Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

---------------
Part 275:
---------------

அந்த சர்வீஸ் காரிடாரையே வெறிக்க வெறிக்கப் பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

என் கண்கள்ல ஒரு வித பயம் இருந்துச்சு.

'ப்ளீஸ்... வெளிய வந்துராதடா...'னு என் மனசு கெஞ்சுச்சு.

அந்த வழில இருந்து, ஒரு சின்ன அசைவு வந்தா கூட என் ஹார்ட் வெடிச்சுடும் போல இருந்துச்சு.

என் கண்கள் ஒரு செகண்ட் கூட இமைக்கல.

அந்த வழில, எந்த சத்தமும் கேக்கல.

'ப்பா... அவன் இன்னும் ரூம்க்குள்ள தான் இருக்கான்'னு நான் என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா என் மனசு கேக்கல.

அப்போ...

'டிங்...'

ஒரு சின்ன, தெளிவான சத்தம்.

கிரவுண்ட் ஃப்ளோர்ல லிஃப்ட் வந்து நின்ன சத்தம் அது!

நான் டக்குனு என் பார்வையை அந்த வழிலஇருந்து விலக்கிட்டு, லிஃப்ட்டைப் பாத்தேன்.

அந்த ஸ்டீல் கதவுகள், மெதுவா, பிளந்து, எனக்கு வழி விட்டுச்சு.

உள்ளே இருந்து பிரைட்டான லிஃப்ட் லைட் வெளிச்சம் என் முகத்துல அடிச்சுது.

நான் ஒரு நிமிஷம் கூட யோசிக்கல.

என் கால்களை அவ்ளோ அவசரமா எடுத்து வெச்சு, லிஃப்ட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

உள்ளே போனதும், லிப்ட் பேன் காத்து என் உடம்புல பட்டப்போ, ஒரு சின்ன ஆசுவாசம் கிடைச்சுது.

ஆனா அந்த ஆசுவாசம் ஒரு செகண்ட் கூட நீடிக்கல.

நான் திரும்பி, வெளிய பாத்தேன்.

லிஃப்ட் கதவுகள் இன்னும் முழுசா மூடல... அது ஸ்லோவா, ரெண்டு பக்கமும் இருந்து ஒண்ணா சேர்ந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தக் கதவுகள் மூடுற அந்தச் சில செகண்டுகள்ல...

என் கண்கள் மறுபடியும் அந்த பாதையத் தேடுச்சு.

'அப்பாடா... யாரும் இல்ல... அவன் வரல...'

என் நெஞ்சுக்குள்ள பெரிய பாரம் இறங்குன மாதிரி ஒரு நிம்மதி.

ஆனா...

என் பார்வை, அந்த பாதையில இருந்து விலகி...

கதவு மூடுறதுக்கு முன்னாடி, கடைசி செகண்ட்ல... நேரா அந்த செக்யூரிட்டி கேபினை நோக்கிப் போச்சு.

அங்க... அந்த கேபினுக்கு வெளிய...

வேலு!

அவரு அதே பிளாஸ்டிக் சேர்ல, அதே போஸ்ல உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட பார்வை, ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட விலகல.

அவர் இன்னும் என்னையே தான் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு!

நான் லிஃப்ட்டுக்குள்ள போயிட்டேன்... நான் மறைஞ்சுக்கிட்டு இருக்கேன்...

ஆனா அவர் பார்வையை என் மேல இருந்து எடுக்கவே இல்ல.

அது வெறும் சந்தேகம் மாதிரி இல்லை... அது 'கன்பர்மேஷன்' மாதிரி இருந்துச்சு.

'நீ ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டு வர்றனு எனக்குத் தெரியும்டி'னு அந்தப் பார்வை என்கிட்ட சத்தமாச் சொல்லுச்சு.

அடுத்த செகண்ட்...

'க்ளங்க்...'

லிஃப்ட் கதவுகள் முழுசா மூடிக்கிச்சு.

வேலுவோட முகமும், அந்த காரிடாரும் என் கண்ணை விட்டு முழுசா மறைஞ்சு போச்சு.

நான் இப்போ அந்த ஸ்டீல் பாக்ஸ்க்குள்ள, தனியா நின்னேன்.

என் முன்னாடி இருந்த கண்ணாடியில, என் பிம்பம் முழுசா தெரிஞ்சுது.

நான் என்னையவே ஒரு செகண்ட் உத்துப் பாத்தேன்.

'இது நானா?'

அந்த கண்ணாடி, என்னோட உண்மையான நிலைமையை அவ்ளோ பச்சையா எனக்குக் காட்டுச்சு.

என் முகம்...

அதுல ஒரு துளி கூட 'பவித்ரா' மாதிரி இல்லை.

அந்த டீசண்டான, அமைதியான குடும்பப் பொண்ணு... இப்போ அந்த கண்ணாடியில எங்கயுமே தெரியல.

என் தலைமுடி...

அப்பாடா, அது பூரா கலைஞ்சு போயிருக்கு!

நான் எப்பவுமே நீட்டா, ஒரு முடி கூடக் கலையாம கிளிப் போட்டு வெச்சிருப்பேன்.

ஆனா இப்போ... என் முடி எல்லாம் சிக்குப் பிடிச்சு, ஒரு மாதிரி வேர்வையில ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

சில முடிக் கற்றைகள் என் முகத்துலயும், கழுத்துலயும் அசிங்கமா ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

பின்ன இருக்காதா?

அந்த ரூம்க்குள்ள, அவன் என் முடியைப் பிடிச்சு எவ்ளோ முரட்டுத்தனமா இழுத்து இழுத்து முத்தம் குடுத்தான்!

அவன் சுண்ணிய என் வாய்க்குள்ள திணிக்கும்போது, என் முடியைப் பிடிச்சுத் தான என் தலையை முன்னாடியும் பின்னாடியும் ஆட்டுனான்.

அப்போ கலைஞ்ச முடி, அப்படியே தான் கிடக்குது.

நான் என் கையை மேல கொண்டு போய், அந்த முடியை லேசா ஒதுக்கி விட்டேன்.

என் நெத்தியில, என் கழுத்துல எல்லாம் குட்டி குட்டியா வேர்வை முத்துக்கள்.

அந்த பேன் காத்துலயும் என் உடம்பு சூடா, வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போயிருந்துச்சு.

அடுத்து என் கண்கள்...

என் கண்ணுல ஒரு பெரிய கலக்கத்தோட, ஒரு பயத்தோட...

ஆனா அதே சமயம், போதைல முழுசா ஊறிப் போன மாதிரி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் கண்கள் லேசாச் சிவந்து, ஒரு மாதிரி சொக்கிக் கிடந்துச்சு.

யார் பாத்தாலும், நான் இப்போ தான் ஏதோ பெருசா பண்ணிட்டு வர்றேன்னு ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுடுவாங்க.

அடுத்து... நான் கண்ணாடியில என்னோட உதடுகளைப் பாத்தேன்.

உதடு லேசா வீங்கி... நான் நானாவே இல்ல.

என் கீழ் உதடு, அவன் கவ்வி இழுத்துக் கடிச்சதுல, அவ்ளோ செக்கச்செவேல்னு சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அதுல ஒரு சின்னப் பற்காயம் கூட அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அது மட்டும் இல்ல... என் உதட்டோரத்துல லேசா ஒரு பிசுபிசுப்பு.

அவனோட கஞ்சியை நான் முழுங்குனேன்ல?

அதோட எச்சமும், அவனோட எச்சிலும் சேர்ந்து என் வாயைச் சுத்தி ஒரு மாதிரி காஞ்சு போயிருந்துச்சு.

என் உதடுகள் ஈரமா, ஒரு மாதிரி 'டர்ட்டியா' இருந்துச்சு.

நான் அவசரமா என் கையோட பின்புறத்தால என் வாயைத் தொடைச்சுக்கிட்டேன்.

அப்புறம் என் பார்வை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கீழ இறங்குச்சு.

என் டீ-ஷர்ட்...

அது கொஞ்சம் புது டீ-ஷர்ட்.

ஆனா இப்போ அதுல முன்னாடி நெஞ்சுப் பகுதியில அவ்ளோ கசங்கல்.

அவன் என் முலைகளைப் பிசைஞ்சு, டீ-ஷர்ட்டோட சேர்த்து வெறித்தனமா அமுக்குனதுல...

அந்தத் துணியே ஒரு மாதிரி சுருங்கி, கேவலமா இருந்துச்சு.

அது மட்டும் இல்ல... அந்தத் துணியில ஏதோ வெள்ளையா, லேசா தூசு படிஞ்ச மாதிரி ஒரு கறை.

அந்தப் பழைய சிமெண்ட் தரைல இருந்த தூசும், குப்பையும் என் டீ-ஷர்ட்ல அப்பட்டமா ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதை விடக் கொடுமை... என் பேண்ட்!

நான் என் ட்ராக் பேண்ட்டைப் பாத்தேன்.

சிமெண்ட் தரைல தூக்கி வீசி, முழுசா வெள்ளையா, தூசா மாறி இருந்துச்சு.

ஆனா இது எல்லாத்தையும் விட... எனக்கு அதிர்ச்சியைக் குடுத்தது...

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருந்த பகுதி!

நான் என் கால்களை லேசாப் பிரிச்சுப் பாத்தேன்.

அந்த பேண்ட்டோட சென்டர் பகுதியில... ஒரு மாதிரி ஈரமா, ஒரு பெரிய கறை!

என் புண்டையில இருந்து வழிஞ்ச அந்த ஜூஸும், அவனோட கஞ்சியும் கலந்து...

என் பேண்ட்டை நனைச்சு, வெளிய தெளிவாத் தெரியுற அளவுக்கு ஒரு பெரிய வெட்-பேட்ச் உருவாகியிருந்துச்சு.

நான் நடக்கும்போது, அந்த ஈரம் என் தொடையில ஒட்டிக்கிட்டு உரசினது இப்போ கண்ணாடியில பாக்கும்போது அசிங்கமாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அதை அவ்ளோ அவசரமா, ஒரு மாதிரி கைகளை வெச்சு மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

இந்தக் கோலத்துல தான்...

இந்தக் கேவலமான, ஒரு அப்பட்டமான கோலத்துல தான்...

நான் அவ்ளோ நேரம் லிப்ட் காரிடார்ல இருந்துருக்கேன்!

கடவுளே!

எனக்கு இப்போ தான் எல்லாமே உறைச்சுது!

அந்த வேலு... அவர் ஏன் என்னைய அவ்ளோ உத்துப் பாத்தாருன்னு இப்போ எனக்குத் தெள்ளத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் ஒரு சாதாரணப் பொண்ணு வாக்கிங் போயிட்டு வர்ற மாதிரி சீன் போட்டேன்.

ஆனா என் உடம்பு, என் டிரஸ், என் முடி எல்லாமே...

நான் எவ்ளோ வெறித்தனமா ஓக்கப்பட்டுட்டு வர்றேங்குறத சத்தமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்துச்சு!

எந்த ஒரு பொண்ணும், வாக்கிங் போயிட்டு இப்படி உதடு வீங்கி, ட்ரெஸ்லாம் அழுக்காகி, தொடைக்கு நடுவுல ஈரத்தோட வர மாட்டா.

அதுவும் ராத்திரி பதினோரு மணிக்கு!

அதுவும் அந்த, யாருமே போகாத சர்வீஸ் ரூம் வழியா!

அந்த வயசான ஆளுக்கு, ஒரு பொண்ணோட நடையப் பாத்தாலே அவளுக்கு என்ன நடந்துருக்குனு கண்டுபிடிக்கத் தெரியும் போல.

அவர் என்னையப் பாத்த அந்தப் பார்வை...

அதுல இருந்த திமிரு, சந்தேகம்... எல்லாமே இதுனால தான்!

அவர் என் முகத்தைப் பாத்துருப்பாரு.

என் கலைஞ்ச முடியைப் பாத்துருப்பாரு.

என் நடையில இருந்த அந்தத் தள்ளாட்டத்தைப் பாத்துருப்பாரு.

என் ட்ரேஸ்ல இருந்த அந்த அழுக்கைப் பாத்துருப்பாரு.

முக்கியமா... என் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருந்த அந்த ஈரத்தைப் பாத்துருப்பாரோ?

ஐயோ... என் மானம், என் மரியாதை எல்லாமே போச்சே!

அவர் மனசுக்குள்ள இந்நேரம் அவ்ளோ கேவலமா என்னைய எடை போட்டுருப்பாரு.

'ஓ... மேடம் வாக்கிங்ங்குற பேர்ல... எவன்கிட்டயோ நல்லா படுத்துட்டு வர்றா போல'னு அவர் ரொம்ப ஈஸியா நெனச்சுருப்பாரு.

நான் என்னையவே அசிங்கமா உணர்ந்தேன்.

இந்த நிலைமைக்குக் காரணம் யாரு?

பிரகாஷ்! அந்த நாய்!

எனக்கு அவன் மேல அவ்ளோ பெரிய கோபம் பக்னு பத்திக்கிட்டு வந்துச்சு.

நான் என் பற்களை நறநறனு கடிச்சுக்கிட்டேன்.

'எல்லாம் உன்னால தான்டா... பரதேசி நாயே!'னு நான் மனசுக்குள்ள அவனைக் கண்டபடி திட்டுனேன்.

அவனுக்குக் கொஞ்சமாச்சும் அறிவு இருக்கா?

எனக்குனு ஒரு டீசண்ட் இருக்கு...

நான் மேல என் வீட்டுக்குப் போகணும்ங்குற எந்த ஒரு நெனப்பும் அவனுக்கு இல்ல.

அவனோட அந்த வெறி!

அவனுக்கு அவனோட சுண்ணிக்குச் சுகம் கிடைக்கணும்... அது மட்டும் தான் அவனோட டார்கெட்.

அதுக்காக என்னைய எவ்ளோ கேவலமா, ஏதோ ஒரு ரோட்டுல நிக்கிறவ மாதிரி ட்ரீட் பண்ணுனான்!

நான் வேணாம்னு சொன்னேன்ல?

கெஞ்சுனேன்ல?

ஆனா அவன் கேட்டானா?

என் டிரஸ்ஸை எல்லாம் முரட்டுத்தனமா கழட்டி வீசுனான்.

அவன் கொஞ்சம் சாஃப்ட்டா, கொஞ்சம் டீசண்டா பண்ணியிருந்தா...

நான் இப்போ இப்படி ஒரு கோரமான நிலைமையில வெளிய வந்திருக்க மாட்டேன்ல?

அவனோட வெறி, அவசரம்... எல்லாமே என்னை இப்போ இவ்ளோ பெரிய சிக்கல்ல மாட்டி விட்டுருச்சு.

'சரியான பைத்தியக்கார நாயாடா நீ!'

நான் கண்ணாடியில தெரிஞ்ச என்னோட பிம்பத்தைப் பாத்துக்கிட்டே அவனைத் திட்டுனேன்.

அவன் என் வாய்க்குள்ள கஞ்சிய பீய்ச்சி அடிச்சப்போ கூட...

'துப்பிடாத... முழுங்கு'னு என்னைய முழுங்க வெச்சான்.

அதனால தான என் வாயெல்லாம் இப்படி அசிங்கமா இருக்கு.

எனக்கு அவ்ளோ அருவருப்பா, கோபமா, எரிச்சலா வந்துச்சு.

என் மேலேயே எனக்குக் கோபம்.

'நீயும் தானடி ரசிச்ச... அவன்கிட்ட கெடந்து துள்ளுன... இப்போ திட்டி என்ன பிரயோஜனம்?'னு என் மனசு கேட்டுச்சு.

அந்த வேலு, என்னை ரொம்ப தப்பான பொண்ணா தான் இப்போ பாத்துருப்பான்.

நான் அவசரமா என் கையை நீட்டி, '7' ஆவது மாடிக்கான பட்டனை அழுத்துனேன்.

என் விரல் நடுங்குச்சு.

'வர்ர்ர்...'னு ஒரு சின்ன அதிர்வோட லிஃப்ட் மேல போக ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா... என் மனசு மேல போகல. அது அந்த கிரவுண்ட் ஃப்ளோர்லயே, வேலுவோட பார்வையில லாக் ஆகி நின்னுருச்சு.

நான் லிஃப்ட் கதவு மூடுற கடைசி செகண்ட்ல பாத்த அந்த சீன்...

'அவன் ஏன் இன்னும் பாத்துக்கிட்டே இருக்கான்?'

என் மூளை விடாம இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் லிஃப்ட்டுக்குள்ள வந்துட்டேன்.

கதவு மூடப்போகுது.

நான் அவன் கண்ணுக்குத் தெரியப் போறது இல்ல.

அப்போ அவன் திரும்பி வேற வேலையப் பாக்கலாம்ல?

அவன் முன்னாடி இருக்குற அந்த மெயின் கேட்டைப் பாக்கலாம்.

இல்ல அவன் போனை நோண்டலாம்.

'நான் உள்ள வந்துட்டேன்... லிஃப்ட் கதவு மூடப்போகுது... அப்போ அவன் திரும்பி வேற வேலையப் பாக்கலாம்ல?'

ஆனா அவன் அதப் பண்ணல!

நான் மறைஞ்சதுக்கு அப்புறமும், அவனோட கழுத்து அதே திசையில தான் திரும்பி இருந்துச்சு.

'ஏன் அவன் பார்வை இன்னும் அந்த காரிடாரையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு?'

அவனோட கண்கள்... அந்த சர்வீஸ் ரூம் பாதையையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'டிங்... டிங்... டிங்...'னு எனக்குள்ள ஒரு பெரிய எச்சரிக்கை மணி அடிச்சுது.

என் நெஞ்சு படபடனு துடிச்சுது.

திடீர்னு... எனக்கு ஒரு உண்மை ஸ்ட்ரைக் ஆச்சு!

ஆமா!

அவன் என்னைப் பாக்கல...

நான் லிஃப்ட்டுக்குள்ள வந்ததை அவன் பாக்கல...

ஏன்னா...

அவன் பாத்துக்கிட்டு இருந்தது... நான் எந்தப் பாதையில இருந்து வெளிய வந்தேனோ, அதே பாதையை!

யாருமே யூஸ் பண்ணாத சர்வீஸ் ரூம் இருக்குற வழியை!

அடக் கடவுளே!

அவனுக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு!

நான் இந்தக் கோலத்துல...

கலைஞ்ச முடியோட, அழுக்கான டிரஸ்ஸோட, வீங்குன உதட்டோட...

யாரோகூட ஒண்ணா இருந்துட்டுதான் வர்றேங்குறது அந்த ஆளுக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுடுச்சு.

ஆனா... யார்கிட்ட?

அது தான் இப்போ அவருக்குத் தெரியணும்!

நான் தனியா அந்த வழில போகலங்குறது அந்த ஆளுக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுடுச்சு.

அப்போ... அவர் இப்போ அங்க உக்காந்து வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கிறது எனக்காக இல்ல...

பிரகாஷுக்காக!

ஆமா! நான் வந்துட்டேன்... என்கூட உள்ளே இருந்தது யாருனு பாக்குறதுக்காகத் தான் அவர் காத்துக்கிட்டு இருக்காரு!

நான் எந்த வழியில இருந்து வந்தேனோ... அதே வழியில இருந்து, கொஞ்ச நேரத்துல அவன் வெளிய வருவான்.

அவனைப் பாத்துட்டா...

எல்லாமே கன்ஃபார்ம் ஆயிடும்!

பவித்ரா யார்கிட்ட படுத்தானு அவருக்குத் தெரிஞ்சுடும்!

அது வேற யாரும் இல்ல, பிரகாஷ் தான்னு அவருக்குப் புரிஞ்சுடும்!

அதை வாட்ச் பண்றதுக்குத் தான் அவர் அவ்ளோ உன்னிப்பா அந்த வழியைப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

அவர் கையும் களவுமாப் பிடிக்க வெயிட் பண்றாரு!

இந்த நெனப்பு வந்த செகண்ட்... என் உடம்புல இருந்த ரத்தம் எல்லாம் அப்படியே உறைஞ்சு மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கால் நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

'ஐயோ... பிரகாஷ்...!'

நான் அவன்கிட்ட 'பத்து நிமிஷம் கழிச்சு வா'னு சொன்னேன்.

ஆனா அவன் ஒருவேளை, 'ஏன் அவ்ளோ நேரம் வெயிட் பண்ணணும்'னு இப்போவே வெளிய வந்துட்டான்னா?

நான் லிஃப்ட்ல ஏறுன மறுகணமே, அவன் அந்த சர்வீஸ் ரூம் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு வந்தான்னா?

நேரா... வேலுவோட கண்ணுல மாட்டிக்குவான்!

அதுக்கு அப்புறம் வேலுவுக்கு எந்த ஆதாரமும் தேவை இல்ல.

என் வாழ்க்கை... எல்லாமே முடிஞ்சுடும்!

'இல்ல... இல்ல... அப்படி நடக்கக் கூடாது!'

நான் எனக்குள்ளேயே சத்தம் போட்டுக் கத்திக்கிட்டேன்.

என் கைகள் பதற்றத்துல என்னோட பேண்ட் பாக்கெட்டத் துளாவுச்சு.

'போன்... போன் எங்க?'

நான் அவசரமா என் மொபைலை வெளிய எடுத்தேன்.

நான் உடனே அவனுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணனும்!

அவனைக் கூப்பிட்டு, 'வெளிய வராத... வேலு வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு... உள்ளேயே இரு'னு சொல்லணும்.

என் விரல்கள் நடுங்குனதுல, போன் கீழ விழப் பாத்துச்சு.

நான் அதை கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ஸ்கிரீனை ஆன் பண்ணேன்.

ஃபேஸ் அன்லாக் ட்ரை பண்ணேன்... ஆனா என் முகம் அவ்ளோ வியர்வையிலயும், பயத்துலயும் இருந்ததால அது செட் ஆகல.

'ச்சீ... கருமம்...'

நான் அவசரமா பாஸ்கோர்டை டைப் பண்ணேன். விரல் நடுங்குனதுல ஒரு நம்பர் தப்பாப் பிரஸ் பண்ணிட்டேன்.

'காட்... ப்ளீஸ்... ப்ளீஸ்...'

மறுபடியும் பேக் ஸ்பேஸ் குடுத்துட்டு, கரெக்டா பாஸ்கோர்டை டைப் பண்ணி போனை அன்லாக் பண்ணேன்.

'Security'ங்குற அந்தப் பேரைத் தேடி, கால் பட்டனை அழுத்துனேன்.

போனைக் காதுல வெச்சேன்.

என் ஹார்ட் பீட்... 'டப்... டப்... டப்...'னு என் காதுக்குள்ளயே சத்தமாக் கேட்டுச்சு.

நான் என் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு... அந்த ரிங் சத்தத்துக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்...

எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

ஒரு 'ட்ர்ர்ர்...'ங்குற ரிங் டோன் கூடக் கேக்கல.

முழுக்க முழுக்க ஒரு டெட் சைலன்ஸ்.

'ஏன் கால் போகல? எடுடா... கால் போடா...'

நான் போனை காதுல இருந்து எடுத்து, ஸ்கிரீனைப் பாத்தேன்.

அந்த ஸ்கிரீன்ல இருந்ததை பாத்ததும்... எனக்கு அழுகையே வந்துருச்சு.

'Call Ended'னு வந்துச்சு.

அதுக்கு மேல... அந்த நெட்வொர்க் சிக்னல் காட்டுற இடத்துல... ஒரு சிங்கிள் பாயிண்ட் சிக்னல் கூட இல்ல!

முழுசா 'No Service'னு காட்டுச்சு.

அடக் கடவுளே!

நான் இப்போ இருக்கிறது லிஃப்ட்ல!

இங்க சிக்னல் சுத்தமா வராதுங்குற பேசிக் லாஜிக் கூட என் பயத்துல எனக்கு மறந்து போச்சு!

"அய்யோ... கடவுளே... என்னைக் காப்பாத்து..."

நான் என்னைய அறியாமலே வாய் விட்டுக் கதறுனேன்.

என் கைகள் ரெண்டாலயும் என் தலையைப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இங்க இந்த பெட்டிக்குள்ள மாட்டிக்கிட்டு இருக்கேன். என் சிக்னல் கட் ஆகிடுச்சு.

கீழ... கிரவுண்ட் ஃப்ளோர்ல...

என் மூளை எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான காட்சியை விசுவலா ஓட்டிக் காட்டுச்சு.

பிரகாஷ்... அவனோட யூனிஃபார்ம் பேண்ட்டை ஏத்தி விட்டுக்கிட்டு... ஜிப்பைக் கரெக்ட் பண்ணிக்கிட்டே...

கேஷுவலா, முடி எல்லாம் கலைஞ்சு, டிரஸ்ஸ அட்ஜஸ்ட் பண்ணிகிட்டே அவன் அந்த வழியா வர்றான்.

அப்போ... நேரா வேலுவோட கண்ணுல படுறான்.

வேலு அவனைப் பாத்து ஒரு குரூரமான சிரிப்பு சிரிக்கிறாரு.

'என்னடா பிரகாஷு... வாக்கிங் போயிட்டு வந்த மேடம் வந்த அதே வழில இருந்து, நீயும் வர்ற? எங்கடா போயிட்டு வரீங்க ரெண்டு பேரும்?'னு வேலு கேக்குறாரு.

அந்தக் கேள்வி என் காதுக்குள்ள அவ்ளோ தத்ரூபமாக் கேட்டுச்சு.

'இல்ல... அப்படி நடக்கக் கூடாது... அவன் வெளிய வந்துருக்க மாட்டான்....'

நான் என்னையவே சமாதானப்படுத்திக்கிட்டேன்.

இன்னொரு மனசு, அவன் நிச்சயமா வெயிட் பண்ண மாட்டான். வெளிய வந்துருவான்!

எனக்கு அப்படியே மூச்சுத் திணறுச்சு.

என் உடம்பெல்லாம் வேர்த்துத் தண்ணியா ஊத்துச்சு.

நான் லிஃப்ட்டோட நம்பர் போர்டை வெறிக்க வெறிக்கப் பாத்தேன்.

'3...'

'4...'

அந்த நம்பர் மாறுற ஒவ்வொரு செகண்டும் எனக்கு ஒரு யுகமா இருந்துச்சு.

இந்த லிஃப்ட் ஏன் இவ்ளோ ஸ்லோவாப் போகுது?

'ப்ளீஸ்... ப்ளீஸ்... கொஞ்சம் ஃபாஸ்ட்டாப் போ...'

நான் அந்த லிஃப்ட்கிட்ட கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஏழாவது மாடி வந்ததும்... லிஃப்ட் கதவு திறந்ததும்... எனக்கு சிக்னல் கிடைச்சுடும்.'

'கிடைச்ச உடனே நான் அவனுக்குக் கால் பண்ணிடுவேன்...'

'அதுக்குள்ள அவன் வெளிய வராம இருக்கணும்... அதுவரைக்கும் எனக்கு டைம் குடு கடவுளே...'.

நான் என் போனை என் நெஞ்சோட அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு...

அந்த லிப்ட் காமிக்குற நம்பர்களையே... என் உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு... தவிப்போட பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.






--------------
Part 276:
--------------

அந்த லிப்ட் காமிக்குற நம்பர்களையே... தவிப்போட பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

அஞ்சு... ஆறு...

ஒவ்வொரு நம்பரும் மாறுறப்போ, என் நெஞ்சுக்குள்ள  இடி இடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

'சீக்கிரம் போ... சீக்கிரம் போ...'னு என் மனசு கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் நெத்தியில இருந்து வேர்வை முத்து முத்தா வழியுறதை என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் மூளை முழுக்க, கீழ அந்த கிரவுண்ட் ஃப்ளோர்ல என்ன நடக்குமோங்குற பயம் மட்டும் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'ஒருவேளை பிரகாஷ் இப்போ வெளிய வந்துருப்பானோ?'

'வேலு அவனைப் பாத்துருப்பாரோ?'

'ரெண்டு பேரும் இப்போ என்னையப் பத்தித் தான் பேசிட்டு இருப்பாங்களா?'

இந்த நெனப்புகள் என் தொண்டையை அப்படியே அடைச்சுது.

அப்போ...

'டிங்...'

ஒரு சின்ன சத்தம். லிஃப்ட் நின்னுருச்சு.

அந்த டிஜிட்டல் போர்டுல '7' ங்குற நம்பர் பிரகாசமா எரிஞ்சுது.

அப்பாடா... என் ஃப்ளோர் வந்துருச்சு!

அந்த கதவுகள் ரெண்டும், மெதுவா திறக்க ஆரம்பிச்சுது.

கதவு முழுசாத் திறக்குறதுக்கு முன்னாடியே, நான் அந்தச் சின்ன கேப்குள்ளயே என் உடம்பை நுழைச்சு, வெளிய வரத் துடிச்சேன்.

லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய, ஏழாவது மாடில கால் வெச்சதும் தான்... எனக்கு உசுரே திரும்பி வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா, நிம்மதியா பெருமூச்சு விடுற அளவுக்கு நிலைமை இப்போ நார்மலா இல்ல.

நான் உடனே என் வீட்டை நோக்கி, ரொம்ப வேகமா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஏறக்குறைய ஓடுற மாதிரி தான் என் நடை இருந்துச்சு.

நடக்கும்போது, என் முழங்கால்ல அந்தத் தோல் உரிஞ்ச இடத்துல பேண்ட் துணி உரசினப்போ, சுளீர்னு ஒரு வலி.

ஆனா அந்த வலியைப் பத்தி யோசிக்கிற நிலைமையில நான் இல்ல.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல... அந்த பிசுபிசுப்பு...

நான் ஒவ்வொரு ஸ்டெப் எடுத்து வைக்கும்போதும், அந்த ஈரம் என் தொடையில வழுக்குறது எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

'ச்சீ... எவ்ளோ கேவலமான நிலைமையில நான் இப்போ ஓடிக்கிட்டு இருக்கேன்'னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு அருவருப்பு வந்துச்சு.

ஆனா இப்போ அதெல்லாம் செகண்டரி. முதல்ல நான் வீட்டுக்குள்ள போகணும்.

வேகமா நடந்து என் வீட்டு வாசலுக்கு வந்து நின்னேன்.

என் கைகள் அவ்ளோ பதற்றத்துல நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள கையை விட்டு, வீட்டுச் சாவியைத் தேடுனேன்.

விரல்கள் நடுங்குனதுல, சாவி டக்குனு சிக்கல.

'கடவுளே... சீக்கிரம் வா...'

ஒரு வழியா சாவியை எடுத்துட்டேன்.

கதவோட லாக்ல சாவியை விடுறதுக்கு, என் கை அவ்ளோ தவிச்சுது.

முதல் தடவை சாவி உள்ள போகாம, லாக்ல பட்டு வழுக்கிச்சு.

'ச்... கம்ஆன்...'

ரெண்டாவது தடவை, கவனமா சாவியை உள்ள விட்டு, திருகுனேன்.

'க்ளிக்...'

அந்த லாக் ஓபன் ஆகுற சத்தம் கேட்டதும் தான், என் ஹார்ட்பீட் கொஞ்சம் நார்மல் ஆச்சு.

நான் அவசரமா ஹேண்டிலைப் பிடிச்சு அழுத்தி, கதவைத் திறந்தேன்.

உள்ள நுழைஞ்ச உடனே, கதவைச் சாத்தி, பின்னாடி இருந்த லாக்கைப் போட்டேன்.

தாழ்ப்பாளையும் சேர்த்துப் போட்டுட்டு, அந்தக் கதவு மேலயே என் முதுகைச் சாய்ச்சு, அப்படியே சாஞ்சு நின்னேன்.

கண்களை மூடி, ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.

'ஹாஆஆ...'

வீட்டுக்குள்ள வந்துட்டேன். நான் சேஃப்.

என் வீட்டுக்குள்ள இருந்த பழக்கமான வாசம்... அந்த அமைதி... எல்லாமே என்னைக் கொஞ்சம் சாந்தப்படுத்துச்சு.

ஆனா, அடுத்த செகண்ட்... இன்னொரு பெரிய பயம் என் மனசுக்குள்ள வந்துச்சு.

'கார்த்திக்!'

'அவரு வெளிய வந்துருப்பாரோ?'

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஹாலுக்குள்ள பாத்தேன்.

ஹால்ல சின்னதா ஒரு நைட் லாம்ப் மட்டும் எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

என் பார்வை நேரா... கார்த்திக்கோட வொர்க் ரூமை நோக்கிப் போச்சு.

என் இதயம் மறுபடியும் ஒரு செகண்ட் வேகமா அடிச்சுது.

ஆனா...

அந்த ரூமோட கதவு... நான் போகும்போது எப்படிச் சாத்தியிருந்துச்சோ, அதே மாதிரி தான் இப்போவும் சாத்தியிருந்துச்சு!

அந்தக் கதவோட அடிப்பக்க இடுக்கு வழியா, உள்ளே டியூப் லைட் எரியுற வெளிச்சம் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

நான் ரொம்ப உத்துப் பாத்து, காது குடுத்துக் கேட்டேன்.

உள்ளே இருந்து ஏசி ஓடுற அந்த ஹம்மிங் சத்தமும், அவரு கீபோர்டுல டைப் பண்ற அந்தச் சின்ன 'க்ளிக்... க்ளிக்...' சத்தமும் மெதுவா கேட்டுச்சு.

எனக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய நிம்மதி!

அவரு வெளிய வரல. என்னைத் தேடல.

நான் வெளிய போனது, ஒரு மணி நேரமா கீழ அந்த வாட்ச்மேன் கூட என்னோட உடம்பைப் பகிர்ந்துக்கிட்டது... எதுவுமே அவருக்குத் தெரியாது!

அவரோட உலகத்துல, அவரு இன்னும் லேப்டாப்குள்ளயே மூழ்கிக் கிடக்கிறாரு.

நான் தப்பிச்சுட்டேன். என்னோட 'டீசண்டான பொண்டாட்டி' இமேஜ் இன்னும் கொஞ்சம் கூட உடையல.

இந்த நினைப்பு வந்ததும், என் தோள்பட்டை லேசாத் தளர்ந்துச்சு.

ஆனா... அந்த நிம்மதி ஒரு சில செகண்டுகள் தான் நீடிச்சுது.

'ஐயோ... பிரகாஷ்!'

டக்குனு எனக்குக் கீழ நடக்குற பிரச்சனை ஞாபகம் வந்துச்சு.

நான் இங்க சேஃபா வந்துட்டேன். ஆனா அவன்?

அவன் இன்னும் அந்த ரூம்க்குள்ள தான் இருக்கான்.

நான் என் கையில வெச்சிருந்த மொபைலை அவசரமாப் பாத்தேன்.

லிஃப்டுக்குள்ள சுத்தமா இல்லாம இருந்த அந்த நெட்வொர்க் சிக்னல்... இப்போ ஃபுல்லா, அஞ்சு பாயிண்ட்டும் காட்டிச்சு!

நான் ஒரு நிமிஷம் கூட டிலே பண்ணல.

உடனே அவன் நம்பருக்குக் கால் பண்ணேன்.

போனைக் காதுல வெச்சுக்கிட்டு, ஹால்ல குறுக்கும் நெடுக்குமா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'ப்ளீஸ்... வெளிய வந்திராதடா... காலை எடுடா...'

போன்ல ரிங் போகுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'

ஒவ்வொரு ரிங்கும் எனக்கு ஒவ்வொரு யுகமா இருந்துச்சு.

முதல் ரிங் முடிஞ்சுது... அவன் எடுக்கல.

'டேய்... எடுடா... ப்ளீஸ்...'

ரெண்டாவது ரிங் போச்சு.

அப்போ... 'க்ளிக்'னு அவன் கால் அட்டென்ட் பண்ண சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஹலோ..."

அவன் குரல்!

அவன் குரல்ல எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்ல... எந்த ஒரு அவசரமும் இல்ல.

ரொம்பக் கேஷுவலா, ரிலாக்ஸ்டா... கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி அவ்ளோ சுகத்தை அனுபவிச்ச மிடுக்கோட இருந்துச்சு அந்தக் குரல்.

அந்தக் குரலைக் கேட்டதும், எனக்குள்ள இருந்த பயம் எல்லாம் சேர்ந்து, ஒரு பெரிய கோபமா, டென்ஷனா வெடிச்சுது.

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் குறைச்சு, கார்த்திக்குக்குக் கேக்காத மாதிரி, ஆனா ஆக்ரோஷமாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"டேய்... வெளிய வராதடா!"

நான் அப்படி மூச்சு வாங்கக் கத்துனதும், அந்தப் பக்கம் ஒரு செகண்ட் அமைதியா இருந்துச்சு.

"என்னடி... என்னாச்சு? ஏன் இப்படிப் பதறுற?"

அவன் கூலா என்னைப் பாத்துக் கேட்டான்.

அவன் 'என்னடி'னு கூப்பிட்டதும், அவன் கூலா பேசுறதும் எனக்கு இன்னும் எரிச்சலைத் தான் ஏத்துச்சு.

"என்னாச்சாவா? டேய்... நீ வெளிய வந்துடாத... அந்த ரூம்க்குள்ளயே இரு..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ அழுத்திச் சொன்னேன்.

"ஏன்டி? என்ன பிரச்சனை? நான்... வெளிய வரலாம்னு தான் இருந்தேன்."

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் உசுரே போயிட்டு வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"வெளிய வராதனு சொல்றேன்ல! அந்த வேலு... வேலு இருக்காருல..."

நான் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டுப் பேசுனேன்.

"ஆமா... அவருக்கு என்ன இப்போ? அவர் வீட்ல இருப்பாரு..." அவன் எந்த ஒரு சீரியஸ்னெஸும் இல்லாம சொன்னான்.

"இல்லடா, அவர் அங்கயே தான் இருக்காருடா! அந்த செக்யூரிட்டி கேபினுக்கு வெளிய, உக்காந்துக்கிட்டு இருக்கா!"

என் குரல்ல அவ்ளோ பேனிக் இருந்துச்சு.

"நான் வெளிய வந்தப்போ... அவர் என்னையே தான் உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு!"

"நான் அந்த பின்வாசல் வழியா வெளிய வந்ததை... அவர் ரொம்பத் தெளிவாப் பாத்துட்டாருடா!"

நான் சொல்லச் சொல்ல, எனக்கு மறுபடியும் உடம்பெல்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

"அவர் பார்வை ஒரு மாதிரி இருந்துச்சுடா... எனக்குத் தெரிஞ்சு அவர் ஏதோ வேவு பாக்குறாருங்கற மாதிரி இருந்துச்சுடா..."

"நான் ஏன் அந்த வழில வந்தேன்... வேற யாரது வரங்களான்னு பாக்குறதுக்காக, அவர் அந்த வழியையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு!"

நான் இவ்ளோ தூரம் கதறிக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா அவன் சைடுல இருந்து எந்த ஒரு பெரிய ரியாக்ஷனும் இல்ல.

"நீ என்னடா செக் பண்ண? அவர் போயிட்டான்னு என்கிட்ட பொய் சொன்னியா?"

நான் அவனைக் குற்றவாளி மாதிரி கேள்வி கேட்டேன்.

"நீ பாக்காமயே பாத்தேன்னு சொன்னியாடா? உன்னைய நம்பி, நான் வெளிய வந்தேன் பாரு..."

"இப்போ அவர் என்னையப் பாத்துட்டாரு... நான் மாட்டிட்டேன்டா!"

என் கண்ணுல இருந்து தண்ணி கொட்ட ஆரம்பிச்சுது.

நான் இவ்ளோ டென்ஷன்ல, என் வாழ்க்கையே அழிஞ்சுடுமோங்குற பயத்துல அவன்கிட்ட கத்திக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா பிரகாஷ்... சாதாரணமா, ஒரு சிரிப்போட பேசுனான்.

"ஹே... பதட்டப்படாத பவி... அமைதியா இரு..."

அவன் குரல்ல கொஞ்சம் கூட நடுக்கம் இல்ல.

"நான் நிஜமாவே செக் பண்ணேன்டி. அவர் அங்க இல்ல."

"ஒருவேளை... அவர் டூட்டி மாதிரி வந்துருப்பாரு"

"இதுல டென்ஷன் ஆகுறதுக்கு என்ன இருக்கு?"

அவன் கேஷுவலா, 'இதுல என்ன இருக்கு'னு கேட்டதும், என் உச்சந்தலைக்கே கோபம் ஏறுச்சு.

"என்ன இருக்குனா? டேய்... அவருக்குச் சந்தேகம் வந்துருச்சுடா!"

நான் போனை என் காதுல அவ்ளோ இறுக்கமா அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டு, மூச்சிரைக்கப் பேசுனேன்.

"நீ இப்போ உடனே வெளிய வந்தா... நீயும் மாட்டிக்குவ... நானும் மாட்டிக்குவேன்!"

"அவரு யார்கிட்டயாது சொல்லிட்டா, என்னடா ஆகுறது?"

நான் எமோஷனலா கேட்டேன்.

ஆனா பிரகாஷோட அடுத்த பதில்... என்னையப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

"அடி லூசு... நீ ஏன் தேவையில்லாமப் பயப்படுற?"

அவன் என்னைப் பாத்து 'லூசு'னு ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொன்னான்.

"அவர் என்னையப் பாத்தா பாத்துட்டுப் போறான்... நான் வாட்ச்மேன், நான் அந்தப் பக்கம் டியூட்டில இருந்தேன்னு சொல்லிட்டுப் போறேன்."

"நீ உன் பாட்டுக்கு வீட்டுக்குப் போயிட்ட... அவர் ஒண்ணும் கண்டுபுடிச்சுருக்க மாட்டாரு."

"அப்படியே அவருக்கு எந்த டவுட்-ம் வராது... நீ கவலைப்படாத."

"நீ டென்ஷன் ஆகாம, போய் தூங்கு... என்கிட்ட ஏதும் கேக்க மாட்டாரு அவரு."

அவன் அசால்ட்டா, ஏதோ ஒரு சின்னப் பிரச்சனைய சால்வ் பண்ற மாதிரி பேசினான்.

அவனோட  கேர்லெஸ் ஆட்டிடியூட்... என்னைக் கடுப்பேத்துச்சு.

நான் இங்க படாத பாடு பட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்.., என் மானம் அவனோட ஒரு சின்னத் தப்புல காத்துல பறக்கப் போகுது.

ஆனா இவன்... எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாம, 'நான் பாத்துக்கிறேன்'னு அவ்ளோ கூலா சொல்றான்.

அவனுக்கென்ன... அவன் ஒரு வாட்ச்மேன். வேலைய விட்டுப் போனா வேற வேலை பாத்துப்பான்.

ஆனா நான்?

எனக்குச் சுரீர்னு கோபம் வந்துச்சு.

என் உடம்புல இருந்த பயம் எல்லாம் இப்போ ஒரு பெரிய எரிச்சலா மாறி, இவன் மேல பாய்ஞ்சுது.