Drama నేటి బాంధవ్యాలు - 11

[k3vv3]

భర్త మాట్లాడిన ప్రతి అక్షరం.. నగ్న సత్యం అయిన కారణంగా లావణ్య మారు పలుకలేకపోయింది. ఆవేదనతో కన్నీరు కార్చింది.
కొన్ని నిముషాలు వారి మధ్యన మౌనంగా గడిచిపోయాయి. కన్నీటిని తుడుచుకొని లావణ్య,
"ఏమండీ!.."



"చెప్పు లావణ్యా!.."



"మీరు వాణిని క్షమించలేరా!.."



"నీవు క్షమించగలవా!.."



"నేను దాని తల్లినండీ.. అది నా పెద్దబిడ్డ!.."  బొంగురుపోయిన కంఠంతో చెప్పింది లావణ్య.



"ఆమె నీకు బిడ్డ.. నాకు తల్లి.. ఏ వ్యక్తి అయినా తన తల్లిని అసహ్యించుకొంటాడా లావణ్యా!.."



బొంగురుపోయిన కంఠంతో చెప్పాడు హరికృష్ణ.
"అంటే మీరు నా బిడ్డను క్షమిస్తారు కదూ!.."



"ఆమె నా ముందుకు వస్తే తప్పకుండా క్షమిస్తాను.."



"మనం దాని ముందుకు వెళ్ళేదానికి మీకు అభ్యంతరమా!.." దీనంగా అడిగింది లావణ్య.



హరికృష్ణ ఆశ్చర్యంతో లావణ్య ముఖంలోకి చూచాడు.
"నాకు.. నా బిడ్డను చూడాలని వుందండి. తప్పుగా అడిగాననుకొంటే.. నన్ను క్షమించండి" దీనంగా చెప్పింది లావణ్య.



"ఢిల్లీకి వెళతావా!.."



"మీరు రారా!.."



"నాకు నా బిడ్డను చూడాలని వుందండీ.. అని అన్నావు కాని.. మనం వెళ్ళి మన బిడ్డను చూచి వద్దామండీ అని అనలేదు కదా!.."



"ఓ.. సారీ.. సారీ అండీ.. ఏదో ఆవేశంలో అలా అన్నాను.. మీరు లేకుండా నేను ఎక్కడికి వెళ్ళగలనండీ!..



"అంటే నీతో నన్నూ రమ్మంటావా!.."



"నేను చెప్పిన మాటకు అర్థం అదేకదండీ!.."



"సరే!.."



"ఆఁ.."



"సరే అన్నాను లావణ్య!.."



"దేనికి!!!" ఆశ్చర్యంతో అడిగింది లావణ్య



"నీవు అన్నదానికి!.. నీ కోరిక తీర్చేదానికి!" చిరునవ్వుతో చెప్పాడు హరికృష్ణ.



ద్వారం వెనుక నిలబడి వున్న ఈశ్వర్, శార్వరీలు అంతా విన్నారు. వారి ముఖాల్లో ఎంతో ఆనందం. ఈశ్వర్ చెల్లెలి చేతిని పట్టుకొన్నాడు. ఇరువురూ అతని గదిలో ప్రవేశించారు.



"శారూ!.. సర్వేశ్వరుడు దయామయుడు. మనం అమ్మా నాన్నలకు చెప్పకుండా ఢిల్లీకి వెళితే.. ఆ విషయం ఏనాటికైనా వారికి తెలిస్తే.. మనలను ద్వేషిస్తారేమో అని నాకు భయం. మన నిర్ణయం మంచిదే అనేదానికి అమ్మా నాన్నల మాటలే సాక్ష్యం. ఇక మనం నిర్భయంగా ఢిల్లీకి వెళ్ళవచ్చు" నవ్వుతూ చెప్పాడు ఈశ్వర్.



"వారి మాటలను బట్టీ అమ్మా నాన్నలు కూడ త్వరలో ఢిల్లీకి బయలుదేరబోతున్నారుగా అన్నయ్యా!.."



"అవునురా!.."



"అయితే మనం వెళ్ళే విషయం వారికి చెప్పవచ్చుగా!.."



"ఆలోచిస్తా.. పొద్దుపోయిందిరా వెళ్ళి పడుకో!.."
"అలాగే అన్నయ్యా!.." సంతోషంగా శార్వరి గుడ్‍నైట్ చెప్పి తన గదికి వెళ్ళిపోయింది.
మరుదినం ఉదయం.. హరికృష్ణ లావణ్య డైనింగ్ టేబుల్ ముందు కూర్చొని వున్నారు. శార్వరి వారికి కాఫీ అందించింది.
"శారూ!.. అన్నయ్య ఎక్కడ?.." అడిగింది లావణ్య.



"పళ్ళు తోముకుంటున్నాడమ్మా!.. పిలవనా!.."



"ఆఁ.. పిలూ!.."



పెరటివైపు ద్వారాన్ని సమీపించింది శార్వరి.
"అన్నయ్యా!.. అమ్మ నిన్ను పిలుస్తుంది."



"ఆఁ.. వస్తున్నానని చెప్పు.."



శార్వరి తల్లిదండ్రులను సమీపించి.. "అన్నయ్య వస్తున్నాడమ్మా!.." చిరునవ్వుతో చెప్పింది.
ఆమె మనస్సులో తన తల్లితండ్రి.. వారి ఢిల్లీ ప్రయాణాన్ని గురించి మాట్లాడబోతారనే ఆలోచన.
ఈశ్వర్ వారిని సమీపించాడు.



"ఏం అమ్మా!.." తల్లి ప్రక్కన వున్న కుర్చీలో కుర్చుంటూ అడిగాడు. 



హరికృష్ణ గొంతు సవరించాడు. ఈశ్వర్ తండ్రి ముఖంలోకి చూచాడు. లావణ్య భర్త ముఖంలోకి చూచింది. రెండు కాఫీ గ్లాసులతో శార్వరి వారిని సమీపించింది. ఒక గ్లాసును ఈశ్వర్‍కు అందించింది.
అన్నా చెల్లెళ్ళు కాఫీ సిప్ చేశారు.
"ఈశ్వర్!.." అన్నాడు హరికృష్ణ.



"ఏం నాన్నా!"



"నేనూ అమ్మా.. ఢిల్లీకి వెళ్ళాలనుకొంటున్నాము"



ఈశ్వర్, శార్వరీలు తండ్రి ముఖంలోకి చూచారు.
"అన్ని గుణాల్లోకి క్షమాగుణం చాలా గొప్పది ఈశ్వర్!” అన్నాడు హరికృష్ణ.



"మీరు చెప్పింది ఎవరి విషయంలో నాన్నా!" మెల్లగా అడిగాడు ఈశ్వర్.



"అందరి విషయంలో.. ’అపకారికి ఉపకారము నెపమెన్నక చేయువాడు నేర్పరి సుమతీ!..’ ఇది సుమతీ శతకపు సూక్తి.. చిన్న వయస్సులో చదివావు" చిరునవ్వుతో చెప్పాడు హరికృష్ణ.



"అవును నాన్నా!.. మరి నా ప్రశ్నకు జవాబు!" అన్నాడు ఈశ్వర్.



"మీ అక్క వాణి విషయంలో" మెల్లగా చెప్పాడు హరికృష్ణ.
"అంటే!.."



"మీ అమ్మ, వాణిని చూడాలని నన్ను కోరింది. ఆమె కోర్కెను తీర్చడం నా ధర్మం ఈశ్వరా!.."
ఈశ్వర్ నవ్వుతూ.."చాలా మంచి నిర్ణయం నాన్నా!.. నేను శార్వరీ కూడా అక్కయ్యను చూడాలనుకొంటున్నాము. మీరు అంగీకరిస్తే మేమూ మీతో ఢిల్లీకి వస్తాము నాన్నా!.." చెప్పాడు ఈశ్వర్.



"అలాగా!.." ఆనందంగా అంది లావణ్య.
"చాలా సంతోషం అమ్మా!.."
"అయితే.. ఏమండీ!.. నలుగురం కలిసే వెళదాం.."
"సరే!.. ఈశ్వర్!.."
"నాన్నా!. ఫ్లయిట్ టిక్కెట్లు బుక్ చేయనా!.."
"చెయ్యి!.."
"ఫ్లయిట!.." ఆశ్చర్యంతో అడిగింది లావణ్య.