04-10-2026, 08:28 AM
మధ్యాహ్నం.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. వదిన మళ్లీ నన్ను లంచ్కి పిలిచింది. ఈసారి టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నప్పుడు ఆమె ఉద్దేశపూర్వకంగానే నా పక్కన కూర్చుంది. మా తొడలు తగిలి ఉన్నాయి. ఆమె తీసేసుకోలేదు.
తింటూ ఉండగా ఆమె నా చేయి మీద తన చేయి పెట్టింది. మెల్లగా నొక్కింది.
“రాహుల్… నువ్వు ఇలా ఉండు. నాకు నువ్వు ఉండటం చాలా ఇష్టం.”
నేను ఆమె చేయిని చూశాను. ఆమె చూపు నా చూపులో కలిసింది.
ఆ స్పర్శ చాలా సేపు ఉంది.సాయంత్రం 6:00.
అన్నయ్య లేచి టీ తాగి, మళ్లీ గదిలోకి వెళ్లి ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు. వదిన నన్ను చూసి సైగ చేసింది. హాలు వైపు రమ్మని.
నేను వెళ్లి కూర్చున్నాను. ఆమె కూడా నా పక్కనే కూర్చుంది. ఈసారి దూరం దాదాపు లేదు. మా తొడలు పూర్తిగా తగిలి ఉన్నాయి.
కొంతసేపు మౌనంగా ఉన్నాం.
తర్వాత ఆమె మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్… నిన్న రాత్రి నుంచి నా మనసు ఏదో వింతగా ఉంది. నీ భుజం మీద తల పెట్టుకున్నప్పుడు… నాకు చాలా ప్రశాంతంగా అనిపించింది. చాలా కాలం తర్వాత అలా అనిపించింది.”
నేను ఆమె వైపు చూశాను.
“నాకు కూడా అలానే అనిపించింది వదిన.”
ఆమె నా చేయి మీద తన చేయి పెట్టింది. ఈసారి పట్టుకుంది. వేళ్లు కలిపింది.
“నువ్వు నన్ను ఇలా దగ్గరగా ఉండనిస్తున్నావ్… కానీ లోపల ఏమనుకుంటున్నావ్?” అని అడిగింది.
నేను ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
“నేను… నీ దగ్గరగా ఉండటం ఇష్టం వదిన. చాలా ఇష్టం.”
ఆమె కళ్లు నా కళ్లలోకి చూస్తూ ఉన్నాయి. ఆమె వేళ్లు నా చేతి మీద మెల్లగా కదులుతున్నాయి.
అప్పుడు అన్నయ్య గది నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
వదిన త్వరగా చేయి తీసేసుకుంది. నేను కూడా కొంచెం దూరంగా జరిగాను.
అన్నయ్య టీవీ ఆన్ చేసి కూర్చున్నాడు. వదిన లేచి వంటగదిలోకి వెళ్లింది. వెళ్తూ నా వైపు ఒకసారి చూసింది. ఆ చూపులో ఏదో చెప్పలేని భావం ఉంది.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. వదిన మళ్లీ నన్ను లంచ్కి పిలిచింది. ఈసారి టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నప్పుడు ఆమె ఉద్దేశపూర్వకంగానే నా పక్కన కూర్చుంది. మా తొడలు తగిలి ఉన్నాయి. ఆమె తీసేసుకోలేదు.
తింటూ ఉండగా ఆమె నా చేయి మీద తన చేయి పెట్టింది. మెల్లగా నొక్కింది.
“రాహుల్… నువ్వు ఇలా ఉండు. నాకు నువ్వు ఉండటం చాలా ఇష్టం.”
నేను ఆమె చేయిని చూశాను. ఆమె చూపు నా చూపులో కలిసింది.
ఆ స్పర్శ చాలా సేపు ఉంది.సాయంత్రం 6:00.
అన్నయ్య లేచి టీ తాగి, మళ్లీ గదిలోకి వెళ్లి ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు. వదిన నన్ను చూసి సైగ చేసింది. హాలు వైపు రమ్మని.
నేను వెళ్లి కూర్చున్నాను. ఆమె కూడా నా పక్కనే కూర్చుంది. ఈసారి దూరం దాదాపు లేదు. మా తొడలు పూర్తిగా తగిలి ఉన్నాయి.
కొంతసేపు మౌనంగా ఉన్నాం.
తర్వాత ఆమె మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్… నిన్న రాత్రి నుంచి నా మనసు ఏదో వింతగా ఉంది. నీ భుజం మీద తల పెట్టుకున్నప్పుడు… నాకు చాలా ప్రశాంతంగా అనిపించింది. చాలా కాలం తర్వాత అలా అనిపించింది.”
నేను ఆమె వైపు చూశాను.
“నాకు కూడా అలానే అనిపించింది వదిన.”
ఆమె నా చేయి మీద తన చేయి పెట్టింది. ఈసారి పట్టుకుంది. వేళ్లు కలిపింది.
“నువ్వు నన్ను ఇలా దగ్గరగా ఉండనిస్తున్నావ్… కానీ లోపల ఏమనుకుంటున్నావ్?” అని అడిగింది.
నేను ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
“నేను… నీ దగ్గరగా ఉండటం ఇష్టం వదిన. చాలా ఇష్టం.”
ఆమె కళ్లు నా కళ్లలోకి చూస్తూ ఉన్నాయి. ఆమె వేళ్లు నా చేతి మీద మెల్లగా కదులుతున్నాయి.
అప్పుడు అన్నయ్య గది నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
వదిన త్వరగా చేయి తీసేసుకుంది. నేను కూడా కొంచెం దూరంగా జరిగాను.
అన్నయ్య టీవీ ఆన్ చేసి కూర్చున్నాడు. వదిన లేచి వంటగదిలోకి వెళ్లింది. వెళ్తూ నా వైపు ఒకసారి చూసింది. ఆ చూపులో ఏదో చెప్పలేని భావం ఉంది.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)