Fantasy Multiverse Of SexyVerse பல கதைகளின் இன்னொரு வகை முடிவுகள் Now காம வனத்தில ராதா 2

[UngalNaan]

**Part 12**

கதவு உடைந்தது அதே நொடி ஹால் முழுவதும் குழப்பம் பரவியது.

“யாரும் அசையாதீங்க! கீழே படுங்க!” என்று கருப்பு யூனிஃபார்ம் அணிந்த ஆட்கள் துப்பாக்கியுடன் உள்ளே நுழைந்தனர்.

ரகு ரஞ்சனியை விட்டு எழுந்து பின்வாங்கினான். மீனாட்சி விளக்கை கீழே போட்டுவிட்டு ஒரு ஆளை நோக்கி ஓடினாள். குணா அந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி மீனாட்சியை நோக்கி பாய முயன்றார். ஆனால் ஒரு போலீஸ் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.

ரமேஷ் ரஞ்சனியைத் தூக்கி சோஃபாவுக்குப் பின்னால் தள்ளினான். அவள் உடல் இன்னும் நடுங்கியது. விந்து அவள் தொடைகளில் வழிந்துக்கொண்டிருந்தது. ரமேஷ் தன் சட்டையை அவிழ்த்து அவள் உடலில் போர்த்தினான்.

“பயப்படாதே… நான் இருக்கேன்,” என்று காதில் சொன்னான்.

ராதாவும் ரம்யாவும் தரையில் படுத்துக்கொண்டனர். ரம்யா மெல்ல தலை உயர்த்தி, உள்ளே வந்த ஆட்களில் ஒருவனைப் பார்த்து சைகை காட்டினாள். அந்த ஆள் தலையை ஆட்டினான். ரம்யாவின் காண்டாக்ட் உண்மைதான்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் வெளியே இருந்து இன்னொரு குழுவும் துப்பாக்கியுடன் உள்ளே நுழைந்தது. அவர்கள் போலீஸ் மாதிரி இல்லை. கருப்பு முகமூடி. மீனாட்சியின் ஆட்கள்.

இரண்டு தரப்பும் மோதின. ஷூட்டிங் சத்தம் அறையை அதிரவைத்தது. தூசி எழுந்தது. ஒரு தடி ரமேஷின் தோள்பட்டையில் பட்டது. அவன் வலியோடு மண்டியிட்டான். ரஞ்சனி அவனை இழுத்துக்கொண்டாள்.

குணா ஒரு முகமூடி ஆளைத் தாக்கி தரையில் தள்ளினார். மீனாட்சி அந்த குழப்பத்தில் பின் கதவை நோக்கி ஓடினாள். ரகு அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

ரம்யா எழுந்து ஓடி, மீனாட்சியின் சேலையைப் பிடித்தாள். இருவரும் தரையில் விழுந்தனர். மீனாட்சி ரம்யாவின் முடியைப் பிடித்து இழுத்தாள். ரம்யா அவள் முகத்தில் அறைந்தாள்.

“நீ என்னை மிரட்டி… இத்தனை பேரை இழுத்து… இப்போ முடிஞ்சுதுடி!” என்று ரம்யா கத்தினாள்.

ரமேஷ் எழுந்து ரகுவை நோக்கி ஓடினான். ரகு திரும்பி தடியால் அடித்தான். இருவரும் மோதினர். ரமேஷ் ரகுவின் கையை முறுக்கி தடியை பிடுங்கினான். அடுத்த அடியில் ரகுவின் வயிற்றில் உதைத்தார். ரகு மண்டியிட்டான்.

அப்போது ஒரு துப்பாக்கி குண்டு அருகில் பட்டு சுவற்றைத் துளைத்தது. எல்லோரும் தரையில் படுத்துக்கொண்டனர்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து ஷூட்டிங் நின்றது. போலீஸ் ஆட்கள் மீனாட்சியின் ஆட்களை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தனர். முகமூடி அணிந்தவர்களில் சிலர் ஓடிவிட்டனர். சிலர் கீழே கிடந்தனர்.

ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் உள்ளே வந்தார். ரம்யா எழுந்து அவனிடம் சென்றாள். சில வார்த்தைகள் பேசினாள். இன்ஸ்பெக்டர் தலையை ஆட்டினார்.

மீனாட்சியை இரு போலீஸ்கள் தூக்கி நிறுத்தினர். அவள் முகம் கோபத்தால் திரிந்திருந்தது.

“நீங்க எல்லாரும் தப்பிக்க முடியாது… என் நெட்வொர்க் இன்னும் இருக்கும்…” என்று கத்தினாள்.

ரகுவைவும் கைது செய்தனர். அவன் ரஞ்சனியைப் பார்த்தபடி சிரித்தான்.

“இன்னும் முடியல… உன் புண்டை இன்னும் எனக்கு நினைவில்தான் இருக்கும்…” என்று பச்சையாகச் சொன்னான்.

ரமேஷ் ஒரு அடி முன் வந்தான். போலீஸ் அவனைத் தடுத்தார்.

குணா மீனாட்சியை நெருங்கினார். அவன் குரல் குறைந்தது.

“மீனாட்சி… அன்று இரவு நான் உன்னை ஒத்தேன் தான். ஆனா அதுக்காக இன்று நீ என் பொண்ணை தொட்டது தவறு. உன்னை நான் மன்னிக்க மாட்டேன்.”

மீனாட்சி அவனைப் பார்த்து துப்பினாள். போலீஸ் அவளை இழுத்துச் சென்றனர்.

ஹால் மெல்ல அமைதியானது. வெளியே சைரன் சத்தம் கேட்டது.

ரமேஷ் ரஞ்சனியைத் தூக்கி அருகில் இருந்த நாற்காலியில் உட்காரவைத்தான். அவள் உடல் இன்னும் நடுங்கியது. ரமேஷ் அவள் முகத்தைத் தூக்கிப் பார்த்தான்.

“ரஞ்சு… நான் இருக்கேன்… இனிமேல் யாரும் உன்னைத் தொட மாட்டாங்க.”

ரஞ்சனி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்து அழுதாள். ராதா பக்கத்தில் வந்து அவள் முடியை நீவினாள். ரம்யா தரையில் உட்கார்ந்து மூச்சு வாங்கினாள். குணா ஜன்னல் அருகில் நின்று வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

இன்ஸ்பெக்டர் ரமேஷிடம் வந்தார்.

“நீங்க எல்லாரும் ஸ்டேட்மென்ட் கொடுக்கணும். மீனாட்சி மற்றும் ரகுவின் நெட்வொர்க் பெரிசா இருக்கு. இன்னும் சில நாள் உங்களுக்கு பாதுகாப்பு கொடுப்போம்.”

ரமேஷ் தலையை ஆட்டினான். “கொடுக்கிறோம். ஆனா இப்போ என் பொண்டாட்டியை… என் குடும்பத்தை கூட்டிட்டு போகணும்.”

சில மணி நேரங்கள் கழித்து.

போலீஸ் வண்டிகள் கிளம்பிவிட்டன. மீனாட்சியும் ரகுவும் கைது செய்யப்பட்டுச் சென்றனர். ரம்யாவின் காண்டாக்ட் உதவியால் அவர்கள் உடனடியாக ரிமாண்ட் ஆனார்கள்.

ஜீப்பில் திரும்பும் போது யாரும் பேசவில்லை. ரஞ்சனி ரமேஷின் மடியில் தலை வைத்துக்கிடந்தாள். ராதா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். ரம்யா கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். குணா ஸ்டியரிங்கை இறுகப் பிடித்திருந்தார்.

வீடு திரும்பியதும் ரஞ்சனியை குளிப்பாட்டி, புதிய உடை மாற்றி, படுக்க வைத்தனர். அவள் தூங்கிய பிறகு நான்கு பேரும் ஹாலில் உட்கார்ந்தனர்.

ரமேஷ் முதலில் பேசினான்.

“இது முடிஞ்சுது. ஆனா நம்மளுக்குள்ள இன்னும் முடியல.”

ராதா அவனைப் பார்த்தாள். “என்ன முடியல?”

ரமேஷ் ரஞ்சனியின் அறைப் பக்கம் பார்த்தான். “அவளுக்கு நேரம் தரணும். நமக்கும் நேரம் வேணும். இனிமேல் இந்த மாதிரி ஆட்டம் வேண்டாம்.”

குணா தலையை ஆட்டினார். “நான் என் தவறுக்கு… மீனாட்சி விஷயத்துக்கு… மன்னிப்பு கேட்கிறேன்.”

ரம்யா மெல்லச் சொன்னாள். “நான் உங்களை ஏமாத்தினேன். ஆனா காப்பாத்ததான். இனிமேல் நான் தனியா இருக்க மாட்டேன். நீங்க விட்டாலும் நான் உங்களோட இருப்பேன்.”

ராதா ரம்யாவின் கையைப் பிடித்தாள். ரமேஷ் குணாவைப் பார்த்தான். நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு நான்கு பேரும் தலையை ஆட்டினர்.

அன்றிரவு ரமேஷ் ரஞ்சனியின் அறையில் தரையில் படுத்திருந்தான். ரஞ்சனி தூக்கத்தில் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

வெளியே ராதாவும் ரம்யாவும் ஒரே அறையில் படுத்தனர். குணா தனியாக வாசலில் உட்கார்ந்து புகைபிடித்துக்கொண்டிருந்தார்.

**Post credit Scene**

மூன்று மாதங்கள் கழித்து....

சென்னையில் மழை பெய்துக்கொண்டிருந்தது. வீட்டின் பால்கனியில் ரமேஷ் நின்றுகொண்டிருந்தான். கையில் காபி. கீழே ராதாவும் ரம்யாவும் சோபாவில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். குணா தோட்டத்தில் செடிகளை பார்த்து கொண்டு இருந்தார்.

ரஞ்சனி உள்ளே இருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் முகம் மெல்லிய புன்னகையுடன் இருந்தது. மூன்று மாதங்களுக்கு முன் இருந்த நடுக்கம் இப்போது குறைந்திருந்தது. தூக்கம் திரும்பியிருந்தது. பசி திரும்பியிருந்தது.

மீனாட்சியும் ரகுவும் நீதிமன்றத்தில் ரிமாண்ட் ஆகி, பிறகு ஜாமீன் மறுக்கப்பட்டு சிறையில் இருந்தனர். அவர்களின் நெட்வொர்க் பெரும்பாலும் உடைக்கப்பட்டிருந்தது. ரம்யாவின் காண்டாக்ட் தொடர்ந்து உதவி செய்துக்கொண்டிருந்தார். வழக்கு இன்னும் நடந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் அச்சுறுத்தல் இப்போது தூரத்தில் இருந்தது.

ரஞ்சனி ரமேஷின் அருகில் வந்து நின்றாள். அவள் தோள்பட்டையில் தலையை வைத்தாள்.

“என்ன யோசிக்கிற?” என்று கேட்டாள்.

ரமேஷ் அவள் முடியை நீவினான். “ஒண்ணும் இல்ல. எல்லாம் நிம்மதியா இருக்குனு பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.”

ரஞ்சனி சிரித்தாள். “நான் நிம்மதியா இருக்கேன். நீங்க எல்லாரும் நிம்மதியா இருக்கிறீங்க.” அது போதும்

அன்று மாலை எல்லோரும் ஒரே மேஜையில் சாப்பிட்டனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக சத்தமாகப் பேசினார்கள். சிரித்தார்கள். குணா ரஞ்சனியின் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். ராதா ரம்யாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள். ரமேஷ் அமைதியாக எல்லாரையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

இரவு.

ரஞ்சனி ரமேஷை அறைக்குள் அழைத்தாள். கதவைச் சாத்திவிட்டு, அவன் முன் நின்றாள்.

“இன்று… என்னைத் தொடு,” என்றாள் மெல்ல. “பயமில்ல. நீ வேணும்.”

ரமேஷ் அவள் முகத்தைப் பிடித்துப் பார்த்தான். “ரெடியா?”

அவள் தலையை ஆட்டினாள். “ரெடி.”

அவன் அவளை மெதுவாக படுக்கையில் படுக்கவைத்தான். உடைகளை ஒவ்வொன்றாக கழற்றினான். இந்த முறை அவசரமில்லை. பயமுறுத்தல் இல்லை. வெறும் இரண்டு உடல்கள். ரஞ்சனி அவன் கீழே நெளிந்தாள். அவன் புண்டை உள்ளே விட்டபோது அவள் பெருமூச்சு விட்டாள். ஆனால் அலறல் இல்லை. கண்ணீர் இல்லை.

மெதுவாக, ஆழமாக, நீண்ட நேரம்.

முடிவில் அவள் அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்துக்கிடந்தாள்.

“இனிமேல் இப்படித்தான் இருக்கணும்,” என்றாள்.

ரமேஷ் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். “இப்படித்தான்.”

அதே நேரத்தில் அடுத்த அறையில் ராதாவும் ரம்யாவும் ஒன்றாக இருந்தனர். குணா தனியாக தன் அறையில் படுத்திருந்தார். ஆனால் அவர் கதவு திறந்தே இருந்தது. யாராவது வந்தால் உடனே எழுந்திருக்கும் தயாரில்.

------

ஆறு மாதங்கள் கழித்து.

வழக்கு முடிவுக்கு வந்தது. மீனாட்சிக்கும் ரகுவுக்கும் நீண்டகால சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. அவர்களின் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. ரம்யாவுக்கு அரசு சார்பில் பாராட்டு கிடைத்தது. ஆனால் அவள் அதைப் பற்றி பெரிதாகப் பேசவில்லை.

ரஞ்சனி கல்லூரிக்குத் திரும்பினாள். படிப்பு முடியும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது. அவள் முகம் மீண்டும் பிரகாசமாகியிருந்தது.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை.

எல்லோரும் கடற்கரைக்குச் சென்றனர். ரமேஷ் ரஞ்சனியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தான். ராதாவும் ரம்யாவும் பக்கத்தில் சிரித்துக்கொண்டே வந்தனர். குணா பின்னால் நடந்தார். கையில் ஒரு சிறிய பை. உள்ளே இரண்டு பழைய கடிதங்கள். மீனாட்சியுடன் நடந்த பழைய உறவின் நினைவுகள். அவர் அவைகளை கடலில் எறிந்தார்.

காற்று அவர்களின் முகத்தில் சில்லென அடித்தது.

ரமேஷ் நின்று எல்லாரையும் பார்த்தான்.

“இனிமேல் பழைய கதைகளைப் பேச வேண்டாம்,” என்றான்.

ராதா தலையை ஆட்டினாள். ரம்யா புன்னகைத்தாள். ரஞ்சனி ரமேஷின் கையை இறுக்கினாள். குணா கடலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

சூரியன் மறையத் தொடங்கியது.

அவர்கள் திரும்பி நடந்தனர்.

ஐந்து பேர்.

ஒரே குழு.

பிரிவுகள் இல்லாமல்.

பயம் இல்லாமல்.

காமம் இப்போது அவர்களுக்குள் இருந்தது. ஆனால் அது இனி ஆயுதமாக இல்லை. வெறும் உணர்வாக மட்டும் இருந்தது.

---

**.முற்றும்.**