Thriller அதிகார துஷ்பிரயோகம் : 01 : காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்

[AvanAvalAvarkal]

காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்
05
தேடலின் விடியலும், கள்வனின் மறுமுகமும்!

---

காணாம‌ல் போன மாணவி தன் காதலனுக்கு அனுப்பியிருந்த நிர்வாண புகைப்படங்களை பார்த்து, அவளை பிரதிபாவாக கற்பனை செய்து சுய இன்பம் செய்து முடித்த சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு, தன் இருக்கையில் அமர்ந்து இரவு உணவை முடித்தான்.

அவனது முதல் குறிக்கோள் காதலனின் ஃபோன் நம்பரை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்பதாக இருக்க, அந்த இளம் பெண்ணின் லேப்டாப்பில் இருந்த சாட் பதிவுகளை மேலும் ஆழமாக ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்தான்.

திடீர் ஞானோதயம் வந்தவன் போல தன் தலையில் தட்டிக் கொண்டவன், மொபைலுடன் இமெயில் அக்கவுண்ட் லிங்க் ஆகியிருக்கும் பட்சத்தில், கான்டாக்ட் லிஸ்ட்டில் நம்பர் இருக்கும் வாய்ப்புக்கள் அதிகம் என்பதால் கான்டாக்ட் லிஸ்ட்டில் இருக்கும் பெயர்களில் அந்த மாணவியின் காதலனின் செல்லப் பெயரை தேடிக் கண்டுபிடித்தான்.

அந்த காண்டாக்ட் நம்பருக்குத் தன் செல்போனிலிருந்து அழைத்தான் அன்பு.

"ஹலோ... யார் பேசுறது?"

"நான் அன்பு. சப்-இன்ஸ்பெக்டர் பேசுறேன் என ஆரம்பித்து, அந்தப் பொண்ணு காதலன் நீ தானே! எங்க இருக்க? எந்த ஊரு? என சில கேள்விகளைக் கேட்டு, அவளோட கடைசியா எப்ப பேசின? இப்போ அவளைக் காணோம், எங்க இருக்கா?" என்று அதட்ட ஆரம்பித்தான் அன்பு.

மறுமுனையில் இருந்த அந்த இளைஞனோ கொதித்தெழுந்தான். "சார்... காலையில் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தா சார்! ஈவினிங் அவளுக்குப் போன் பண்ணிப் பார்த்தேன், ஸ்விட்ச் ஆஃப் வருது. அவளைக் கண்டுபிடிக்கிறதுக்கு பதிலா நீங்க என்னைக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்க! அந்தப் பொண்ணோட அம்மா தேவையில்லாம எங்க மேல சந்தேகப்பட்டு அவளை யாராவது எங்கேயாவது கடத்தி வச்சிருக்கலாம்தான் சார்! என்னை விட்டுடுங்க, எனக்கும் அவளுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை!" என்றான்.

அவனது பேச்சில் இருந்த கோபமும், அதே நேரம் அவனுக்கும் அந்தப் பெண்ணின் திருட்டுத்தனமான பயணம் பற்றிய முழு விவரம் தெரியாது என்பதும் அன்புவிற்குப் புரிந்தது. அவனது அடையாள அட்டையை தன் ஃபோன் நம்பருக்கு அனுப்பி வைக்க சொல்ல, அதை மறுக்காமல் செய்தான் அந்த இளைஞன்.

போனைத் துண்டித்த அன்பு, அந்த பய்யன் பேசுறத பார்த்தா ரொம்ப நேர்மையா, காதலியைப் பற்றி கவலையுடன் இருப்பதாகவே தோன்றியது. வழக்கின் அடுத்த கட்டத்தை எப்படி நகர்த்துவது என்று சிறிது நேரம் யோசித்தவன், கடந்த வாரத்தில் அந்த பெண்ணிடம் சாட் செய்தவர்கள் யார், என்ன சாட் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை செக் பண்ணிவிட்டு தூங்குவது என முடிவு செய்தான்.

சிறிது நேரம் நேரத்தில் அன்புவின், செல்போன் மீண்டும் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. திரையில் சீனியர் கான்ஸ்டபிளின் எண் மின்னியது. அழைப்பை ஏற்றுப் பேசியதும், மறுமுனையில் சீனியர் கான்ஸ்டபிள் படபடப்புடன் பேசினார்:
"சார்... ஒரு முக்கியமான தகவல்! காணாமல் போன அந்தப் பொண்ணு ரொம்ப தூரத்துல இருக்கிற ஒரு ஊர்ல இருக்காளாம். அந்த பொண்ணோட சொந்தக்காரன் ஒருத்தன், அவளை மீட்டு பாதுகாப்பா வச்சிருக்காங்கன்னு தகவல் வந்துருக்கு."

அன்பு புருவங்களைச் சுருக்கி, "என்ன சொல்றீங்க சார்? அவளுக்கு என்னாச்சு? சேப்டியா இருக்காளா?" என்று கவலையுடன் கேட்டான்.

"ஆமா சார்... அவளுக்கு ஏதோ மயக்க மருந்து (Drugged) கொடுத்த மாதிரி இருக்கு. பாலியல் ரீதியா ஏதும் அத்துமீறல் நடந்திருக்கா இல்லையான்னு இப்போதைக்குச் சரியாத் தெரியல, டாக்டர் செக் பண்ணாத்தான் தெரியும்" என்றார் சீனியர் கான்ஸ்டபிள்.

மீட்பது சொந்தக்காரன் தானே! அந்த பெண்ணின் அம்மாவுக்கு நேரடியாக தகவல் சொல்லாமல், சீனியர் கான்ஸ்டபிளுக்கு ஏன் தகவல் சொல்ல வேண்டும்? இவருக்கும் அவனுக்கும் என்ன தொடர்பு என்ற கேள்விகள் எழுந்தன.

ஆனால், அந்த கேள்விகளை கேட்கும் முன்னர், சீனியர் கான்ஸ்டபிள் சொன்ன விஷயம் அன்புவை யோசிக்க வைத்தது. "சார்... அந்தப் பொண்ணை மீட்ட ஆளு ஒரு கண்டிஷன் போடுறான். அவனுக்கு மேல நம்ம ஸ்டேஷன்ல ஏற்கனவே சில பெண்டிங் கேஸ்கள் இருக்குதாம். இதை பயன்படுத்தி போலீஸ் என்னை இந்த விவகாரத்துல கைது பண்ணக் கூடாதுன்னு சொல்றான். நான் இன்ஸ்பெக்டருக்கு போன் பண்ணிப் பார்த்தேன், கிடைக்கல. அதான் உங்ககிட்ட சொல்லிடலாம்னு கூப்பிட்டேன்" என்றார்.

இன்ஸ்பெக்டரை அழைத்துப் பார்த்த அன்பு, ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். இந்தச் சூழ்நிலையில் ஒரு இளம் பெண்ணின் உயிரும் பாதுகாப்பும் தான் முக்கியமே தவிர, எப்போதோ நடந்த பழைய சின்னச் சின்ன வழக்குகளை வைத்துக்கொண்டு உதவி செய்தவனைத் தேடிப் பிடித்து உள்ளே தள்ளுவது முறையல்ல என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்துகொண்டான்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிளை அழைத்த அன்பு,
"கவலைப்படாதீங்க சார்... அந்தப் பொண்ணை பத்திரமா மீட்டுத் தர்றதுதான் இப்போ நம்ம முதல் வேலை. அந்த ஆளோட பழைய கேஸை அப்புறம் பாத்துக்கலாம். அவன்கிட்ட தைரியமா சொல்லுங்க, நாங்க அவனை அரெஸ்ட் பண்ண மாட்டோம்னு வாக்குக் கொடுங்க" என்றான் அன்பு.

"சரி சார், நான் அவன்கிட்ட பேசிட்டு விவரத்தைச் சொல்றேன்" என்று சொல்லிவிட்டு சீனியர் கான்ஸ்டபிள் போனை வைத்துவிட்டார்.

அன்பு தன் ஆடைகளை மாற்றினான். தனது காவல்துறை அடையாள அட்டையை எடுத்துக் கொண்டு காவல் நிலையம் செல்லும் எண்ணத்தில் வீட்டுக்கு வெளியே வந்தான்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிள் எந்த ஹாஸ்பிட்டலில் அந்த பெண் சிகிச்சை எடுக்கிறாள் என்ற தகவலை சொன்னார்.

நேராக அந்தப் பெண்ணின் தாயின் வீட்டிற்குச் சென்ற விசாரணை அதிகாரியான அன்பு, அவரது மகள் ஹாஸ்பிட்டலில்  இருக்கும் விவரங்களைச் சொன்னான்.

"அம்மா... இப்போவே நாம அங்க கிளம்பணும்." என்றான்.

மகள் கிடைத்து விட்டாள்  என்ற செய்தியைக் கேட்ட அந்தத் தாயின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. ஒரு நிமிடம் கூட தாமதிக்க விரும்பாத அந்தத் தாய், தன் உறவுக்கார தம்பியை அழைக்க, மூவரும் காரில் பயணம் செய்தார்கள்.

யாரு கண்டு பிடிச்சது, எங்க இருக்கா எப்படி இருக்கா என பல கேள்விகளை தாய் கேட்க, ஹாஸ்பிடல் பெயர் ஊர் தவிர்த்து, வேறு எந்த தகவலையும் அன்பு சொல்லவில்லை. "உங்க ஊரு ஆளு மீட்டதாக சொல்லலாம். ஆனால் ஏற்கனவே பல வழக்குகள் இருப்பதால், அவனே கடத்தியிருக்கலாம் எதிர் விவாதம் வந்தால், நிலமை மோசமாகும்" என்பதால் அந்த விவரங்களை பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை..

சுமார் 200 கிலோமீட்டர் சென்னை செல்லும் சாலையில் அந்த இரவின் இருட்டில் கார் பறந்தது.

தன் மகளைக் கண்டதும் அந்தத் தாய் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. ஓடிச் சென்று தன் மகளை அணைத்துக் கொண்டு கதறி அழுதாள். அதன்பிறகு, அந்தப் பெண்ணை மீட்டுத் தந்த அந்த நபரின் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவள் முகம் வாடியது. ஆனாலும், தன் நன்றியைத் தெரிவித்தார் அந்தத் தாய்.

மீட்பது உங்க ஊர்க்காரன் தான் என சொல்லாமல் இரு‌ந்தது நல்லது என்றே நினைத்தான் அன்பு.

மாணவியை மீட்ட அந்த நபர், அன்புவிடம் தன்னைப் பற்றி எதுவும் சொல்லாமல் நடந்த விபரங்களை விளக்கத் தொடங்கினான்.

"சார்... நான் அந்த ஹோட்டல்ல அவளை பார்த்தேன். அவ கூட ஒரு இருபது-முப்பது வயது இளைஞன் இருந்தான். முதல்ல லவர் கூட வந்திருக்கா, நாம எதுக்கு நடுவுல அப்படின்னு நினைச்சேன். ஆனா, எனக்கு அந்தப் பொண்ணோட முகம் சரியில்லாத மாதிரி தோணுச்சு. ரொம்ப டல் ஆகி, மயக்க நிலையில இருந்தா. பக்கத்துல இருந்தவன் அவளை ஏதோ தப்பான வழியில கூட்டிட்டுப் போறான்ங்கிறதை அவளது உடல்மொழியை வச்சு கண்டுபிடிச்சேன். அப்புறம்  எனக்கு தெரிஞ்ச ஆளு ரெண்டு பேர வர சொல்லிட்டு, அவங்களை ஃபாலோ பண்ணினேன். அப்புறம் அவங்க உதவியோட அந்தப் பையனை மடக்கிப் பிடிச்சோம். ஆனாலும் அந்தப் பையன் எங்களை மீறித் தப்பிச்சுட்டான். அவன் ஃபோன பிடுங்கிட்டோம்" என்று விளக்கினான்.

அவன் கையில் இருந்த அ‌ந்த  செல்போனை அன்புவிடம் கொடுத்துவிட்டு அன்புவின் கேள்விகளுக்கு விளக்கம் சொன்னான்.

நீங்க எதுக்கு அந்த ஹோட்டல் போனீங்க என்ற கேள்விக்கு அவன் பதில் சொன்ன அந்தத் தருணத்தில்தான், அன்புவுக்குத் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான உண்மை வெளிப்பட்டது—அவர்களைத் தேடிப் பிடித்து மீட்டுத் தந்த அந்த நபர் வேறு யாருமല്ല, கள்வனின் கணவனான பிரதிபாவின் கணவன்தான்!

அன்பு அவனது பெயரைக் கேட்டுத் தேர்ந்து கொண்ட நேரம் அவன் கள்வன் என்பது அன்புவுக்கு தெளிவாகப் புரிந்தது.

கள்வன் அன்புவின் அருகில் வந்து மிகத் தாழ்ந்த குரலில்:

"சார்... என் மேல ஏற்கனவே சில வழக்குகள் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு. நான் அந்த மாதிரி புரோக்கர் வேற. இந்த விவகாரத்துல என்னோட பெயர் எங்கேயும் அடிபடக் கூடாது. ப்ளீஸ் சார், என்னை இந்த கேஸ்ல சேர்த்துடாதீங்க..." என்றான்.

அதே கோரிக்கையை அந்தப் பெண்ணின் தாயிடமும் கள்வன் வைத்தான். தன் மகளைப் பத்திரமாகக் மீட்டுத் தந்தவன் மேல் வழக்கு என்பதை விட, ஒரு பொம்பள புரோக்கர் தன் பெண்ணை மீட்டுத் தந்தான் என வெளியில் சொன்னால் ஊர் நம்பாது. தன் மகளைப் பற்றி தவறாக பேசும் என்பதால் அந்தத் தாயும், நிச்சயமா என அவனுக்கு உறுதியளித்தாள். ஆனால், அவளுக்கு கள்வன் மீது சந்தேகம் இல்லாமல் இல்லை.

மருத்துவமனையின் காத்திருப்பு அறையில் அமர்ந்திருந்த அன்புவின் மனம் கடுமையான குழப்பத்தில் ஆழ்திருந்தது. குற்றச் செயல்களிலும், பெண்களை வைத்து புரோக்கர்  வேலையிலும் ஈடுபடும் ஒரு கள்வன், எப்படி ஒரு அப்பாவிப் பெண்ணைக் காப்பாற்றும் உன்னதமான செயலில் இறங்கினான்? பொதுவாக இதுபோன்ற சமூக விரோதிகள் பெண்களைத் துன்புறுத்துவார்களே தவிர, இப்படிச் சென்று மீட்டுத் தரமாட்டார்களே! அவனது இந்த மாறுபட்ட குணம் அன்புவின் மூளையைக் குழப்பியது.

அதிகாலை 5 மணியளவில், சீனியர் கான்ஸ்டபிளுக்கு போன் செய்த அன்பு, அந்த பொண்ணுக்கு பாலியல் பலாத்காரம் எதுவும் நடக்கவில்லை என்ற தகவலை சொன்னான். கள்வன் எதற்காக உதவி செய்தான் என தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாக இருந்த அன்பு, கள்வன் குறித்து கேட்டான்.

மறுமுனையில் சீனியர் கான்ஸ்டபிள், "நேர்ல பேசிக்கலாம்" என்றார்.

மீண்டும் வெயிட்டிங் ஏரியா வந்த நேரத்தில், அந்த மாணவியின் தாய் அங்கே இருந்தாள். தன் கைகளை அவளுக்கு முன்னால் இருந்த நாற்காலியில் வைத்திருக்க, துப்பட்டாவால் மறைக்கப்படாத அவளின் முலைகள் ஏறி இறங்குவதை கவனித்தான்.. அவனுக்குள் இருந்த காம மிருகம் விழித்து கொண்டது. தான் நிர்வாணமாக பார்த்த அந்த மாணவியை இன்னும் கொஞ்சம் சதைப் பற்று கொண்ட பெண்ணாக கற்பனை செய்தான். அவனது சுண்ணி அந்த அதிகாலை நேரத்தில் விறைப்பு நிலையை அடைந்தது.

"சார்" என்ற சத்தம் கேட்டு எழுந்தவன், தன் சுண்ணி விறைப்பு நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்தான். அந்த மாணவியின் அம்மா அதைக் கவனித்திருப்பாளோ என்ற சிறிய கவலை இருந்தது.

சொல்லுங்கம்மா!

சார் எனக்கு அந்த ஆள் (கள்வன்) மீது சந்தேகம் என ஆரம்பித்தாள்.

அப்போது அந்தத் தாயுடன் வந்திருந்த அவர்களின் உறவினர் குறுக்கிட்டு, "சார்... அப்படி எதுவும் இருக்காது" என்று உறுதிப்படுத்தினார். அவர்கள் இருவரும் மாற்றி மாற்றி சில விஷயங்களை பேசினார்கள்.

சார், அவன்தான் என் பொண்ணை மீட்டுக் கொடுத்தான்னு தெரிஞ்சா ஊரே என் பொண்ண வேற மாதிரி பேசும் என அந்த தாய் அழுதாள்.

"சார்... எங்க பொண்ணை மீட்டுத் தந்தான்ன்னு நினைச்சாதான் எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு சார்!" என்றார் அந்த உறவினர்.

அந்த தாயின் சந்தேகம் & உறவினரின் நம்பிக்கையைப் போலவே, கள்வன் குறித்து குழம்பிப் போய் இருந்தான் அன்பு.

"ஒரு பக்கம் கள்வனாக ஊருக்குள் வலம் வந்தவன். பெண் புரோக்கர். ஆனால், மறுபக்கம் இப்படி ஒரு இக்கட்டான சூழ்லில் உதவி செய்திருப்பது எதைக் குறிக்கிறது?" என்ற எண்ணங்கள் அன்புவின் மனதைச் சுழன்றடிக்கத் தொடங்கின.

பொதுவாக, இதுபோன்ற தொழிலில் இருப்பவர்கள் பெண்களை பயன்படுத்துவார்களே தவிர, தன்னிச்சையாக வந்து காப்பாற்ற மாட்டார்கள். அவனது இந்த மாறுபட்ட குணம் அன்புவின் புலனாய்வு மூளைக்கு மிகப்பெரிய புதிராக அமைந்தது.

"ஒருவேளை அவன் இந்த விவகாரத்தில் வேறு ஏதேனும் உள்நோக்கத்துடன் செயல்பட்டிருப்பானா? அல்லது தற்செயலாக அந்தச் சூழ்நிலையில் மாட்டிக்கொண்டுவிட்டானா?" என்ற கேள்விகள் அன்புவின் மனதில் அலைமோதத் தொடங்கின.

சிறிது நேரம் கழித்து, டாக்டர் சற்றே ஆசுவாசமாகப் புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னார்:

"கவலைப்படத் தேவையில்லை. அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மயக்க மருந்தின் வீரியம் இப்போ குறைஞ்சிடுச்சு. நீங்க இப்போ அவங்ககிட்ட பேசலாம்." என்றார்.

தன் மகளைப் பார்த்து அந்த தாய் வெளியேற, அன்பு அந்த மாணவியை விசாரிக்க ஆரம்பித்தான்.

அந்த பெண்ணால் சரியாக பதில் சொல்ல முடியவில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டாலும், முலை எவ்ளோ அழகா, நல்ல ஷேப்பா இருக்கு. இதைப்பார்த்து ஆசைப்பட்டு எவனோ தூக்கியிருப்பானோ என்ற எண்ணம். தொடர்ந்து கேள்வி கேட்பது போல அந்த முலையை வெறித்துப் பார்த்தான்.

ஏற்கனவே ஆடைகள் இல்லாமால் முலையை பார்த்திருந்தாலும், இந்த காட்சியும் அவனை உசுப்பேற்றியது.

இன்னும் போதை முழுவதும் தெளியாமல் இருக்கும் அந்த பெண்ணின் முலைகளை பிடித்து கசக்கும் ஆசை வந்தது. சுற்றிலும் முற்றிலும் பார்த்தான். திரைச்சீலை தங்களை மூடியிருக்க, காமிராவால் தங்களை கண்காணிக்க முடியாது என்பதை உறுதி செய்து கொண்டான்.

மயக்க மருந்தின் வீரியத்தில் முழுமையாகத் தெளியாமல், கட்டிலில் சோர்வாகக் கிடந்த அந்த மாணவியின் அருகே மெல்ல நகர்ந்து சென்றான். அவளது முகத்தில் தேடிய பார்வை, சட்டென்று கீழே இறங்கி அவளது மேலாடையின் ஊடே ஏறி இறங்கும் மார்பகங்களின் மீது நிலைத்தது.

காவல்துறையின் சட்டதிட்டங்களையும், விசாரிக்க வந்த கடமையையும் தாண்டி, அவனது கை விரல்கள் துடிக்கத் தொடங்கின. சுற்றி யாரும் வரவில்லை என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை உறுதி செய்துகொண்டு, தன் கட்டுப்பாட்டை மீறிய காம வெறியுடன் அந்த மாணவியின் தலைப் பகுதிக்கு வந்தான்.

ஒவ்வொரு முறையும், அந்த பெண் மூச்சு விட்ட நேரம், அவளது முலைப்பிளவு (cleavage) மேலும் கீழுமாக அசைந்து அவனது கண்களுக்குத் விருந்தளித்தது.

அந்தக் காட்சியைத் தாங்கும் பலம் அவனிடம் சுத்தமாக இல்லை; அவனது வெறி எல்லை மீறிச் சென்றது.

தனது கட்டுப்பாடு முற்றிலுமாக நழுவிப் போக, "என்ன சொல்ற? சரியா கேட்கல" என மெல்ல தன் கரங்களை நீட்டி. அந்தப் பெண்ணின் தோள்பட்டையின் மீது தன் விரல்களைப் பதித்தான். உலுக்கினான்.

மயக்கத்தின் பிடியில் இருந்த அந்தப் பெண் மீண்டும் ஏதோ புரியாமல் உளறினாள். அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்பதைத் துல்லியமாகக் கேட்பதற்காக, தன் முகத்தை இன்னும் தாழ்த்தி அவளது வாயின் அருகே காதை வைத்தான் அன்பு. அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று அவன் கழுத்தில் பட்டு அவனை மேலும் ஒருவித மயக்கத்திற்குள் தள்ளியது.

அப்போது திடீரென அந்தப் பெண்ணுக்கு இரண்டு முறை தொடர்ந்து இருமல் வந்தது. இருமலின் வேகத்தில் அவளது உடல் குலுங்க, அவளது மார்பகப் பகுதி மேலே உயர்ந்தது. அந்தச் எதிர்பாராத அசைவில், அவளது மார்பகத்தின் மேல்பகுதி அன்புவின் முகத்தில் லேசாக அழுத்தியது.

அந்த வினாடி அன்புவின் நரம்புகள் சிலிர்த்தன, அவனது உடம்பெல்லாம் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போலானது. கடமையை மறந்து, காமத்தின் உச்சியில் அவன் நிலை தடுமாறிய அதே வேளையில், "என்னாச்சு" என நர்ஸ் குரல் கேட்க, பின்னால் நகர்ந்து தன்னைச் சரிசெய்து கொண்டான்..