♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 194

வெளியே வந்த காத்தவராயனின் நிர்வாண உருவத்தைக் கண்டதும், சிற்பிகா சட்டெனத் தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள்.



ஆனால்...

கண்களை மூடியதும் அவளுக்குள் இருள் சூழவில்லை.

மாறாக, சற்று நேரத்திற்கு முன் நிகழ்ந்த அந்த அமானுஷ்ய மணற்புயலின் நினைவுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவளது மனத்திரையில் மின்னத் தொடங்கின.

சற்று நேரத்திற்கு முன் அந்த அமானுஷ்ய மணல் புயலுக்குள், தன் கால்கள் நிலத்தில் படாமல் அவனது வலிமையான இடுப்பை சுற்றி கொண்டபடி இருந்த அந்தக் கணங்கள் அவளது நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் மின்னின.

சுற்றிலும் சுழன்றெழுந்த மணல்...

காதுகளைக் கிழித்த காற்றின் பேரிரைச்சல்...

அந்தப் புயலின் நடுவிலும் தன்னைச் சுற்றி உணர்ந்த அவனது அமானுஷ்ய வெப்பம்...

எல்லாவற்றையும் விட, தன்னையே தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி உடலெங்கும் பரவியிருந்த அந்த விசித்திரமான சிலிர்ப்பு...

அவளது நரம்புகளில் ஓடிய அந்த மர்ம நடுக்கம்...

அவளது அறிவின் எல்லைகளையே மீறிய அந்த மயக்கம்...

அனைத்தும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவில் எழுந்தன.

‘இது என்ன...? ஏன் என் உடலும் மனமும் இன்னும் அந்தக் கணங்களிலிருந்து விடுபட மறுக்கிறது?’

அவள் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்த முயன்றாள்.

ஆழமாக மூச்சை இழுத்தாள்.

மீண்டும் விட்டாள்.

ஆனால்...

அவளது மூச்சு இன்னும் சீராகவில்லை.

அந்த நேரத்தில்—

மணலில் விழுந்த ஒரு நீண்ட நிழல் மெதுவாக அவளை நோக்கி நகர்ந்தது.

காத்தவராயன்.

அவன் அவளை நோக்கி மெல்ல மெல்ல நெருங்கி வந்தான்.

அவனது ஒவ்வொரு அடியோடும் சுற்றியிருந்த காற்று மீண்டும் வேகம் பெறத் தொடங்கியது.

சற்று முன் அடங்கியிருந்த மணற்பரப்பு மீண்டும் சிறு சுழல்களாக எழுந்தது.

சில நொடிகளில் அந்தச் சிறு சுழல்கள் பெரும் மணல் வளையங்களாக மாறின.

காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது.

சிற்பிகாவைச் சுற்றி கிடந்த கிழிந்த ஆடைத்துணிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் காற்றில் தூக்கி வீசப்பட்டன.

அதிர்ச்சியடைந்த சிற்பிகா உடனடியாக தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முயன்றாள்.

ஒருபுறம் தன் உடலை மறைத்துக்கொண்டபடியும், மறுபுறம் பறந்துசெல்லும் துணிகளைப் பிடிக்க முயன்றபடியும் அவள் போராடினாள்.

ஆனால் அந்தக் காற்று அவளுக்கு ஒரு கணம்கூட அவகாசம் தரவில்லை.

ஒரு துணி அவளது விரல்களைத் தப்பி இருளுக்குள் பறந்தது.

மற்றொன்று மணலில் சுழன்றது.

இன்னொன்று காத்தவராயனின் காலடியில் வந்து விழுந்தது.

அவளைச் சுற்றிப் பறந்த துணிகள்...

மணலில் சுழன்றெழுந்த புழுதி...

நிலவொளியில் நீண்டுகிடந்த காத்தவராயனின் நிழல்...

அவளை நோக்கி நெருங்கிய அவனது தீவிரமான பார்வை...

அனைத்தும் சேர்ந்து அந்த இடத்தையே மீண்டும் ஒரு போர்க்களமாக மாற்றின.

சிற்பிகாவின் முகத்தில் நாணமும் கோபமும் அச்சமும் ஒரே நேரத்தில் கலந்தன.

அவள் அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

அந்தப் பார்வையில் இனி பயம் மட்டும் இல்லை.

சவாலும் இருந்தது.

எச்சரிக்கையும் இருந்தது.

‘இன்னும் ஒரு அடி முன்னே வந்தால்...’

அவளது விரல்கள் மெதுவாக இறுகின.

அவளுக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அமானுஷ்ய சக்தி விழித்தெழ முயன்றது.

அதே நேரத்தில்—

காத்தவராயனின் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய, கொடூரமான புன்னகை தோன்றியது.

அடுத்த கணம்—

காற்றின் வேகம் திடீரென இரட்டிப்பானது!

அவன் தன்னைச் சுற்றியிருந்த உலகையே மறந்துவிட்டவனைப் போல நின்றான்.

அப்போது ஒரு எண்ணம் மட்டும் அவனது மனதில் மின்னியது.

‘ஆமாம்... அங்கே இருந்த இஷிதா எங்கே போனான்?’

ஒரு கணம்.

அவ்வளவுதான்.

அடுத்த நொடியே அந்த எண்ணமும் மறைந்துவிட்டது.

அந்த அசுர வெறியின் மயக்கத்தில், தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதையே அவன் மறந்திருந்தான்.

அவனது பார்வை முழுவதும் சிற்பிகாவை மட்டுமே விழுங்கிக்கொண்டிருந்தது.




அவளைச் சுற்றிக் கிடந்த கிழிந்த துணிகளின் மீது அவனது கண்கள் நிலைத்தன.

அந்தப் பார்வையில் இருந்த கொதிப்பு...

அடுத்த நொடியே அந்தத் துணிகளைச் சுற்றி மெல்லிய புகையாக எழத் தொடங்கியது.

சட்!

சிறு தீப்பொறிகள் பறந்தன.

அடுத்த கணமே—

துணிகள் தீப்பற்றி எரிந்தன.

அமானுஷ்யமான அந்த நெருப்பு சில நொடிகளில் அவற்றைச் சாம்பலாக்கியது.

சாம்பல் காற்றில் சிதறியது.

சிற்பிகா திடுக்கிட்டாள்.

அவளது முகத்தில் நாணத்தைவிட கோபமே அதிகமாகத் தெரிந்தது.

அவள் எழ முயன்றாள்.

ஆனால்—

காத்தவராயனின் நிழல் மீண்டும் அவள்மீது விழுந்தது.

அவன் மெல்ல அவளை நோக்கிக் குனிந்தான்.

அவன் அப்படியே அவளது முழங்கால்கள் வழியே, சூடான மூச்சுக்காற்றை வெளியேற்றி மேனியில் படுமாறு மேலே நகர்ந்தான். அவனது ஈரமான உதடுகள் அவளது பளிங்குத் தொடைகளின் உட்பகுதியில் லேசாக உரசியபடியும், இன்னொரு இடத்தில் பட்டும் படாமலும் காம உணர்ச்சியை உச்சிக்குக் கொண்டு வர, சிற்பிகா தன் கீழ் உதட்டை இறுக்கமாகக் கடித்துக்கொண்டு தலை சாய்த்தாள்! அவளது மார்பு ராக்கெட் வேகத்தில் ஏறி இறங்கியது.

சிற்பிகாவின் விரல்கள் மணலை இறுகப் பற்றின.

அவள் தன்னுடைய அமானுஷ்ய சக்தியை ஒன்று திரட்ட முயன்றாள்.

ஆனால் அவளது உடலும் மனமும் இரு வேறு திசைகளில் இழுக்கப்பட்டன.

அவளது அறிவு—

‘அவனைத் தடுத்து நிறுத்து!’

என்று கூச்சலிட்டது.

அவளது உடல்—

அந்த  மயக்கத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட முடியாமல் தவித்தது.

“இது தப்பு... காத்தவராயா...!”

அவளது குரல் நடுங்கியது.

“நீ மாபெரும் தவறைச் செய்து கொண்டிருக்கிறாய்...”

அவள் இன்னும் உரக்கப் பேச முயன்றாள்.

"உன் முன்னோர் ராவணன்... அவன் தன் மருமகள் மேனகையின் கற்பைச் சூறையாடிய பிறகுதான் அவனது வீழ்ச்சியும் அழிவும் உருவானது! அதேபோலத்தான் இன்றும்... அதே போன்றதொரு பேரழிவுதான் இங்கும் நடக்கப்போகிறது...

அவளது வார்த்தைகள் இரவுக் காற்றில் கலந்தன.

ஆனால்—

காத்தவராயன் கேட்கும் நிலையில் இல்லை.

அவளது எச்சரிக்கை அவனது காதுகளைத் தொட்டது.

ஆனால் அவனது அறிவுக்குள் நுழையவில்லை.

அவனது கண்களில் சிந்தனை இல்லை.

எச்சரிக்கை இல்லை.

பயம் இல்லை.

அந்தக் கணத்தில் அவனுக்குள் எஞ்சியிருந்தது—

அடக்க முடியாத அசுர வெறி மட்டுமே.

அவன் அசுர மோகத்தின் உச்சத்தில், தன் சிந்தனையையும் அறிவையும் முற்றிலும் இழந்து நிற்பவனாய் இருந்தான். சிற்பிகாவின் பளிங்கு போன்ற கால்களின் எழிலிலும், அவளது தொடைகளின் வளைவுகளிலும் தன் பார்வையைப் பதித்து, அவளது பாதங்களின் அழகில் முற்றிலும் மெய்மறந்து போனான்.



சிற்பிகாவின் மனம் கட்டுக்கடங்காத புயலில் சிக்கிய படகைப் போலத் தத்தளித்தது.

ஒரு பக்கம் காத்தவராயன் வாரி வழங்கும்  இன்ப அவஸ்தைக்கு அவளது உடல் முற்றிலும் கட்டுப்பட்டு ஒத்துழைக்கத் துடித்தது. அதே நேரம், அவளது அடிமனதோ "இதை எப்பாடுபட்டாவது தடுத்து நிறுத்து!" என்று உரக்கக் கத்திக் கொண்டுதான் இருந்தது.

தன் அசுரச் சக்தியைப் பிரயோகித்து அவனைத் தூக்கி எறிய நினைத்தாலும், அவளுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரியும் அந்த அமானுஷ்யக் காம உணர்வு அவளது கரங்களையும் கால்களையும் செயலற்றதாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது.


சற்று நேரத்திற்கு முன்பு வரை அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி—

“பொட்டை!”

என்று அவனைச் சவால் விட்ட அதே சிற்பிகாதான் இப்போது...

ஒரு முழுமையான வாக்கியத்தைக்கூடச் சொல்ல முடியாமல் போராடிக்கொண்டிருந்தாள்.

இப்போது அவன் எல்லையைக் மீறி தனக்குள் ஊடுருவுவதையும், அவனது ஆண்மையின் தீவிரத்தையும் கண்டு எதிர்த்துப் பேசக் கூட வார்த்தைகள் வராமல், தொண்டை அடைக்கத் தவித்துச் செயலிழந்து போயிருந்தாள்!

சிற்பிகாவின் விரல்கள் தன் பெண்மையை மறைத்துக் கொண்டிருந்தபோதும், காத்தவராயனின் ஆக்ரோஷமான அணுகுமுறை நிற்கவில்லை. அவன் தன் கன்னங்களை அவளது தொடைகளின் உட்புறங்களில் அழுத்தி, இதழ்களால் அங்கு அடர்ந்த முத்தங்களைப் பதித்தவாறே மெல்ல மேலே முன்னேறினான்.

அவள் தன் கரங்களால் தடுத்துப் பிடித் திருந்த அந்த இடத்தின் மீது, காத்தவராயன் தன் உதடுகளைக் கொண்டுவந்து அவளது புறங்கையில் மென்மையாக அமுக்கினான்.

அந்த முத்தத்தின் அமானுஷ்ய வெப்பம் அவளது புறங்கையைக் கடந்து, நேரடியாக அவளது பெண்மையின் இதழ்களிலேயே பாய்ந்தது போன்ற உணர்வைச் சிற்பிகாவுக்கு ஏற்படுத்தியது. அந்தச் சூடு கைத்தோல் வழியே பரவி உள்நரம்புகளை எட்ட, அவளது தடுப்பு அரண்கள் ஒவ்வொன்றாகச் சரிந்தன.

அந்த  சிலிர்ப்பில் சிற்பிகா முற்றிலும் தன்னை மறந்தாள். அவளது கட்டுப்பாட்டை மீறி, தொண்டைக் குழியிலிருந்து "ம்ம்ம்... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஅஹ்..." என அவளது காம உணர்ச்சியையும் இன்ப வேதனையையும் வெளிப்படுத்தும் மெல்லிய முனகல் ஒலிகள் அலை அலையாகத் தழுவி வந்தன..

அவள் பெண்மையை மூடி மறைத்திருந்த விரல்களில் ஒன்றை காத்தவராயன் தன் பற்களால் லேசாகக் கவ்வி, மெல்ல மேலே இழுத்துச் சுவைக்கத் தொடங்கினான்.
அவளது ஒரு விரல் மேலெழும்பி நிற்க, அந்த விரல்களுக்கு இடையே உருவான சிறிய சந்து வழியே அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று நேரடியாகப் பாய்ந்து, அவளது பெண்மையின் இதழ்களைத் தொட்டது. அந்த உஷ்ணமானக் காற்றின் தீண்டலில் தாங்க முடியாத சிலிர்ப்பு ஏற்பட, சிற்பிகா தன் இரு கால்களையும் ஒன்றோடொன்று இறுக்கமாகப் பின்னிக் கொண்டு "ம்ம்மம்மம்..." என்று உடலெங்கும் நடுக்கத்துடன் துடித்தாள்.

அவனது நாக்கு அவளது விரலை நக்கியபடியே மெல்லக் கீழே இறங்கி, விரல்களின் இடைவெளி வழியே சிறிதே வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அவளது உணர்ச்சிமிக்க பெண்மை இதழ்களை நோக்கி மேலும் முன்னேறியது.

காத்தவராயன் தன் வாயை மேலும் நெருக்கி, அவளது பெண்மையை மறைத்திருந்த இன்னொரு விரலையும் தன் பற்களால் மெல்லக் கவ்வி மேலே இழுத்தான்.

இப்போது அவளது விரல்களுக்கு இடையிலான இடைவெளி இன்னும் அதிகமாகி, ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டிருந்த அவளது உணர்ச்சிமிக்க பெண்மை இதழ்கள் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டுத் தெரிந்தன. சற்று நேரத்திற்கு முன்பு வரை இருவருக்கும் இடையே நடந்த ஆக்ரோஷமான முன்விளையாட்டுகளின் காரணமாக, அவளது பெண்மையின் பேரின்ப வாசம் அந்த நள்ளிரவுக் காற்றில் பீறிட்டுக் கிளம்பியது.

அந்த வாசம் காத்தவராயனின் அசுர உணர்ச்சிகளை மேலும் கொதிக்க வைக்க, அவன் தன் முகத்தை இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டு சென்று, அவளது மேனியிலிருந்து வெளிப்பட்ட அவளின் மலர் வாசத்தை ஆழ்ந்து உள்ளிழுத்துச் சுவாசித்தான்.

அந்த தீவில் பூத்துக் குலுங்கிய நறுமண மலர்கள், அரிய மூலிகைச் செடிக் கொடிகளின் நறுமணம் மற்றும் சுற்றிலும் வீசிய அடர்ந்த கடலின் உப்புக்காற்றின் வாசம்... இவை அனைத்தையும் விட அவளது மேனியிலிருந்து வெளிப்பட்ட அவளின்  பெண்மை வாசம் காத்தவராயனை முற்றிலும் மயக்கும் நிலையில் இருந்தது.

காத்தவராயன் மேலும் சிற்பிகாவின் மோதிர விரலையும் தன் வாயால் கவ்வி மெல்ல இழுக்க, அவளது கரங்கள் முற்றிலும் விலகி, அவளது அழகிய பெண்மை நிலவொளியில் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது. அந்தப் பரிபூரண அழகில் தன் சிந்தனையை முற்றிலும் இழந்தவன், சற்றும் தாமதிக்காமல் தன் கொதிக்கும் உதடுகளை அவளது உணர்ச்சி நரம்புகளில் ஆழமாகப் பதித்தான். அவனது முரட்டுத்தனமான கருத்த உதடுகளும், அவளது சிவந்த செங்குத்து இதழ்களும் ஒன்றோடொன்று குறுக்கிட்டு மோதிய அந்த நொடியில், இருவரின் உடலிலும் தீப்பற்றி எரிந்தது.

கட்டுக்கடங்காத காம உணர்ச்சியின் அலைகளில் சிக்கிய சிற்பிகா, தன் கைகளை முற்றிலும் தளர்த்தி மணலில் போட்டுவிட... காத்தவராயன் தன் முரட்டுக் கரங்களால் அவளது இடுப்பின் இருபுறமும் இறுகப் பற்றி அழுத்தினான். அவனது அழுத்தத்தில் அவளது பளிங்குத் தொடைகள் இயல்பாகவே மேலும் விரிந்து வழிவிட்டன.

காத்தவராயன் அவளது பெண்மையில் தன் கொதிக்கும் உதடுகளைப் பதித்த அடுத்த நொடி, சிற்பிகா முற்றிலும் தன் சுயகட்டுப்பாட்டை இழந்து, எதிர்த்துப் பேசவோ நகரவோ முடியாமல் செயலிழந்து கிடந்தாள். அவளது நரம்புகளிலெல்லாம் ஒருவித அமானுஷ்யக் காமத் தீ பரவ, உடலெங்கும் நடுக்கமும் மூச்சிரைப்பும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன.

அவளது அந்தப் பலவீனமான நிலையைக் கண்ட காத்தவராயனின் முகத்தில் ஒரு கொடூரமான நக்கலும் எள்ளலும் வெளிப்பட்டது. அவன் தன் முகத்தை அவளது உணர்ச்சி மையத்திற்கு மிக அருகே கொண்டு சென்று, அவளது மெல்லிய பெண்மை இதழ்களைத் தன் நாக்கால் மேலும் கீழும் லேசாக வருடினான். அந்தத் தீண்டலில் சிற்பிகாவின் அடிவயிறு சுருங்கி விரிய, அவளிடமிருந்து மெல்லிய முனகல் ஒலி வெளிப்பட்டது.
பின் அவன் வக்கிரமான குரலில் அவளது காதோரம் கேட்கும் வண்ணம் மெல்ல முணுமுணுத்தான்:

"கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என்னை 'பொட்டை'ன்னு சொன்னாய் அல்லவாடி... இப்போ பார்க்கப் போற பாருடி என் ஆண்மையோட வீரியத்தை! என் ஆண்மையை முழுமையா உனக்குள்ள இறக்கிய பிறகு... நீயே என்னைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு, 'அப்படித்தான்டா காத்தவராயா...நீதாண்டா உண்மையான ஆண்மகன்,,என் உடம்பு உனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம்.. இன்னும் குத்து... மேலே ஆழமாக குத்து...'ன்னு உன் சொந்த வாயால கதறிச் சொல்ல வைக்கிறேன் பாருடி!"



அவளது கண்கள் இறுக மூடிக்கொண்டன.

‘இல்லை... நான் அவனிடம் தோற்கக் கூடாது.’

அவள் மனதுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டாள்.

‘என்னுள் இருக்கும் சக்தியை நான் மீண்டும் எழுப்ப வேண்டும்.’

அவளது விரல்கள் மணலை இன்னும் இறுகப் பற்றின.

மணல் அவளது விரல்களுக்கிடையே நசுங்கியது.

அந்த நேரத்தில்—

காத்தவராயனின் முகத்தில் ஒரு கொடூரமான புன்னகை தோன்றியது.

அவன் தன்னுடைய வெற்றியை ஏற்கனவே உறுதியாக எண்ணியவனைப் போல அவளை நோக்கி மேலும் நெருங்கினான்.

சிற்பிகாவின் இதயம் படபடத்தது.

அவளது பெண்மையை முழுமையாகச் சுவைப்பதற்காக காத்தவராயன் மெதுவாகத் தன் வாயை லேசாகத் திறந்தான். அவனது நாக்கின் கூரிய நுனி அவளது அணுஅணுவான பெண்மையின் உணர்ச்சி மையத்தில் உரசிய அடுத்த கணம், சிற்பிகாவின் உடலெங்கும் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல அதிர்ந்தது!

ஆனால்... சிற்பிகாவின் இந்த உடல் இளங்கோ என்ற ரியானுக்கு மட்டுமே உரியது ஆயிற்றே!

காத்தவராயனுக்கும் சிற்பிகாவிற்கும் இடையே இந்த முறையற்ற அசுர உறவு நனவாகிவிட்டால், அமிழ்து போய்விட்ட அந்தப் பழங்காலக் குலதெய்வக் கல் இனி என்றைக்குமே உயிர்த்தெழ முடியாமல் சாம்பலாகிவிடுமே! காலமும் விதியும் அஞ்சி நடுங்கிய அந்த உறைபனி நள்ளிரவில், என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற திகில் உச்சத்தை எட்டியது...

அடுத்த நொடி என்ன கொண்டு வரப்போகிறது என்பதை யாராலும் கணிக்க முடியவில்லை.

அப்போதுதான்—

அந்தப் பேரதிசயம் நிகழ்ந்தது!

முதலில் ஒரு மெல்லிய ஒலி.

‘வீஈஈங்...!’

சிற்பிகாவின் கண்கள் சட்டெனத் திறந்தன.

அவள் சுற்றிலும் பார்த்தாள்.

காற்றின் இரைச்சலுக்குள் அந்த ஓசை மீண்டும் கேட்டது.

இந்த முறை—

இன்னும் தெளிவாக.

காத்தவராயனும் அந்த ஓசையை உணர்ந்தான்.

அவன் தலையைத் திருப்பினான்.

ஆனால்...

தாமதமாகிவிட்டது.

இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு கூரிய அம்பு அமானுஷ்ய வேகத்தில் பாய்ந்து வந்தது!

நிலவொளியில் அதன் முனை ஒரு கணம் மின்னியது.

அது சிற்பிகா தொடையை மிக நெருக்கமாகக் தென்றலை போல உரசி கொண்டு கடந்து சென்றது.

சர்ர்ர்!

காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு சென்ற அந்த அம்பு—

அடுத்த மைக்ரோ விநாடியில் காத்தவராயன் நாக்கை பதம் பார்த்தது.

அதிர்ச்சியில் அவனது கண்கள் விரிந்தன.

அடுத்த கணமே—

“ஆஅஆஆஆ...!”

என்று அவனது அலறல் அந்தத் தீவையே அதிரச் செய்தது!

அவன் பின்னோக்கி தடுமாறினான்.

அவனது அசுர சக்தி திடீரென சிதறியது.

முகத்தில் இருந்த வெறித்தனமான புன்னகை மறைந்து—

அதன் இடத்தில் கொடூரமான வலியும் அதிர்ச்சியும் தோன்றின.

அம்பின் முனையில் இருந்த நச்சு அவனது உடலுக்குள் நுழைந்திருந்தது.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை அடக்க முடியாத சக்தியின் உருவமாக நின்றிருந்த காத்தவராயன்...

இப்போது தன் சக்தி தன்னை விட்டு விலகுவதை உணர்ந்தான்.

அவன் தன் காயத்தைப் பற்றிக்கொண்டு அலறினான்.

“யார்...?”

அவனது குரல் கோபத்தாலும் வலியாலும் நடுங்கியது.

“யார் அந்த அம்பை எய்தது...?!”

பதில் இல்லை.

காற்று மட்டும் வீசியது.

மணல் மட்டும் சுழன்றது.

தொலைவில் எரிந்துகொண்டிருந்த துணியின் கடைசி தீப்பொறியும் அணைந்தது.

சிற்பிகா அசையாமல் நின்றாள்.

அவளது பார்வை மட்டும் இருளின் ஆழத்தைத் துளைத்துக்கொண்டிருந்தது.

அந்த அம்பு வந்த திசை...

அவளது கண்களுக்கு முன்னால் மெதுவாகத் தெளிவடைந்தது.

ஒரு மரத்தின் பின்னால்...

ஒரு நிழல்.

அது அசைந்தது.

சிற்பிகாவின் இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பை நிறுத்தியது.

‘யார் அது...?’

காத்தவராயனும் அந்த நிழலைக் கண்டான்.

அவனது கண்களில் முதன்முறையாக—

அசுர வெறியை விட வேறொரு உணர்வு தோன்றியது.

அதிர்ச்சி.

அதற்குப் பின்னால்...

பயம்.

அந்த நள்ளிரவின் மர்மம் இன்னும் முடிவடையவில்லை.

உண்மையான பேரதிர்ச்சி—

இப்போதுதான் தொடங்கியிருந்தது.

Next episode on sunday