[Shajith]

“குடும்பத்துக்குள் குதூகலம்” — Part 1 முதல் Part 14 வரை வாசகர் பார்வை

Aisshu அவர்களின் “குடும்பத்துக்குள் குதூகலம்” தொடரை Part 1 முதல் Part 14 வரை படித்தபோது, முதலில் என்னை அதிகமாக ஈர்த்தது கதையின் 1990களின் குடும்பப் பின்னணி. செல்போன், இணையம், சமூக வலைத்தளங்கள் எதுவும் இல்லாத அந்த காலகட்டத்தில் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தின் அன்றாட வாழ்க்கை எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதை மிகவும் இயல்பான சம்பவங்களின் வழியாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். வீட்டில் எல்லோரும் ஒன்றாக இருப்பது, அப்பாவின் வேலை, அம்மாவின் வீட்டு வேலை, பிள்ளைகளின் படிப்பு, துணி காயப்போடுவது, கடைக்குச் செல்வது, தீபாவளிக்குத் துணி எடுப்பது என்று ஆரம்பத்தில் கதை ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கை குறிப்பைப் போலவே நகர்கிறது.

தியாகு–செல்வி தம்பதியர், அன்பு–லதா சகோதர உறவு என குடும்பத்தின் அடிப்படை அமைப்பு தெளிவாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக அன்பு வீட்டைவிட்டு கல்லூரி விடுதிக்குச் செல்லும் தருணங்களிலும், மீண்டும் பல மாதங்களுக்குப் பிறகு வீட்டுக்கு வரும் தருணங்களிலும் குடும்பத்தின் பாசத்தை ஆசிரியர் நன்றாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது இருக்கும் ஏக்கம், வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது கிடைக்கும் வரவேற்பு, அம்மா சமைக்கும் உணவின் மீதான பாசம் போன்ற சிறிய விஷயங்கள்தான் அந்தப் பகுதிகளுக்கு உணர்வைக் கொடுக்கின்றன.

அன்புவின் கதாபாத்திர வளர்ச்சியும் கவனிக்கத்தக்கது. ஆரம்பத்தில் அமைதியான, படிப்பில் சிறந்த மாணவனாக அறிமுகமாகும் அவன், கல்லூரி வாழ்க்கை, சீனியர்களின் ராகிங், தவறான நட்புச் சூழல், தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத சில உணர்வுகள் என்று படிப்படியாக மனதளவில் குழப்பமடைகிறான். ஆனால் அதே நேரத்தில் ஓவியத் திறமை அவனுடைய தனித்துவமான அடையாளமாக உருவாகிறது. கல்லூரியில் ஏற்பட்ட பிரச்சினைகளுக்குப் பிறகு கூட, இறுதியில் “தாய்மை” என்ற கருத்தை மையமாக வைத்து ஓவியப் போட்டியில் வெற்றி பெறுவது கதையில் அழகான முரணாக இருக்கிறது. தவறான பாதைகளால் தடுமாறும் ஒரு இளைஞனுக்குள் இருக்கும் நல்ல திறமையை கதை மறக்காமல் காட்டுகிறது.

குறிப்பாக அன்புவின் ஓவியத்துக்குக் கிடைக்கும் பாராட்டும், அவன் சம்பாதித்த பரிசுப் பணத்தில் அம்மாவுக்கு கொலுசு, அப்பாவுக்கு வாசனைத் திரவியம், தங்கைக்கு பரிசு வாங்குவதும் அவனுடைய குடும்பப் பாசத்தை வெளிப்படுத்தும் நல்ல காட்சிகள். “காசின் மதிப்பு அது எவ்வளவு என்பதில் இல்லை; யாருக்காக செலவிடப்படுகிறது என்பதில் இருக்கிறது” என்ற உணர்வை அந்தப் பகுதி அழகாகக் கொடுக்கிறது.

செல்வியின் கதாபாத்திரம் கதையின் இன்னொரு முக்கியமான தூண். ஆரம்பத்தில் ஒரு சாதாரண குடும்பப் பெண்ணாகத் தெரியும் அவள், கணவன்–மனைவி இடையிலான மனக்கசப்பு, தனிமை, புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற ஏக்கம் போன்ற காரணங்களால் படிப்படியாக மனதளவில் மாற்றமடைகிறாள். வயது, குடும்பப் பொறுப்பு, மனைவியாக இருக்கும் நிலை, தாயாக இருக்கும் நிலை என்று பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கதாபாத்திரமாக அவள் உருவாகியிருக்கிறார். குறிப்பாக கணவனிடம் இருந்து கிடைக்கும் சில வார்த்தைகள் ஒருவருடைய மனதை எவ்வளவு ஆழமாக காயப்படுத்த முடியும் என்பதையும் கதை காட்டுகிறது.

இந்தத் தொடரில் புத்தகம்/பத்திரிகை இடம்பெறும் விதமும் ஒரு முக்கியமான narrative device. அது வெறும் ஒரு பொருளாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் சிந்தனையை மாற்றும் ஒரு காரணியாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதன்மூலம் ஒரு விஷயம் தெளிவாக வருகிறது — மனதில் ஏற்கனவே இருக்கும் குழப்பத்திற்கு தவறான உள்ளடக்கம் கிடைத்தால், அது அந்தக் குழப்பத்தை இன்னும் பெரிதாக்கலாம். அதே நேரத்தில் அந்தப் பகுதிகளில் வரும் சில கதைகளும் சம்பவங்களும் வாசகரை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும் வகையில் அமைந்திருக்கின்றன; அவற்றை கதை விமர்சன ரீதியாக இன்னும் தெளிவாகக் கையாள முடிந்தால் தாக்கம் அதிகரிக்கும்.

கதையின் மிக முக்கியமான அம்சம், ஆரம்பத்தில் சாதாரண குடும்பப் பாசமாகத் தெரிந்த சில உறவுகள் பின்னர் எல்லைகள், நம்பிக்கை, குற்ற உணர்வு, மனக்குழப்பம் ஆகிய கேள்விகளை எழுப்பும் நிலைக்குச் செல்வதுதான். இங்கேதான் கதை ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதையிலிருந்து உளவியல் கதையாக மாறுகிறது. குறிப்பாக Part 14-ல் நடந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு, கதாபாத்திரங்களுக்குள் “இது சரியா, தவறா?” என்ற மனப்போராட்டம் வெளிப்படையாகத் தொடங்குகிறது. இதை ஆசிரியர் அடுத்த பகுதிகளில் இன்னும் உளவியல் ரீதியாக அணுகினால் கதைக்கு கூடுதல் ஆழம் கிடைக்கும்.

Part 14-ன் இறுதி தருணம் அடுத்த பகுதிக்கான முக்கியமான திருப்பமாக இருக்கிறது. அன்பு தனது மனதில் உருவான குழப்பத்தை முதன்முறையாக வார்த்தைகளாக வெளிப்படுத்துகிறான்; லதா எதிர்பாராத நிலையில் நிற்கிறாள். அந்த இடத்தில் கதையை நிறுத்தியது suspense-ஐ உருவாக்குகிறது. “ஒரு வார்த்தை சொல்லும் முன் மனம் ஆயிரம் கேள்விகளை கேட்கும்; ஒரு முடிவு எடுக்கும் முன் ஒரு குடும்பத்தின் எல்லைகள் நினைவுக்கு வர வேண்டும்” என்ற சிந்தனையை அடுத்த பகுதிகளுக்கான அடிப்படையாகக் கொள்ளலாம்.

எனக்கு இந்தக் கதையில் பிடித்த இன்னொரு விஷயம், பெரிய சம்பவங்களுக்கு நடுவிலும் குடும்பத்தின் சாதாரண வாழ்க்கையை ஆசிரியர் விடாமல் கொண்டு செல்வது. புதிய வீடு கட்டும் கனவு, கடன், நகைகளை வைத்து பணம் ஏற்பாடு செய்வது, தீபாவளி உடைகள் வாங்குவது, கல்லூரிப் படிப்பு, வேலைக்கான எதிர்கால கனவு என்று குடும்ப வாழ்க்கையின் பல விஷயங்கள் கதைக்கு ஒரு நிஜத்தன்மையை கொடுக்கின்றன. அந்தப் பின்னணிதான் கதையின் உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு அடித்தளமாக இருக்கிறது.

அதே நேரத்தில் சில இடங்களில் ஒரே மாதிரியான உணர்வுகள் நீண்ட நேரம் விவரிக்கப்படுவதால் கதையின் வேகம் சற்று குறைகிறது. குறிப்பாக கதாபாத்திரங்களின் மனக்குழப்பத்தை நீண்ட விளக்கங்களுக்குப் பதிலாக சிறிய உரையாடல்கள், மௌனம், பார்வை மாற்றம், குற்ற உணர்வு, தவிர்க்கும் நடத்தை போன்றவற்றின் மூலம் காட்டினால் வாசகரின் கற்பனைக்கும் அதிக இடம் கிடைக்கும். சொல்லாமல் உணர வைக்கும் இடங்கள்தான் பல நேரங்களில் நீண்ட விளக்கங்களை விட அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

மேலும், கல்லூரி ராகிங் தொடர்பான பகுதிகளில் இருக்கும் பிரச்சினைகளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் சமூகப் பார்வை கொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும். மாணவர்களின் திறமையை கண்டுபிடிப்பதற்கும் அவர்களை அவமானப்படுத்துவதற்கும் இடையில் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. அன்புவின் ஓவியத் திறமை பாராட்டப்பட்டாலும், அவன் எதிர்கொண்ட சில அனுபவங்கள் அவனுடைய மனதில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தையும் தொடர்ந்து காட்டலாம்.

“குடும்பம் என்பது ஒரே கூரையின் கீழ் இருப்பவர்களின் கூட்டம் அல்ல; எல்லைகளை மதித்துக்கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டிய இடம்” — இந்த எண்ணத்தை அடுத்த பகுதிகள் இன்னும் வலுவாக எடுத்துச் சென்றால், கதையின் உளவியல் பரிமாணம் சிறப்பாக வெளிப்படும்.

மொத்தத்தில் Part 1 முதல் Part 14 வரை கதை பல மாற்றங்களைச் சந்தித்திருக்கிறது. 1990களின் அழகான குடும்பப் பின்னணியில் தொடங்கி, அன்புவின் கல்லூரி வாழ்க்கை, ராகிங், ஓவியத் திறமை, செல்வியின் தனிமை, தியாகு–செல்வி உறவில் உருவாகும் இடைவெளி, லதாவின் வளர்ந்து வரும் தனித்துவம், புதிய வீடு பற்றிய குடும்பக் கனவு என்று பல கோடுகள் ஒன்றோடொன்று பின்னப்பட்டிருக்கின்றன. இப்போது Part 14 முடிவில் வந்திருக்கும் மனக்குழப்பம், அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் இந்தக் குடும்பத்தின் உறவுகளை எந்த திசையில் கொண்டு செல்லப் போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது.

“விதைத்த எண்ணம் எங்கே சென்று முடியும் என்பதை காலம்தான் சொல்லும்; ஆனால் எல்லை தெரிந்த மனம்தான் உறவை காப்பாற்றும்.”

இது வரை கதையை இவ்வளவு நீளமாகவும் பல அடுக்குகளுடனும் கொண்டு வந்திருக்கும் Aisshu அவர்களுக்கு பாராட்டுகள். குறிப்பாக கதையின் 1990களின் சூழல், குடும்ப வாழ்க்கையின் சிறு சிறு விவரங்கள், அன்புவின் ஓவியத் திறமை, கதாபாத்திரங்களின் மனப்போராட்டங்கள் ஆகியவை தொடரை வாசிக்க வைக்கும் அம்சங்களாக இருக்கின்றன.

Part 14-ல் கேள்வியாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் அந்த ஒரு தருணத்துக்கான பதில் என்ன? அன்புவின் மனக்குழப்பம் எந்த முடிவை நோக்கிச் செல்கிறது? குடும்பத்தின் பாசமும் எல்லைகளும் அடுத்த பகுதிகளில் எப்படி சோதிக்கப்படப் போகின்றன?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலைத் தெரிந்துகொள்ள அடுத்த பகுதிகளுக்காக காத்திருக்கிறேன்.