♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 193

சிற்பிகாவின் அசர வைக்கும் அழகு அவன் கண்களில் முழுமையாக விரிந்த அந்த விநாடியில்...

இதுவரை தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு காத்திருந்த அத்தனை நெறிகளையும் காத்தவராயன் மறந்துபோனான்.

ராவணனின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அவனது அசுர ரத்தவழியில் வந்தவர்கள் ஒரு கடுமையான குலநெறியைத் தலைமுறைகள் கடந்தும் காத்து வந்தனர்.

எத்தனை பேரழகை எதிர்கொண்டாலும்...

எத்தனை வலிமையான ஆசை எழுந்தாலும்...

முறை தவறி ரத்த வழி சொந்தத்தில் மட்டும் எவரையும் அடையக் கூடாது.

அது வெறும் விதியல்ல.

அவர்களின் குலத்தையே கட்டிப்போட்டிருந்த ஓர் நெறி.

பல நூற்றாண்டுகளாக அந்த நெறிக்கு காத்தவராயனும் விலக்காக இருந்ததில்லை.

ஆனால்...

இப்போது முதன்முறையாக...

அந்த நெறியின் சங்கிலிகள் அவனுக்குள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அறுந்துகொண்டிருந்தன.

சிற்பிகாவின் அழகு அவனது பார்வையை மட்டுமல்ல...

அவனது பகுத்தறிவையே சிதைத்திருந்தது.

நிலவொளியில் பளிங்கைப் போல் மின்னிய அவளது தோற்றம், அவனது உள்ளத்தில் அடங்கிக் கிடந்த அசுர ஆசையைத் தூண்டிவிட்டிருந்தது.

குலநெறி ஒரு பக்கம்...

அவனை ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருந்த அந்தக் கட்டுக்கடங்காத காம ஈர்ப்பு மறுபக்கம்...

இரண்டிற்கும் நடுவே நின்ற காத்தவராயன், முதன்முறையாக தன்னையே இழக்கத் தொடங்கினான்.

அவனது கண்களில் இருந்த எச்சரிக்கை மறைந்தது.

அதற்குப் பதிலாக...

அசுரத்தனமான தீர்மானம் ஒன்று மெல்ல மெல்ல உருவானது.

‘என்ன வந்தாலும் சரி...’

என்ற பிடிவாதம் அவன் மனத்தில் எழுந்தது.

குலச்சாபமா?

விதியா?

தண்டனையா?

எதுவாக இருந்தாலும் எதிர்கொள்ளலாம் என்ற ஆணவம் அவனுள் எழுந்தது.

அந்த எண்ணத்தோடு...

தன் அசுர பலத்தின் மீதான முழு நம்பிக்கையுடன், காத்தவராயன் சிற்பிகாவை நோக்கி மீண்டும் ஒரு அடி முன்னேறினான்.

அந்த ஓர் அடி...

அவனுக்கும் அவன் குலநெறிக்கும் இடையே இருந்த கடைசி எல்லையைத் தாண்டியதுபோல் இருந்தது.

ஆனால்...

அவன் அறியவில்லை.

சிற்பிகாவின் பவள இதழ்கள் மெல்லப் பிரிந்தன.

காத்தவராயன் தன் வார்த்தை ஜாலங்களாலும், தன்னைச் சுற்றி உருவாக்கிய மயக்கத்தாலும் அவளை வசப்படுத்த நினைக்கிறான் என்பதை அவள் உணர்ந்துவிட்டாள்.

அடுத்த நொடியே...

அவளது கூர்மையான பார்வை அவனை நோக்கி பாய்ந்தது.

அந்தப் பார்வையில் பயமில்லை.

மாறாக...

எள்ளலும், ஏளனமும், அவனைத் துளைத்தெடுக்கும் அசுர நக்கலும் மட்டுமே இருந்தன.

“படுக்கையில் பல பெண்களை வீழ்த்திவிட்டாய் என்பதற்காகவே நீ பெரிய ஆண்மையுள்ள வீரன் ஆகிவிடுவாயா, காத்தவராயா...?”

அவளது குரல் காட்டின் இருளுக்குள் எதிரொலித்தது.

காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த ஆணவப் புன்னகை சற்றே உறைந்தது.

ஆனால் சிற்பிகா அங்கே நிற்கவில்லை.

“மதிவதனியை எதிர்த்து நேருக்கு நேர் சண்டையிட உனக்குத் துணிவிருந்ததா?”

அவள் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அழுத்தமாக உச்சரித்தாள்.



“அவளை நேரடியாக எதிர்கொள்ள முடியாமல்... நயவஞ்சகமாக அவளை வீழ்த்திய கோழைதானே நீ?”

காத்தவராயனின் கண்கள் சுருங்கின.

“ஒருமுறை அல்ல...”

சிற்பிகாவின் உதடுகளில் இகழ்ச்சிப் புன்னகை மலர்ந்தது.

“இரண்டு முறை மதிவதனியிடம் போராடி... மண்ணைக் கவ்வித் தோற்று ஓடியவன் தானே நீ!”

அந்த வார்த்தை...

அவனது பழைய தோல்வியின் கதவை மீண்டும் திறந்தது.

ஆனால் அவள் இன்னும் முடிக்கவில்லை.

“அதுமட்டுமா?”

சிற்பிகாவின் பார்வை இப்போது அவனது உள்ளத்தையே கிழித்தெடுக்க முயன்றது.

“உன் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த இளங்கோவைக்கூட நேரடியாக எதிர்த்து நிற்கும் துணிவில்லாமல்... பயந்து ஓடி ஒளிந்துகொண்டவன் நீ!”

அவள் ஒரு கணம் அவனை முழுவதுமாக அளந்தாள்.

பின்னர்...

“இப்படி நேருக்கு நேர் நின்று களத்தில் மோதாமல்... முதுகுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு சண்டை போடும் உன்னை...”

அவளது குரல் சற்றே தாழ்ந்தது.

அடுத்த வார்த்தை மட்டும்...

காட்டின் இருளையே அதிர வைத்தது.

“பொட்டை...”

ஒரு நொடி அமைதி.

பிறகு மீண்டும்—

“பொட்டை...”

அந்தச் சொல் காத்தவராயனின் செவிகளில் மட்டும் விழவில்லை.

அவனது அகங்காரத்தின் மீது விழுந்த இடியாக இருந்தது.

மீண்டும்...

“பொட்டை!”

அவ்வளவுதான்.

காத்தவராயனின் முகம் சட்டென்று மாறியது.

இதுவரை அவனுள் இருந்த ஆசை, ஆணவம், கவர்ச்சி...

அனைத்தையும் தாண்டி...

ஒரே ஒரு உணர்வு மேலெழுந்தது.

கோபம்.

அவனது நரம்புகள் இறுகின.

அசுர ரத்தம் கொதித்தெழுந்தது.

செந்நிறக் கண்கள் தீப்பிழம்பைப் போல மின்னின.

சிற்பிகாவை வசப்படுத்த வேண்டும் என்ற அவனது எண்ணம் அந்தக் கணத்தில் முற்றிலும் மறைந்தது.

அதன் இடத்தை...

தன் அவமானத்தைத் துடைத்தெறிய வேண்டும் என்ற கொந்தளிப்பு பிடித்துக்கொண்டது.

அவளை நோக்கி ஒரு அடி முன்னேறிய அவன்—

தன் கரத்தை ஓங்கினான்.

அந்தக் கணத்தில்...

காட்டின் காற்றுகூட திடீரென நின்றதுபோல் இருந்தது.

ஆனால்...

காத்தவராயனுக்குத் தெரியாது.

அவன் அடுத்ததாக எடுக்கப் போகும் அந்த ஓர் அடி...

அசுர பலத்தைச் சோதிக்கப் போகும் மிகப்பெரிய திருப்பத்தின் தொடக்கம் என்பதை!

அவனது பழங்கால அசுர நரம்புகளெல்லாம் புடைத்தெழுந்தன.

கோபத்தின் உச்சிக்குச் சென்ற காத்தவராயன், தன் கரத்தை ஓங்கியபடி சிற்பிகாவின் முகத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.




ஆனால்—

கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குள் சிற்பிகாவின் கரம் மின்னல் வேகத்தில் உயர்ந்தது!

படார்!

அவனது தாக்குதல் அவளது கரத்திலேயே தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது.

ஒரு கணம்...

காலமே உறைந்துவிட்டதுபோல் இருந்தது.

இருவரின் கண்களும் நேருக்கு நேர் மோதின.

அக்னிப் பிழம்புகள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டதுபோல்!

காத்தவராயன் தன் கரத்தைத் தடுத்திருந்த சிற்பிகாவின் கரத்தின் மீது அழுத்தத்தை அதிகரித்தான்.

அவன் ஆட்கொண்டிருந்த அந்தப் பழங்குடி உடலின் முழு பலமும் ஒரே இடத்தில் திரண்டது.

தசைகள் இறுகின.

நரம்புகள் புடைத்தன.

மணல் அவனது காலடியில் சற்றே நசுங்கியது.

ஆனால்...

அவளது கரம் அசையவே இல்லை!

ஒரு அங்குலம் கூட.

காத்தவராயனின் கண்களில் நம்பிக்கையின்மை மின்னியது.

இத்தனை காலம் தன் அசுர பலத்தால் எதிரிகளை நடுங்க வைத்தவன் அவன்.

ஆனால் இப்போது...

தன் முழு பலத்தையும் செலுத்தியும், எதிரில் நின்றவளது கரத்தை அசைக்கக்கூட முடியவில்லை!

அவனது அகந்தைக்கு அது மிகப்பெரிய அவமானமாக இருந்தது.

“ம்ஹ்ம்...”

அவனது தொண்டையிலிருந்து ஒரு அடக்கப்பட்ட உறுமல் வெளிப்பட்டது.

அவன் மீண்டும் அழுத்தத்தை அதிகரித்தான்.

இந்த முறை...

தன் தோள்களை முன்னோக்கிச் சாய்த்தான்.

கால்களைப் பின்னோக்கி ஊன்றினான்.

ஒரு மல்யுத்த வீரனைப் போல, தன் உடலின் மொத்த எடையையும் அந்த ஒரே முயற்சியில் செலுத்தினான்.

மணல் அவனது பாதங்களுக்குக் கீழே நசுங்கியது.

சிற்பிகாவின் கால்களும் சற்றே பின்னோக்கி நகர்ந்தன.

அவளது பாதங்கள் மணற்பரப்பில் ஆழமான தடத்தைப் பதித்தன.

அவளும் நிலைகுலைந்தாள்!

அந்தச் சிறிய மாற்றமே காத்தவராயனுக்கு மீண்டும் ஆணவத்தை ஊட்டியது.

அவனது உதடுகளில் கொடூரமான புன்னகை ஒன்று தோன்றியது.

ஆனால்...

அந்தப் புன்னகைக்கு எதிரே சிற்பிகாவின் கண்களில் இன்னும் அச்சத்தின் சுவடுகூட இல்லை.

மாறாக...

அவளது பார்வை இன்னும் கூர்மையாகியது.

இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் வேகமடைந்தது.

அந்த அடர்ந்த இரவின் அமைதிக்குள், அவர்களின் நரம்புகள் முறுக்கிக்கொள்ளும் அந்த அதிர்வு காட்டுத்தீ போலச் சுற்றிலும் பரவியது.

காத்தவராயன் தன் முழு அசுர சக்தியையும் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

சிற்பிகா...

அவனைத் தடுத்து நிறுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

இருவருக்கும் இடையே இருந்தது வெறும் கரங்களின் மோதல் அல்ல.

ஒருபுறம்—அசுர அகந்தை.

மறுபுறம்—அதன் முன் தலைகுனிய மறுக்கும் மர்ம சக்தி.

அடுத்த கணத்தில்...

யார் முதலில் நிலைகுலைவார்கள்?

என்ற கேள்வியே அந்த இரவின் மௌனத்தில் தொங்கியது.


இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் சளைக்காமல், மாறி மாறி ஆதிக்கம் செலுத்த முயன்றனர்.

அவர்களின் கரங்கள் மட்டுமல்ல...

தோள்கள், மணிக்கட்டுகள், கால்கள் என உடலின் ஒவ்வொரு அசைவும் ஒரு போர்க்களமாக மாறியது.

அசுர வேகத்தில் வீசிய காற்றையே மீறி, இருவரின் நரம்புகளும் புடைத்தெழுந்தன.

நள்ளிரவின் குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல், அந்தக் கடுமையான போராட்டத்தின் உஷ்ணத்தில் அவர்களின் மேனிகளில் வியர்வைத் துளிகள் பெருகின.

காத்தவராயன் ஒரு கணம் தன் மனதிற்குள் சிந்தித்தான்.

அவனது மூளைக்குள் மீண்டும் மீண்டும் ஒரு பழைய நினைவு சுழன்றடித்தது.

மதிவதனி!

இதே போன்றதொரு  இரவில்...

அவளோடு மோதிய அந்தப் பழைய போராட்டம் அவன் நினைவில் மீண்டும் உயிர்பெற்றது.

ஆனால்...

அப்போதுகூட மதிவதனியிடமிருந்து இத்தனை கடுமையான எதிர்ப்பை அவன் சந்தித்ததில்லை!

அவனது கண்களில் வியப்பு மின்னியது.

‘உடல் பலத்திலும்... ஆன்ம சக்தியிலும்... மதிவதனியையே இவள் மிஞ்சுகிறாளே!’

அந்த எண்ணம் அவனது அசுர மனதையே ஒரு கணம் திகைக்க வைத்தது.

அதற்குக் காரணம் இல்லாமலும் இல்லை.

இவள்... அவனது சொந்த அசுர வம்சத்தின் வழித்தோன்றல் அல்லவா!

அந்த உணர்வு அவனுள் எழுந்த அதே நேரத்தில்—

தொடர்ந்து நடந்த போராட்டத்தால் சிற்பிகாவின் மூச்சு சற்றே வேகமடைந்தது.

ஆக்ரோஷமான அந்தப் போராட்டத்தில் சிற்பிகாவின் செம்பவள இதழ்கள் லேசாக வறண்டு துடித்தன. அவள் ஒரே ஒரு முறை தன் மெல்லிய சிவந்த நாக்கை வெளியே கொண்டுவந்து, தன் சுவையான பவள இதழ்களை ஈரப்படுத்திக் கொண்டாள்..



அந்த மிகச் சிறிய அசைவு...

நிலவொளியில் அவள் தன் நாக்கைக் கொண்டு இதழ்களை ஈரப்படுத்திக் கொண்ட அந்தப் பேரழகு, காத்தவராயனின் அசுரக் கண்களைக் கணப்பொழுதில் சொக்க வைத்தது! அவளது அந்தச் சிறிய அசைவில் அவன் தன் கைகளின் அழுத்தத்தைக் குறைத்து, ஒரு நிமிடம் முற்றிலும் நிலைதடுமாறி நின்றான்.

ஒரு கணம் அவனது கவனம் சிதறியது.

அவனது கரங்களின் அழுத்தம் தளர்ந்தது.

அந்த ஒரு கணமே போதுமானதாக இருந்தது!

சிற்பிகா அந்த வாய்ப்பைத் தவறவிடவில்லை.

தன் ஒரு காலை மணலில் ஆழமாக ஊன்றிக்கொண்டாள்.

மறு கணம்—

தன் முழு சக்தியையும் ஒரே இடத்தில் திரட்டி, மற்றொரு காலால் காத்தவராயனின் மார்பில் ஓங்கி உதைத்தாள்!

படார்!

அந்த எதிர்பாராத தாக்குதலின் வேகத்தைத் தாங்க முடியாமல் காத்தவராயனின் உடல் பின்னோக்கி தூக்கி வீசப்பட்டது.

மணல் அவனது காலடியில் இருந்து சிதறியது.

அவன் காற்றில் பல அடிகள் பறந்தபடி சென்றான்.

இறுதியில்—

தடால்!

இருபத்தைந்து அடிகளுக்கும் அப்பால் இருந்த மணற்பரப்பில் அவனது உடல் பலமாக விழுந்தது.

சுற்றிலும் மணல் மேகம் எழுந்தது.

சில கணங்கள்...

அந்த மணல் திரைக்குப் பின்னால் காத்தவராயனின் உருவமே தெரியவில்லை.

சிற்பிகா மட்டும் அசையாமல் நின்றாள்.

அவளது பார்வை அந்த மணல் மேகத்தையே குத்திக்கொண்டிருந்தது.

அவள் அறிந்திருந்தாள்...

அது காத்தவராயனின் முடிவு அல்ல.

மாறாக...

அவனுக்குள் மறைந்திருந்த உண்மையான அசுரன் விழித்தெழுவதற்கான தொடக்கம் மட்டுமே!

சிற்பிகா...

காத்தவராயனின் ஆதி அசுர வலிமையை முழுமையாகச் சோதித்துப் பார்த்துவிட்டாள்!

அவள் கொடுத்த அந்த ஒரே எதிர்த்தாக்குதல், அவனது உடலை மட்டுமல்ல...

அவனது அகந்தையையும் பல அடிகள் பின்னோக்கி வீசியிருந்தது.

மறுபுறம்—

காத்தவராயனின் முந்தைய அசுரத் தாக்குதலில் அடிபட்டுப் பாறைகளின் மீது சாய்ந்திருந்த இரு பழங்குடி வீரர்களும், தாங்க முடியாத வலி மற்றும் சோர்வினால் மெல்ல மயக்கநிலைக்குள் சரிந்துகொண்டிருந்தனர்.

அந்த அமானுஷ்யப் போராட்டத்தின் தீவிரத்தை உணர்ந்த இஷிதா, பாதுகாப்பான ஓர் மறைவிடத்தில் நின்றபடி அனைத்தையும் பதற்றத்துடன் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால்...

ரியான் எங்கே?

அந்தக் கேள்விக்கான விடை மட்டும் இன்னும் இருளுக்குள் மறைந்திருந்தது.

காத்தவராயன் காற்றில் பறந்து சென்று விழுந்த இடத்தில் எழுந்திருந்த அடர்ந்த மணல் புயலையே சிற்பிகா கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

புழுதிப் படலம் மெல்ல அடங்கும் என்று அவள் காத்திருந்தாள்.

அதற்குள்...

தன் உடலுக்குள் திரண்டிருந்த சக்தியை மீண்டும் ஒருமுகப்படுத்திக்கொண்டாள்.

கண்கள் மட்டும் அந்த மணல் சுழலிலிருந்து விலகவில்லை.

ஆனால்...

மணல் படலம் அடங்கவில்லை.

காத்தவராயனும் வெளியே வரவில்லை.

சில நொடிகள் கடந்தன.

பின்னர்...

மேலும் சில நொடிகள்.

சிற்பிகாவின் புருவங்கள் சற்றே சுருங்கின.

‘ஒருவேளை... நான் கொடுத்த அந்த அடி அவனது அசுர நெஞ்சையே நிலைகுலையச் செய்து மயங்கடித்துவிட்டதா?’

ஒரு கணம் அவளது மனதில் அந்த எண்ணம் தோன்றியது.

அடுத்த எண்ணம் அதைவிட இகழ்ச்சியானது.

‘அல்லது... தன் மானத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அஞ்சி ஓடிவிட்டானா?’

ஆனால்...

அந்தச் சந்தேகத்தைப் பொய்யாக்குவதுபோல், அந்த மணல் புயல் இன்னும் அடங்கவில்லை.

மாறாக...

அது மேலும் வேகமாகச் சுழன்றது!

மணற்துகள்கள் ஒன்றோடொன்று மோதியபடி சுழன்று கொண்டிருந்தன.

அதன் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பது தெரியவில்லை.

உருவமா?

நிழலா?

அல்லது...

காத்தவராயனின் அடுத்த மாயச் சூழ்ச்சியா?

சிற்பிகாவின் கண்களில் எச்சரிக்கை மின்னியது.

அவள் ஒரு அடி முன்னேறினாள்.

அந்த மணல் சுழலுக்குள் இறங்கி, அவனைத் தேடலாமா என்று எண்ணிய அதே நொடியில்—

அவளது உள்ளுணர்வு அவளைத் தடுத்து நிறுத்தியது!

அவள் காலடி அங்கேயே நின்றது.

ஏதோ ஒன்று சரியில்லை.

அவளுக்குத் தெரியவில்லை...

ஆனால் அவளது உள்ளம் மட்டும் தெளிவாக எச்சரித்தது.

“அவசரப்படாதே...”

அந்த மணல் புயலுக்குள் காத்தவராயன் வெறுமனே மறைந்திருக்கவில்லை.

அவன் காத்திருந்தான்.

சிற்பிகாவின் பொறுமையை...

அவளது எச்சரிக்கையை...

அவளது அடுத்த நகர்வை...

ஒவ்வொன்றாக அளந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் தன் அசுர மாயையையும் தந்திரத்தையும் பயன்படுத்தி, அவளைப் பொறுமையின் எல்லைக்கே கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தான்.

சிற்பிகா அசையாமல் நின்றாள்.

மணல் புயல் தொடர்ந்து சுழன்றது.

இரவு இன்னும் ஆழமடைந்தது.

அந்தச் சுழலும் புழுதிக்குள் இருந்து...

எப்போது வேண்டுமானாலும் ஏதோ ஒன்று பாய்ந்து வரலாம் என்ற அச்சம், அந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு மரத்தையும் சுற்றிக்கொண்டது.

ஆனால்...

காத்தவராயன் வரவே இல்லை.?

அவனது அடுத்த நகர்வு தொடங்கிவிட்டிருந்தது.

காத்தவராயனின் பொறுமை...

சிற்பிகாவின் பொறுமையின்மையை வென்றுவிட்டது!



இதுவரை அவள் காட்டிய ஒவ்வொரு நகர்வையும் பொறுமையாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த காத்தவராயன், அவள் எப்போது தன் கட்டுப்பாட்டை இழப்பாள் என்று காத்திருந்தான்.

இறுதியில்...

அவள் அவசரப்பட்டாள்.

அந்த ஒரு தவறே...

அவன் விரித்திருந்த அசுர மாயவலைக்குள் அவளைத் தானாகவே அழைத்து வந்துவிட்டது.

மணல் புயலுக்குள் சிற்பிகா அடியெடுத்து வைத்த அந்த நொடி, காத்தவராயனின் நீண்ட பொறுமைக்குக் கிடைத்த மாபெரும் வெற்றியாக மாறியது.

சுழன்றடித்த மணல் படலத்திற்குள் இறங்கியதும், சிற்பிகாவால் எதையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை.

கொதிக்கும் மணற்துகள்கள் அவளது கண்களில் மோதின.

அவள் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, தன் கைகளால் அவற்றைத் துடைத்தாள்.

மீண்டும் கண்களைத் திறந்தாள்.

புழுதித் திரைக்குள்...

ஏதோ ஓர் உருவம் மயங்கி விழுந்து கிடப்பதுபோல் மங்கலாகத் தெரிந்தது.

‘அவன் மயங்கித்தான் கிடக்கிறானா...?’

சிற்பிகா சந்தேகத்துடன் மீண்டும் கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு உற்றுப் பார்த்தாள்.

ஆனால்—

அந்த உருவமே அங்கே இல்லை!

அவளது உள்ளுணர்வு உடனடியாக எச்சரித்தது.

ஏதோ தவறு!

இது இயற்கையான மணல் புயல் அல்ல.

காத்தவராயனின் மாயை!

சிற்பிகா உடனடியாகப் பின்னோக்கி நகர்ந்து, அந்தப் புழுதிப் படலத்திலிருந்து வெளியேற முயன்றாள்.

ஆனால்...

அதற்காகத்தான் காத்திருந்தான் காத்தவராயன்!

புழுதித் திரைக்குள்ளிருந்து ஒரு கருநிழல் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்தது.

அந்தக் கணமே—

மின்னல் வேகத்தில் ஒரு கரம் அவளைப் பற்றியது!

காத்தவராயன்!

அவளது இடுப்பை சுற்றிப் பற்றிய அவன், அவளைப் கட்டி அணைத்து இழுத்தான்.

சிற்பிகா உடனே திமிறினாள்.

“விடு!”

அவளது குரல் மணல் புயலுக்குள் முழங்கியது.

ஆனால் காத்தவராயன் அவளை விடவில்லை.

அவன் முகம் அவளது முகத்துக்கு மிக அருகில் வந்தது.

அவனது மூச்சின் வெப்பம் அவளது முகத்தைத் தீண்டியது.

அவள் தலையைத் திருப்பி அவனிடமிருந்து விலக முயன்றாள்.

ஆனால் அவன் இன்னும் நெருங்கினான்.

அவளது எல்லையை மீறத் துடிக்கும் அவனது நோக்கம் அவளுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

சிற்பிகாவின் கண்களில் அச்சம் தோன்றவில்லை.

அதற்குப் பதிலாக...

கோபம்!

அவள் அவனை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

காத்தவராயனின் கண்களில் மட்டும் வெறித்தனமான ஆணவம் மின்னியது.

அவளது பளிங்கு முகத்தோடு அவனது கரடுமுரடான அசுர முகம் ஆக்ரோஷமாக உரசியது. சிற்பிகா தன் முழு பலத்தையும் திரட்டித் திமிற முயன்றாள். ஆனால், அவளது செம்பவள இதழ்களின் மீது காத்தவராயனின் உதடுகள் கொடூரமான அழுத்தத்தோடு கவ்விப் பதிந்தன.

அந்த ஆக்ரோஷமான அணைப்பில் அவளது மேலாடை சரிந்து கீழே விழ, இதழ்களில் உறைந்திருந்த அவனது தாக்குதல் மெல்லக் கீழே இறங்கி அவளது கழுத்திலும் தோள்களிலும் படர்ந்தது. அவனது கரங்கள் அவளது இடுப்பை மூர்க்கமாக அழுத்திப் பிசைந்து, அவளது அசுர ஆற்றலையும் திணறடித்தன!

மணல் புயலின் சுழற்சிக்குள் இருவரின் உருவங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்து ஒரே உருவமாக மங்கலாக தெரிந்தன..

அவனது உதடுகளிலிருந்து எழுந்த வெறித்தனமான முத்தச் சத்தங்களும், சிற்பிகாவின் தொண்டைக் குழியிலிருந்து தன்னையும் மீறி வெளிப்பட்ட மெல்லிய முனகல்களும், சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்த மணல் புயலின் பேரிரைச்சலையும் மீறி நள்ளிரவின் இருளைக் கிழித்து எதிரொலித்தன.

மேலும் சிற்பிகா அணிந்திருந்த ஆடைகள் ஒவ்வொன்றாகக் கிழியும் சத்தம் அந்த அமானுஷ்ய இரவில் தெளிவாகக் கேட்டது.

"வேண்டாம்..." என்று அவள் பலவீனமாக முனகித் தடுக்க முயல, காத்தவராயன் கணப்பொழுதில் அவளது உதடுகளைத் தன் உதடுகளால் கவ்வி முத்தமிட்டான். அவளது மறுப்பு வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே பாதியில் அடங்கிப்போயின.

சிற்பிகாவின் பளிங்கு போன்ற இரு நீண்ட கால்களும் தானாகவே மேலெழும்பி, காத்தவராயனின் கம்பீரமான இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கமாகப் பின்னிக் கொண்டன. அந்த அசைவில் இருவரின் மேனியும் ஆடைகளின்றி அப்பட்டமாக ஒன்றுடன் ஒன்று உரசியது. அவளது வெண்ணிறத் தொடைகளின் சூடும், அவனது கம்பீரமான இடுப்பின் முரட்டுத்தனமும் மோதிக்கொள்ள, இருவரின் உடம்பிலும் ரத்தம் கொதிநிலையை அடைந்தது.

சிற்பிகாவிற்குள் உறைந்திருந்த காத்தவராயனின் அதே ஆதி அசுர ரத்தமும் மரபணுவும், அவளுக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த காம அக்னியை வெகுவாகக் கிளறிவிட்டது.

ஏற்கெனவே காட்டுவாசியும் இஷிதாவும் புணர்ந்ததை நேரடியாகப் பார்த்ததிலிருந்து அவளுக்குள் அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த காம வெறி... அதற்கு மேலாக அமாவாசை இரவில் மட்டும் அவளது அசுர உடலில் பீறிட்டுக் கிளம்பும் கட்டுக்கடங்காத காம உணர்வு... இவை அனைத்தும் ஒன்றுசேர, காத்தவராயனின் இந்த அசுரத் தொடுதலை அவளால் இனித் தவிர்க்கவே முடியாமல் போனது!

அவளது உடலின் அத்தனை நரம்புகளும் தளர, சுயக்கட்டுப்பாடு முற்றிலும் உடைந்து சிதறியது.

காத்தவராயன் தன் கொதிக்கும் உதடுகளையும் ஈர நாக்கையும் அவளது நிமிர்ந்த மார்பகக் காம்புகளில் பதித்து ஆசையோடு கவ்விச் சுவைக்கத் தொடங்கினான். அவனது பற்களின் லேசான அழுத்தமும் நாக்கின் சுழற்சியும் தந்த இன்ப வேதனை தாங்க முடியாமல், சிற்பிகா தன் விரல்களை அவனது அடர்ந்த முடிகளுக்குள் விட்டு, அவனது அகன்ற அசுர மார்பை தன் பளிங்கு உடலோடு இறுக்கமாகப் பற்றி அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டாள்!



எது அவளது கனவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றி, அவளது நெஞ்சை நடுங்கச் செய்து தடுமாற வைத்ததோ...

எது தன் வாழ்க்கையில் எக்காரணம் கொண்டும் நடந்துவிடக் கூடாது என்று அவள் மனதார உறுதி செய்திருந்தாளோ...

அந்த அமானுஷ்யச் சம்பவம்தான் இப்போது, அவளது சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, அவள் கண்முன்னே நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது!

இப்படியொரு பேராபத்து ஒருநாள் தன்னைச் சூழ்ந்துவிட்டால் என்ன செய்வது?

தனக்குள் உறைந்திருக்கும் அந்த அசுர ரத்தத்தின் கட்டுப்பாடற்ற காம உணர்வுகள் தன்னை ஒருநாள் ஆட்கொண்டுவிட்டால் என்ன செய்வது?

இந்த அச்சம்தான் அவளை இத்தனை காலமும் துரத்தியது.

அதனால்தான்...

ரியானை மீண்டும் மீண்டும் வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தினாள்.

வேண்டுமென்றே அவனைத் தன்னிடமிருந்து விலக்கினாள்.

அவன் தன்னை நெருங்கும் ஒவ்வொரு முறையும், தன் மனதுக்குள் எழுந்த பயத்தை மறைத்துக்கொண்டு அவனைத் தள்ளி வைத்தாள்.

ரியானை விட்டு அவள் விலகி நின்றதற்கான உண்மையான காரணம்...

அவனை வெறுத்ததல்ல.

ஒருநாள் தன்னையே கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சம்தான்!

அந்த அச்சத்தோடு...

காத்தவராயனை எதிர்த்து அழிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் அவள் இந்த இடத்தை நோக்கி கிளம்பும் பொழுது,

அப்போது ரியானும் அவளைத் தனியாக அனுப்ப மனமில்லாமல் அவளைப் பின்தொடர்ந்து வந்தான்.

ஆனால்...

விதி வேறு ஒன்றைத் தீர்மானித்திருந்தது.

காட்டின் அடர்ந்த புதருக்குள் மறைந்திருந்த ஒரு கொடூரமான தாவரத்தின் மீது ரியானின் கால் எதிர்பாராதவிதமாகப் பட்டது.

சிறு உயிரினங்களை வேட்டையாடி விழுங்கும் அந்தப் பயங்கரத் தாவரம், ரியானையும் ஒரு இரையாகவே கருதியது.

அடுத்த கணமே...

அதன் கொடிகள் அவனது காலைப் பாம்பைப் போலச் சுற்றிப் பிணைத்துக்கொண்டன.

ரியான் போராடினான்.

ஆனால் அந்தத் தாவரத்தின் பிடியிலிருந்து அவனால் உடனடியாக விடுபட முடியவில்லை.

அதைப் பார்த்த சிற்பிகாவுக்குத் தெரியும்—

அந்தத் தாவரம் ரியானை முழுமையாக விழுங்கிவிட முடியாது.

சில மணி நேரங்களுக்கு அவனை அங்கேயே முடக்கி வைத்திருக்கும்.

அவ்வளவுதான்.

ஆனால்...

அதற்குள் ரியான் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து இந்த அசுரக் களத்திற்குள் வந்துவிட்டால்?

அவனது உயிருக்கு என்ன ஆகும்?

அந்த ஆபத்தை அவள் நன்றாக அறிந்திருந்தாள்.

அதனால்தான்...

அவனை மீட்க முயற்சி செய்யாமல், பாதுகாப்பாக அங்கேயே விட்டுவிட்டு தனியாகப் புறப்பட்டாள்.

அது கொடூரமான முடிவாகத் தோன்றியிருக்கலாம்.

ஆனால் அவளுக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி அதுதான்.

ரியானை தன்னிடமிருந்து காப்பாற்றுவதற்காகவே அவள் அவனைத் தன்னிடமிருந்து விலக்கினாள்.

ஆனால் இப்போது...

விதி அவளது முயற்சியையே கேலி செய்தது.

எதிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக ரியானை விட்டு விலகினாளோ...

எதற்காக அவனைத் தனியாக விட்டுவிட்டு இங்கு வந்தாளோ...

அதே அசுர வலையின் நடுவில்...

அவளே இப்போது சிக்கிக்கொண்டிருந்தாள்!

இந்தக் காட்சியின் பதற்றமும் அவமான உணர்வும் வலுவாக இருக்கிறது. ஆனால் நிர்வாண உடலை வெளிப்படையாக விவரிப்பதற்குப் பதிலாக, சிற்பிகாவின் அதிர்ச்சி–நாணம்–காத்தவராயனின் அச்சுறுத்தும் இருப்பு ஆகியவற்றை முன்னிலைப்படுத்தினால் காட்சி இன்னும் வலிமையாக இருக்கும்.

சுழன்று கொண்டிருந்த அந்த அமானுஷ்ய மணல் புயலுக்குள்ளிருந்து, சிற்பிகாவின் உடல் பலமாகத் தூக்கி வீசப்பட்டது.

அடுத்த கணமே—

தடால்!

மணற்பரப்பில் அவள் வந்து விழுந்தாள்.

புயலின் ஆக்ரோஷத்தில் அவளிடமிருந்து விலகியிருந்த ஆடைகளின் கிழிந்த துண்டுகள், அடுத்தடுத்த நொடிகளில் காற்றில் சுழன்று வந்து அவளைச் சுற்றிலும் சிதறி விழுந்தன.

அவளை விழுங்கிவிடும் அளவுக்கு கொதித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சுழல் மணல் புயல்...

மெல்ல...

மெல்ல...

தன் வேகத்தைக் குறைக்கத் தொடங்கியது.

புழுதிப் படலம் விலகியதும், அந்த அமானுஷ்ய இருளுக்குள் ஒரு உருவம் தென்பட்டது.

முதலில் நிழல் மட்டும்.

பின்னர்...

அந்த நிழல் மெதுவாக முன்னேறியது.

காத்தவராயன்!

அவனது ஒவ்வொரு அடியும் மணலில் ஆழமான தடத்தைப் பதித்தபடி, நிலவொளிக்குள் அவன் மெல்ல நடந்து வந்தான்.

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த சிற்பிகா...

அடுத்த கணமே சட்டெனத் தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.



பெண்மைக்கே உரிய இயல்பான நாணமும் அதிர்ச்சியும் ஒருசேர அவளைக் கட்டிப்போட்டது.

அவள் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள்.

ஆம்... அவளை ஆட்கொள்ளத் துடித்த அந்தப் பழங்குடி வீரனின் உடலில் சுற்றப்பட்டிருந்த இலை தழைகளாலான ஆடைகள் அனைத்தும் முற்றிலும் அவிழ்ந்து வீழ்ந்திருக்க... காத்தவராயன் பூரண நிர்வாணமாக, தன் ஆண்மை முற்றிலும் தூக்கியபடி விறைத்து நிற்க அந்த நிலவொளியில் வெளியே நடந்து வந்தான்!

அவனது உடல் முழுவதும் மணலும் புழுதியும் படிந்திருந்தது.

அவனது கண்களில் மட்டும்...

அந்தப் புயலைவிடக் கொடிய ஒரு வெறி எரிந்து கொண்டிருந்தது.

சிற்பிகா மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தாள்.

அவனை நோக்கிப் பார்த்த அந்த ஒரு கணத்தில்—

புயல் அடங்கியிருந்தது.

ஆனால்...