకోసం నిలబడ్డాం మౌనంగా వాళ్ళు తాగేవరకూ... టీలో కలిపిన ఆ మూలిక వాళ్ళ శరీరంలో పనిచేయటం మొదలెట్టేకి కనీసం అరగంట పడుతుందీ, పైగా మొదట మత్తెక్కి స్పృహ కోల్పోయి, ఆతరువాత పదినిమిషాలకు ఒంట్లో అవయవలన్నీ సచ్చుబడి  చస్తారని మాయిద్దరికీ తెలుసు... అందువల్ల వినయం నటిస్తూ వాళ్ళకి నాలుగు అడుగుల దూరంలో తల వంచుకుని వాళ్ళేం మాట్లాడుతున్నారో వినటానికి చెవులు పెద్దవిచేసి మరీ నిలబడ్డాము... దాంతో వాళ్ళు టీ తాగేలోపే ఒక ఆడది అంటే సల్మా ఒక్కటే అమ్మోరు పూనినట్లు వందమందికి పైగా చంపేసి మరీ ప్రాణంవదిలిందనీ, ఇక గురుస్వామిగారు వీరవిహారం చేస్తూ ఎంత మందిని చంపారో లెక్కే లేదనీ, అసలు చచ్చిన వాళ్ళ లెక్క మొత్తంగా ఐదారు వందలపైనే వుండొచ్చనీ, కేంద్ర బాలగాలను చూసి మిగతా వాళ్ళు పారిపోయింది నిజం కానేకదూ గురుస్వామి అందర్నీ చంపేవరకో, రాజుగారిని పూర్తిగా కాపాడనన్న నమ్మకం కుదిరేదాకానో ప్రాణం వదలడన్న భయంతో పారిపోయి వచ్చేసుంటారనీ, ఆసమయంలోపు ఆర్మీ బలగాలు వచ్చి ఆ ప్రాంతాన్ని ఆక్రమించుకుని వుంటారని మాట్లాడుకుంటుంటేనే కొండంత దైర్యం వచ్చేసింది మాకు... అంతేనా ఏక్షణంలో రాజావారిపై దాడి జరిగిందన్న సమాచారం తెలిసి ఆయన మిగతా సైన్యం కేంద్ర బలగాలకు తోడుగా వచ్చి దాడి చేస్తారేమో అన్న భయంతో వణికి పోవటం చూసి "వాళ్లొచ్చే దాకా మిమ్మల్ని మేము బ్రతకనిస్తే కదరా ఎర్రిపూకు నాకొడుకుల్లారా... ఇంకో అరగంటలో టీ తాగిన మీరెలాగో పోతారు... తరువాత మేము హైవే మీదున్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను చేరుకున్నామంటే చాలు... సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు మీ రహస్యాలు మొత్తం చెప్పి నగేష్, నాగన్నగాడి అంతు కూడా తెల్చేస్తాం..." అనుకుని లోలోపలే తెగ నవ్వుకున్నాం ఇద్దరం... వాళ్ళు టీ తాగటం పూర్తవగానే కాళీ గ్లాసులు తీసుకుని, మిగతా వాళ్ళ దగ్గరకూ వెళ్లి అన్ని గ్లాసులూ పట్టుకెల్తూ "రాజావారి దెబ్బకు భయంతో చేస్తున్నారు కొడుకులు... లేకుంటే ఇట్టా చెరో పదిమంది తగులుకుని దెంగకుండా మానంగా పంపేటోళ్ళా పోరంబోకులు... చావు భయంతో వట్టలారిపోయి మొడ్డలు కూడా లేవటలేదేమో పిరికినాకొడుకులకు..."అని మాలో మేము నవ్వుకుంటూ వెళ్లి అమ్మా వాళ్ళతో, ఆయిద్దరూ మాట్లాడుకున్న విషయాలు మొత్తం చెప్పగానే వాళ్ళుకూడా ఎంతో సంతోషించారు... అంతలోపే చిన్న పిల్లలు మధ్యలో లేచి గోల పెట్టకుండా వాళ్ళకీ తగిన మొతాదులో మత్తు ఇచ్చి పడుకోబెట్టి వాళ్ళను వీపుకు కట్టుకొని మోయటానికి అనువుగా బట్టలు సిద్ధం చేసుకున్నారు పిల్లల తల్లులు... సరిగ్గా అదే సమయంలో అనుకున్న పని అయ్యేవరకూ ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా నడుచుకోవాలని  సుక్కమ్మ గుర్తుచేయటంతో... అందరూ మాటలు మానేసి ఎవరి పనుల్లో వాళ్ళు మునిగిపోయినట్లు నటించడం మొదలుపెట్టగానే అందుకున్న అమ్మ, మాదగ్గరికి వచ్చి విషం ప్రభావంతో అన్నలు పడిపోయే సరికి మళ్ళీ మధ్యలో ఎవరైనా వచ్చినా అనుమానం వచ్చి చెక్ చేసినా దొరక్కుండా వెంటనే టీ కోసం వాడిన పాత్రలతోపాటు గ్లాసులు కూడా శుభ్రంగా కడిగేయమని చెప్పింది... వెంటనే మేమూ జాగ్రత్తగా ఆపని చేస్తుండగానే అందరికీ టీ ఇచ్చి వచ్చిన అబ్బాస్ గాడూ, వాడి చెంచాలు ఇద్దరూ ప్లాస్కోలో మిగిలిన టీ చెరో గ్లాసులో పోసుకొని అవి తాగుతూ వెళ్లిపోతుండగానే, వాళ్ళు తెచ్చిన ప్లాస్కులు కూడా కడిగేసాము... కానీ ఆలస్యంగా టీ తాగుతున్న ఆ వెదవలు, కాపలాదారులు ముందే స్పృహ తప్పిపోవటం చూసి సమాచారం మిగతా అన్నలకు చేరవేస్తే ప్రమాదమని మేమంతా భయపడుతున్న సమయంలో... మా పక్కగూడెం మల్లి అదే నాబావతో పాటు పెద్దరాజుగారి మడ్డకు పుట్టిన మరో ఆడదీ మహా తెలివైనదీ కావటంతో, వెంటనే ఏదో ఐడియా వచ్చినట్లు పరిగెట్టుకుంటూ వెళ్లింది వాళ్ళ దగ్గరికి... వినయం నటిస్తూ ఏదో మాట్లాడుతుంటే, రోజూ గుంపుల్లో దెంగే నాకొడుకులు దాని తెల్లని వంపులు తిరిగిన దేహాన్ని ఒళ్ళంతా కళ్ళేసుకుస్తూ దాని వెంట మా బ్యారెక్కులోకి నడిచారు... వాళ్ళతో లోపలికి వెళ్తూనే వంట చేస్తున్న ఆడాళ్ళవైపు తెగించిన దానికి మల్లే చూస్తూ మరో ఇద్దర్ని రమ్మని సైగ చేసింది, నాయాళ్ళని లోపలే సైలెంటుగా లేపేద్దాం అన్నట్లుగా చూస్తూ... దాంతో ఆ ముగ్గురూ లోపలికి వెళ్ళగానే కూరలు తరుగుతున్న రత్తి, సుక్కమ్మలు చెరో చాకు కొంగుల్లో దాచుకుని బ్యారెక్కు వైపు వెళ్లారు సూర్యున్ని పడమటి కొండలు మింగేస్తుండగా... అంతలోనే విషం కలిపిన టీ పనిచేయటం మొదలెట్టడంతో ఒక్కొక్కరుగా నిశ్శబ్దంగా వున్నచోటే చెట్లనో, రాళ్లనో అతుక్కుని మత్తులోకి జారుకోవటం మొదలెట్టారు కాపలాగాళ్ళు... చివరివాడు వాలిపోయేదాకా ఎదురు చూసిన ఆడాళ్ళు ఒక్కసారి ఆపడిపోయిన వాళ్ళ వైపు పరిగెత్తి, వాళ్ళ దగ్గర వున్న కత్తులనే గొంతులు కోసి చచ్చారన్న నిర్ణయానికి రాగానే ఆశవాలను ఈడ్చుకుంటూ వచ్చేసారు... గాయాలు లేకుంటే విషం తాగిచచ్చారని తెలిసి అనుమానం వస్తుందీ, పైగా తుపాకులతో కాల్చితే శబ్దం వస్తుంది కాబట్టి అలా కత్తులతో పొడిచి లేపేసినట్లు చేసి, అన్ని శవాలూ కుప్పలుగా పోశారు తగలబెట్టి సాక్షాలు మాయం చేయటానికి... బ్యారెక్కులోనుండి ఆ పొట్టినాకొడుకునీ, వాడి చెంచాగాడినీ కూడా బయటకు ఈడ్చుకుని రాగానే "చస్తూ కూడా సుఖంగా పోయారు యదవలు..." అంటూ మల్లీ ఒకన్ని కసిగా పొడుస్తుండగా, నవ్విన సుక్కమ్మ మరొకడి గొంతు కోసింది... వాళ్ళ శవాలని కూడా పథకం ప్రకారం మిగతా శవాల కుప్పమీదే పడేసారు, చెక్ పోస్టుల దగ్గర పడ్డ మిగతా కాపలా వాళ్ళ శవాలు కూడా తీసుకొని వచ్చేసరికే... ముందే ప్లాన్ చేసుకున్నట్లు అమ్మ మాతో అన్న "వేట వృత్తిగా బ్రతికుతూ, విళ్లంబుల మధ్యలో పెరిగిన అడవి బిడ్డలం మనకు తెలియని గురా... ఊహ తెలిసినప్పటి నుండీ అన్నలూ ఫారెస్ట్ అధికారుల మధ్యలో పెరిగిన మనం చూడని తుపాకులా... మన దారికి ఎవడు అడ్డొచ్చినా, ఇన్నాళ్లు ఏ తుపాకులతో బయపెట్టారో అవే తుపాకులతో సమాధానం చెప్దాం..." అన్న మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ తలోక రైఫిల్ చొప్పున తీసుకొని మిగతా ఆయుధాలతో పాటు శవాల మీద పెట్రోల్ పోసాము... హైవే రూటువైపున్న చెక్ పోస్టు దారిలోకి అందరూ చేరుకునే దాకా అగ్గిపెట్టె పట్టుకొని పరిగెత్తడానికి వీలుగా నక్సల్ యూనిఫామ్ వేసుకుని నిల్చున్న మహారాజుగారికి పుట్టిన మారో కూతురు ముత్తి, శవాలకు నిప్పుపెట్టి ఆమంటలు ఆయుధాలున్న గదిని చేరేలోపు పరిగెట్టుకుంటూ వచ్చి మమ్మల్ని కలుసుకుంది... ఆవెంటనే ఆ మంటలతో పాటు ఆయుధాల పేలుడు అలికిడి అన్నలు పసిగట్టి అక్కడకు చేరుకునేలోపే పారిపోవాలని అందరం హైవే వైపు పరిగెత్తబోయాము కానీ... వెంటనే ఆయుధాల గోడౌన్ పేలటంతో వచ్చిన బారీ శబ్దానికి మేమున్న ప్రాంతం చుట్టుపక్కలే కాపలాగా వున్న చాలా మంది అన్నలు అన్నివైపుల నుండీ గాల్లో తుపాకులు పెల్చుకుంటూ రావటంతో... మాచుట్టూ అంతలా భద్రత కట్టుదిట్టం చేసుంటారని ఊహించని మేము బయపడి అక్కడే ఆగిపోయాం ఏంచేయాలో ఎటుపోవాలో ఏమీపాలుపోక... మా 63మంది ఆడాళ్ళలో త్వరగా తేరుకున్న అమ్మ వెంటనే "అంత మందిని దాటుకుని పిల్లల్ని మోసుకుంటూ పారిపోవటం మన వల్ల కాదు... అందరం మళ్ళీ వెనక్కి పోవటమే మంచిది..." అని చెప్పటంతో పాటు వెళ్లి ఏంచేయాలో వివరంగా చెప్పటంతో... ప్రాణాలు కాపాడుకోవటానికి అంతకంటే మరో మార్గంలేదని అందరం అమ్మ మాటకు కట్టుబడినట్లు అలాగే మల్లీ గూడెం చేరుకున్నాం... అనుకున్న ప్రకారం తలో దిక్కూ మాటేసి ఆయుధాలతో నక్కిన మేము గబగబా ముత్తిని బ్యారెక్కులోకి తీసుకొని వెళ్లి తను వేసుకున్న నక్సల్ బట్టలు విప్పించి వేరేబట్టలు వేయించి బయటకు వచ్చే సరికే... వందమందికి పైగా అన్నలు కాలుతున్న శవాలగుట్ట దగ్గరికి చేరుకుని పేలిన ఆయుధాల గోడౌన్ తో సహా అన్నీ గమనిస్తూ, అయోమయంగా ఒక్కచోట చేరి దిక్కులు చూస్తుండగా ప్లాన్ ప్రకారం సుక్కమ్మ గన్ పేల్చి సిగ్నల్ ఇవ్వటం ఆలస్యం... అప్పటికే లోడ్ చేసిన ak 47 లతో గురిపెట్టి సిగ్నల్ కోసం ఎదురు చూస్తున్న 61మంది మందిమీ, అన్నలు తెరుకునేలోపే ఒకేసారి ఫైరింగ్ స్టార్ట్ చేయటంతో, ఒక్కటే చోట గుంపుగా చేరిన అన్నలంతా నిమిషంలో శవాలుగా మారిపోయారు... నేలకూలిన అన్నల్లో ఒక్కడంటే ఒక్కడిలో చలనం లేక పోవటంతో అందరం మళ్ళీ ఒక చోటకు చేరి, అప్పటికే మిగతా అన్నలకు సమాచారం వెళ్లుంటుంది కాబట్టి, ఇంకా ఎంతమంది ఎటువైపు నుండి వస్తుంటారో తెలియదన్న అనుమానంతో... సుక్కమ్మ మాదగ్గర వున్న అయుదాలని కూడా మంటల్లో పడేసి, అందర్నీ బ్యారెక్కులోకి పిలుచుకుని వెళ్ళి ఏదో మందుపెట్టినట్లు అందర్నీ పడుకోమని చెప్పింది... ఎవరైనా వచ్చి బలవంతంగా లేపినా మత్తుగా సోలిపోతూ ఏమీ తెలియనివాళ్ళలా నటించమని చెప్పటంతో అందరం అలాగే పడుకుని, కొద్దిగా తెరిచిన బ్యారెక్కు కిటికీ నుండి బయటకు తొంగి చూస్తున్న మల్లీనే గమనిస్తూ వుండిపోయాము...

                  బైకులు వచ్చిన శబ్దం దూరంగా వినిపించింది కానీ, లోపలికి వచ్చిన మావోలు మొత్తం చచ్చారని కాబోలు ఇంకా ఎవరైనా నక్కి వున్నారేమోనని బయట చెక్ చేసుకుంటున్నారేమో చాలా సేపు ఎటువంటి అలికిడీ లేదు... అయినా కదలకుండా ఓపికగా అలాగే పడుకుని చూస్తుండగా సుమారు అరగంట తరువాత బయట తుపాకీ పేలిన శబ్దం రాగానే అన్ని వైపులనుండీ ఒక్కోక్క సారి పేలుస్తూ ప్రమాదం లేదన్న సాంకేతాలు ఇచ్చుకున్న తరువాత మరింత అలర్టయిన మేము... మరికొద్ది సేపటికి మేమున్న బ్యారెక్కుకు దగ్గరగా వాకీ శబ్దం వినిపించటంతో సొయలేకుండా పడిపోయినట్లు నటిస్తూ కళ్లు మూసుకున్నాం గప్ చుప్గా, అప్పటికే పిల్లలకు మత్తుపెట్టడంతో పాలు తాగే ఇద్దరు పాపాయిలు మినహా అందరూ... అంతలోనే ఓ ఇద్దరితో తలుపు తోసుకుని లోపలికి వచ్చిన సూరన్న, అసలే లోపలంతా చీకటిగా వుండటం పైగా బాగా మూలకి పడుకుని వున్న నేను బయటి మంటలవెలుగు కూడా నామీద పడదన్న దైర్యంతో కొద్దిగా కళ్లుతెరిచి చూడగానే స్పష్టంగా కనిపించాడు... దాంతో "ఈనాకొడుకు మీటింగుకు వెళ్లి తప్పించుకున్నాడు... లేదంటే నా చేతులతో ముందు వీడినే చంపేసి వుండే దాన్ని... మాయమ్మ కడుపున చెడ బుట్టాడు లంజాకొడుకు..." అనుకుంటుండగానే... బయట ఇంకా అన్నలు వున్న అలికిడి వినిపిస్తుండగా వాడి వెనకాల వచ్చిన ఇద్దరు అనుచరులూ ఆ చీకట్లో అర్ధంకాక బహుశా మేముకూడా చచ్చమనుకున్నారో ఏమో తుపాకీలతో సీలింగ్ని పేల్చారు ఎవరైనా బ్రతికివుంటే లేస్తామన్నట్లు... కానీ మా ఆడోళ్ళ మొండితనం గురించి తెలిస్తేగా ఎదవలకి మేల్కొని వున్న ఇద్దరు పసిపాపాలు ఏడుపులు పెద్దవయ్యాయే గానీ మిగతా ఎవ్వరి దగ్గర చిన్న అలికిడి కూడా లేకపోవటంతో... ముందు వరుసలో పడుకున్న అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లి పరిశీలించి చూస్తూ, బూట్ కాలితోనే అమ్మ రొమ్ముల్ని కదిలిస్తూ లేపే ప్రయత్నం ఒకడు చేస్తుంటే, మరొకడు గదిమొత్తం గమనిస్తూ తిరుగుతుండగా... సూరన్న మాత్రం అయోమయంగా చూస్తూ అమ్మని కాలితో తంతూ నిద్రలేపుతున్న వాడిని ఆపి మరీ ఆమె పక్కన స్టైల్గా గొంతికూర్చుని, ముందు "అమ్మా..." అని పిలిచిన లంజకొడుకు వెంటనే గొంతు సవరించుకుని "ఏయ్... లే... లంజా... లెగు... లెగవ్వే..." అంటూ చెంపలకేసి కొడుతుంటే... గుద్దలో మండిన నేను "అమ్మా... ఇన్నాళ్లకు తెలిసిందా అమ్మ అని దొంగలంజాకొడకా... ఎన్నిసార్లు నాకళ్ల ముందే ఆ కుక్కలతో కలిసి దెంగుంటావ్ నెమలినీ, నన్నూ, ఆమెని ఆమెను... అప్పుడే మళ్ళీ లంజయిపోయిందా నాకొడక ఛాన్స్ దొరకాలీ వట్టలుకోసి సంపుతా నిన్నూ... నీ నాలుక కోసి కుక్కలకేచ్చా..."అని మనసులోనే ఉక్రోషంగా తిట్టుకుంటూ చూస్తుండగా... మత్తులో సోలిపోతున్న దానికిమల్లే నటిస్తూ "ఆ... హుమ్.. హా..." అంటూ అతి కష్టమ్మీద పలుకుతుంటే... ఏమైనా చెప్తుందేమోనని ఆత్రుతగా "ఆ... నేనేలే... లెగు... ఏమైంది... ఎందుకు ఇలా పడిపోయారంతా... చెప్పు... చెప్పూ..." మరింత గట్టిగా చెంపని తడుతున్నా... అమ్మ మరింతగా నటనలో జీవిస్తూ "ఊఁ.... ఆ... ఏమోపో... హా.... ఉమ్.... ఆ... ఏమో... మో..." అంటూ వాడి చేతుల్లో వాలిపోతుంటే... ఇక ప్రయోజనంలేదని అమ్మని వదిలేస్తూ " కచ్చితంగా ఇది ఆర్మీ బలగాల పనే... తినే అన్నంలో ఏదో మత్తు మందు పెట్టినట్లున్నారు... వీళ్ళని మాత్రం ఇక్కడే జాగ్రత్తగా దాచిపెట్టి... స్పృహ తప్పిన మన కామ్రేడ్స్ ని మాత్రమే చంపి గోడౌన్ పిల్చేసి చీకట్లో దాక్కుని ఉండుంటారు... చుట్టూవున్న గాడ్స్ రాగానే మంటల వెలుతురులో వున్న మన వాళ్ళందర్నీ ఒకేసారి కాల్చేసి మరో చెక్ పోస్ట్ వైపు వెళ్లినట్లున్నారు... వీళ్ళని రెస్క్యూ చేయటానికి ఎవరైనా వస్తారేమో మనవాళ్ళని జాగ్రత్తగా వుండమని చెప్పండి... అలాగే రేపటి నుండి రెక్కీ ఇంకా ప్రొటెక్షన్ పెంచాలి... త్వరగా మంటలు అర్పి కాలిన శవాలను సరిగ్గా చెక్ చెయ్యండి ఎవడైనా తప్పించుకున్నాడేమో... బహుశా ఎవడైనా ఇన్ఫ్వార్మర్ మనలో వుండి వుంటే, వాడే వీళ్ళందరికీ మత్తు మందు పెట్టి ఎనిమీస్కి హెల్ప్ చేసి ఉండచ్చు..." అని చెప్పి రెండు చేతులు జేబిలో పెట్టుకుని పెద్ద ఆఫీసర్లా వాడి అనుచరులవైపు చూసి మళ్ళీ వాడే "ముందు ఆ ఏడ్చే పిల్లలకు పాలు పట్టి నిద్రపుచ్చండి... ఇప్పుడున్న గొడవ చాలు..." అని ఆర్డర్ వేసి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు... బహుశా ఆ పిల్లలు ఆకలితో ఏడ్చి ఏడ్చి చనిపోయి మానుండి తిరుగుబాటు వస్తే అప్పటి వాళ్ళపరిస్థితికి కష్టమని కాబోలు పాపీష్టోడు... దాంతో వాడి అనుచరులలో ఒకడు పాల పాకెట్ కోసం పరిగెడితే మరొకడు టార్చ్ లైట్ వేయటంతో నేనూ కళ్లు మూసుకున్నాను వెంటనే, వాడికి దొరక్కుండా... కాసేపటికి పిల్లల ఏడ్పులు ఆగిపోవటం మరి కాసేపటికి ఇద్దరూ తలుపు అడ్డంవేసి బయటకు వెళ్లిపోతున్న శబ్దం విని కళ్లు తెరిచేసరికి అందరూ ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు గండం గట్టెక్కిందని...

               అలాగే చాలా సేపు మౌనంగా వుండాల్సి రావటం వల్లేమో ఒక్కొక్కరుగా అందరూ నిద్రపోయినట్లు గురకలు వినిపిస్తున్నాయి గానీ... మొదటి సారి నా చేతులతో మనుషుల్ని చంపటం తుపాకీ పేల్చటం, రక్తం చిమ్ముతుండగా నక్షల్స్ కళ్ళ ముందే కుప్పకులాటం వంటివన్నీ గుర్తుకు వస్తుండటం వల్లో, అమ్మతో పాటు రోజూ రహస్యంగా ఐరా తినటం వల్ల అరగంటకు మించి నిద్ర అవసరం లేకపోవడం వల్లో, లెక్కకు మిక్కిలి మొడ్డలతో బొక్కలు పగిలేలా దెంగిచ్చుకుని అలసిపోతే తప్ప నిద్రపోకపోవటం అలవాటవ్వటం వల్లో, మిగిలిన ఈకుక్కల్ని కూడా చంపి పారిపోవటానికి సరిపడా ఆయుధాలున్నా ఇంకా అక్కడే ఎందుకు మగ్గితున్నాం ఆలోచన వల్లో ఏమోగానీ... మొత్తానికి మమ్మల్ని ఎంతో కాలంగా బందీలను చేసుకుని అత్యాచారాలు చేస్తున్న కొంతమంది అన్నలనైనా చంపిన సంతోషం, పొద్దున్న జరిగిన దాడితో అన్నలు అప్రమత్తంగా వుండి వుంటారని ఊహించక అంత చేసీ మళ్ళీ భయంతో వెనక్కి రావాల్సి వచ్చినందుకు బాధా, అందరూ ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నా విచ్చలవిడి శృంగారం అలవాటు పడ్డ దేహం మొడ్డకోసం పదే పదే పరితపిస్తుందన్న అపరాదబావం అన్నీ కలిపి నాకెందుకో నిద్రపట్టక అలాగే లేచికూర్చున్నాను బయట అన్నల అలికిడి గమనిస్తూ... సుమారు యాభైమంది పైనే వుంటారనిపించి చుట్టూ ఇంకెంత మంది గస్తీ కాస్తుంటారో అని లెక్కలు వేసుకుంటూ "అమ్మ మాటవిని మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చి మంచిపని చేశాం లేకుంటే ఏమైవుండేదో... ఇంకో సారి అవకాశం వస్తే ఇంకా మంచి ప్లాన్తో ముందు వెళ్ళాలి... ఇప్పటికైతే ఎలాగోలా పూదూల తగ్గేలా ఎలాగోలా దెబ్బేయించుకుంటే బాగుంటుందేమో... అలవాటు పడ్డ ప్రాణమాయే ఎలా తట్టుకోనూ... రోజంతా కలిపి అయిదు దెబ్బలు కూడా సరిగ్గా పడలేదు..." అనుకున్నాను, గంటగంటకూ మొగుతున్న అలారం సైరన్ లెక్కేసుకుంటూ...

            చీకటి పడేలోపే మొదలెట్టిన యుద్ధం ఇరవై నిమిషాల్లో అయిపోయింది కాబట్టి అప్పటి నుండీ మోగిన మూడవ అలారం సైరన్ వినపడగానే "అన్నయ్యా వాడి మనుషులు వాకిలేసి పొయ్యనాక మోగిన గంట టైమ్ ఎనిమిది అనుకున్నా ఇప్పటి పదకొండు అయ్యుంటుంది... మత్తు మందు ఇంత సేపు వుంటుందంటే వాళ్ళు నమ్మతారా... ఎలాగో అందరూ నిద్రపోతున్నారు కాబట్టి ఒక్కదాన్నే బయటకు వెళ్తే అందరూ కలిసి నన్ను బాగా దెంగిపంపిస్తారేమో కదా..." అనుకుంటూ... బయట వున్న నక్షల్ నాకొడుకులు ఏంచేస్తున్నారు ముందు చూస్తే మంచిది అన్నట్లు, అప్పటికీ కొద్దిగా తెరిచేవున్న కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లి తొంగి చూశాను కుత్తగులాపుకోలేక... బహుశా నా అలికిడి విందో పోరాపాటున నేనేమైనా తాకానో గానీ నాతో పాటే మల్లీ కూడా లేచి చూస్తుంటే ఉలిక్కిపడ్డ నానోరు ముసిన దొంగమొఖంది "నేనూ ఐరా తింటానే బీజ్జీ... నీకు నియ్యమ్మ నేర్పిచ్చి నట్టే నేనూ మాయమ్మ కాడ నేర్చుకున్నా... ఓ యాభై మందుంటారు ఇద్దరం ఎట్టొకట సద్దుకుందాం..." అనటంతో... అది కూడా నాలాగే నిద్రపోకుండా మేలుకునే వుందని అర్థమై సైలెంట్ అయ్యాను కానీ... మాలాగే అమ్మా, అప్పటికి ఏడు నెల్ల కడుపుతో వున్న నా చెల్లి నెమలి కూడా ఐరా తింటారు కదా వాళ్ళేం చేస్తున్నారో అని చుట్టూ గమనించాను కానీ వాళ్లలో ఎలాంటి చలనం లేకపోవడంతో... పగలు నగేష్ గాడి సరుకు పని మీద వెళ్లిన అమ్మకు సరిపడా వాయించి పంపేవుంటారూ, ఇక కడుపు రాగానే నెమలికూడా ఐరా మానేసిందని గుర్తొచ్చి స్థిమితపడ్డ నేనూ, నాలాగే కుతితో కొట్టుకుంటున్న తను కూడా నాలాగే బయటేం జరుగుతుందోనని తొంగి చూసింది... అప్పటికే మేము తుపాకులతో కాల్చటంతో కుప్పలుగా పడున్న శవాలను నీటుగా పక్కపక్కనే పండబెట్టారు కానీ, మంటల్లో తగలబడ్డ శవాలు మాత్రం ఎముకలు తప్ప మరేం మిగల్లేదేమో నిప్పుల కొలిమిలా బూడిద కప్పుకుని పొగలు కక్కుతున్నాయి... అక్కడక్కడా ఆయుధాలు పట్టుకొని తిరిగేవారు తప్ప సూరన్న కనపడకపోవటంతో ఇంకాస్త కాస్త దైర్యం తెచ్చుకున్న నేను, మల్లీ వైపు ముందు నేను వెళ్లి చూస్తాను ఏమౌతుందో అన్నాను దానికి మల్లే చెవిలో గుసగుసగా... దాంతో జాగ్రత్త అసలే కోపంగా వున్నారు చంపేస్తారేమో అన్న తనతో "ఏంపర్లేదు నేను చూసుకుంటాను.... దైర్యంగా వుండు..." అని చెవిలో గుసగసగా చెప్పి నేరుగా తలుపు వైపు వెళ్లిన నేను... మళ్ళీ మత్తుగా తూలుతున్నట్లు నటిస్తూ తలుపు తెరిచి, తలుపు ఎదురుగానే బల్లావేసుకొని కూర్చుని టుంచనుగా నా వైపు చూస్తున్న అన్నలను చూడగానే వెంటనే బయపడి పోయినట్లు తల వంచుకున్ననేను... ఎంత మంది అన్నలు వున్నారో ఏంచేస్తున్నారో అన్నట్టు బయటి పరిస్థితులు మొత్తం గమనించాలన్న ఆలోచనతో దొడ్డికెల్లాలని చెంబు చూపించేలోపే... నాదగ్గరకు హుటా హుటిన వాకీ టాకీ చేత్తో పట్టుకొని పరిగెట్టుకుంటూ వచ్చిన నలుగురు కొత్త మొఖాలు చూసి తోలుతు భయమేసినా, పాతవాళ్లంతా చచ్చారేమోనని లోలోపలే నవ్వుకుంటూ పైకి మాత్రం అయోమయంలో నటిస్తుంటే... నలుగురూ ఒకేసారి కుక్కల్లా "ఏమైంది... ఎలా జరిగింది... ఎవరైనా కొత్త వాళ్ళు వచ్చారా..." అంటూ వెంట వెంటనే అడుగుతుంటే... మత్తు ఇంకా వదలనట్లు వాళ్ళవైపు అయోమయంగా చూస్తూ "ఏమైంది సారూ... ఏమీ కాలే..." అంటూ మంద్రంగా మాట్లాడుతూ మైకంగా చూస్తుంటే... వాళ్ళలో ఒకడు తిక్కరేగినట్లు కోపంగా నాజుట్టు పట్టుకొని లాక్కుంటూ ఓ నాలుగడుగులు బలవంతం తీసుకొనివెళ్లి చచ్చిన శవాలు చూపిస్తూ "ఏయ్... ఏయ్... చూడూ... ఏమీ కాలేదా... చూడు... చూడూ... ఎంత మంది చచ్చారో..." అంటూ ఆంబోతులా రంకెలు వేస్తుంటే... వాడి చేతిలో పిస్తోల్ చూసి కోపంలో చంపినా చంపుతాడేమో అన్న భయంతో బిత్తరపోయి చూస్తుంటే... మళ్ళీ వాడే "ఇక్కడ ఇంతమంది పోయారూ... మీరేమో లోపల పడుకుని నిద్రపోతున్నారు... కనీసం మేల్కున్నప్పుడు ఏంజరిగిందో గుర్తు తెచ్చుకుని చెప్పూ... ఏదోకటి చెప్పు..." అంటూ పిచ్చిపట్టినట్లు అరుస్తూ, ఆవేశంతో ఊగిపోతుంటే, ఏంచెప్పాలో అర్ధంకాక చుట్టూ చూశాను ఏదైనా ఐడియా వస్తుందేమోనని... దాంతో ఆయుధాల గోడౌన్ పేలిన వేడికి సగందాకా కరిగి నల్లగా కాలిపోయిన, మేమంతా రోజూ నీళ్లు తాగే డ్రమ్ము కనిపించడంతో వెంటనే బుర్రలో ఓ ఆలోచన మెదలటంతో "ఏమో సారూ... నాకేం గుర్తులేదు పని కాన్నుంచి వచ్చి... అదిగో ఆ డ్రమ్ములో నీళ్లుతాగి పడుకున్నా..." అన్న వెంటనే... మరింత కోపంగా "డ్రమ్ములో నీళ్లు తాగి పడుకోవటమేంటే మెంటల్..." అనేసి వెంటనే ఏదో ఆలోచన వచ్చినట్లు ఆగిపోయి నన్ను వదిలేసిన బుర్రతక్కువ వెదవ... సూరన్న చెప్పిన విషయం అప్పుడే గుర్తొచ్చిన వాడికి మల్లే "అంటే నీళ్లలో ఎవరో మత్తు మందు కలిపారన్న మాట... పని నుంచి అలసిపోయి వచ్చిన వాళ్లంతా నీళ్లు తాగి మైకంలో పడిపోయారు... తరువాత వీళ్ళందర్నీ ఒకే గదిలో పడేసి... మన వాళ్లందర్నీ కత్తులతో పొడిచి చంపేశారు... మన ఆయుధాలే తీసుకుని గోడౌన్ బ్లాస్ట్ చేసి రెచ్చగొట్టి మరీ మిగతా వాళ్ళను రప్పించి... అందర్నీ కాల్చి చంపి మిగతా చెక్ పోస్ట్లు వెతుక్కుంటూ వెళ్లుంటారు..." అంటూ అమ్మ అనుకున్నట్లే చెప్పిన ఎర్రినాకొడుకు పెద్ద మేధావిలా మొఖం పెట్టి చూస్తుంటే....