వల్లీ

[Uday]

రవి ఆమెను చూశాడు. ఆమె ఎర్రని చెక్కిళ్లు, కాస్త వణుకుతున్న పెదవులు, ఇబ్బందిగా కనిపిస్తున్న కళ్ళు — అన్నీ అతన్ని ఇంకా ఎక్కువగా రెచ్చగొట్టాయి. ఆమెను ఎవరైనా ఇలా చూడటం, ఇలా మాట్లాడుకోవడం అతనికి సహించరానిదిగా అనిపించింది.

అతను మెల్లగా ఆమె మోచేయి పట్టుకున్నాడు. ఇంతకు ముందు కంటే గట్టిగా. ఆ పట్టులో కోపం, ప్రేమ, మరియు ఒక తీవ్రమైన స్వాధీన భావన కలిసి ఉన్నాయి.
“నడుద్దాం అత్తా,” అని అతను మెల్లగా అన్నాడు. గొంతులో కోపం దాగి ఉంది, కానీ అదే సమయంలో ఒక విచిత్రమైన ఆతృత కూడా ఉంది.

వల్లీ అతని పట్టును తొలగించుకోలేదు. ఆమె తల దించుకుని, వేగంగా నడవడం మొదలుపెట్టింది. రవి ఆమెతో పాటు నడిచాడు. వారి నడకలో ఒక కొత్త ఉత్సాహం, ఒక కొత్త ఉత్కంఠ ఉంది.


ఇద్దరూ గది వైపు నడుస్తున్నారు.

రవి కోపం అర్థం చేసుకోవడానికి (ఎవరి మీదనో అని) ఈ పై లైన్లు రెండు మూడు సార్లు చదవాల్సి వచ్చింది. కోపంగా వాష్ రూం కెళ్ళిన వాడు ఆల్ ద బెస్ట్ చెప్పించుకుని రావడమేంటి, వచ్చిన తరువాత ఇప్పుడు మళ్ళీ కోపం రావడమేంటి...బహుశా వల్లి నిస్సహాయతను చూసి కాబోలు...ఇక నడుద్దాం గదిలోకి.