పౌరాణిక (జానపద) కథలు - అష్టావక్రుడు

[k3vv3]

అష్టావక్రుడు
 

అష్టావక్రుడు జనక మహారాజు సభలో ఆత్మజ్ఞానాన్ని బోధిస్తున్న దృశ్యం
 
 Ch. ప్రతాప్   
 
శరీరం వికృతంగా ఉన్నా, ఆత్మజ్ఞానం అపారంగా ఉండొచ్చని ప్రపంచానికి నిరూపించిన మహర్షి అష్టావక్రుడు. తన తండ్రిని విముక్తి చేసి, జనక మహారాజుకు అద్వైత సత్యాన్ని బోధించిన ఈ బాల ముని జీవితం ప్రతి మనిషికి ఆత్మవిశ్వాసం, జ్ఞానం, వినమ్రత ఎంత ముఖ్యమో తెలియజేస్తుంది.
 
“ఎనిమిది వంకరలతో పుట్టిన బాలుడు… రాజులకే గురువయ్యాడు!” 
సి.హెచ్.ప్రతాప్ గారి అష్టావక్రుడు కథ వినండి 
 
ప్రాచీన భారతవర్షంలో ఒక అసాధారణ బాలుడి జననం జరిగింది. ఆ శిశువు శరీరం ఎనిమిది చోట్ల వంకరలు తిరిగి ఉండటంతో అతనికి "అష్టావక్రుడు" అనే పేరు స్థిరపడింది. అయితే ఆ వికృత రూపం వెనుక అగాధమైన వేద విజ్ఞానం, అచంచలమైన ఆత్మవిశ్వాసం దాగి ఉన్నాయని ఆనాడు ఎవరూ ఊహించలేదు.
 
అష్టావక్రుడు మహర్షి కహోళుని కుమారుడు. తల్లి గర్భంలో ఉన్నప్పుడే తన తండ్రి ఉచ్చరించే వేద మంత్రాలను అత్యంత శ్రద్ధతో వినేవాడు. ఒకసారి కహోళుడు వేద పఠనంలో పొరపాటు చేయగా, గర్భం నుండే ఆ శిశువు తండ్రిని సరిదిద్దింది. తన పాండిత్యాన్ని ఒక శిశువు ప్రశ్నించాడనే అహంకారంతో కహోళుడు ఆగ్రహించి, "నీవు ఎనిమిది వంకరలతో జన్మిస్తావు" అని శాపమిచ్చాడు. తండ్రి ఇచ్చిన ఆ శాపమే అష్టావక్రుని బాహ్య రూపానికి కారణమైంది.
 
కాలక్రమేణా కహోళుడు మిథిలా నగర రాజైన జనకుని ఆస్థానంలో వంది అనే పండితుడితో వాదానికి దిగి ఓడిపోయాడు. ఆనాటి నిబంధన ప్రకారం ఓడిపోయిన కహోళుడిని సముద్ర గర్భంలో బంధించారు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న అష్టావక్రుడు తన పన్నెండవ ఏటనే తండ్రిని విముక్తి చేయాలనే పట్టుదలతో జనక మహారాజు సభకు బయలుదేరాడు.
 
ఒక చిన్న బాలుడు, అందులోనూ వంకరలు తిరిగిన శరీరంతో రాజసభలోకి అడుగుపెడుతుంటే అక్కడ ఉన్న పండితులు, సభాసదులు ఒక్కసారిగా వికటహాసం చేశారు. ఆ నవ్వులు సభామందిరమంతా ప్రతిధ్వనించినా అష్టావక్రుడి ముఖంలో ఇసుమంతైనా చలనం కలగలేదు. పైగా అతను కూడా వారితో కలిసి బిగ్గరగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.
 
అష్టావక్రుని నవ్వు చూసి ఆశ్చర్యపోయిన జనక మహారాజు, "బాలుడా! అందరూ నిన్ను చూసి నవ్వుతుంటే, నీవు ఎందుకు నవ్వుతున్నావు?" అని ప్రశ్నించాడు.
 
అప్పుడు అష్టావక్రుడు గంభీర స్వరంతో ఇలా అన్నాడు, "రాజా! నీ సభలో గొప్ప జ్ఞానులు ఉంటారని విన్నాను. కానీ ఇక్కడ ఉన్నవారంతా కేవలం చర్మాన్ని చూసి నిర్ణయాలు తీసుకునే చర్మకారులని నాకు ఇప్పుడు అర్థమైంది. అందుకే నవ్వుతున్నాను. వంకరగా ఉన్న చెరకు గడలో తీపి వంకరగా ఉండదు, నది వంకరగా ప్రవహించినా నీరు వంకరగా ఉండదు. అలాగే నా శరీరం వంకరగా ఉన్నంత మాత్రాన నా ఆత్మ వంకరగా ఉండదు. మీరంతా నా శరీరాన్ని చూస్తున్నారే తప్ప నాలోని జ్ఞానాన్ని చూడలేకపోతున్నారు."
 
ఈ మాటలు విన్న సభ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది. జనక మహారాజు ఆ బాలుడిలోని మహోన్నత జ్ఞానాన్ని గుర్తించి ఆసనం నుండి దిగి వచ్చి పాదాభివందనం చేశాడు.
 
అనంతరం అష్టావక్రుడు అజేయుడైన వందిని వాదనలో ఓడించి, తన తండ్రిని బంధ విముక్తుడిని చేశాడు. ఆ అద్భుత ఘట్టం తర్వాత జనక మహారాజు అష్టావక్రుడిని తన గురువుగా స్వీకరించి ఆత్మజ్ఞానాన్ని ప్రసాదించమని కోరాడు. ఆ సందర్భంలో వారిద్దరి మధ్య జరిగిన సంభాషణే జగత్ప్రసిద్ధమైన "అష్టావక్ర గీత"గా అవతరించింది.
 
అష్టావక్రుడు తన ఉపదేశంలో, "నీవు శరీరం కాదు, మనస్సు కాదు, నీవు కేవలం నిర్మలమైన చైతన్యం. బంధనాలన్నీ నీ ఆలోచనల సృష్టే. నిన్ను నీవు సాక్షిగా గుర్తించినప్పుడే ముక్తి లభిస్తుంది" అని బోధించాడు. బాహ్య రూపానికి ప్రాధాన్యత ఇచ్చే ఈ లోకంలో, నిజమైన అందం ఆత్మలో ఉంటుందని చాటిన మహనీయుడు అష్టావక్రుడు.
 
ఈ దివ్యబోధన విన్న జనక మహారాజు అహంకారం పూర్తిగా నశించి, వినమ్రుడై అష్టావక్రుని పాదాలపై పడ్డాడు. రూపాన్ని చూసి జ్ఞానాన్ని తక్కువ అంచనా వేయడం ఎంతటి పొరపాటో ఆ సభలోని పండితులందరికీ అర్థమైంది. అష్టావక్రుడు తన తండ్రిని విముక్తి చేయడమే కాకుండా, లోకానికి అత్యంత క్లిష్టమైన అద్వైత వేదాంతాన్ని అత్యంత సరళంగా వివరించాడు.
 
ఆత్మ ఎప్పుడూ స్వచ్ఛమైనదేనని, కేవలం మనస్సులోని మాలిన్యాలే మనల్ని బంధీలుగా చేస్తాయని ఆయన చాటిచెప్పారు. వికృతమైన శరీరంలోనే ఇంతటి మహోన్నతమైన ప్రకాశం దాగి ఉంటుందని నిరూపించిన అష్టావక్రుడి జీవితం, ప్రతి ఒక్కరికీ ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఇచ్చే గొప్ప స్ఫూర్తిదాయక గాథ.
 
ఆయన చివరగా ఇలా పలికాడు: "రాజా! బాహ్యంగా కనిపించే ప్రతిదీ అనిత్యం, కానీ నీ లోపల ఉన్న చైతన్యం శాశ్వతం. ఆ సత్యాన్ని గ్రహించి, మనస్సును ప్రశాంతంగా ఉంచుకున్నవాడే నిజమైన ముక్తుడు."
 
అష్టావక్రుడి కథ మనకు ఒక గొప్ప జీవన సత్యాన్ని నేర్పుతుంది. శారీరక లోపాలు లేదా బాహ్య రూపం మనిషి విలువను ఏమాత్రం తగ్గించలేవు. అచంచలమైన ఆత్మవిశ్వాసం, నిరంతర జ్ఞాన తృష్ణ ఉంటే సామాన్యులు కూడా అసామాన్యులుగా ఎదగవచ్చు. లోకం మనల్ని ఎలా చూస్తుందన్నది ముఖ్యం కాదు, మనల్ని మనం ఎలా చూసుకుంటున్నాం అన్నదే ప్రధానం.
 
అష్టావక్రుడు తన శాపాన్నే తన శక్తిగా మార్చుకుని లోకానికి ఆత్మజ్ఞానాన్ని పంచిన ధీశాలి. జ్ఞానం ఎక్కడ ఉంటే అక్కడే నిజమైన గౌరవం ఉంటుందని ఆయన జీవితం నిరూపించింది. ముగింపుగా ఆయన ఒక మాట చెప్పాడు: "రాజా! సత్యం తెలుసుకోవడానికి బాహ్య నేత్రాలు కాదు, అంతర్దృష్టి కావాలి. ఆ దృష్టి ఉన్నవాడికి ఈ విశ్వమంతా ఆ పరమాత్మ స్వరూపంగానే కనిపిస్తుంది. శరీరం అనేది కేవలం ఆత్మ నివసించే తాత్కాలిక నిలయం మాత్రమే అని గుర్తించినవాడే నిజమైన జ్ఞాని. ఈ సత్యాన్ని తెలుసుకుని అహంకారాన్ని వీడినప్పుడే మనిషికి సంపూర్ణమైన స్వేచ్ఛ లభిస్తుంది."
 
సమాప్తం