వల్లీ

[venkujkc1984]

9.5 మూడవ రోజు - ఉదయం

 
ఉదయం వెలుగు గదిలోకి మెల్లగా చొచ్చుకువస్తోంది.

వల్లీ కళ్ళు తెరిచింది. శరీరం నిన్నటి రాత్రి జ్ఞాపకాలతో బరువుగా ఉంది. ఆమె నెమ్మదిగా లేచి, దుప్పటి చుట్టుకుని కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది. సముద్రం ప్రశాంతంగా కనిపిస్తోంది, కానీ ఆమె మనసులో తుఫాను నడుస్తోంది.
వల్లీ లేచి స్నానం చేసి, మరొక చక్కటి చీర కట్టుకుంది.

తెల్లవారుజామున రవి కళ్ళు తెరిచాడు.

గదిలో నిశ్శబ్దం. పక్కన ఎవరూ లేరు. రాత్రి జరిగినదంతా ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చింది—అత్త శరీరం, ఆమె లోతు, ఆమె బిగుతు, తన మొదటి సారి విరజిమ్మిన ఆ తీవ్రమైన క్షణం.

“అత్తా…” అని అతను మెల్లగా పిలిచాడు. సమాధానం రాలేదు.

జరిగినది కలా నిజమా అన్న సంశయంతో ఉన్నాడు. జీవితంలో మొదటి అనుభవం తను ఎంతగానో కోరుకున్న తన అత్తతో అనే నిజం అతడిని సుఖపారవస్యంలో ముంచేసింది. ఈ భావన కొద్దిసేపట్లోనే మరింత కాంక్షగా మారింది. రాత్రి ఆమెతో సంగమం ఎలాగూ జరిగింది కాబట్టి అది మరలా మరలా కావాలని, ఆమెను నఖశిఖపర్యంతం తనివితీరా అనుభవించాలని అతడి ఆలోచనలు సాగుతున్నాయి. అలాగే ఆమె కూడా తనని అనుభవించాలని ఇంకేదో కావాలని అతిగా ముందుకు సాగుతున్నాయి ఆ ఆలోచనలు.

అతను లేచి కూర్చున్నాడు. వల్లీ వెళ్లిపోయింది. అతని గుండెలో ఏదో సంతోషం, సిగ్గు, భయం, కోరిక—అన్నీ కలగలిసి ఉన్నాయి. అప్పుడే అతడికి వచ్చిన మరో ఆలోచన  “అత్త ఎలా ఆలోచిస్తోందో, ఆమెకు నచ్చిందా? లేదా? ఎందుకంటే రాత్రి నేనే బలవంతంగా నా కోరిక తీర్చుకున్నా. ఒకవేళ ఆమె ఉద్దేశ్యం వేరేలా ఉంటే ఎలా.” భయాన్ని కలిగిస్తోంది. ఇలా రకరకాల ఆలోచనలో అతను తన బట్టలు వేసుకుని, మెల్లగా తలుపు తెరిచి బెడ్రూం నుంచి బయటకు వచ్చాడు. వల్లీ హాలులో కూర్చుని ఉంది. కానీ ఆమె ముఖం మాత్రం అలసటతో, ఏదో లోతైన ఆలోచనలో మునిగి ఉంది. రవిని చూడగానే ఆమె కళ్ళు కాస్త పైకి లేచాయి. రవి దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు. రాత్రి జరిగిన దానికి క్షమాపణ చెప్పాలి అనుకున్నాడు కానీ ఇద్దరిలో ఎవరూ మాట్లాడలేకపోతున్నారు. అతడితో కళ్ళు కలపలేదు, మాట లేదు. అలా అని కోప్పడనూ లేదు.

గత రాత్రి తమ మధ్య ఏమీ జరగలేదన్నట్లు ఉండటానికి వల్లీ ప్రయత్నించింది. రవికి మాత్రం అత్త ఎదురు పడటానికి కొంచెం ఇబ్బందిపడ్డాడు. కానీ అత్తని చూడగానే అతనికి ఆ ఫీలింగ్ పోయింది. మరొక అందమైన చీరలో తొణకని నిండుకుండలా ఉన్న అత్తని చూడగానే అతనికి అనిపించిన తొలి భావన ఈ అందమైన శరీరాన్నే కదా తాను రాత్రి అనుభవించింది అని. దానితో అతనికి మనసు అంతరాళంలో ఎక్కడో తెలియని సంతృప్తి మెరుపులా మెరిసి మాయమైంది.

వల్లీ లేచి బాల్కనీ వైపు నడుస్తోంది. అత్త పైట చెంగు చాటు నుంచి కనబడిన ఎద ఉన్నతులు చూశాక అతనిలో ఉన్న కొద్దిపాటి అపరాధ భావన కూడా తొలిగిపోయింది. ఇటువంటి అందాన్ని అనుభవించకపోతే బాధపడాలి కానీ అనుభవించినందుకు కాదు అని అతనికి అనిపించింది.

అతడికి మాత్రం చీరలో ఉన్న ఆమెను పై నుంచి కింద వరకు చూసినప్పుడు మరలా కోరిక కలుగుతోంది. ఈ రోజు ఆమె అతడికి ఒక శృంగార దేవతలా కనిపిస్తోంది. నా జీవితం వృధా అవుదునేమో ఆమె అందాలను అందుకోకపోయినట్లయితే అనుకుంటున్నాడు. ఆమెకు మాత్రం రాత్రి జరిగిన విషయానికి అతడి ముందు తల ఎత్తడానికి మాట్లాడడానికి చాలా సిగ్గుగా వుంది.

ఆమె బాల్కనీ లో నిలబడి సముద్రం వైపు చూస్తూ ఉంది.

కొద్దిసేపటికి అతడే ధైర్యం తెచ్చుకుని ఆమె వెనుకకు వెళ్లి అత్తా అని పిలిచాడు. ఆమె పలకలేదు, మరొకసారి గట్టిగా పిలిచాడు అయినా ఆమెలో ఏ చలనం లేదు. పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్న అతను, ఆమెతో “అత్తా రాత్రి జరిగిన దాంట్లో నీ తప్పు ఏమీ లేదు, నేనే నిన్ను, నీ అందాన్ని చూసి తట్టుకోలేక బలవంతం చేశాను. తప్పో ఒప్పో నా జన్మ మాత్రం ధన్యమైనట్లే. నన్ను క్షమించు.” అన్నాడు. ఆమె తలదించుకుని అటు తిరిగి నిల్చుని బాధపడుతోంది.

రవి ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, ఆమె భుజాన్ని తాకాడు. వల్లీ ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడి పక్కకు జరిగింది. ఏమి చెయ్యాలో తెలియక అతను వెళ్లి ఆమెను వెనుక నుంచి గట్టిగా పట్టుకుని ఆమె చెవిలో “అత్తా ప్లీజ్ సారీ ఇది ముమ్మాటికి నా తప్పే. ఆవేశంలో ఏమి చెయ్యాలో తెలియక బలవంతంగా నైనా నిన్ను పొందాలి అనుకున్నాను. నన్ను మన్నించు. నీ అందం నన్ను నిలువనీయలేదు, ఉదయం నేను కూడా చాలా బాధపడ్డాను. మనసు తప్పంటున్నా, శరీరంలో ఆవేశం కట్టలు తెంచుకుని నీ అందాల్ని ఎలాగైనా అనుభవించేలా ప్రేరేపించింది. ఆ సమయంలో నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకోలేక అలా ప్రవర్తించాను. దయచేసి నన్ను క్షమించు, నా కోరికని తీర్చి, సుఖాన్ని పంచిన దేవతవు కదా, ప్లీజ్ ప్లీజ్” అంటూ మెల్లిగా రెండు చేతులనూ నడుము మీదుగా ముందుకు తెచ్చి ఆమెను పొదివి పట్టుకుని, ఆమె మెడ వంపులో ముద్దులు పెడుతున్నాడు. ఆమె మనసులో మాత్రం చాలా బాధపడుతోంది. ఆమె కంట కన్నీరు కారుతోంది.

ఇప్పుడు రవి, వల్లీని తన వైపు తిప్పుకుని కన్నీళ్లు తుడిచి, “అత్తా, ప్లీజ్ ఏడవకు, నువ్వు ఏడిస్తే నేను చూడలేను, నా ప్రాణం నువ్వు” అంటూ పదే పదే ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని హత్తుకుంటూ ఓదార్చుతున్నాడు. 

“అత్తా… నువ్వు నాతో మాట్లాడటం లేదు.”

వల్లీ తల తిప్పకుండానే
“ఏమి మాట్లాడాలి రవి? జరగకూడనిది జరిగింది,” అని ఆమె మెల్లగా అన్నది. “నేను నీ అత్తని. ఇది… ఇది తప్పు. ఇకముందు ఇలా జరగకూడదు.”

రవి ఆమె వెనుక నిలబడి, ఆమె భుజాలను చూస్తూ
“నాకు తెలుసు అత్తా,” అన్నాడు. గొంతు మెల్లగా ఉంది. “కానీ రాత్రి తర్వాత… నేను మారిపోయాను. నిన్ను కేవలం అత్తగా చూడలేకపోతున్నాను.”

వల్లీ ఒక్కసారిగా తిరిగి అతన్ని చూసింది. ఆమె కళ్ళలో భయం, అపరాధం, అలసట స్పష్టంగా కనిపించాయి.
“రవి… నీ చదువు, నీ భవిష్యత్తు… అన్నీ ప్రమాదంలో పడతాయి. ఇది నీకు మంచిది కాదు.”

రవి మెల్లగా ముందుకు వచ్చాడు. ఆమె చేయి పట్టుకోబోయాడు. వల్లీ వెంటనే చేయి వెనక్కి తీసుకుంది.
“వద్దు రవి,” అని ఆమె గట్టిగా అన్నది. “నిన్న జరిగినది ఇంకోసారి జరగనివ్వను. నువ్వు అర్థం చేసుకోవాలి.”

రవి చేయి ఆపేశాడు. కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూశాడు. ఆపై మెల్లగా తలదించాడు.
“నేను ప్రయత్నిస్తాను అత్తా… నిజంగా ప్రయత్నిస్తాను. కానీ నిన్ను దూరంగా ఉంచుకోవడం చాలా కష్టంగా ఉంది.”
వల్లీ కళ్ళు చెమర్చాయి.

రవి ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు. ఆమె మాటల్లోని గట్టితనం అతన్ని కాస్త వెనక్కి నెట్టింది. ఆమె ఒక వైపు బాధ పడుతూనే ఉంది. ఆమె తల పైకెత్తి, కన్నీళ్లు తుడిచాడు. ఆమె నుదిటిపై ముద్దిచ్చి అత్తా ప్లీజ్ ఇంకా బాధపడొద్దు, నేను తట్టుకోలేను అంటూ బుగ్గలు ముద్దాడాడు. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని బాధ పడుతోంది. ఆమె శరీర స్పర్శ, అతడిలో వేడిని రేపుతోంది.

ఆ మాటల్లోని బాధ వల్లీని కదిలించింది. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేక, కేవలం నిట్టూర్పు విడిచింది. ఆమె శరీర స్పర్శ, అతడిలో వేడిని రేపుతోంది. “నాకు ఎంత బాధగా ఉందో తెలుసా...” అని గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. 

అప్పుడు అర్థం అయ్యింది అతడికి నిన్న చేసింది ఎంతటి తప్పో. “నిన్న శ్రుతి మించి ప్రవర్తించాను. అప్పుడు ఆ మత్తులో తెలియలేదు కానీ అంత చొరవగా ప్రవర్తించకుండా ఉండవలసింది. అయినా ఆమెను చూడడం, ఆమెతో పొందు ఊహించుకుంటూ చేతిపని చేసుకోవడం వరకూ ఒక ఎత్తు, కానీ ఆమెను బలవంతం చేసి అమూల్యమైన ఆమె మానాన్ని కొల్లగొట్టడమా?” ఈ ఆలోచన రాగానే ఒక్కసారిగా ఒళ్ళు జలదరించింది. 

మళ్ళీ ఆ సంఘటనను గుర్తు తెచ్చుకోగానే శరీరం పులకరించిపోయింది. “కానీ అత్త చాలా బాధపడి ఉంటుంది. ఇప్పుడు ఎంత పెద్ద పొరపాటు జరిగింది! అత్తతో మాట్లాడకుండా ఉండటం నా వల్ల కాదు కదా?” ఈ సంఘర్షణతో సతమతమవుతూనే రవి గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.

వల్లీ కిటికీ దగ్గర నిలబడి సముద్రం వైపు చూస్తూ ఉంది. ఆమె వెనుక భాగం రవికి కనిపిస్తోంది. చీర పైట కొంచెం జారి, ఆమె మెడ వంపు, భుజాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె చేతులు కిటికీ అద్దాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని ఉన్నాయి. ఆమె అందం, ఆమె ఏకాంతం రవిని మరింత ఆకర్షిస్తోంది.

రవి మూలన ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుని, ఆమెను చూస్తూ ఉన్నాడు. అతని కళ్ళు ఆమె మీద నుండి కదలడం లేదు. అతని మనసులో కోరికలు, భయం, మరియు ఒక విచిత్రమైన ఆశ కలగలిసి ఉన్నాయి. "ఆమె ఇప్పుడు ఏమనుకుంటుంది? ఆమె నన్ను క్షమిస్తుందా? లేదా శాశ్వతంగా దూరం చేసుకుంటుందా?"

గదిలో నిశ్శబ్దం భారంగా ఉంది. ప్రతి క్షణం అతనికి ఒక యుగంలా అనిపిస్తోంది. అతను ఏదో మాట్లాడాలని, ఆమెను పిలవాలని అనుకున్నాడు. కానీ గొంతులో మాటలు రావడం లేదు. భయం అతని నోటిని మూసివేసింది. 

అప్పుడు—

అకస్మాత్తుగా, రవి జేబులో ఉన్న ఫోన్ మోగింది.

ట్రింగ్... ట్రింగ్...

ఆ శబ్దం గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ వచ్చింది. రవి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతను హడావిడిగా ఫోన్ తీశాడు. స్క్రీన్ మీద "మావయ్య (ప్రసాద్)" అని మెరుస్తోంది.

రవి గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినంత పనైంది. అతను ఒక్కసారి వల్లీ వైపు చూశాడు.

వల్లీ కళ్ళలో భయం, ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆమె కిటికీ దగ్గర నుండి కదలలేదు, కానీ ఆమె శరీరం మరింత బిగుసుకుపోయింది.

రవి చేతిలో ఫోన్ వణుకుతోంది. అతను ఏం చేయాలి? ఫోన్ ఎత్తాలా? లేదా? ఒకవేళ ఎత్తితే, మావయ్య ఏమి అడుగుతాడు? వల్లీ ఎలా ఉంది? ట్రిప్ ఎలా సాగుతోంది? ఈ ప్రశ్నలు రవి మనసులో సుడిగుండాలు తిరగసాగాయి.

వల్లీ రవి కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన సంకేతం ఉంది. "ఎత్తు... కానీ జాగ్రత్త," అన్నట్లు.
రవి లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతను ఫోన్ ఎత్తి, స్పీకర్ ఆన్ చేశాడు. అతని గొంతులో వణుకు దాచుకుంటూ, 
“హలో మావయ్యా…” అన్నాడు రవి.

“రవీ! ఎలా ఉన్నావు? వల్లీ ఎలా ఉంది?” ప్రసాద్ గొంతులో ఎప్పటిలాగే ప్రేమ. కానీ ఈ రోజు ఆ మాటలు రవి చెవులకు సూదుల్లా గుచ్చుకున్నాయి.

“బాగానే ఉన్నాం మావయ్య… అత్త కూడా ఇక్కడే ఉంది,” అని రవి చెప్పి, భయంగా వల్లీ వైపు చూశాడు.

వల్లీ నెమ్మదిగా ఫోన్ దగ్గరకు వచ్చింది. పెదాలు వణుకుతున్నాయి. “హలో… అండీ” అని ఆమె అన్నప్పుడు, ఆమె గొంతులో ఒక స్పష్టమైన వణుకు, బలహీనత వినిపించాయి. 

ఫోన్ అవతల ప్రసాద్ ఒక్క క్షణం ఆగాడు. “ఏమైంది వల్లీ? గొంతు ఏదోలా ఉంది. నీకు బాగోలేదా? ట్రిప్ ఎంజాయ్ చేయడం లేదా? నువ్వు చాలా డల్‌గా, బాధగా మాట్లాడుతున్నావు.”

వల్లీ ఏమీ మాట్లాడలేక, ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. “లేదు… బాగానే ఉంది…” అని ఎలాగోలా చెప్పింది. కానీ ఆమె గొంతులోని బాధ, అలసట స్పష్టంగా వినిపించాయి.

ప్రసాద్ గొంతులో ఆందోళన పెరిగింది. “రవీ… ఏం జరిగింది? నిన్నటి నుంచి వల్లీకి ఏమైంది? ఎందుకు ఇంత డల్‌గా, 
బాధగా ఉంది? నువ్వు ఏమైనా అన్నావా? లేదా ఏమైనా జరిగిందా? నాకు నిజం చెప్పు.”

రవి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. అతను వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, తల వంచుకుంది. ఆమె మౌనమే అతనికి ఒక సంకేతం ఇచ్చింది – ‘ఏదైనా చెప్పు… కానీ జాగ్రత్తగా.’

రవి ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని, తన గొంతును సాధారణ స్థితికి తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. అతను ఫోన్ స్పీకర్‌లో మాట్లాడుతూ, వల్లీ వైపు ఒక అర్థవంతమైన, రహస్యమైన చూపుతో కొనసాగించాడు. 

“మావయ్యా… నువ్వేం భయపడకు. ఇక్కడ అంత బాగానే ఉంది. అత్తకు ఏమీ కాలేదు. నిన్న మేము ఇక్కడి చుట్టుపక్కల కొన్ని ప్రదేశాలకు వెళ్లాం. ఆ అనుభవాలు ఆమెకు కొత్తగా, కాస్త ‘ఎక్కువ’గా అనిపించాయి. అందుకే ఆమె ఇంత డల్‌గా ఉంది.” 

ప్రసాద్, “అలాగా? ఎక్కడికి వెళ్ళారు? చెప్పు.” 

రవి నవ్వుతూ, కానీ ఆ నవ్వులో ఒక రహస్యం దాగి ఉంది. 
“నిన్న అరకు హిల్ స్టేషన్ కి వెళ్లాం మావయ్యా” 

ప్రసాద్, “అరకు బాగుంటుంది. నేను వల్లీని చాలా సార్లు తీసుకెళ్ళాను. మరి నీతో వచ్చిందా?”

“అత్తకి ఇష్టం లేదు మావయ్యా అలా రావడం. రాలేదు మావయ్య. ‘ప్లీజ్’ అని ఎంత అడిగినా రావడానికి ఇష్టపడలేదు. నేనే కాస్త బలవంతం చేసి తీసుకువెళ్లాను.” అన్నాడు రవి. వల్లీ అతని వైపు చూసి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె చేయి అనుకోకుండా తన పైట అంచును గట్టిగా పట్టుకుంది.

ప్రసాద్ ఇంకా అడిగాడు.
“సరే… ఏమేమి చూసారు అక్కడ?”

రవి నవ్వుతూ, వల్లీ వైపు చూస్తూనే కొనసాగించాడు.
“మావయ్యా… అరకు అంటే కేవలం ఒక ప్రదేశం కాదు. అది ఒక అనుభవం.  చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. దూరం నుంచి చూస్తే ఒక పూర్తి సౌందర్యం కనిపిస్తుంది. ఎత్తుపల్లాలు, వంపులు, పచ్చదనం… అన్నీ కలిసి ఒక అద్భుతమైన రూపం తయారు చేశాయి. సూర్యకాంతి పడినప్పుడు ఆ ప్రాంతమంతా ఒక వేరేలా మెరుస్తుంది. ఎంతసేపు చూసినా చూస్తూనే ఉండాలనిపిస్తుంది. ఒక్కసారి కళ్ళు అక్కడ పడితే… తీసుకోవడం కష్టం.”

వల్లీ కళ్ళు ఇంకా మూసుకునే ఉంది. రవి మాటలు ఆమె శరీరంలో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహాన్ని పంపిస్తున్నాయి.

ప్రసాద్ నవ్వాడు. “అరకు లోయ నిజంగా అందం రా. మరి అక్కడ ఏమి చూశారు?”

రవి మెల్లగా నవ్వుతూ కొనసాగించాడు. “ఆ తర్వాత ట్విన్ హిల్స్ వైపు తీసుకెళ్ళాను మావయ్యా. రెండు కొండలు పక్కపక్కన ఉన్నాయి. గుండ్రంగా, నిండుగా, దృఢంగా కనిపించాయి. మధ్యలో ఒక చిన్న లోయ ఉంది. అక్కడ నిలబడి చూస్తే దృశ్యం చాలా బాగుంది. ఎంత చూసినా తనివి తీరలేదు,” అన్నాడు రవి.

అతను కొంచెం ఆగి, గొంతు మరింత మెత్తగా, అర్థవంతంగా మార్చుకున్నాడు.
“కానీ మావయ్య… ఆ కొండల శిఖరాలు చూడగానే నాకు ఒక విచిత్రమైన అనుభూతి కలిగింది. ఆ శిఖరాలు ఎంత నిటారుగా, ఎంత గట్టిగా ఆకాశాన్ని తాకుతున్నాయో… సూర్యకాంతి పడినప్పుడు ఆ కొండ శిఖరాలు ఎంతలా  మెరుస్తాయో… నేను ఆ కొండల అందాన్ని, ఆ శిఖరాల మెరుపును చూస్తూ… ఒక మాయాజాలంలో పడిపోయాను.”

వల్లీ ముఖం నిప్పులా ఎర్రబడింది. ఆమె చేతిలో పట్టుకున్న పైట అంచు మరింత గట్టిపడింది. రవి మాటలు ఆమె శరీరంలోని ఆ ప్రదేశాన్ని స్పష్టంగా గుర్తు చేస్తున్నాయి. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, తలను వంచుకుంది.

ప్రసాద్ నవ్వుతూ, “అవును, ట్విన్ హిల్స్ శిఖరాలు నిజంగా అందంగా ఉంటాయి. నేను కూడా ఎన్నోసార్లు వెళ్లాను. మరి ఇంకా ఆ తర్వాత ఎక్కడికి వెళ్లారు?”

“ఆ తర్వాత ఒక చిన్న వ్యూపాయింట్‌కి వెళ్లాం మావయ్యా. అరకు లోనే మధ్యలో ఉంది. దాని మధ్యలో ఒక చిన్న, లోతైన గుంత లాంటి భాగం ఉంది. చాలా సున్నితంగా, గుండ్రంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపించింది. బయట నుండి చూస్తే అది ఒక చిన్న గుంటలా ఉంటుంది. కానీ దగ్గరకు వెళ్లి చూస్తే… అది ఎంత లోతైనదో, ఎంత అందమైనదో అర్థమవుతుంది.  ఎంతసేపు చూసినా చూస్తూనే ఉండాలనిపించింది. ఒక్కసారి కళ్ళు అక్కడ పడితే తీసుకోవడం కష్టం.”

వల్లి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె చేయి అనుకోకుండా తన నడుము వైపు వెళ్లి, చీర అంచును గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె నాభి రవి మాటలతో మెలికలు తిరుగుతున్నట్లు అనిపించింది.

ప్రసాద్ నవ్వాడు. “అవును రవీ, అరకు మధ్యలో ఉన్న ఆ రాతి గుంత  నిజంగా అద్భుతం రా.” 

ప్రసాద్, “సరే… మరి ఇంకా ఏమైనా చూశారా?”
రవి గొంతు మరింత మెల్లగా, మరింత గంభీరంగా మారింది. అతను వల్లీ తొడల వైపు చూశాడు.

“తర్వాత కొంచెం దిగువకు బొర్రా గుహలు వైపు వెళ్లాం మావయ్యా.” అన్నాడు రవి, గొంతు మరింత మెత్తగా, గంభీరంగా మార్చుకుంటూ.

“బొర్రా గుహలు బాగుంటాయి కదా. నేను కూడా చాలా సార్లు వెళ్ళాను,” అన్నాడు ప్రసాద్.
రవి గొంతు మరింత మెల్లగా, మరింత గంభీరంగా మారింది. అతను వల్లీ తొడల వైపు చూశాడు. వల్లీ కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె శ్వాస కాస్త బరువైంది.

“అవును మావయ్యా…” రవి మాటలు సాగించాడు. “బయటి నుంచి చూస్తే సాధారణంగా, చిన్నగా కనిపించింది. కానీ దగ్గరకు వెళ్లి లోపలికి అడుగుపెట్టాక… చాలా వేరేలా ఉంది. మృదువైన గోడలు, వెచ్చని గాలి, నిశ్శబ్దం. లోపలికి వెళ్లే మార్గం కాస్త ఇరుకుగా, మృదువుగా ఉంది. రెండు వైపులా నునుపైన భాగాలు ఉన్నాయి. అవి మెల్లగా లోపలికి ఆహ్వానిస్తున్నట్టు అనిపించాయి. కానీ లోపలికి వెళ్తే… అక్కడ ఒక లోతైన, రహస్యమైన ప్రపంచం తెరుచుకుంటుంది.”

ప్రసాద్, “బొర్రా గుహలు నాకు బాగా తెలుసు. వల్లీ వచ్చిందా అక్కడికి?”

కాస్త ఆలస్యంగా ప్రసాద్ మళ్లీ అన్నాడు— “అసలు వల్లీ రాదని అనుకున్నాను. మొదట్లో నాతో కూడా అలాగే అనేది. ‘వద్దు… భయంగా ఉంది’ అని చెప్పేది. నేను మొదట్లో బలవంతం చేసి తీసుకెళ్లాల్సి వచ్చేది. మరి నీతో వచ్చిందా నిజంగా?”

రవి వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె ముఖం ఎర్రబడి ఉంది. అతని గుండె కాస్త వేగంగా కొట్టుకుంది. ప్రసాద్ మాటలు రవిలో ఒక విచిత్రమైన ఉత్కంఠను, గర్వాన్ని రేకెత్తించాయి. 

“అవును మావయ్య… మీరు ఊహించినట్లే,” రవి గొంతులో ఒక విచిత్రమైన గర్వం 

“మొదట్లో రావడానికి అస్సలు ఇష్టపడలేదు. మీరు చెప్పినట్టే… ‘వద్దు రవి… అక్కడికి వద్దు’ అని అన్నది. ఎంతో సేపు నిరాకరించింది. నేను ఎంత చెప్పినా వినలేదు. నేను ఎంతగానో బ్రతిమాలాడాను.”

ప్రసాద్ ఆశ్చర్యంగా, “అలాగా? మరి ఎలా ఒప్పించావు? వల్లీ మొండితనం నీకు తెలుసు కదా.”  

రవి నవ్వుతూ, కానీ ఆ నవ్వులో ఒక రహస్యం దాగి ఉంది.  “నేను కేవలం మాటలతో ఒప్పించలేదు మావయ్య. నా యవ్వనపు బలంతో, నా దృఢ సంకల్పంతో ఆమెను ముందుకు నడిపించాను. ఆమె ‘వద్దు’ అంటున్నా, నేను ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని, నా బలంతో ఆమెను లాక్కెళ్ళాను. ఆమె భయాన్ని, ఆమె నిరాకరణను నా ధైర్యంతో, నా శక్తితో అధిగమించాను. నేను ఆమెకు అవకాశం ఇవ్వలేదు వెనుదిరగడానికి. నా బలం ముందు ఆమె బలహీనత ఓడిపోయింది.” అన్నాడు రవి.

వల్లీ ముఖం మరింత ఎర్రబడింది. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, తలను వంచుకుంది. రవి మాటలు ఆమెకు నిన్నటి రాత్రి జ్ఞాపకాలను మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తు చేస్తున్నాయి. అతని బలం, అతని ధైర్యం, అతని యవ్వనపు శక్తి… అన్నీ ఆమె మనసులో మెదులుతున్నాయి. ఆమె భయాన్ని అతను ఎలా అధిగమించాడో, ఎలా తనను లొంగదీసుకున్నాడో ఆమెకు స్పష్టంగా గుర్తుంది. 

“ఆఖర్లో గుహలోపల ఇంకా లోతుగా వెళ్తే… ఒక ప్రైవేట్ కోవ్ లాంటి భాగం ఉంది. అందరూ వెళ్లలేని చోటు. అక్కడికి చేరుకోవాలంటే ఆ ఇరుకైన, వంపులు తిరిగిన మార్గం గుండా వెళ్లాలి.”
అన్నాడు రవి, గొంతు మరింత మెత్తగా, అర్థవంతంగా మార్చుకుంటూ.

ప్రసాద్ ఆసక్తిగా వింటున్నాడు. “అవును. ఆ మార్గం కష్టంగా ఉంటుంది.”

రవి నవ్వుతూ, వల్లీ వైపు ఒక రహస్యమైన చూపుతో కొనసాగించాడు. “అవును మావయ్యా… మొదట్లో ఆ మార్గం చాలా ఇరుకుగా, బిగుసుకుపోయినట్లు అనిపించింది. అత్త కూడా ‘వద్దు, ఇంకా వెళ్లొద్దు’ అని ప్రతిఘటించింది. కానీ నేను ఆగలేదు. నా యవ్వనపు బలంతో, నా దృఢ సంకల్పంతో… నేను ఆ మార్గంలో మెల్లగా, కానీ అత్తతో పాటు దృఢంగా ముందుకు సాగాను.” 

అతను కొంచెం ఆగి, శ్వాస తీసుకున్నాడు. “నేను నా బలాన్ని ఉపయోగించి… ఆ ఇరుకైన మార్గాన్ని మెల్లగా విశాలం చేశాను. నేను మెల్లగా, జాగ్రత్తగా… కానీ ఆగకుండా ముందుకు సాగాను. నా ప్రతి అడుగుతో… ఆ మార్గం మరింత తెరుచుకుంటూ వచ్చింది.” 

వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది. ఆమె చేతిలో పట్టుకున్న పైట అంచు మరింత గట్టిపడింది. ఆమె పెదాలు వణుకుతున్నాయి. రవి మాటలు ఆమె శరీరంలోని ఆ ప్రదేశాన్ని, అతను ఎలా తన నిరోధాన్ని భేదించి, లోపలికి ప్రవేశించాడో స్పష్టంగా గుర్తు చేస్తున్నాయి. 

“ఒక్కసారి ఆ ఇరుకైన మార్గం దాటాక…” రవి గొంతులో మైకం, ఆనందం కలిసి ఉన్నాయి, “అక్కడ ఒక లోతైన, విశాలమైన ప్రదేశం తెరుచుకుంది. అది చాలా వెచ్చగా, మృదువుగా, లోతుగా ఉంది. నేను అక్కడ లోతుగా ప్రవేశించాను. నా మొత్తం శక్తిని, నా మొత్తం ఉత్సాహాన్ని అక్కడ కేంద్రీకరించాను. మొదట్లో కాస్త జాగ్రత్తగా ఉండాల్సి వచ్చింది. కానీ ఒక్కసారి అక్కడ లోతుగా నిలబడ్డాక… సమయం ఎలా గడిచిందో తెలియలేదు.”

ప్రసాద్, “అలాగా! అంటే నువ్వు ఆ లోతులో పూర్తిగా మునిగిపోయావన్నమాట?”

రవి నవ్వుతూ, “అవును మావయ్య… పూర్తిగా. అక్కడి అనుభవం వేరేలా ఉంది. ఆ లోతు నన్ను పూర్తిగా మైకంలో ముంచేసింది. బయటకు రావాలనిపించలేదు. ఎంతసేపు ఉన్నా తనివి తీరని అనుభవం. నేను ఆ లోయలోనే ఉండిపోవాలనిపించింది.”

వల్లీ కళ్ళు మూసుకుని, తలను వంచుకుంది. ఆమె శరీరం మొత్తం వణుకుతోంది. రవి మాటలు ఆమె శరీరంలో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహాన్ని పంపిస్తున్నాయి. అతను ఎలా తనను లోతుగా అన్వేషించాడో, ఎలా తనలో పూర్తిగా కలిసిపోయాడో ఆమెకు స్పష్టంగా గుర్తుంది.

ప్రసాద్ నవ్వుతూ, “రవీ, నువ్వు అత్తకు ఇవన్నీ చాలా జాగ్రత్తగా చూపించావన్నమాట. ఎప్పుడూ నేను తొందరగానే కవర్ చేసేస్తాను ఇవన్నీ. నాకు ఓపిక ఉండదు. కానీ నువ్వు ఆమె భయాన్ని, ఆమె నిరాకరణను అధిగమించి, ఆమెకు అన్నీ చూపెట్టావు. థాంక్స్ రా. నాకు సంతోషం. ”

రవి వల్లి వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్ళు ఇప్పుడు తెరిచి, అతని కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె పెదాలు కాస్త వణుకుతున్నాయి.

“థాంక్స్ మావయ్యా. అత్తను నేను బాగా చూసుకుంటున్నాను. ఆమెకు ఏ లోటు రానీయను,” అన్నాడు రవి. అతని గొంతులో ఒక విచిత్రమైన అర్థం దాగి ఉంది.

ప్రసాద్ ఇప్పుడు వల్లీ తో

“వల్లీ… నీకు ఎలా అనిపించింది? ఎప్పుడూ నాతోనే వస్తూ ఉంటావు కదా. ఈసారి ఫస్ట్ టైం రవితో వెళ్లావు. ట్రిప్ ఎలా ఉంది? రవి చెప్పినట్లుగా… నువ్వు భయపడ్డావా? లేదా నీకు నచ్చిందా?”
వల్లీ కాసేపు మౌనంగా ఉంది. ఆమె గొంతులో మాటలు రావడం లేదు. ఆమె రవి వైపు ఒకసారి చూసింది. ఆమె కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన అర్థం ఉంది – “నువ్వు చెప్పినది నిజమే. నువ్వు నన్ను లొంగదీసుకున్నావు.”  ఆపై మెల్లగా, జాగ్రత్తగా అన్నది—

ఆపై ఆమె మెల్లగా, జాగ్రత్తగా, గొంతులో ఒక విచిత్రమైన వణుకుతో అన్నది—
“రవి చెప్పినట్లుగా, మొదట్లో నాకు చాలా భయంగా అనిపించింది. నేను ‘వద్దు’ అని ఎంతో సేపు అన్నాను. కానీ… రవి వినలేదు.”

ప్రసాద్ ఆశ్చర్యంగా, “అలాగా? రవి వినలేదా? మరి ఏం చేశాడు?”

వల్లీ కళ్ళు మూసుకుని, పెదాలు వణుకుతూ కొనసాగించింది— “అతను నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. నా భయాన్ని పట్టించుకోలేదు. అతను తన యవ్వనపు బలంతో… నన్ను ముందుకు నడిపించాడు. నేను ఎంత ప్రతిఘటించినా… అతను ఆగలేదు. అతను ఆ ఇరుకైన మార్గంలో… మెల్లగా, దృఢంగా ముందుకు సాగాడు. ” 

ప్రసాద్ నవ్వాడు. “అబ్బా! రవి నిన్ను ఒప్పించడంలో మాత్రం చాలా ధైర్యం చూబెట్టాడన్నమాట. సరే వల్లీ, మరి నువ్వు? అతను అలా చేస్తుంటే, నువ్వు ఏం చేశావు? కేవలం నిలబడి ఉన్నావా? లేదా నువ్వు కూడా ఏదైనా ప్రయత్నం చేశావా?”

వల్లీ ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. ఆమె శ్వాస ఆగిపోయినంత పనైంది. ప్రసాద్ ప్రశ్న ఆమెను మరింత లోతుగా, మరింత సంకీర్ణమైన స్థితిలోకి నెట్టింది. ఆమె ఏమి సమాధానం ఇవ్వాలి? తను ప్రతిఘటించానని చెప్పాలా? లేదా తను లొంగిపోయానని చెప్పాలా?

ఆమె మెల్లగా, గొంతులో మరింత వణుకుతో, చాలా జాగ్రత్తగా మాటలు ఎంచుకుంటూ అన్నది—
“నేను… నేను ఏమీ చేయలేకపోయానండీ. అతని బలం ముందు, అతని దృఢ సంకల్పం ముందు… నా ప్రతిఘటన సాగలేదు. అతను నన్ను ఎక్కడికి తీసుకువెళ్తున్నాడో, ఏం చేస్తున్నాడో… నేను కేవలం చూస్తూ, అనుభవిస్తూ ఉండిపోవలసి వచ్చింది.” 

రవి వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె మాటలు అతనికి ఒక విజయోత్సాహాన్ని ఇచ్చాయి.  ప్రసాద్ నవ్వాడు. “అలాగా! రవి నిన్ను బాగా ఒప్పించాడు అయితే. నీకు కొత్త ప్రదేశాలు చూబెట్టాడనమాట. నాకు సంతోషం వల్లీ.” 


వల్లీ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, తలను వంచుకుంది. 


ఇప్పుడు రవి ఫోన్ స్పీకర్‌లో మాట్లాడుతూ, వల్లీ వైపు చూస్తూ కొనసాగించాడు.
“మావయ్యా… ఈ అరకు వ్యాలీ, ట్విన్ హిల్స్, బొర్రా గుహలు… ఇవన్నీ నువ్వు చాలా సార్లు ఎంజాయ్ చేసి ఉంటావు కదా.”

ప్రసాద్ నవ్వుతూ, “అవును రవీ. నాకు అలవాటే. నీకు ఫస్ట్ టైం కదా.”

“అవును మావయ్య… జీవితంలో మొదటిసారి. చాలా అద్భుతంగా ఉంది. మాటల్లో వర్ణించలేను ఆ అందాలు. ఎంత చూసినా, ఎంత సమయం గడిపినా… తనివి తీరలేదు,” అన్నాడు రవి. గొంతు కాస్త మెల్లగా మారింది. వల్లీ పక్కనుంచి అతని వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళలో ఏదో కదలిక కనిపించింది.

ప్రసాద్ నవ్వుతూ, “మొదటిసారి కదా… బాగా ఎక్సైట్ అయినట్టున్నావ్.”

రవి నవ్వుతూ, మరింత లోతైన అర్థంతో కొనసాగించాడు. “అవును మావయ్య… చాలా ఎక్సైట్ అయ్యాను. నేను ఊహించినదానికంటే చాలా ఎక్కువగా ఉంది. మొదట్లో కాస్త జాగ్రత్తగా ఉన్నాను. కానీ ఒక్కసారి దగ్గరకు వెళ్లాక… నన్ను నేను అదుపు చేసుకోలేకపోయాను. ఎంత చూసినా, ఎంత సమయం గడిపినా… ఇంకా చాలా ఉందనిపించింది. ఒక్కసారి సరిపోదు అనిపించింది మావయ్యా.”

వల్లీ ముఖం నిప్పులా ఎర్రబడింది. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, తలను వంచుకుంది. రవి మాటలు ఆమె శరీరంలోని ఆ ప్రదేశాన్ని, అతను ఎలా లోతుగా ప్రవేశించాడో స్పష్టంగా గుర్తు చేస్తున్నాయి.

రవి మెల్లిగా అన్నాడు “ఎందుకంటే… ఈ ప్రదేశాల అందం కేవలం కళ్ళతో చూడటం కాదు. దాన్ని అనుభవించాలి. ముఖ్యంగా… ఈ ప్రదేశాల ‘లోతు’ను, ‘రహస్యాన్ని’ తెలుసుకోవాలి. బయటి నుండి చూస్తే సాధారణంగా ఉంటాయి. కానీ లోపలికి వెళ్తే… ఒక కొత్త ప్రపంచం తెరుచుకుంటుంది. నాకు అది చాలా నచ్చింది. ముఖ్యంగా… ముఖ్యంగా ఆ ప్రైవేట్ కోవ్… అక్కడి అనుభవం వేరేలా ఉంది. లోపలికి వెళ్లాక బయటకు రావాలనిపించలేదు. సమయం ఎలా గడిచిందో తెలియలేదు. నాకు ఇంకా తనివి తీరలేదు మావయ్యా. మళ్లీ వెళ్లాలనిపిస్తోంది.”

ప్రసాద్, “అలాగా! నీకు అది బాగా నచ్చిందన్నమాట. మరి వల్లీకి కూడా నచ్చిందా? ఆమెకు కూడా మొదటిసారే కదా ఇలా నీతో రావడం.”

రవి వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె ఇంకా కళ్ళు మూసుకునే ఉంది. “చాలా నచ్చింది మావయ్యా. నిజం చెప్పాలంటే… ఇంతకు ముందు నేను ఎన్నోసార్లు ఊహించుకున్నాను. కానీ అసలు అనుభవం మాత్రం ఊహకు అందనిది. అత్తను కూడా తీసుకెళ్లాను కదా… మరి అత్తకు కూడా నచ్చిందనే అనుకుంటున్నా మావయ్యా… మొదట్లో భయపడినా, ఒక్కసారి లోపలికి వెళ్ళాక… ఆమె కళ్ళలో నేను చూసిన ఆనందం… అది మాటల్లో చెప్పలేనిది.”

గదిలో వల్లీ ముఖం ఎర్రబడింది. ఆమె రవిని చూసి కళ్ళు మూసుకుంది. రవి మాత్రం నవ్వు అణచుకుంటూ ఉన్నాడు.
ప్రసాద్ నవ్వాడు. “మంచిదే. మీరిద్దరూ బాగా ఎంజాయ్ చేశారనమాట. నాకు సంతోషం.” 

ప్రసాద్‌కు ఈ సంభాషణ సాధారణంగానే అనిపించింది. కానీ గదిలోని ఇద్దరికీ మాత్రం ఆ మాటలు వేరే అర్థం చెప్పాయి.

“సరే… మీరిద్దరూ జాగ్రత్తగా ఉండండి. నేను రేపు ఉదయం వస్తాను, మనం ఇంటికి వెళ్ళిపోదాం” అని ప్రసాద్ చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాడు.

ఫోన్ పెట్టిన తర్వాత గదిలో నిశ్శబ్దం పరిఢవిల్లింది. గాలి కూడా ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. వల్లీ రవిని చూస్తూ ఉంది. ఆమె కళ్ళలో సిగ్గు, కోపం, ఇంకా ఏదో దాగిన అలజడి కలిసి ఉన్నాయి. ఆమె పెదవులు కాస్త తెరిచి, మళ్లీ మూసుకున్నాయి. ఆమె గొంతు కాస్త పెగల్లేదు. మెల్లగా, 
“నువ్వు మరీ ఎక్కువగా మాట్లాడేశావ్…”

రవి భుజాలు ఎగరేసి, నవ్వుతూ ఆమె వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన ధైర్యం, సంతృప్తి కనిపించాయి.
“మావయ్య అడిగాడు కదా అత్తా… నేను అబద్ధం చెప్పలేదు కదా?” అన్నాడు రవి, అతని గొంతులో ఒక విచిత్రమైన గర్వం. “నేను చెప్పినది నిజం. ఆ అరకు, ఆ ట్విన్ హిల్స్, ఆ బొర్రా గుహలు… అన్నీ నాకు చాలా నచ్చాయి. ముఖ్యంగా… ఆ ‘ప్రైవేట్ కోవ్’. నేను అబద్ధం చెప్పలేదు అత్తా. నా అనుభవాన్ని నేను వర్ణించాను.” 

అతను ఒక అడుగు దగ్గరకు వచ్చాడు. గొంతు మరింత మెల్లగా మారింది.
“నేను చెప్పిందంతా నిజమే కదా అత్తా…
ఎంత చూసినా తనివి తీరలేదు అన్నాను…
ఒక్కసారి సరిపోదు అన్నాను…
అదంతా నిజం కాదా?”
వల్లీ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. ఆమె మౌనమే ఆమె సమాధానం. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, తలను వంచుకుంది. 

రవి ఆమె చుబుకాన్ని మెల్లగా తన వేళ్ళతో తడిమాడు. “మావయ్య రేపు ఉదయం వస్తున్నాడు అత్తా.” వల్లీ కళ్ళు తెరిచి, రవి కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె కళ్ళలో సిగ్గు కాస్త తగ్గి, ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత, ఇంకా ఏదో దాగిన అంగీకారం కనిపించాయి. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం మెల్లగా తల ఊపింది.

గదిలో నిశ్శబ్దం కొనసాగింది. ఇద్దరూ కాసేపు అలాగే ఉన్నారు.