05-10-2026, 09:06 PM
(This post was last modified: 07-10-2026, 05:13 PM by Ujjain. Edited 2 times in total. Edited 2 times in total.)
மோதிரம் மிகவும் அழகாக இருந்தது. பிரமாதமான டிசைன். திருப்பிக் கொடுக்கும்போது நானே அவள் கைவிரலில் மாட்டிவிட்டேன். அப்போதும் அண்ணியின் கைகளைத் தொடவேண்டி வந்தது. இப்படி அண்ணியை தொடும் சந்தர்ப்பங்கள் அவ்வப்போது கிடைத்துவந்தது. அதே நேரத்தில் அண்ணி என்னைத் தினந்தோறும் தொட்டாள். அப்படி அவள் என்னைத் தொடாமல் இருந்த நாட்கள் அபூர்வம். வீட்டில் யாருடனாவது அவள் அதிகமாகப் பேசினாள் என்றால் அது என்னுடந்தான். அம்மாவிடமும் தன் புருஷனிடமும் குறைவாகத்தான் பேசுவாள். அண்ணி குனிந்து நிமிர்ந்து வீட்டு வேலை செய்யும்போது அவளுடைய சேலை விலகி, அவள் மார்பகங்கள் பளீர்ன்னு தெரியும். அவளது மார்பகங்களை நான் வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்திருக்கிறேன். நான் பார்ப்பதை அவள் சில சமயம் பார்த்துவிடுவாள். ஏதாவது சொல்லிவிடுவாளோ என்று பயப்படுவேன். ஆனால் அண்ணி ஒன்றும் சொல்ல மாட்டாள். தன் சேலையைத் திருத்திக்கொள்வாள்.
அண்ணி என்னிடம் எந்த அளவுக்கு அன்பு காட்டினாள் என்பதற்கு ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். ஒருமுறை என் கையில் அடிபட்டுவிட்டது. வலது கையில். இடது கையால்தான் சாப்பிட வேண்டும். எப்படிச் சாப்பிடுவது என்று முழித்தேன். அண்ணியே ஒரு வழி சொன்னாள். அதாவது தான் ஊட்டிவிடுவதாகச் சொன்னாள். அப்போது வீட்டில் யாரும் இல்லை. நானும் அண்ணியும் மட்டும்தான் இருந்தோம். எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது. "ஒரு தாய் தன் மகனுக்கு ஊட்டிவிடுவதில்லையா. அதுபோல நினைச்சிக்கயேன்" என்று என் தயக்கத்தைப் போக்குவதற்காக சொன்னாள். எனக்கு அதைக் கேட்டு ஒருமாதிரி இருந்தது. வேறு ஒன்றும் இல்லை. அண்ணியை என்றாவது ஒரு நாள் அனுபவித்துவிட வேண்டும் என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அண்ணியோ இப்போது ஒரு தாயைப் போல தான் எனக்கு சோறு ஊட்டுவதாகச் சொல்கிறாள். எனக்கு எப்படி இருக்கும் பாருங்கள். "பரவாயில்லை அண்ணி. நானே சாப்பிட்டுக்கிறேன். அதான் இடது கை இருக்கு இல்லே" என்று சொன்னேன். "அட சும்மா இருப்பா. இங்கேதான் யாரும் இல்லியே. நீயும் நானும் மட்டும்தானே இருக்கோம். கூச்சப்படாதே" என்று சொன்னாள். ஒரு தட்டில் சோறு போட்டு, குழம்பை ஊற்றி பிசைந்து எனக்கு ஊட்டிவிடத் தொடங்கினாள். அதற்கு மேல் நான் தயக்கம் காட்டவில்லை. ஏதோ குழந்தைக்கு ஊட்டிவிடுவது போல்தான் எனக்கு ஊட்டிவிட்டாள். எனக்குத்தான் கூச்சமாக இருந்தது. கொஞ்சம் பயமாகவும் இருந்தது. திடீரென்று யாராவது வந்துவிட்டால்? எங்களைப் பார்த்து என்ன நினைத்துக்கொள்வார்கள்? ஆனால் நல்ல வேளையாக யாரும் வரவில்லை. ஒரு வழியாகச் சாப்பிட்டு முடித்தேன்.
அண்ணிக்கு கல்யாணம்தான் ஆகிவிட்டதே ஒழிய, அவள் ஒரு சுதந்திரப் பறவையாகத்தான் இருந்தாள். அவள் யாருடைய பேச்சுக்கும் கட்டுப்பட மாட்டாள். தனக்குத் தோன்றியதைத்தான் செய்வாள். தன் புருஷனோ தன் மாமியாரோ தனக்குப் பிடிக்காத ஒன்றைச் செய்யச் சொன்னால் அதைச் செய்ய மாட்டாள். தன் முடிவில் மிக்கவும் உறுதியாக இருப்பாள். ஆனால் அதே நேரத்தில் வீட்டில் இருந்த எல்லோரிடமும் மிகவும் பிரியமாக இருந்தாள். அவள் காட்டும் பிரியத்திற்காக அவளது மற்ற செய்கைகளை நாங்கள் பொறுத்துக்கொண்டோம். எங்கள் வீட்டில் என் மீதுதான் அவள் அதிகம் பிரியம் வைத்திருந்தாள். அவள் அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே குழந்தை. கூடப் பிறந்தவர்கள் என்று யாரும் இல்லை. என்னைத் தன் தம்பியாகத்தான் நடத்தினாள். ஆனால் அவளை நான் என் அண்ணியாகத்தான் பார்த்தேன், அக்காவாகப் பார்க்கவில்லை. அதற்குக் காரணம் இருந்தது. அவள் மீது நான் வைத்திருந்த ஆசைதான். என்றாவது ஒரு நாள் அண்ணி என் இச்சையை பூர்த்திசெய்ய ஒத்துக்கொள்வாள் என்று நான் மனப்பால் குடித்துக்கொண்டிருந்தேன். அண்ணியிடம் பல திறமைகள் குடிகொண்டிருந்தன. அவற்றில் ஒன்று பிரமாதமாகச் சமைப்பது. வகைவகையாகச் சமைப்பாள். அவளது சமைக்கும் திறமை ஒன்றுக்காகவே அவளைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ளலாம். அந்த அளவுக்கு நன்றாக சமைப்பாள். நான் கேட்ட ஐட்டங்களை எல்லாம் எனக்காகச் சமைத்திருக்கிறாள். மூக்கு பிடிக்க சாப்பிட்டிருக்கிறேன். பிரமாதமாக சமைப்பது மட்டும் அல்ல, விதம்விதமாக தன்னை அலங்காரம் செய்துகொள்வதிலும் கெட்டிக்காரி.
ஒரு நாள் கட்டிய புடவையை மறு நாள் கட்ட மாட்டாள். தலையலங்காரமும் ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு தினுசாக இருக்கும். ஒரு நாள் உலர்த்திய கூந்தலை பின்னாமல் அப்படியே லூசாக விட்டிருப்பாள். ஒரு நாள் பின்னல் போட்டிருப்பாள். ஒரு நாள் கொண்டை போட்டிருப்பாள். ஒரு நாள் பின்னலை எடுத்து முன்னால் விட்டுக்கொண்டிருப்பாள். எல்லாவற்றையும் நான் உள்ளூர ரசித்துக்கொண்டிருப்பேன். என் அண்ணன் இடத்தில் நான் இருந்தால், அதாவது அவளது புருஷனாக இருந்திருந்தால் தினம்தினம் அவளைப் பாராட்டிக்கொண்டிருந்திருப்பேன். ஆனால் கொழுந்தன் ஆச்சே. அதனால் சும்மா இருப்பேன். சில நாட்கள் பாராட்டியதுண்டு. "அண்ணி உங்க கொண்டை சூப்பரா இருக்கு" என்பேன். பதிலுக்கு "ஓ அப்படியா?" என்பாள். வேறு எதுவும் சொல்லமாட்டாள். என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பாள்.
அண்ணி என்னிடம் எந்த அளவுக்கு அன்பு காட்டினாள் என்பதற்கு ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். ஒருமுறை என் கையில் அடிபட்டுவிட்டது. வலது கையில். இடது கையால்தான் சாப்பிட வேண்டும். எப்படிச் சாப்பிடுவது என்று முழித்தேன். அண்ணியே ஒரு வழி சொன்னாள். அதாவது தான் ஊட்டிவிடுவதாகச் சொன்னாள். அப்போது வீட்டில் யாரும் இல்லை. நானும் அண்ணியும் மட்டும்தான் இருந்தோம். எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது. "ஒரு தாய் தன் மகனுக்கு ஊட்டிவிடுவதில்லையா. அதுபோல நினைச்சிக்கயேன்" என்று என் தயக்கத்தைப் போக்குவதற்காக சொன்னாள். எனக்கு அதைக் கேட்டு ஒருமாதிரி இருந்தது. வேறு ஒன்றும் இல்லை. அண்ணியை என்றாவது ஒரு நாள் அனுபவித்துவிட வேண்டும் என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அண்ணியோ இப்போது ஒரு தாயைப் போல தான் எனக்கு சோறு ஊட்டுவதாகச் சொல்கிறாள். எனக்கு எப்படி இருக்கும் பாருங்கள். "பரவாயில்லை அண்ணி. நானே சாப்பிட்டுக்கிறேன். அதான் இடது கை இருக்கு இல்லே" என்று சொன்னேன். "அட சும்மா இருப்பா. இங்கேதான் யாரும் இல்லியே. நீயும் நானும் மட்டும்தானே இருக்கோம். கூச்சப்படாதே" என்று சொன்னாள். ஒரு தட்டில் சோறு போட்டு, குழம்பை ஊற்றி பிசைந்து எனக்கு ஊட்டிவிடத் தொடங்கினாள். அதற்கு மேல் நான் தயக்கம் காட்டவில்லை. ஏதோ குழந்தைக்கு ஊட்டிவிடுவது போல்தான் எனக்கு ஊட்டிவிட்டாள். எனக்குத்தான் கூச்சமாக இருந்தது. கொஞ்சம் பயமாகவும் இருந்தது. திடீரென்று யாராவது வந்துவிட்டால்? எங்களைப் பார்த்து என்ன நினைத்துக்கொள்வார்கள்? ஆனால் நல்ல வேளையாக யாரும் வரவில்லை. ஒரு வழியாகச் சாப்பிட்டு முடித்தேன்.
அண்ணிக்கு கல்யாணம்தான் ஆகிவிட்டதே ஒழிய, அவள் ஒரு சுதந்திரப் பறவையாகத்தான் இருந்தாள். அவள் யாருடைய பேச்சுக்கும் கட்டுப்பட மாட்டாள். தனக்குத் தோன்றியதைத்தான் செய்வாள். தன் புருஷனோ தன் மாமியாரோ தனக்குப் பிடிக்காத ஒன்றைச் செய்யச் சொன்னால் அதைச் செய்ய மாட்டாள். தன் முடிவில் மிக்கவும் உறுதியாக இருப்பாள். ஆனால் அதே நேரத்தில் வீட்டில் இருந்த எல்லோரிடமும் மிகவும் பிரியமாக இருந்தாள். அவள் காட்டும் பிரியத்திற்காக அவளது மற்ற செய்கைகளை நாங்கள் பொறுத்துக்கொண்டோம். எங்கள் வீட்டில் என் மீதுதான் அவள் அதிகம் பிரியம் வைத்திருந்தாள். அவள் அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே குழந்தை. கூடப் பிறந்தவர்கள் என்று யாரும் இல்லை. என்னைத் தன் தம்பியாகத்தான் நடத்தினாள். ஆனால் அவளை நான் என் அண்ணியாகத்தான் பார்த்தேன், அக்காவாகப் பார்க்கவில்லை. அதற்குக் காரணம் இருந்தது. அவள் மீது நான் வைத்திருந்த ஆசைதான். என்றாவது ஒரு நாள் அண்ணி என் இச்சையை பூர்த்திசெய்ய ஒத்துக்கொள்வாள் என்று நான் மனப்பால் குடித்துக்கொண்டிருந்தேன். அண்ணியிடம் பல திறமைகள் குடிகொண்டிருந்தன. அவற்றில் ஒன்று பிரமாதமாகச் சமைப்பது. வகைவகையாகச் சமைப்பாள். அவளது சமைக்கும் திறமை ஒன்றுக்காகவே அவளைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ளலாம். அந்த அளவுக்கு நன்றாக சமைப்பாள். நான் கேட்ட ஐட்டங்களை எல்லாம் எனக்காகச் சமைத்திருக்கிறாள். மூக்கு பிடிக்க சாப்பிட்டிருக்கிறேன். பிரமாதமாக சமைப்பது மட்டும் அல்ல, விதம்விதமாக தன்னை அலங்காரம் செய்துகொள்வதிலும் கெட்டிக்காரி.
ஒரு நாள் கட்டிய புடவையை மறு நாள் கட்ட மாட்டாள். தலையலங்காரமும் ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு தினுசாக இருக்கும். ஒரு நாள் உலர்த்திய கூந்தலை பின்னாமல் அப்படியே லூசாக விட்டிருப்பாள். ஒரு நாள் பின்னல் போட்டிருப்பாள். ஒரு நாள் கொண்டை போட்டிருப்பாள். ஒரு நாள் பின்னலை எடுத்து முன்னால் விட்டுக்கொண்டிருப்பாள். எல்லாவற்றையும் நான் உள்ளூர ரசித்துக்கொண்டிருப்பேன். என் அண்ணன் இடத்தில் நான் இருந்தால், அதாவது அவளது புருஷனாக இருந்திருந்தால் தினம்தினம் அவளைப் பாராட்டிக்கொண்டிருந்திருப்பேன். ஆனால் கொழுந்தன் ஆச்சே. அதனால் சும்மா இருப்பேன். சில நாட்கள் பாராட்டியதுண்டு. "அண்ணி உங்க கொண்டை சூப்பரா இருக்கு" என்பேன். பதிலுக்கு "ஓ அப்படியா?" என்பாள். வேறு எதுவும் சொல்லமாட்டாள். என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பாள்.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)