Thriller அதிகார துஷ்பிரயோகம் : 01 : காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்

[AvanAvalAvarkal]

காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்
03
மறைக்கப்படும் உண்மைகளும், மனங்களை உலுக்கும் சோதனைகளும்!

---

காவல் நிலையத்திற்குத் திரும்ப வந்து அன்பு, தன் முதல் விசாரணையின் அனுபவங்களை இன்ஸ்பெக்டரிடம் பகிர்ந்துகொள்ள நேராக அவரது அறைக்குச் சென்று சல்யூட் அடித்தான்.

இன்ஸ்பெக்டரிடம், விசாரணை பற்றிய விஷயங்கள், என வழக்கு சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து விபரங்களையும் சுருக்கமாகக் கூறினான். FIR குறித்தும் பேசினான்.

அன்புவின் வார்த்தைகளை கவனமாக கவனித்த அந்த இன்ஸ்பெக்டர், தன் மேஜை மீது இருந்த கோப்புகளை ஓரளவு தள்ளி வைத்துவிட்டுப் பேசத் தொடங்கினார்:

"நீ நினைக்கிறது மாதிரி வெளியில பார்க்கிற எல்லா வழக்குகளும் நேரா இருக்காது. இந்த மாதிரி நகை திருட்டுப் புகார்கள்ல சில நேரம், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தோட மானம், ஈனம் எல்லாமே சம்பந்தப்பட்டிருக்கும். நம்ம அவசரப்பட்டு உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) போட்டுட்டா, அது அந்தத் குடும்பத்தையே மொத்தமா அழிச்சுடும். அதனால கொஞ்சம் பொறுமையா இருக்கலாம்" என்றார்.

நகை வாங்குன பில், போட்டோ எதும் காட்டுனாங்களா என்ற கேள்விக்கு தன் மொபைலை ஜும் செய்து காட்டினான் அன்பு..

சிலதுங்க நகை வாங்கிட்டேன்னு புருஷன்கிட்ட சொல்லிட்டு, காசை முழுசா குடுத்திட்டு, அப்புறம் நாடகம் போடும் என்றார் இன்ஸ்பெக்டர்.

மாற்றுக் கோணத்தில் விசாரிக்காத அன்பு மன்னிப்பு கேட்டான்.

சில விஷயங்கள் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்ல வரும். நீயும் கத்துப்ப. நகை காணாமல் போயிடுச்சின்னு யாராவது சொன்னா, இந்த கோணத்துலயும் நாம விசாரிக்கணும்.

ஓகே சார்..

தொடர்ந்து பேசிய இன்ஸ்பெக்டர் இன்னொரு விசயத்தையும் சொன்னார்:

"நகை திருட்டுப் போச்சா இல்லையான்னு நமக்கு உறுதியா தெரியுது. நாளைக்கு மார்னிங் வரைக்கும் வெயிட் பண்ணு. அந்த லேடி, அவங்களா உண்மையை உணர்ந்து நம்மகிட்ட வர்றாங்களா இல்லையான்னு பார்க்கலாம்.

ஓகே சார்..

அப்புறம் அந்த திருட்டு பய மேல ஒரு கண்ணு வச்சுக்குங்க. சிக்குனா, எதாவது வழக்குல தூக்கி உள்ள வைங்க என்றார்.

"சரிங்க சார்" என்று சல்யூட் அடித்த அன்பு, தன் அறைக்கு வந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். எதாவது வழக்குல தூக்கி உள்ள வைக்குறது எப்படி தீர்வாகும் என்று நினைத்தான். இன்ஸ்பெக்டரை முதல் நாளே முறைத்துக் கொள்ள முடியுமா? அமைதியாக இருந்தான்.

தன்னுடன் வந்த காவலர் இன்னொரு காவலருடன் சிரித்துப் பேச, தன்னைப் பற்றி கிண்டலாக ஏதும் பேசுகிறார்களோ என்ற கேள்வி அவனுக்குள் எழுந்தது..

மதிய உணவு இடைவேளை நேரம்...

அப்போது அன்புவின் செல் ஃபோன் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. திரையில் பார்த்தால், அவனது தந்தையின் எண். அன்பு தன் தந்தையின் அழைப்பை ஏற்றுப் பேசினான்.

"சொல்லுங்கப்பா... சாப்பிட்டாச்சா?" என்று விசாரித்தான் அன்பு.

மறுமுனையில் தந்தையின் குரல் சற்று கவலையுடன் ஒலித்தது. "சாப்பிட்டேன் அன்பு. உன் குரல் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கே. என்னாச்சு?" என்றார்.

தந்தையின் அந்தத் தீர்க்கமான கேள்விக்கு, கள்வனின் அக்கா  அசிங்கமாக பேசியதையும், அதனால் தான் அடைந்த சங்கடத்தையும் மனம் திறந்துக் கூறினான்.

அதைக்கேட்ட தந்தை சத்தமாகச் சிரித்தார். "ஹா... ஹா... அன்பு! இதுக்குப்போய் இப்படி குழம்பலாமா? போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்டுக்கு வந்தா, காக்கி சட்டை போட்டவனுக்கு எருமை மாட்டுத் தோல் மாதிரி தடிமனான சர்மம் (Thick Skin) இருக்கணும்ப்பா. சில இடங்கள்ல சில பஜாரி பொம்பளைங்க பேசுறதெல்லாம் காதுல வாங்குனாவே நம்ம நிம்மதி போயிடும். அதை அப்படியே விட்டுட்டுப் போகணும். அவ உன்னைத் திட்டுனதுக்கெல்லாம் போய் மனசைப் போட்டுக் குழப்பிக்காத. அனுபவம் போகப் போகத்தான் உனக்கு இந்த உலகத்தோட நிஜ முகம் புரியும்!"

தந்தையின் அந்த எதார்த்தமான அறிவுரை அன்புவின் மனதிலிருந்த சுமையைச் சற்று லேசாக்கியது. "சரிங்கப்பா, புரிஞ்சுக்கிட்டேன்" என்றான்.

அப்பா உன்கிட்ட இப்படியெல்லாம் உன்கிட்ட வெளிபடையா பேசுனது இல்லை. சோ தப்பா எடுத்துக்காத..

ச்ச. அதெல்லாம் இல்லப்பா. சொல்லுங்க.

இவளாவது வாயால மட்டும் தான் சொன்னா. சிலரு அதை அப்படியே செய்துடுவாளுங்க. அதனால ரொம்ப கவனமா இரு.

"சரிப்பா" கூறி போனைத் துண்டித்தான்.

அதன் பிறகு அன்றைய தினம் பெரிய சிக்கல்கள் எதுவும் இல்லாமல் சாதரணமாக கடந்து மாலை நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது அன்புவின்  எண்ணிற்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. அது காலை விசாரணையின்போது அவர்கள் சந்தித்த, நகை திருட்டுப் போனதாகப் புகார் கொடுத்த அந்தப் பெண்ணிடமிருந்துதான் வந்திருந்தது. புகைப்படம் அனுப்ப நம்பர் கொடுத்த அன்புவை அவள் நேரடியாகவே அழைத்தாள்.

அவளது குரல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. போனை எடுத்தவுடன் அவள் அழுதுகொண்டே பேசத் தொடங்கினாள்.
"சார்... நான் பேசுறது கேக்குதா சார்? என்னை மன்னிச்சிடுங்க... காலையில உங்ககிட்ட நான் பொய் சொல்லிட்டேன்..."

அன்பு புருவங்களைச் சுருக்கினான். "என்ன சொல்றீங்க? தெளிவா சொல்லுங்க.

அந்தப் பெண் மேலும் விசும்பிக் கொண்டே சொன்னாள்: "சார்... நகை திருட்டுப் போச்சுன்னு நான் சொன்னதெல்லாம் பொய் சார். ஒருத்தங்க நகையை ஈடு வைக்க கேட்டாங்கன்னு குடுத்தேன். அவன் ஏமாத்திட்டான் சார். என் புருசனுக்கு பயந்து, திருட்டுப் போயிருச்சுன்னு நாடகம் ஆடிட்டேன் என்றாள்.

தெரிஞ்ச ஆளா இல்லை வேற எதும் மறைக்குறீங்களா?

அவன் கூட தனியா இருப்பேன் சார்..

காலையில தனியா கூப்பிட்டு சொல்லிருக்க வேண்டியது தான. எங்களுக்கு அலைச்சல் மிச்சம் ஆகியிருக்கும்..

சமாளிச்சுறலாம்னு நினைச்சேன் சார்.  ஆனா, நீங்க காலைல வீட்டுக்கு வந்து விசாரிச்சப்போ, நகை திருட்டு போகலைன்னு கண்டுபிடிச்சிட்டீங்கன்னு புரிஞ்சுகிட்டேன்..

"சரிம்மா. இப்ப நான் என்ன பண்ணனும்?"

அந்தப் பெண் கதறிக்கொண்டே மன்றாடினாள்: "சார்... என் கணவருக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா என்னை உயிரோட விடமாட்டாரு. என்னை உடனே விவாகரத்து பண்ணிடுவாரு. என் பிள்ளைகளோட வாழ்க்கை நடுத்தெருவுக்கு வந்துடும் சார். ப்ளீஸ்... இந்த வழக்கை இதோட விட்டுடுங்க சார். இதை வெளிய கொண்டு வராம எப்படியாவது காப்பாத்துங்க சார்..." என தொடர்ந்து அவள் பேசிய சில வார்த்தைகள் மிகவும் இக்கட்டானதாக இருந்தது.

குரலில் ஒருவித நடுக்கமும், பயமும் இருந்தாலும். ஹெல்ப் பண்ணுனா நான் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயார் என்ற தொனியும் வெளிப்பட்டது.

"சார்... இந்த விஷயத்தை மூடி மறைக்க நீங்க சொல்ற எது வேண்டுமானாலும் நான் செய்யத் தயார் சார்... ப்ளீஸ் என்னை காப்பாத்துங்க..." என கெஞ்சினாள்.

அவள் தன்னை கொடுக்க தயாராக இருபதாக சொல்வதைக் கேட்ட அன்புவின் மனம் அருவருப்படைந்தது.

நீ நகை குடுத்த ஆள் டீட்டெய்ல் குடு என தகவலை வாங்கிக் கொண்டான். ஃபோன் நம்பர் கொடுத்தவள், புகைப்படம் எதுவும் தன்னிடம் இல்லை என்றாள்..

மனிதர்களின் காமமும் ஏமாற்றுத்தனமும் எந்த அளவிற்கு ஒரு குடும்பத்தின் வேரையே அறுக்கிறது என்பதை நினைத்து அவன் கோபமும் பரிதாபமும் ஒருசேர அடைந்தான்.

"சரி, போனை வை. நான் என்ன பண்ணனும்னு யோசிக்கிறேன். இனிமே இந்த மாதிரி முட்டாள்தனமான காரியங்களைச் செய்யாதே!" என்று கண்டிப்பான குரலில் கூறிவிட்டு போனைத் துண்டித்தான் அன்பு.

சில நாட்களுக்கு பிறகு..

நகையை அந்த பெண் கொடுத்தது கள்வனிடம் அல்ல. அவள் கொடுத்தது, வேறு ஆளிடம். ஆனாலும், கள்வன் ஊருக்கு வந்தால் அவனை பிடிக்கும் எண்ணத்தில் காவல்துறையினரின் கண்காணிப்பு தொடர்ந்தது.

இந்த நிலையில் காவல்துறையினருக்கு ஒரு ரகசியத் தகவல் கிடைத்தது. கள்வனின் அக்கா பஸ் ஏறி வெளியூர் சென்று வந்திருக்கிறாள் என்பதே அது!

ஃபோனில் தொடர்பு கொள்ளாமல் நேரில் சந்தி்த்து , "டேய்... தம்பி.. போலீஸ் சுத்துது. எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் நீ இப்போ ஊருக்குள்ள தலைகாட்டாத. ஏதோ பொம்பள, நகையைக் கொடுத்துட்டு இப்ப மாட்டிப் முழிக்கிறா போல. போலீஸ் ரொம்பக் கோபமா இருக்காங்க. உன்னை எங்கயாவது தூக்கிட்டுப் போய் அடிச்சுட்டாங்கன்னா என்ன ஆகுறது? கொஞ்ச நாளைக்குத் தலைமறைவாவே இரு!" என்று எச்சரித்திருந்தாள் அக்கா.

அக்கா குறித்த தகவல் கிடைத்த அன்புவும் கான்ஸ்டபிளும் உண்மை நிலையைக் கண்டறிய அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீட்டிற்கு நேரில் சென்றனர்.

அவர்கள் அங்கே சென்றதும், வீட்டின் கதவைத் திறந்துகொண்டு கள்வனின் அக்கா வெளியே வந்தாள்.

காவல்துறையினரை கண்டதும் வழக்கம் போல அவளது முகம் கோபத்தால் சிவந்தது.

"ஏண்டா மறுபடியும் இங்க வந்திருக்கீங்க? என் தம்பி ஊர்ல இல்லன்னு சொன்னா புரியாதா? போங்கடா வெளிய!" என்று வீட்டை விட்டுக் கத்திக் தகராறு செய்யத் தொடங்கினாள்.

அவளது அந்தத் திமிர்த்தனமான பேச்சும், கட்டுப்பாடில்லாத ஆக்ரோஷமும் அன்புவிற்கு உச்சக்கட்ட கோபத்தை ஏற்படுத்தியது.

சற்று குள்ளமான அந்த பெண்மணி, பேசுவதைப் பொறுமையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அன்பு.

ஆனால் அந்த பெண்மணியோ, அன்புவின் பார்வை தன் மார்பகப் பிளவு மீது மேல் விழுகிறது என்று நினைத்தாள்.

கொஞ்சமும் கூச்சமின்றி இன்னும் ஆக்ரோஷமாகச் பேசினாள்.  தன் மாராப்பை சட்டென்று விலக்கிவிட்டு, தன் உடலைத் துணிச்சலாகக் காட்டியபடியே, "போதுமா.. இன்னும் அவுத்து காட்டவா? நல்லா முழுசா பாத்துட்டு போங்கடா!" என்று மிகவும் ஆபாசமாகவும், அசிங்கமாகவும் பேசினாள்.

அந்தச் செயலால் அன்புவுக்கு அருவருப்பும் கோபமும் தலைக்கேறியது. காக்கிச் சட்டைக்கு வந்த அவமானம் அவனது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

"நிறுத்திடி!" என்று கடுமையாகக் கோபப்பட்ட அன்பு, தன்னுடன் வந்திருந்த காவலரிடம், "உடனே ஸ்டேஷன்ல இருந்து பெண் காவலர்களை வரச் சொல்லுங்க என்றான்.

இந்த திமிர்த்தனம் ஸ்டேஷன்ல வச்சு பார்த்துக்கலாம் என்றான்.

அவன் அவ்வாறு கோபமாகக் கூறிக் கொண்டிருக்கும்போதே, வீட்டின் உள்ளிருந்து அமைதியாக வெளிப்பட்டாள் பிரதிபா!

அவள் கைகளில் ஒரு சிறிய மருத்துவச் சீட்டு இருந்தது. அதை அன்புவிடம் நீட்டியபடியே மிக மெதுவான, நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்:

"சார்...  குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லாததால, கொஞ்ச தூரத்துல இருக்கிற ஹாஸ்பிட்டல் மெடிக்கல் ஷாப்புக்குத்தான் மருந்து வாங்கப் போயிட்டு வந்தாங்க..." என்று தயக்கத்துடன் கூறினாள்.

இவனுங்க கிட்ட எதுக்குடி இதெல்லாம் காட்டணும் எனக் கத்தினாள் கள்வனின் அக்கா..

அன்புவின் கூர்மையான மூளை, பிரதிபா சொன்ன விசயத்தை நம்ப மறுத்தது. இந்த மருத்துவச் சீட்டு என்பது காவல்துறையின் விசாரணையிலிருந்து தப்பிக்க அவர்கள் போடும் ஒரு நாடகம் என்பது அன்புவின் உள்ளுணர்வுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.

ஆனாலும், அங்கே நின்றுகொண்டிருக்கும் பிரதிபாவின் முகத்தைப் பார்த்தவுடன், அவனது கோபமெல்லாம் திடீரெனக் கரைந்துபோனது. அந்தப் பஜாரி அக்காவின் அசிங்கமான பேச்சுக்கும், இந்த இளம் பிரதிபாவின் அமைதியான பார்வைக்கும் நடுவே உள்ள வித்தியாசத்தை அவன் உணர்ந்தான். பிரதிபாவின் மனதை நோகடிக்க விரும்பாததால், அன்பு அந்த இடத்தைவிட்டு அமைதியாகக் கிளம்பத் தீர்மானித்தான்.

கடைசியாக உங்க தம்பியை எப்ப பார்த்தீங்க என்ற கேள்வியை கள்வனின் அக்கா மற்றும் மனைவியிடம் கேட்டான்.

அக்கா ஒரு வருஷம் என்றாள். குழந்தை பிறந்தப்ப பார்க்க வந்தாங்க என பிரதிபாவும் சொன்னார்கள்.

"உங்க ஹஸ்பண்ட் வந்தா ஸ்டேஷனுக்குத் தகவல் சொல்லணும், புரியுதா?" என எச்சரிக்கும் தொணியில சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து தன் வாகனத்தில் புறப்பட்டார்கள்.

அன்பு, தன்னுடன் வந்திருந்த காவலரிடம் கள்வனின் அக்கா குறித்து கேட்டான். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு பணிமாற்றத்தில் வந்தவரிடம் எந்த தகவலும் இல்லை.

அந்த ஊரில் காவல்துறைக்கு தகவல் சொல்லும் நபரிடம் விசாரித்த வேளையில், கள்வனின் அக்கா முன்னாள் விபச்சாரி என்பதும், அவள் கணவன் இன்னும் பொம்பள புரோக்கர் தொழில் செய்வதாகவும் சொன்னார். அவ தம்பியும் அப்பப்ப புரோக்கர் தொழில் பண்ணுவான் என்றும், அந்த பொண்ணு (பிரதிபா) இங்க வரும் போதே கைக்குழந்தையுடன் வந்ததாகவும், அவள் விபச்சாரியா இல்லையா என தனக்குத் தெரியாது. அந்த பொண்ணு பெருசா யார்கிட்டயும் பெருசா பேசாது என்றார்..

இங்கேயே தொழில் நடக்கும் என்ற கேள்விக்கு, "இல்லை சார்" என்றார் தகவல் கொடுக்கும் நபர்.

அவரது பதில்கள், பிரதிபா விபச்சாரம் செய்பவளாக இருக்குமோ என்ற எண்ணத்தை ஆரம்பத்தில் தந்தாலும், அந்தத் தென்னந்தோப்பு நரகத்தில் ஒரு அழகான மலரைப் போலப் பிரதிபா சிக்கித் தவிக்கிறாள் என்றே நினைத்தான் அன்பு.

பிரதிபாவின் அமைதியான கண்கள், அவள் அந்தத் திருமண பந்தத்தில் எப்படிப்பட்ட சித்ரவதைகளையும் கொடுமைகளையும் அனுபவித்து வருகிறாள் என்பதை மௌனமாகச் சொல்லாமல் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியதால், அவள் மீது அன்புவிற்கு இன்னும் பரிதாபம் ஏற்பட்டது!

அதே நேரம், "யார் இவள்?" என்ற கேள்வியும் அவன் மனதில் ஆழமாக எழுந்தது.[/align]