Fantasy ஸ்பைடர் மேன் சாகசங்கள்...Brand New Days Enjoyment

[UngalNaan]

**Part 2**

பீட்டரின் கண்களில் இருந்த கருமை மெல்ல மறைந்தது. Organic web தானாகவே கரையத் தொடங்கியது. அவன் மூச்சு இன்னும் வேகமாக இருந்தது. கூரையின் மீது முழங்காலில் அமர்ந்தபடி, தன் கைகளைப் பார்த்தான். அவை நடுங்கின.

MJ அவனுக்கு முன்னால் கிடந்தாள். உடல் முழுவதும் வியர்வை, விந்து, கண்ணீர் கலந்திருந்தது. அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன. மூச்சு மட்டும் மெல்ல எழுந்தது.

பீட்டரின் உள்ளே திடீரென ஒரு பெரிய வெறுமை பரவியது.

“நான்… என்ன செய்துவிட்டேன்…”

குரல் உடைந்தது. அவன் தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டான். கருப்பு கண்களும், கட்டுப்பாடற்ற ஆசையும் மறைந்ததும், மீதம் இருந்தது வெறும் பயம் மற்றும் வெறுப்பு. தன் மீது தனக்கே.

அவன் மெதுவாக MJ-யிடம் சென்றான். அவள் உடலைத் தொடக் கூட பயந்தான். Web முழுவதும் கரைந்துவிட்டது. அவள் உடல் சுதந்திரமாக இருந்தது. ஆனால் அவள் அசையவில்லை.

“MJ… நான்…” பீட்டர் குரல் உடைந்து சொன்னான். “நான் உன்னை… நான் கட்டுப்பாட்டை இழந்துவிட்டேன். மன்னிச்சுக்கோ… தயவுசெய்து…”

MJ மெல்ல கண்களைத் திறந்தாள். அவள் பார்வை பீட்டரின் மீது விழுந்ததும், அவள் உடல் சிறிது சுருண்டது. பயம் இன்னும் இருந்தது. ஆனால் அதற்குள் கோபமும் கலந்திருந்தது.

பீட்டர் தன் சூட்டை அவள் உடலின் மீது போர்த்தினான். அவளை மெதுவாகத் தூக்கினான். இந்த முறை வலுக்கட்டாயமாக அல்ல. அவள் உடல் அவனது மார்பில் சாய்ந்தது. அவள் எதிர்க்கவில்லை. ஆனால் அவள் கண்கள் அவனைப் பார்க்கவில்லை.

அவன் அவளை அபார்ட்மென்ட்டுக்குக் கொண்டு சென்றான். ஜன்னல் வழியாக உள்ளே இறக்கி, படுக்கையில் மெதுவாகக் கிடத்தினான். போர்வையை அவள் மீது போர்த்தினான். பிறகு தானும் தரையில் உட்கார்ந்துகொண்டான். தலை குனிந்து.

நீண்ட நேரம் அமைதி.

பிறகு MJ-யின் குரல் கேட்டது. மெல்லியதாக, ஆனால் கூர்மையாக.

“வெளியே போ.”

பீட்டர் தலையை உயர்த்தினான். “MJ… நான் விளக்கணும். அந்த சக்தி… அது என்னை…”

“வெளியே போன்னேன்.” அவள் குரல் உயர்ந்தது. “நீ என்ன கடத்தி கட்டிப்போட்ட... நீ என்னை… வலுக்கட்டாயமா…” அவள் தொண்டை அடைத்தது. “நீ என்னை அப்படிப் யூஸ் பண்ணிட்டு. இப்போ நீ வந்து ‘மன்னிச்சுக்கோ’னு சொன்னா எல்லாம் சரியாயிடுமா?”

பீட்டரின் கண்களில் கண்ணிர் வழிந்தது. “நான் அப்படி நினைக்கல. நான்… நான் உன்னை நேசிக்கிறேன். அந்த சக்தி என்னை மாத்தியது. நான் என்ன இழந்துட்டேன்.”

MJ போர்வையை இறுக்கப் போர்த்திக்கொண்டு எழுந்தாள். அவள் உடல் இன்னும் வலித்தது. அவள் நடந்து பீட்டருக்கு முன்னால் நின்றாள். அவள் கண்களில் கண்ணீரும் கோபமும் ஒன்றாக இருந்தன.

“நேசிக்கிறேன்னு சொல்றயா? நேசிக்கிறவன் இப்படி செய்வானா? நீ என்னை web-ல கட்டி, என் உடையை கிழிச்சு, என் வாயில்… என் உள்ளே…” அவள் குரல் உடைந்தது. “நீ என்னை ஒரு பொருள் மாதிரி நடத்தின... உன் ஆசைக்கு.”

பீட்டர் எழுந்து நின்றான். அவன் கைகளை நீட்டினான், ஆனால் தொடவில்லை. “நான் அதைத் திரும்பப் பெற முடியாது. நான் செய்தது தவறு. நான் என் உயிரையே கொடுத்தாலும் சரிசெய்ய முடியாது. ஆனால்… நான் உன்னை விட்டுடல. நான் இங்கே இருக்கேன். நீ என்னை வெறுத்தாலும்…”

“நான் உன்னை வெறுக்கிறேன்!” MJ கத்தினாள். “இந்த நொடி நான் உன்னை வெறுக்கிறேன். நீ என் உடலை எடுத்துக்கிட்ட. நீ என் மனச உடைச்ச. இப்போ நீ வந்து emotional-ஆ பேசி என்னை மீண்டும் நம்ப வைக்க நினைக்கிறயா?”

அவள் நெருங்கினாள். அவள் கை பீட்டரின் மார்பில் விழுந்தது. தள்ளினாள். பீட்டர் பின்னால் சரிந்தான். அவள் மீண்டும் தள்ளினாள். “நீ என்னைத் தொடாதே. இனிமே என் வாழ்க்கையில் நீ இல்ல.”

பீட்டரின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. “நான் உன்னை இழந்துட முடியாது, MJ. நான் நாலு வருஷம் உன்னைப் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தேன். தூரத்திலிருந்து. நீ சிரிச்சுக்கிட்டு இருந்த. நீ புது வாழ்க்கை ஆரம்பிச்ச. நான் உன்னை தொடாம இருந்தேன். ஏன்னா நீ பாதுகாப்பா இருக்கணும்னு. இன்னிக்கு… நான் எல்லாத்தையும் நாசமாட்டிட்டேன்.”

MJ-யின் கோபம் சிறிது தணிந்தது. ஆனால் வலி இன்னும் இருந்தது. அவள் படுக்கையில் அமர்ந்தாள். தலையைத் தாழ்த்தினாள். “நீ என்னை கஷ்டப்பட வச்ச. உள்ளேயும் வெளியேயும். நான் இன்னும் உன் web-ன் உணர்வை உணர்றேன். உன் கருப்பு கண்களை மறக்க முடியல. நீ என்னை ஓத்தபோது… நான் பயந்துட்டேன். உயிரோட இருக்கேனான்னு கூட தெரியல.”

பீட்டர் மெதுவாக அவளிடம் சென்றான். இந்த முறை தரையில் முழங்காலில் அமர்ந்தான். அவள் கால்களுக்கு முன்னால். “நான் சாகுற அளவுக்கு வருத்தப்படுறேன். நீ என்னை வெறுத்தாலும்… நீ என்னைத் தள்ளினாலும்… நான் உன்னை விடமாட்டேன். நான் உன்னை சரிசெய்வேன். எப்படின்னு தெரியல. ஆனால் முயற்ச்சி பண்ணுவேன்.”

MJ அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் ஓடியது. அவள் கை மெல்ல பீட்டரின் தலையைத் தொட்டது. பிறகு விலக்கினாள்.

“இப்போ போ. எனக்குத் தனியா இருக்கணும்.” அவள் குரல் மெல்லியதாக இருந்தது. “நான் உன்னைப் பார்க்கல. சில நாளாவது. நான் யோசிக்கணும். நீ செஞ்சது… அது ஈசியா மறையாது.”

பீட்டர் எழுந்தான். அவன் உதடுகள் நடுங்கின. “நான் போறேன். ஆனால்… நீ என்னைத் தேவைப்பட்டா எப்போது வேணாலும் வா. நான் காத்திருப்பேன்.”

அவன் ஜன்னல் பக்கம் நடந்தான். திரும்பிப் பார்த்தான். MJ போர்வையை இறுக்கப் போர்த்திக்கொண்டு அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் கோபமும், வலியும், சிறிது… பழைய அன்பும் கலந்திருந்தன.

பீட்டர் ஜன்னல் வழியாக வெளியேறினான். நகரத்தின் காற்று அவன் முகத்தில் அடித்தது. அவன் மார்பில் ஒரு பெரிய கல் அழுத்தியது போல் இருந்தது.

கீழே தரையில் இறங்கியதும், அவன் சுவற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தான். கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டான்.

“நான் அவளை இழந்துட்டேன்…” என்று மெல்லச் சொன்னான்.

உள்ளே, MJ படுக்கையில் படுத்தாள். அவள் உடல் இன்னும் பீட்டரின் தொடுதலை நினைவுபடுத்தியது. வலியும், விசித்திரமான உணர்வும் கலந்திருந்தன. அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். கண்ணீர் தலையணையை நனைத்தது.

இரவு நீண்டது.

இரண்டு பேரும் தனித்தனியாக, ஒரே வலியை சுமந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

அன்று இரவு முழுவதும் பீட்டர் நகரத்தைச் சுற்றித் திரிந்தான். வீட்டுக்குப் போக மனமில்லை. அந்த அபார்ட்மென்ட் ஜன்னலைப் பார்த்தபடி மணிக்கணக்காக நின்றான். உள்ளே விளக்கு அணைந்திருந்தது. MJ தூங்குகிறாளா, அழுதுகொண்டிருக்கிறாளா என்று தெரியவில்லை. அவன் நெஞ்சு கனமாக இருந்தது.

விடியற்காலையில் அவன் தன் சிறிய அறையில் சென்றான். கண்ணாடி முன் நின்று தன் முகத்தைப் பார்த்தான். கண்கள் சாதாரணமாக இருந்தன. ஆனால் உள்ளே இன்னும் அந்தக் கருமை ஒளிந்திருப்பது போல் உணர்ந்தான். கைகளைப் பார்த்தான். Organic web இப்போது வரவில்லை. ஆனால் அதன் உணர்வு விரல்களில் நினைவிருந்தது.

மூன்று நாட்கள் கழித்தன.

பீட்டர் ஒருமுறை கூட MJ-யின் அபார்ட்மென்ட் அருகில் செல்லவில்லை. ஆனால் அவன் மனம் ஒரே இடத்தில்தான் இருந்தது. அவள் உடல், அவள் அழுகை, அவள் கோபமான வார்த்தைகள்… எல்லாம் அவனைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தன. இரவுகளில் அவன் தூங்க முடியவில்லை. தூங்கினால் கூட அந்தக் கூரையின் காட்சி வந்தது. MJ-யின் கண்களில் பயம். தன் கருப்பு கண்கள். தான் அவளை அப்படிப் பயன்படுத்தியது.

நான்காம் நாள் மாலை.

MJ தன் அபார்ட்மென்ட் கதவைத் திறந்தாள். வெளியே பீட்டர் நின்றிருந்தான். கையில் ஒரு சிறிய பேப்பர் பை. அவன் முகம் சோர்வாக இருந்தது. தாடி வளர்ந்திருந்தது. கண்களில் உறக்கம் இல்லை.

MJ அவனை ஒரு நிமிடம் வெறுமனே பார்த்தாள். பிறகு கதவை மூடாமல் உள்ளே சென்றாள். பீட்டர் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான். கதவை மூடினான்.

அவள் சோபாவில் அமர்ந்தாள். கால்களை மடக்கிக்கொண்டாள். போர்வை ஒன்றை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள். பீட்டர் தூரத்தில் நின்றான்.

“நான்… இதைக் கொண்டுவந்தேன்,” என்று பீட்டர் பையை நீட்டினான். “உனக்கு பிடிச்ச க்ரீம்.….”

MJ பையை வாங்கவில்லை. அவள் அவனை வெறுமனே பார்த்தாள்.

“நீ இன்னும் என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்க?” அவள் கேட்டாள். குரல் கடுமையாக இல்லை. சோர்வாக இருந்தது.

பீட்டர் தலையைக் குலுக்கினான். “நான் உன் வலியை நினைச்சுக்கிட்டிருக்கேன். நான் உனக்கு செஞ்சதை.”

அமைதி நீண்டது. வெளியில் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. ஜன்னலில் அடித்தது.

MJ மெல்லச் சொன்னாள். “நான் மூணு நாளா தூங்கல. கண்ணை மூடினா உன் கருப்பு கண்கள் வருது. உன் web என் தொடைல சுத்துற உணர்வு வருது. நீ என்னை Sex பண்ண அப்போ நான் நினைச்சது… ‘இதுதான் முடிவு’னு.”

பீட்டரின் தொண்டை அடைத்தது. அவன் தரையில் உட்கார்ந்தான். அவளுக்கு எதிரே. “ இதை சொல்ற தகுதி எனக்கு இல்ல " ஆனால்… நான் ஒவ்வொரு நொடியும் வெறுக்கிறேன் என்னை. நான் உன்னை அப்படிப் பார்க்கவே கூடாது. நீ என்… நீ என் எல்லாம்.”

MJ சிரித்தாள். “என் எல்லாம்னு சொல்லி என்னைக் கடத்தி, என் உடையை கிழிச்சு, என் வாயில் திணிச்சு, என் உள்ளே… எத்தனை முறை? நான் எத்தனை முறை உச்சத்தை அடைந்தேன் தெரியுமா? அதுதான் என்னை இன்னும் அதிகமா வெறுக்க வைக்குது.

பீட்டர் தலையைத் தாழ்த்தினான். கண்ணீர் தரையில் விழுந்தது. “நான் உன்னை மன்னிச்சுக்கோன்னு கேட்கல. நான் அதுக்கு தகுதியில்லை. நான் இங்கே இருக்கிறேன்… நீ என்னைத் தள்ளினாலும், நீ என்னை வெறுத்தாலும், நான் உன்னை விடமாட்டேன். நான் உன்னை சரிசெய்ய முயல்வேன். எப்படின்னு தெரியல. ஆனால் முயல்வேன்.”

MJ நீண்ட நேரம் பேசவில்லை. மழை சத்தம் மட்டும் அறையை நிரப்பியது. பிறகு அவள் மெல்ல எழுந்தாள். பீட்டரிடம் நெருங்கினாள். அவன் இன்னும் தரையில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவள் அவன் முன் நின்றாள். போர்வை அவள் உடலைச் சுற்றியிருந்தது.

“எழுந்திரு,” என்றாள்.

பீட்டர் எழுந்தான். அவள் அவன் மார்பில் ஒரு கையை வைத்தாள். இதயத் துடிப்பை உணர்ந்தாள். பிறகு அவன் கன்னத்தைத் தொட்டாள்.

“நீ என்னை உடைச்ச. ஆனால் நான் இன்னும் உன்னை முழுசா வெறுக்க முடியல. அதுதான் என்னைப் பயப்பட வைக்குது.” அவள் குரல் நடுங்கியது. “நான் உன்னைத் தொட விரும்பல. ஆனால்… என் உடல் உன்னை நினைவுப்படுத்துது. நீ என்னை அப்படிப் பிடிச்ச விதம். நீ என்னை உள்ள‌ பண்ண விதம்…”

பீட்டர் அசையவில்லை. அவன் மூச்சு வாங்கியது. “நான் உன்னைத் தொடமாட்டேன். நீ சொல்லாத வரை.”

MJ அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். பழைய பீட்டர். கருப்பு இல்லை. வெறும் சோர்வும், வருத்தமும், அன்பும்.

அவள் மெல்ல அவன் உதடுகளைத் தொட்டாள். ஒரு முத்தம் அல்ல. வெறும் தொடுதல். பிறகு விலகினாள்.

“இன்னும் நான் உன்னை மன்னிக்கல,” என்றாள். “ஆனால்… இங்கே இரு. இன்று இரவு மட்டும். பேசாம. என்னைத் தொடாம.… இரு.”

பீட்டர் தலையாட்டினான். அவர்கள் சோபாவில் அமர்ந்தார்கள். இடைவெளி விட்டு. MJ போர்வையை இழுத்துக்கொண்டாள். பீட்டர் தன் கைகளை மடக்கிக்கொண்டான். மழை வெளியே தொடர்ந்தது. உள்ளே அமைதி. ஆனால் அந்த அமைதியில் ஏதோ ஒரு மெல்லிய இழை அவர்களை இன்னும் பிணைத்திருந்தது.

இரவு முழுவதும் அவர்கள் அப்படியே இருந்தார்கள். பேச்சு இல்லை. தொடுதல் இல்லை. ஆனால் இருவரும் ஒரே அறையில், ஒரே வலியைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

விடியும்போது MJ பீட்டரின் தோளில் தலை சாய்ந்திருந்தாள். அவன் விழித்திருந்தான். அவள் முடியைப் பார்த்தபடி. அவன் கை அவள் தோளைத் தொடவில்லை. வெறும் காற்றில் மிதந்தது.

அவள் கண்களைத் திறந்தாள். பீட்டரைப் பார்த்தாள். ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் அவனைத் தள்ளவும் இல்லை.

அன்று காலை அவர்கள் பிரிந்தார்கள். ஆனால் முன்பு போல் முழுவதுமாக அல்ல.

ஏதோ ஒரு சிறிய கதவு… மெல்லத் திறந்திருந்தது.

---தொடரும்____