[Dave Rajan]

அனைவருக்கும் வணக்கம்…. இந்த கதை ஒரு கற்பனை கதை .. கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் சம்பவங்கள் எல்லாம் கற்பனையே….
நீங்கள் படித்து இன்புறவே எழுதப்பட்டுள்ளது….இதை தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் முயற்சிக்க வேண்டாம்……..18 வயதிற்கு கீழ் உள்ளோர்….இதனை தயவு செய்து படிக்க வேண்டாம்…….

வாருங்கள் கதைக்குள் செல்வோம்……….





   மனைவியும் நண்பனின் மாமாவும் 
                      
                              பாகம் 4


                    அத்தியாயம் 56


சாமி கண்களை மூடி ஓய்வு எடுக்க அவன் முன் கடந்த கால நிகழ்வுகள் வந்து நிழலாடியது…நாம் நமது பையனுக்கு செய்த துரோகத்தால் நாம் இப்போது நன்றாக அதின் பிரதிபலனை அனுபவிக்கிறோம்.என்பதே அவரது மனதினை தொடர்ந்து வாட்டும் ஒரு எண்ணம் ஒரு தகப்பனாக இருந்து கொண்டு எப்படி அதுவும் சொந்த மகனுக்கே இப்படி ஒரு துரோகம் செய்ய மனசு வந்தது…என ஒரு மனது கேள்வி கேட்டாலும் மனதின் இன்னொரு பக்கம்..நீ என்ன வேணும்னா செஞ்ச…உன்னோட பையன் வாழ்க்கை நல்லா இருக்கனும் னு தான இவ்வளவு பெரிய தப்புக்கு துனைப்போன…நீ மட்டும் அதுக்கு ஒத்துக்குலன்னா..உன்னோட மருமக நிச்சயமா வேற வழிய பாத்துகிட்டு போயிருப்பா…அப்புறம் உன் பையனோட வாழ்க்கை..இப்ப உன் மருமக தப்பு பண்ணாலும் உன் பையனை நல்லாதான பாத்துக்குறா…அப்புறம் என்ன….என் பையனை நல்லா பாத்துக்கிட்டாலும் அவ இப்ப பண்ணுறது கொஞ்சம் கூட நல்லா இல்ல…அவளுக்கு துனையா இருந்த மாமனார் மாமியாரை யே .. இப்படி அவளுக்கு இடைஞ்சலா இருக்கு னு வெளியே போக சொல்லுவாலா..‌.
சொல்லிட்டாளே இப்ப என்ன செய்ய ..
காமம் கண்ணை மறைக்குது..என்ன செய்ய .. மகனுக்கு துரோகம் பண்ணுன நாம…மகனுக்காக இதை அனுபவிச்சுதான் ஆகனும்……. இப்படி பல எண்ணங்கள் பல நாட்களாக அந்த வயதான இருவரையும் வாட்டியது…மருமகள் அத்தனை வாட்டி நான் பண்ணுறது புடிக்கலன்னா வெளிய போயிடுங்க…. அப்படி வெளிய போக முடியாதுன்னா…என்ன நடந்தாலும் எதுவும் கேட்காதீங்க…. ஆரம்பத்துல எல்லாத்துக்கும் உதவி தான பண்ணீங்க….இப்ப மட்டும் என்ன புதுசா ஞானோதயம்…னு கேட்க…பதில் சொல்ல முடியாமல் தவிர்த்தார்கள்..அந்த வயதானவர்கள்…..பின்பு யாரோ ஒருவர் மூலமாக இந்த வீட்டை பார்த்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு வர..கொஞ்சநாள் விலகி இருக்கலாம் என நினைத்து..

அம்மாடி…நாங்க நாளைக்கு கிளம்பறோம்…

ம்..சரி மாமா…

கொஞ்சம் பாத்து நடந்துக்க மா..வெளிய எதாச்சும் தெரிஞ்சுட போகுது…எங்க மானம் …உன் புருஷன் மானம் எல்லாமே உன்னோட கையில்தான் மா…இருக்கு…நாங்க இல்லன்னு எதாச்சும் பெருசா பண்ணிடாதம்மா….
உன்னை கையெடுத்து கும்பிட்டு கேட்டுக்குறேன்…

மாமா…என்ன இது…இப்படி லாம் பண்றீங்க…நான் வேணும் னு உங்களை வெளிய போக சொல்லல…நீங்க ஆரம்பத்துல எதுவும் சொல்லாம.. நாங்க நல்லா பழகுனதுக்கு அப்புறம் அவருக்கு அடிக்கடி இங்க வரணும் னு தோணுறப்ப நீங்க தடுக்குறீங்க…அதையும் மீறி வந்தா…ஒரு கொஞ்ச நேரம் சந்தோஷமா இருக்க முடியுதா…. நீங்க எவ்வளவு இடைஞ்சல் பண்ணுறீங்க…அவரு ரொம்ப சங்கடபடுறாரு.. அதான் நானும் அப்படி பேசிட்டேன்.. இப்பவும் ஒன்னும் கெட்டுப்போகல…எதுவும் கண்டும் காணாத மாதிரி இருந்துக்கங்க…. நான் எதுவுமே சொல்ல மாட்டேன்….

வேண்டாம் மா…கொஞ்ச நாள் நாங்க விலகியே இருக்கோம்…. நாங்க ஆரம்பத்துல நீ தப்பான வழிக்கு போயிட கூடாதுன்னு தா…எந்த அப்பனும் செய்ய கூடாத விஷியத்த நான் பண்ணுனேன்..ஆனா…நீ…. அதுக்கு இப்படி அடிமையாகிட்டயே ம்மா…

அவள் பேசாமல் நிற்க…. சரிம்மா…. நாங்க கிளம்புறோம்…. அனிதா அமைதியாக நிற்க..அவள் மாமியாரோ…அவளிடம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் கிளம்ப தயாராக அந்த இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பி…. பிரபுவின் வீட்டுக்கு வந்தார்கள்…

இந்த காட்சிகள் அவர் மனதில் வந்து போக..‌. ஏதோ…சத்தம் கேட்டு.. அவர்கள் விழிக்க…அவர்கள் கண் திறந்து பார்த்தபோது அவர்கள் எதிரில் இருந்தது சந்தியா….