[jakash]

**தொடர்ச்சி 

தேவசேனா அவ்வாறு சொன்ன மறுகணமே வானம் திடீரென கறுத்தது. பெரிய புயல் காற்று வீசியது. மழை சரமாரியாகக் கொட்டத் தொடங்கியது. அலைகள் உயர்ந்து கரையைத் தாக்கின.

மகேந்திரன் படகைப் பார்த்துவிட்டு அவளை நோக்கினான்.  
“இப்போதும்… இந்தப் புயலில் நான் போக வேண்டுமா?”

தேவசேனா அவனைப் பார்க்காமல் திரும்பி நின்றாள். கண்களில் கண்ணீர் இன்னும் இருந்தது. ஒன்றும் பதில் சொல்லவில்லை.

மகேந்திரன் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு படகைத் தண்ணீரில் தள்ளினான். துடுப்பைப் பிடித்து, புயலுக்குள் கிளம்பினான். மழை அவன் உடலை நனைத்தது. காற்று படகை அசைத்தது.

அவன் சென்ற உடனே தேவசேனா திரும்பினாள். முகம் பதற்றத்தில் சிவந்தது.  
“வேண்டாம்…! செல்லாதீர்கள்…!” என்று சத்தமாகக் கூவினாள்.

ஆனால் அவன் ஏற்கனவே தூரம் சென்றுவிட்டிருந்தான். அவள் கத்தல் காற்றில் கலந்தது. அவள் கரையில் நின்று அழுதாள். கைகளை நீட்டிக் கூவினாள்.  
“மகேந்திரன்… திரும்பி வாருங்கள்…!”

ஆனால் அலைகள் அவன் குரலை விழுங்கின.

சிறிது தூரத்திலேயே ஒரு பெரிய அலை படகைத் தாக்கியது. படகு உடைந்தது. மகேந்திரன் தண்ணீரில் விழுந்து தத்தளித்தான். நல்லவேளை… கரைக்கு வெகு தூரம் செல்லவில்லை.

தேவசேனா அதைப் பார்த்ததும் உடனே ஓடினாள். துணியுடன் தண்ணீரில் குதித்தாள். நீந்தி, அலைகளுக்குள் அவனைத் தேடினாள். அவன் தலையைக் கண்டதும் வேகமாகச் சென்று அவன் உடலை இழுத்தாள். ஒரு கையால் அவனைப் பிடித்து, மறுகையால் நீந்தி, கரைக்கு இழுத்து வந்தாள்.

இருவரும் கரையில் விழுந்தார்கள். மழை இன்னும் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. தேவசேனா மூச்சு வாங்கியபடி அவன் மார்பைத் தொட்டாள். அவன் மயக்கத்தில் இல்லை… ஆனால் தண்ணீர் நிறைய குடித்திருந்தான்.

அவள் அவன் முகத்தை இரு கைகளாலும் பிடித்தாள். கண்ணீரும் மழையும் கலந்து வழிந்தன.  
“ஏன்… ஏன் கேட்கவில்லை…” என்று நடுங்கிய குரலில் சொன்னாள்.

மகேந்திரன் மெல்ல கண்களைத் திறந்தான். அவள் முகம் மிக அருகில். அவள் கண்களில் பயம்… கண்ணீர்… மற்றும் ஏதோ ஆழமான உணர்வு தெரிந்தது.