Mera Pind te Mera Privar

[Acoolhunk]

ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ 14 ਇੰਚ ਦਾ, ਕਾਲਾ, ਮੋਟਾ। 
ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਹੈ, 30 ਸਾਲ ਦੀ, ਜੱਟੀ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ 38 ਇੰਚ ਦੇ, ਗੋਰੇ ਚਿੱਟੇ, ਲੱਕ 26 ਇੰਚ ਦਾ, ਚਿੱਤੜ 42 ਇੰਚ ਦੇ। ਡਾਕਟਰ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਕਲੀਨਿਕ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਮੇਰੀ ਦੂਜੀ ਭੈਣ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਹੈ, 29 ਸਾਲ ਦੀ, ਜੱਟੀ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ 38 ਇੰਚ ਦੇ, ਲੱਕ 26 ਇੰਚ ਦਾ, ਚਿੱਤੜ 42 ਇੰਚ ਦੇ। ਟਿਊਸ਼ਨ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਹੈ, 32 ਸਾਲ ਦੀ, ਜੱਟੀ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ 40 ਇੰਚ ਦੇ, ਲੱਕ 28 ਇੰਚ ਦਾ, ਚਿੱਤੜ 42 ਇੰਚ ਦੇ।

ਮੇਰੀ ਕਜ਼ਨ ਸਿਮਰਨ ਕੌਰ ਹੈ, 28 ਸਾਲ ਦੀ, ਜੱਟੀ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ 36 ਇੰਚ ਦੇ, ਲੱਕ 26 ਇੰਚ ਦਾ, ਚਿੱਤੜ 40 ਇੰਚ ਦੇ। ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੈ, ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਹਰਮਨ ਸਿੰਘ, ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ, 18 ਸਾਲ ਦਾ, 3 ਫੁੱਟ ਦਾ, ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ।

ਹਰਜੀਤ ਕੌਰ, ਹਰਮਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, 30 ਸਾਲ ਦੀ, ਜੱਟੀ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ 38 ਇੰਚ ਦੇ, ਲੱਕ 28 ਇੰਚ ਦਾ, ਚਿੱਤੜ 40 ਇੰਚ ਦੇ।

ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਰਦਾਰ ਅਰਜਨ ਸਿੰਘ, 60 ਸਾਲ ਦੇ, ਕਿਸਾਨ ਨੇ। ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਬੀਬੀ ਮੋਹਿੰਦਰ ਕੌਰ, 52 ਸਾਲ ਦੀ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨੇ।

ਨਵਦੀਪ, 29 ਸਾਲ ਦੀ, ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਹੇਲੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ, 31 ਸਾਲ ਦੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਪਾਰਟਨਰ, ਬੋਲਡ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਬੀਬੀ ਤੇਜ ਕੌਰ, 32 ਸਾਲ ਦੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਪ੍ਰਚਾਰਕ, ਕੁਆਰੀ, ਬਾਹਰੋਂ ਧਾਰਮਿਕ, ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹੋਰ।

ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮੁਸਲਿਮ ਫੈਮਿਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਬਨਮ ਹੈ, 28 ਸਾਲ ਦੀ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ 36 ਇੰਚ ਦੇ, ਲੱਕ 28 ਇੰਚ ਦਾ, ਚਿੱਤੜ 40 ਇੰਚ ਦੇ। ਕਾਲਾ ਟਾਈਟ ਬੁਰਕਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਦਾ ਸਟਾਈਲ ਡਬਲ ਲਾਈਫ।

ਉਹਦਾ ਭਰਾ ਬਿੱਲਾ ਹੈ, 18 ਸਾਲ ਦਾ, 4 ਫੁੱਟ ਦਾ, ਮੇਰਾ ਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਦੋਸਤ। ਲੁੰਨ 12 ਇੰਚ ਦਾ, ਕਾਲਾ, ਮੋਟਾ।

ਬਿਹਾਰੀ ਭਾਈਏ। ਰਾਜੂ, 18 ਸਾਲ ਦਾ, 5 ਫੁੱਟ ਦਾ, ਪਤਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਿਹਾ। ਉਹਦਾ ਲੁੰਨ 6 ਇੰਚ ਦਾ, ਕਾਲਾ। ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇਜ਼ ਨੇ। ਮੁਨੀਸ਼, 18 ਸਾਲ ਦਾ, 5 ਫੁੱਟ ਦਾ, ਪਤਲਾ, ਪਰ ਰਾਜੂ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਤਿੱਖਾ। ਉਹਦਾ ਲੁੰਨ 7 ਇੰਚ ਦਾ, ਕਾਲਾ, ਮੋਟਾ। ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਸੁਰੇਸ਼, 18 ਸਾਲ ਦਾ, 5 ਫੁੱਟ ਦਾ, ਪਤਲਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਉਹਦਾ ਲੁੰਨ 6 ਇੰਚ ਦਾ, ਕਾਲਾ। ਘੱਟ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨੋਂ ਇਕੋ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਸਾਡੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਜੱਗੀ, 18 ਸਾਲ ਦਾ, 4 ਫੁੱਟ ਦਾ। ਪਾਲੀ, 18 ਸਾਲ ਦਾ, 3 ਫੁੱਟ 6 ਇੰਚ ਦਾ। ਸੀਰਾ, 18 ਸਾਲ ਦਾ, 3 ਫੁੱਟ 8 ਇੰਚ ਦਾ। ਬਿੱਟੂ ਤੇ ਗੱਗੀ, ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੇ ਮੁੰਡੇ, 4 ਫੁੱਟ ਦੇ।

ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੇ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸਵੇਰੇ ਮੁਰਗੇ ਨੇ ਬਾਂਗ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਉੱਠ ਕੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮਾਤਾ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਪਰੌਂਠੇ ਸੇਕਦੀ ਸੀ, ਘਿਓ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪੂਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਮੰਜੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹੁੱਕਾ ਪੀ ਰਹੇ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਹਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਦੁਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬੈਗ ਚੁੱਕੀ। ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, ਮੈਂ ਚਲਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਕਿਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਈ ਹੋਵੇ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠ ਕੇ ਆਈ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੀ। ਚਾਹ ਲੈ ਆਈ, ਅਸੀਂ ਪੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ।

ਮੈਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਿੱਲਾ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਦਾਤਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਤਦ ਸ਼ਬਨਮ ਨਿਕਲੀ, ਬੁਰਕਾ ਪਾਇਆ, ਕਾਲਾ, ਪੂਰਾ। ਮੋੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਈ, ਸਿੱਧੀ ਚਾਲ। ਪਰ ਉਹਦੇ ਕਦਮ ਥੋੜੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੇਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

ਬਿੱਲਾ ਉਹਦੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੁਝ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਸਵੇਰੇ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਅੰਮੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਭੇਜੀ ਹੋਣੀ। ਪਰ ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਮ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖੇਤ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਨਾਲ। ਰਾਜੂ, ਮੁਨੀਸ਼, ਤੇ ਸੁਰੇਸ਼ ਦੂਜੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਤਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਈ, ਖੇਤ ਵੱਲ। ਉਹ ਮੁਨੀਸ਼ ਕੋਲ ਗਈ, ਕੁਝ ਬੋਲੀ, ਹੌਲੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੇਤ ਦੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਰਕੰਡੇ ਨੇ।

ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੁਕ ਗਈ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਫਿਰ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਿੱਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅੱਜ ਖੇਤ ਆਈ ਸੀ। ਬਿੱਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਕੀ, ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਹੈ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਇਹ ਬਸ ਇਦਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਬਿੱਲਾ, ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ, ਸ਼ਬਨਮ ਸਵੇਰੇ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ, ਅੰਮੀ ਕਹਿੰਦੀ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਈ ਸੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮੰਜੀ ਤੇ ਲੇਟਾ ਸੀ। ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋ ਤਸਵੀਰਾਂ, ਦੋ ਸਵਾਲ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਛੇਤੀ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਛੇਤੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲੀ, ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਰਜੈਂਟ ਕੇਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਬਿੱਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਕੱਲ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਸਦੀ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਛੱਤ ਤੇ ਗਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੁਰਕਾ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ। ਤਦ ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹਦਾ ਹਾਸਾ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿੱਲਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਨਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਬੋਲੀ, ਉਹ ਉਹਦੀ ਸਹੇਲੀ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਤੂੰ ਮੰਨਿਆ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਬਿੱਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਕੌੜਾ ਹਾਸਾ। ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰੇ। ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਘਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕੇ। ਉੱਪਰਲੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ। ਤਦ ਪਰਦਾ ਹਿੱਲਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਖਿੜਕੀ ਤੇ ਆਈ। ਉਹਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ, ਪਰਦਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।

ਬਿੱਲਾ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਸ਼ਬਨਮ ਦੀ ਉਹ ਨਜ਼ਰ, ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ। ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਚੁਣੌਤੀ, ਜਾਂ ਸੱਦਾ।