Adultery சமூக மற்றும் தற்காலக் கதைகள்-அனைத்துவிதமான சிறுகதைகள்

[Shajith]

முந்தைய பகுதியில் “கதை இங்கே நிற்கிறது… ஆனால் கேள்விகள் இங்கிருந்துதான் ஆரம்பிக்கின்றன” என்று நான் குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்தப் பகுதி அந்தக் கேள்விகளுக்கு நேரடியான பதிலைத் தராமல், கதையின் பாதையை இன்னும் சிக்கலான ஒரு திருப்பத்திற்குள் கொண்டு சென்றிருக்கிறது. அதுதான் இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான சிறப்பு.

இந்தப் பகுதியில் சம்பவங்களைவிட கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகளுக்குத்தான் அதிக முக்கியத்துவம் கிடைத்திருக்கிறது. கார்த்திக்கின் மனதில் உருவாகும் ஈர்ப்பு, பல்லவியின் தயக்கத்தோடு கலந்த பெண்மை உணர்வு, ரோஜாவின் புரிதல் மற்றும் அவள் போடும் அடுத்தடுத்த காய் நகர்த்தல்கள்—மூன்றுமே சேர்ந்து கதையை வேறு ஒரு கட்டத்துக்கு நகர்த்துகின்றன.

“மனம் தடுமாறும் நேரத்தில் கண்கள் பேசும்; கண்கள் பேசும் நேரத்தில் உண்மை மறையாது.”
இந்த வரி இந்தப் பகுதியின் பல காட்சிகளுக்கும் மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கிறது.

கார்த்திக்கின் கதாபாத்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அவனுடைய உணர்வுகள் இந்தப் பகுதியில் வெளிப்படையாக முன்னுக்கு வருகின்றன. ஆனால் அதே நேரத்தில், அந்த உணர்வுகளுக்கும் அவன் எதிர்கொள்ளும் உறவின் எல்லைகளுக்கும் இடையே இருக்கும் மனப்போராட்டத்தை ஆசிரியர் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகக் காட்டியிருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

“ஆசை எழுவது இயல்பு; அந்த ஆசையை எப்படிக் கையாள்கிறோம் என்பதில்தான் மனிதனின் அளவு தெரியும்.”

அந்த உள்மனப் போராட்டத்திற்கு இன்னும் சில வரிகள் கொடுத்திருந்தால், கார்த்திக்கின் கதாபாத்திரம் வாசகர்களுக்கு இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்திருக்கும்.

அதேபோல் பல்லவியின் கதாபாத்திரத்திலும் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் தெரிகிறது. அவள் வெளியில் இயல்பாக இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் பலவிதமான உணர்வுகள் ஒன்றோடொன்று மோதிக் கொண்டிருக்கின்றன. பெண்மை என்பது வெறும் தோற்றத்தில் மட்டும் இல்லை; அதை மறைக்க முயலும் தயக்கத்திலும், சொல்ல முடியாத உணர்வுகளிலும் இருக்கிறது என்பதை இந்தப் பகுதி உணர்த்துகிறது.

“முகம் அமைதியாக இருந்தாலும், மனம் அமைதியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

பல்லவியின் இந்த உள்மன நிலையை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக எழுத்தாளர் பதிவு செய்திருந்தால், இந்தப் பகுதியின் உணர்ச்சி அழுத்தம் இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.

இந்தப் பகுதியில் ரோஜாவின் கதாபாத்திரம்தான் மிகப்பெரிய திருப்பத்தை உருவாக்குகிறது. அவள் வெறும் ஒரு கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், கதையை முன்னோக்கி நகர்த்தும் ஒரு முக்கியமான கருவியாக மாறுகிறாள். அவளுடைய பேச்சு, சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம், அடுத்த கட்டத்தை உருவாக்கும் எண்ணம்—இவை அனைத்தும் கதைக்கு வேகத்தைக் கொடுக்கின்றன.

“காயை நகர்த்துவது கை; ஆனால் ஆட்டத்தை மாற்றுவது புத்தி.”

ரோஜாவின் செயல்பாடுகளுக்கு இந்த வரி சரியாகப் பொருந்துகிறது.

ஆனால் இங்கேயும் ஒரு சிறிய கருத்து. ரோஜா எதற்காக இப்படிப்பட்ட முடிவுகளை எடுக்கிறாள் என்பதற்கான அவளுடைய உள்மனக் காரணங்களை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாகக் காட்டியிருந்தால், அவளுடைய கதாபாத்திரம் இன்னும் வலிமையாகத் தெரிந்திருக்கும். அவளுடைய முடிவுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பாசம், பொறாமை, புரிதல், குழப்பம் ஆகியவற்றை சிறிது கூடுதலாகத் தொட்டிருக்கலாம்.

“ஒரு செயலைப் பார்த்தால் அதன் விளைவு தெரியும்; ஒரு மனதைப் பார்த்தால்தான் அதன் காரணம் புரியும்.”

இந்தக் கதையில் அந்த ‘காரணம்’ இன்னும் கொஞ்சம் வெளிச்சத்துக்கு வந்தால் வாசகரின் ஈடுபாடு மேலும் அதிகரிக்கும்.

முந்தைய பகுதியில் இருந்த எதிர்பார்ப்பை இந்தப் பகுதி முற்றிலும் வேறு கோணத்தில் எடுத்துச் சென்றிருப்பது நல்ல முயற்சி. குறிப்பாக ஒரே வீட்டுக்குள் இருக்கும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகள் ஒன்றோடொன்று எப்படி பின்னிப் பிணைகின்றன என்பதை ஆசிரியர் சுவாரஸ்யமாக நகர்த்தியிருக்கிறார்.

“ஒரு வீட்டின் சுவர்கள் சம்பவங்களை மட்டும் கேட்பதில்லை; சொல்லப்படாத உணர்வுகளையும் சுமக்கும்.”

இந்தப் பகுதியைப் படிக்கும்போது அந்த உணர்வு பல இடங்களில் வருகிறது.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம்—இந்தப் பகுதியில் சம்பவங்கள் வேகமாக நகர்ந்தாலும், சில முக்கியமான உணர்ச்சிக் கட்டங்களில் கொஞ்சம் நிதானம் எடுத்திருக்கலாம். குறிப்பாக கார்த்திக்கின் மனக்குழப்பம், பல்லவியின் உள்ளார்ந்த தயக்கம், ரோஜாவின் திட்டத்தின் பின்னணி ஆகியவற்றில் இன்னும் சில வரிகள் சேர்த்திருந்தால், வாசகருக்கு அந்தக் கதாபாத்திரங்களோடு பயணிக்கும் உணர்வு இன்னும் அதிகமாகக் கிடைத்திருக்கும்.

“கதை வேகமாக ஓடலாம்; ஆனால் உணர்வு ஓடக்கூடாது—அது வாசகரின் மனதில் தங்க வேண்டும்.”

இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய பலம் அதுதான்—அடுத்தது என்ன நடக்கும் என்ற கேள்வியை மீண்டும் எழுப்புகிறது.

ரோஜா போட்டிருக்கும் திட்டம் வெற்றி பெறுமா?
கார்த்திக்கின் மனநிலை எந்த எல்லை வரை செல்கிறது?
பல்லவி தன் உணர்வுகளை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறாள்?
இந்த மூவரின் மனநிலையும் அடுத்த பகுதியில் எந்த புதிய திருப்பத்தை உருவாக்கப் போகிறது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத்தான் இப்போது வாசகர் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறார்.

“கதையின் முடிச்சு இறுக்கமாக இருந்தால், அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பும் ஆர்வமும் அதிகமாகும்.”

அந்த ஆர்வத்தை இந்தப் பகுதி நன்றாக உருவாக்கியிருக்கிறது.

மொத்தத்தில், இந்தப் பகுதி வெறும் சம்பவங்களின் தொடர்ச்சியாக இல்லாமல், ஆண்மை, பெண்மை, மன உணர்வு, ஆசை, தயக்கம், பொறாமை, உறவுகளின் எல்லை போன்ற பல அடுக்குகளைத் திறந்து வைத்திருக்கிறது. சில இடங்களில் உணர்ச்சிகளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் கொடுத்திருந்தால், இந்தப் பகுதி இன்னும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.

ஆசிரியர் சிவானி தாஸ் அவர்களின் கற்பனைக்கும், கதையை அடுத்தடுத்த திருப்பங்களோடு நகர்த்தும் முயற்சிக்கும் வாழ்த்துகள். முந்தைய பகுதியில் தொடங்கிய கேள்விகள் இங்கே இன்னும் பெரிதாகி இருக்கின்றன.

“கதை எங்கே போகிறது என்பது ஒரு கேள்வி… ஆனால் கதாபாத்திரங்களின் மனம் எங்கே போகிறது என்பதுதான் இப்போது உண்மையான சுவாரஸ்யம்!” ❤️