[Shajith]

“அப்பா மகளுக்குள் ஏற்பட்ட உறவு” — ஒரு வாசகர் பார்வை

ஒரு கதையைப் படித்து முடித்த பிறகும் அதன் சம்பவங்களைத் தாண்டி, “இப்படி ஒரு சூழ்நிலை எப்படி உருவானது?” என்ற கேள்வி மனதுக்குள் தொடர்ந்து ஓடினால், அந்தக் கதை வாசகரைத் தொட்டுவிட்டது என்று சொல்லலாம். அந்த வகையில் இந்த ஐந்து பகுதிகளும் ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை ஒரு குடும்பத்தின் வெளிப்புற வாழ்க்கைக்கும், அதன் உள்ளே மறைந்து கிடக்கும் உணர்ச்சிகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை மையமாகக் கொண்டு நகர்கிறது.

விவேக்–சுபா வாழ்க்கையை ஆரம்பத்தில் காட்டிய விதம் கவனிக்கத்தக்கது. பொருளாதார நெருக்கடி வந்தபோது மனைவி வேலைக்குச் செல்வது, குடும்பத்தை இருவரும் சேர்ந்து உயர்த்துவது, பிள்ளைகளின் வாழ்க்கை முன்னேறுவது என்று ஒரு சாதாரண நடுத்தரக் குடும்பத்தின் பயணமாக ஆரம்பிக்கும் கதை, பின்னர் முற்றிலும் வேறொரு மனநிலைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது. குறிப்பாக கணவன்–மனைவி உறவில் காலப்போக்கில் உருவான இடைவெளியை ஆசிரியர் ஆரம்பத்திலேயே விதையாக வைத்திருப்பது, பின்னர் வரும் மனமாற்றங்களுக்கு ஒரு பின்னணியாக அமைந்திருக்கிறது.

“வீட்டின் சுவர் பேசாது; ஆனால் வீட்டுக்குள் நடப்பதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும்.”
இந்த வரி இந்தக் கதையின் மைய உணர்வுக்கு மிகவும் பொருந்துகிறது. வெளியுலகத்திற்கு ஒரு குடும்பம் எப்படி தெரிகிறது என்பதற்கும், அதே குடும்பத்தின் நான்கு சுவர்களுக்குள் ஒவ்வொருவரும் என்ன உணர்கிறார்கள் என்பதற்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம் இருக்க முடியும் என்பதை கதை தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துகிறது.

விவேக்கின் கதாபாத்திரத்தில் தனிமை, மனக்குறை, அன்பிற்கான ஏக்கம், தன்னைப் புரிந்துகொள்ள யாராவது வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று கலந்திருக்கின்றன. அவர் எடுக்கும் முடிவுகளை சரி என்று கதை சொல்லவில்லை; ஆனால் அவர் எப்படிப்பட்ட மனநிலைக்குள் நகர்ந்தார் என்பதற்கான பின்னணியை ஆசிரியர் உருவாக்குகிறார். அதனால் அவரை வெறும் ஒரு செயல் மூலமாக மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு சிக்கலான மனித மனமாகப் பார்க்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

சுபாவின் கதாபாத்திரமும் கவனிக்கத்தக்கது. குடும்பத்தை உயர்த்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவள் எடுத்த முடிவுகள் ஒருபுறம்; கணவனின் மனதில் உருவாகும் வெற்றிடம் மறுபுறம். “பணம் வீட்டை கட்டலாம்; ஆனால் மனதை கட்டிப்போட முடியாது” என்ற கருத்தை இந்தக் கதை பல இடங்களில் நினைவூட்டுகிறது. பொருளாதார முன்னேற்றம் வந்தாலும் உறவுகளில் உரையாடலும் அக்கறையும் குறைந்துவிட்டால் அந்த முன்னேற்றத்தின் அர்த்தம் என்ன என்ற கேள்வியை கதை வாசகரிடம் விட்டுச் செல்கிறது.

கோகிலாவின் கதாபாத்திரம் தான் கதையின் மிகப்பெரிய மனநிலை மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. ஆரம்பத்தில் தந்தையிடம் மனம் திறந்து பேசும் மகளாகவும், குடும்பத்தில் நடப்பதை கவனிக்கும் ஒருவராகவும் அவள் அறிமுகமாகிறாள். பின்னர் அவளுக்குள் உருவாகும் குழப்பம், ஏக்கம், தயக்கம், உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை, மனதிற்குள் நடக்கும் போராட்டம் ஆகியவற்றை ஆசிரியர் படிப்படியாக நகர்த்துகிறார்.

“மனம் செல்லும் பாதைக்கு எல்லை வைக்காவிட்டால், திரும்பி வர வேண்டிய பாதையே மறந்து போய்விடும்.”
இந்தக் கதையின் உளவியல் நகர்வை நினைத்துப் பார்க்க வைக்கும் ஒரு சிந்தனை இது.

Part 3 முதல் Part 5 வரை கதையின் மனநிலை மேலும் சிக்கலானதாக மாறுகிறது. கதாபாத்திரங்களுக்குள் இருக்கும் உணர்ச்சிகள் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாமல் இருந்தாலும், அவர்களுடைய பார்வைகள், தயக்கங்கள், அமைதிகள், பேசாமல் தவிர்க்கும் தருணங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக அந்த மனநிலையை வாசகர் உணர முடிகிறது.

குறிப்பாக இருவருக்குள்ளும் தோன்றும் ஏக்கம் மற்றும் தயக்கம் ஒரே நேரத்தில் பயணிப்பது கதையில் ஒரு வித்தியாசமான உளவியல் அடுக்கை உருவாக்குகிறது. ஒரு பக்கம் மனம் ஏதோ ஒன்றை நாடுகிறது; இன்னொரு பக்கம் அது சரியா தவறா என்ற கேள்வி தொடர்ந்து உள்ளுக்குள் எழுகிறது. அந்த முரண்பாட்டை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகக் காட்டியிருந்தால் கதாபாத்திரங்களின் மனப்போராட்டம் இன்னும் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும்.

“வார்த்தை வெளியேறிய பின் திரும்பாது; செயல் நடந்த பின் அதன் நிழலும் திரும்பாது.”
கதையின் பல திருப்பங்களை நினைத்துப் பார்க்க வைக்கும் ஒரு கருத்தாக இது இருக்கிறது.

கதையில் மிகவும் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம், ஒரு உணர்வு எப்படி மெதுவாக ஒரு முடிவாக மாறுகிறது என்பதுதான். ஆரம்பத்தில் இருந்த குழப்பம், பின்னர் உருவாகும் எதிர்பார்ப்பு, அதைத் தொடர்ந்து வரும் தயக்கம், அதன் பிறகு மனதுக்குள் உருவாகும் ஏற்றுக்கொள்ளல்—இப்படி கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சி பயணம் படிப்படியாக நகர்கிறது.

இங்கே ஆசிரியர் இன்னொரு விஷயத்தையும் அழகாகத் தொட்டிருக்கிறார். மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் சில உணர்ச்சிகளுக்கு அவர்கள் உடனடியாக பெயர் வைக்க முடியாது. சில நேரங்களில் அது அன்பா, பாசமா, தனிமையா, ஏக்கமா, அல்லது வெறும் மனதின் பலவீனமா என்பதே புரியாமல் போகலாம். அந்த “என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை; ஆனால் ஏதோ ஒன்று மாறிவிட்டது” என்ற மனநிலையை இந்தக் கதையில் பல இடங்களில் உணர முடிகிறது.

“நிழலைப் பிடிக்க ஓடினால் பாதை தெரியாது; பாதையைப் பார்த்து நடந்தால் நிழல் தானாக வரும்.”
மனிதன் தனது உணர்ச்சிகளுக்கு பின்னால் சிந்தனையையும் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பது போல இந்தச் சொலவடை கதையோடு பொருந்துகிறது.

Part 5-ன் முடிவு குறிப்பாக கதையை ஒரு எதிர்பாராத நிலையில் நிறுத்துகிறது. ஆரம்பத்தில் குடும்ப வாழ்க்கையின் பொருளாதார போராட்டத்தைச் சொல்லி தொடங்கிய கதை, முடிவில் மனித மனத்தின் கட்டுப்பாடற்ற நகர்வை மையமாக்கி நிறைவடைகிறது. அந்த ஆரம்பம்–முடிவு வித்தியாசமே இந்தக் கதையின் முக்கியமான தனிச்சிறப்புகளில் ஒன்று.

அதே நேரத்தில், வாசகராக எனக்குத் தோன்றிய ஒரு சிறிய கருத்து—சில முக்கியமான தருணங்களில் சம்பவங்களின் விவரிப்பைக் காட்டிலும் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வு, குற்றவுணர்வு, பயம், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சம், உறவுகளின் மீதான தாக்கம் ஆகியவற்றுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் கொடுத்திருந்தால் கதை இன்னும் ஆழமான மனவியல் படைப்பாக மாறியிருக்கும்.

“கதை முடிந்தாலும் கேள்விகள் முடிவதில்லை; சில கதைகள் பதிலைத் தராமல் சிந்தனையை மட்டும் விட்டுச் செல்கின்றன.”

மொத்தத்தில், இது ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதையாக ஆரம்பித்து, பின்னர் தனிமை, ஏக்கம், மனக்குழப்பம், உறவுகளுக்குள் உருவாகும் இடைவெளி, மறைக்கப்படும் உணர்ச்சிகள், மனித மனத்தின் தடுமாற்றம் போன்ற பல அடுக்குகளைத் தொட்டுச் செல்லும் ஒரு வித்தியாசமான படைப்பாக அமைந்திருக்கிறது. கதையின் கரு மிகவும் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தாலும், வாசகருக்குள் பல கேள்விகளை எழுப்பும் வகையில் கதை நகர்கிறது.

ஐந்து பகுதிகளையும் தொடர்ச்சியாக வாசிக்க வைத்ததற்காகவும், ஆரம்பத்தில் அமைதியாக நகர்ந்த கதையை படிப்படியாக வேறொரு மனநிலைக்கு எடுத்துச் சென்றதற்காகவும் கதாசிரியர் Aisshu அவர்களுக்கு பாராட்டுகள்.

கதையின் கருவைத் தாண்டி மனித மனத்தின் பல்வேறு நிலைகளை வாசகரிடம் கொண்டு சேர்க்க முயன்ற விதத்திற்கும், கதையை ஆரம்பம் முதல் “முற்றும்” வரை தொடர்ந்து நகர்த்திய விதத்திற்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

Aisshu அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். இன்னும் பல வித்தியாசமான கதைகளையும், ஆழமான கதாபாத்திரங்களையும், வாசித்த பின்பும் மனதில் கேள்விகளை எழுப்பும் படைப்புகளையும் தொடர்ந்து எழுத வாழ்த்துகிறேன். ❤️