[tweeny_fory]

“இப்போ உண்மையான திறப்பு தொடங்குகிறது. மூச்சு விடு பிரியா. நான் இதை அங்குல அங்குலமாக உனக்குள் செலுத்தப்போகிறேன். 

உன் புண்டை பதினேழு வருடங்களாக ஒரு ஆணையும் ஏற்கவில்லை. அது என்னை எதிர்க்கும். 

உனக்கு வலி இருக்கும். 

நீ அழுவாய். ஒவ்வொரு அங்குலமும் உள்ளே போகும்போது நீ என்ன உணர்கிறாய் என்பதை என்னிடமும் உன் மகனிடமும் சொல்ல வேண்டும். புரிந்ததா?” 
 
“ஆமா… டாக்டர்… புரிஞ்சுது…” 
 
அவர் பரந்த, உமிழ்நீர் பூசிய தலையை அவளது இறுக்கமான புண்டையில் வைத்துத் தள்ளினார். 
 
தலை மூடிய தசை வளையத்தை அழுத்தியது. பல நீண்ட விநாடிகள் அவளது உடல் அவனை முழுவதுமாக மறுத்தது. 

வாயில் இறுக்கமாகச் சுருங்கி, நுழைவைத் தடுக்க முயன்றது. 

பிறகு உமிழ்நீர் மற்றும் அவளது சொந்த சாற்றின் தடித்த பூச்சு தலையை திடீரென, ஈரமான அனுமதியுடன் உள்ளே நுழைய அனுமதித்தது. 

பிரியாவின் முதுகு துணியிலிருந்து கூர்மையாக உயர்ந்தது. 

கூர்மையான, உடைந்த கூச்சல் அவளது தொண்டையிலிருந்து கிழிந்தது. கண்களில் உடனே கண்ணீர் தோன்றி வழியத் தொடங்கியது. 
 
“ஆஹ்ஹ்—! டாக்டர்… தலை… உள்ளே இருக்கு… ரொம்ப தடிமனா… என் புண்டையின் வாயை அகலமா நீட்டுது… எரிகுது… ரொம்ப எரிகுது…!” 
 
ரமேஷ் முழுவதுமாக அசையாமல் நின்றார். தலை மட்டும் உள்ளே புதைந்திருந்தது. அவளது சுவர்கள் தடித்த கிரீடத்தைச் சுற்றி துடித்து, இழுப்பதை உணர விட்டார். 

இறுக்கமான பிடியால் ஏற்கனவே அவனது நுனியிலிருந்து ப்ரீகம் பிழியப்பட்டது. 
 
“ஒரு அங்குலம் பிரியா. தலை மட்டும். 

நீ எவ்வளவு டைட்-ஆ இருக்கிறாய் என்று உணர். 

உன் புண்டை என்னை மூடிய முஷ்டி மாதிரி பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு. 

பதினேழு வருட வெறுமை உன்னை மீண்டும் கிட்டத்தட்ட கன்னி டைட்-ஆ ஆக்கிடுச்சு. உன் மகனிடம் எப்படி இருக்குன்னு சொல்லு.” 
 
“சங்கர்… டா… அவனுடைய சுன்னியின் தலை அம்மாவின் புண்டைக்குள்ள இருக்கு… ரொம்ப அகலமா… நீட்டுறது எரிகுது… என் சுவர்கள் அதைத் தள்ளிவிட முயற்சிக்குது… ஆஹ்ஹ்…!” 
 
அவர் இரண்டாவது அங்குலத்தைத் தள்ளினார். 

தண்டு மெதுவாக உள்ளே சறுக்கியது. உமிழ்நீர் பாதையை சாத்தியமாக்கியது. ஆனாலும் அவளது உள்சுவர்கள் அவ்வளவு இறுக்கமாக இறுக்கின, 

அவனது உணர்ச்சி மிகுந்த சருமத்தில் ஒவ்வொரு தசை முகடும் இழுபடுவதை அவர் உணர்ந்தார். பிரியாவின் கைகள் துணியை முஷ்டியாகப் பிடித்து, கணுக்கால் வெளுத்தது. 

கண்ணீர் சுதந்திரமாகக் கோயில்களின் வழியாக முடியில் வழிந்தது. 

புதிய தெளிவான சாறு நுழைந்த சுன்னியைச் சுற்றிக் கசிந்து, அவனது முட்டைகளின் மேல் ஓடியது. 
 
“இரண்டு அங்குலம். இன்னும் ரொம்ப டைட். ஏற்கனவே அந்த ஈரமான சப்தத்தைக் கேள் — ஸ்க்லிக் — ஆனாலும் உன் சுவர்கள் எளிதாகத் திறக்க மறுக்குது. 

பதினேழு வருட வெறுமை ஒரு பெண்ணின் புண்டைக்கு இப்படித்தான் செய்கிறது.” 
 
“டாக்டர்… ஆஹ்ஹ்… சுவர்கள்… வலுக்கட்டாயமாப் பிரிக்கப்படுது… இப்போ ஆழமா வலிக்குது… உள்ளே ஒவ்வொரு நரமும் தேய்க்கிற மாதிரி உணர்றேன்… 

என்னிடமிருந்து சாறு கொட்டறது… என்னால நிறுத்த முடியல… சங்கர், அம்மாவின் புண்டை துணி முழுக்கக் கசிந்துட்டு இருக்கு…” 
 
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**   
எரிகுது. கடவுளே, நெருப்பு மாதிரி எரிகுது. தலை ஏற்கனவே ரொம்ப அகலமா இருந்தது. 

இப்போ இன்னும் அதிகம் உள்ளே சறுக்குது. 

நீட்ட மறந்த இடங்களை நீட்டுது. என் சுவர்கள் அவனை எதிர்த்துப் போராடுது. அதே நேரத்துல அவனைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, பிடிச்சுக்கிட்டு, நுழைவைச் சுற்றி மேலும் மேலும் சாறு கக்கிட்டு இருக்கு — என் உடலே பாதையை எளிதாக்க முயற்சிக்கிற மாதிரி. 

கண்ணீர் கொட்டறது. என்னால நிறுத்த முடியல. 

வலி கூர்மையாவும், ஆழமாவும், தொடர்ச்சியாவும் இருக்கு. 

ஆனாலும் அதற்கு அடியில் ஏதோ ஒன்று விழிக்குது — ஒரு வெப்பம், ஒரு பயங்கரமான தேவை, நிரப்பப்பட்ட நினைவு… நான் இறந்துவிட்டதாக நினைத்த நினைவு. 

என் மகன் இந்த டாக்டரின் சுன்னியின் ஒவ்வொரு அங்குலமும் அவனது அம்மாவின் புண்டைக்குள் மறைவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். 

நான் வெட்கத்தால் இறந்திருக்க வேண்டும். அதற்குப் பதிலாக நான் அழுது, முனகி, ஒரு விபச்சாரி மாதிரி கசிந்துகொண்டிருக்கிறேன்.* 
 

ரமேஷ் அவளுக்கு மூன்றாவது அங்குலத்தைச் செலுத்தினார்.

 அவளது புண்டையின் இறுக்கமான பட்டு போன்ற சுவர்கள் விருப்பமின்றி மட்டுமே அடிபணிந்தன. சுவர்கள் அவ்வளவு இறுக்கமாகப் பிடித்தன, அவனது நுனியிலிருந்து தொடர்ச்சியான மெதுவான ப்ரீகம் பிழியப்பட்டு, அவளது சாற்றுடனும் ஏற்கனவே பூசியிருந்த உமிழ்நீருடனும் கலந்தது. 
 
“மூன்று அங்குலம். உன் புண்டை என் சுன்னியின் ஒவ்வொரு நரத்தையும் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு. 

உன் சுவர்கள் துடித்து என்னைத் தள்ளிவிட முயற்சிக்கிறதை என்னால் உணர முடிது — அதே நேரத்துல என்னைப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு. 

பேசிக்கொண்டே இரு. இவ்வளவு காலத்துக்குப் பிறகு ஒரு பெண் திறக்கப்படும்போது என்ன உணர்கிறாள் என்பதை உன் மகன் கேட்கணும்.” 
 
“நான்கு… ஆஹ்ஹ்… டாக்டர்… மெதுவா… ப்ளீஸ்… நீட்டுறது ரொம்ப அதிகம்… 

என் சுவர்கள் உள்ளே இருந்து எரிகுது… உங்க சுன்னியின் ஒவ்வொரு முகடும் ஆழமா தேய்க்கிறதை உணர்றேன்… சாறு கொட்டிக்கொண்டே இருக்கு… 

சங்கர்… அம்மா எவ்வளவு ஈரமா இருக்கான்னு பார்… துணி ஏற்கனவே நனைஞ்சுடுச்சு…” 
 
அவர் ஐந்தாவது அங்குலத்தைத் தள்ளினார். 

அவனது நீளத்தில் பாதி இப்போது அவளுக்குள் புதைந்திருந்தது. அவளது வெளிப்புற உதடுகள் அவனது தண்டின் தடித்த நடுப்பகுதியைச் சுற்றி இறுக்கமாக நீண்டு, பளபளத்தன. தெளிவான திரவம் தொடர்ச்சியான ஓட்டங்களாக அவனது முட்டைகளின் மேல் வழிந்து, துணியில் விரிவடைந்த கருமையான வட்டமாகச் சேர்ந்தது. 
 
“பாதி வழி பிரியா. ஐந்து அங்குலம். நீ ஏத்துக்கிட்டு இருக்கே. 

உன் உடல் அழுதுகொண்டே திறந்துகொண்டிருக்கு. உன் சுவர்கள் என்னை எப்படிப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்குன்னு உணர். சங்கரிடம் சொல்லு.” 
 
“சங்கர்… அம்மாவின் புண்டை அவனுடைய சுன்னியைச் சுற்றி பாதி திறந்திருக்கு… இன்னும் ரொம்ப வலிக்குது… ஆனா சாறு சறுக்க வைக்குது… தலை பதினேழு வருடமா தொடப்படாத இடங்களை அழுத்துறதை உணர்றேன்… ஆஹ்ஹ்…!” 
 
ஆறாவது அங்குலம்.   
ஏழாவது. 
 
பிரியாவின் கூச்சல்கள் உயர்ந்து, மேலும் உடைந்தன. ஈரமான, அழுகை கலந்த முனகல்களுடன் கலந்தன. கண்ணீர் தொடர்ந்து அவளது முகத்தில் வழிந்தது. 

ஒவ்வொரு அழுகையிலும், அவளது இடுப்பின் ஒவ்வொரு சிறிய தன்னிச்சையான அசைவிலும் அவளது கனமான முலைகள் அதிர்ந்தன. 

ஆனாலும் அந்த இடுப்பு இனி தப்பிக்க முயலவில்லை; அது சிறிய, உதவியற்ற வட்டங்களில் நடுங்கத் தொடங்கியது — அவளது உடல் நீண்ட நுழைவை ஏற்கத் தொடங்கிவிட்டது போல. 
 
“ஏழு அங்குலம். கிட்டத்தட்ட முடிஞ்சுடுச்சு. உன் புண்டை என்னை இரண்டாவது சருமம் மாதிரி சுத்திக்கிட்டு இருக்கு. உன் சுவர்களின் ஒவ்வொரு துடிப்பும் என்னைப் பால் கறக்க முயற்சிக்கிறதை என்னால் உணர முடிது. 

நீ அவ்வளவு டைட்-ஆ இருக்கே, நான் ஏற்கனவே உன் கருப்பை வாயிலில் ஆழமா ப்ரீகம் கசிஞ்சுட்டு இருக்கேன்.” 
 
அவர் கடைசி இரண்டு அங்குலத்தையும் ஒரே நீண்ட, நிலையான, இடைவிடாத தள்ளலில் செலுத்தினார். 

அவனது வயிறு அவளது மென்மையான, நடுங்கும் மேட்டின் மேல் முழுவதுமாக அழுத்தும் வரை. 

அவனது சுன்னியின் தலை அவளது கருப்பையின் மென்மையான, உணர்ச்சி மிகுந்த வாயிலை முத்தமிட்டது. 

முழு ஒன்பது அங்குலமும் வேரளவுக்குப் புதைந்தது. 

பிரியா நீண்ட, நடுங்கும் அழுகையை வெளியிட்டாள். 

அது திறந்த அழுகையாக உடைந்தது. 
 
“டாக்டர்… ஃபுல்… நீங்க முழுசா எனக்குள்ள இருக்கீங்க… ஒன்பது அங்குலம்… ஒரு நீண்ட, தடித்த கம்பு… என் புண்டைக்குள்ள முழுசா புதைஞ்சுடுச்சு… 

அது என் கருப்பையை அழுத்துறதை உணர்றேன்… வலிக்குது… என்னை அவ்வளவு முழுசா நிரப்புது, என்னால சுவாசிக்கவே முடியல… ஆஹ்ஹ்…!” 
 
ரமேஷ் தன் முழு எடையையும் அவள் மேல் இறக்கினார். மார்பு அவளது கனமான முலைகளை அழுத்திப் பரப்பியது. 

இடுப்பு அவளுடைய இடுப்புடன் இறுக்கமாகப் பூட்டப்பட்டது. அவனது சுன்னியின் ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட வெளியே இல்லை. அவர் தள்ளவில்லை. 

அவர் வெறுமனே அவள் மேல் படுத்திருந்தார் — கனமாகவும், அசையாமலும் — பதினேழு வருடங்களுக்குப் பிறகு அவளை முழுவதுமாகத் திறந்த அந்த நீண்ட, தடித்த கம்பை அவளது உடல் பழகுவதற்கு விட்டார்.