[Shajith]

“அம்மாவுடன் எதிர்பாராமல் நடந்த கலவி” — Aisshu

ஆறு பாகங்களிலும் ஒரு கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவு வரை கொண்டு சென்று, வாசகரை அடுத்தது என்ன என்ற எதிர்பார்ப்புடன் நகர்த்தியிருக்கிறார் ஆசிரியர் Aisshu. இது நீண்ட தொடர்கதையாக இல்லாமல், ஆறு பாகங்களுக்குள் தொடக்கம்–வளர்ச்சி–மாற்றம்–முடிவு என்று ஒரு முழுமையான வட்டத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதுதான் முதலில் கவனிக்க வைக்கும் விஷயம்.

முதல் பாகத்தில் சாதாரணமான ஒரு குடும்பச் சூழலோடு கதை தொடங்குகிறது. கணவன் நீண்ட காலமாக வெளியூரில் இருப்பது, மனைவியின் தனிமை, மகனின் தாய்மீது இருக்கும் பாசம், இருவருக்கிடையேயான இயல்பான உரையாடல்கள் என்று கதை ஆரம்பத்தில் மிகவும் குடும்ப வாழ்க்கையைச் சுற்றியே நகர்கிறது. குறிப்பாக தாயின் மனநிலையையும், கணவன் இல்லாத வாழ்க்கையால் உருவாகும் வெறுமையையும் ஆரம்பத்திலேயே விதையாகப் போட்டிருப்பது பின்னர் வரும் மாற்றங்களுக்கு ஒரு பின்னணியை உருவாக்குகிறது.

“தனிமை என்பது யாரும் இல்லாத நிலை அல்ல; அருகில் இருப்பவரிடம் மனதைப் பகிர முடியாத நிலை.”
இந்த வரியை சுபாவின் கதாபாத்திரத்திற்குப் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

இரண்டாம், மூன்றாம் பாகங்களில் அந்த இயல்பான தாய்–மகன் நெருக்கம் படிப்படியாக வேறு ஒரு உணர்ச்சிப் பாதைக்கு நகர்கிறது. இங்கே கதையின் முக்கியமான அம்சம் திடீர் மாற்றம் மட்டும் அல்ல; அந்த மாற்றத்திற்கு முன்பாக சிறுசிறு நிகழ்வுகள் மூலம் மனநிலையை ஆசிரியர் கட்டமைத்த விதம். ஒரு பார்வை, ஒரு உரையாடல், ஒன்றாக செலவிடும் நேரம், பழைய நினைவுகள் என ஒவ்வொன்றும் அடுத்த கட்டத்திற்கான மனநிலையை உருவாக்குகின்றன.

அதனால் “சிறு துளி பெருவெள்ளம்” என்ற பழமொழி இந்தக் கதையின் நகர்வுக்கு பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சிறியதாகத் தோன்றும் உணர்வுகள் பின்னர் கதையின் மையமாக மாறுகின்றன.

நான்காம் பாகத்தில் கதையின் மனநிலை இன்னும் சிக்கலாகிறது. குறிப்பாக சுபாவின் கணவன் விவேக்கின் நீண்டகாலப் பிரிவு, அவளுக்குள் இருக்கும் எதிர்பார்ப்பு, கவனிக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஏக்கம் ஆகியவை கதாபாத்திரத்தின் உளவியலைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. அதே நேரத்தில் கோபியின் மனதிலும் பாசம், குழப்பம், குற்றவுணர்வு போன்றவை ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன.

“மனம் ஒரு குரங்கு; ஒரு கிளையில் இருந்து இன்னொரு கிளைக்கு தாவிக்கொண்டே இருக்கும்.”
கோபியின் மனநிலையைப் பார்க்கும்போது இந்தப் பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது.

ஐந்தாம் பாகத்தில் பார்லர் சம்பவம் கதையின் மிக முக்கியமான திருப்பங்களில் ஒன்றாக வருகிறது. வெளிப்புறத்தில் அது ஒரு சாதாரண அழகு நிலைய அனுபவமாகத் தொடங்கினாலும், சுபாவின் மனநிலையில் அது பலவிதமான உணர்வுகளை எழுப்புகிறது. கணவனிடம் இருந்து எதிர்பார்த்த கவனம் கிடைக்காததும், மகன் தன்னை கவனிப்பதும், தன்னுடைய அழகை மீண்டும் உணர்வதும் அவளுடைய மனநிலையை மாற்றுகின்றன.

அதன்பிறகு கோயில் காட்சி, மாலை மாற்றிக் கொள்ளும் நிகழ்வு, வெளியுலகில் அவர்கள் கணவன்–மனைவி என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் தருணம் ஆகியவை கதையின் உளவியல் சிக்கலை இன்னும் வலுப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக அந்தக் காட்சிகளுக்கு உடனடியாக வரும் “விளையாட்டு” உரையாடல், கதையின் எல்லைகள் எவ்வாறு படிப்படியாக மாறுகின்றன என்பதை காட்டுகிறது.

ஆறாம் பாகம் கதையின் உச்சக்கட்டமாக அமைந்திருக்கிறது. கடந்த கால திருமண நினைவுகளை சுபா பகிர்வதும், அந்த நினைவுகளை கோபி விளையாட்டாக மீண்டும் உருவாக்க முயல்வதும் கதையின் மிகப்பெரிய மனநிலை மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இங்கேதான் ஆரம்பத்தில் இருந்த தாய்–மகன் உறவு கதையின் வேறு ஒரு வடிவத்திற்குள் முழுமையாகச் சென்று விடுகிறது.

இந்தப் பகுதியில் ஆசிரியர் பயன்படுத்திய முக்கியமான உளவியல் அம்சம் “அவன் என்ன நினைக்கிறான்? அவள் என்ன நினைக்கிறாள்?” என்ற குழப்பம்தான். கதாபாத்திரங்களுக்குள்ளேயே ஒரு பக்கம் ஈர்ப்பு, இன்னொரு பக்கம் குற்றவுணர்வு என்று முரண்பட்ட உணர்வுகள் தொடர்ந்து வருகின்றன.

ஆனால் இந்தக் கதையின் அடிப்படை வலிமை அதிர்ச்சியான சம்பவங்களில் மட்டும் இல்லை. அதன் பின்னால் இருக்கும் தனிமை, கவனிக்கப்பட வேண்டும் என்ற மனித ஆசை, நீண்ட பிரிவு, உறவுக்குள் உருவாகும் வெற்றிடம், அன்புக்கும் சார்புக்கும் இடையிலான எல்லை ஆகியவற்றில்தான் இருக்கிறது.

விவேக் பணத்தையும் எதிர்காலத்தையும் கட்டமைக்க முயற்சி செய்கிறார். சுபா அதே நேரத்தில் நிகழ்காலத்தில் ஒரு துணையை எதிர்பார்க்கிறார். கோபி தனது தாயுடன் அதிக நேரம் செலவிடுவதன் மூலம் அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப ஆரம்பிக்கிறார். இந்த மூன்று பேரின் தேவைகளும் வெவ்வேறு திசைகளில் செல்லும்போதுதான் கதையின் மோதல் உருவாகிறது.

“வீடு என்பது சுவர், கதவு கொண்ட இடம் மட்டும் அல்ல; மனதை புரிந்துகொள்ளும் ஒருவர் இருக்கும் இடம்தான் வீடு.”
இந்தக் கதையின் பல தருணங்கள் அந்த எண்ணத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன.

எழுத்து நடையைப் பொறுத்தவரை, ஆசிரியர் மிகவும் நேரடியான உரையாடல்களை அதிகமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். அதனால் கதாபாத்திரங்கள் வாசகருக்கு அருகில் இருப்பது போன்ற உணர்வு வருகிறது. குறிப்பாக சுபாவின் உரையாடல்களில் அவளுடைய தயக்கம், ஏக்கம், குழப்பம் ஆகியவை வெளிப்படுகின்றன. கோபியின் உரையாடல்களில் ஆரம்பத்தில் இருக்கும் குழந்தைத்தனமான பாசம் பின்னர் எப்படி வேறு மனநிலையாக மாறுகிறது என்பதும் தொடர்ச்சியாகக் காட்டப்படுகிறது.

கதையின் வேகம் முதல் பகுதிகளில் மெதுவாக இருந்து, நடுப்பகுதியில் வேகமெடுத்து, இறுதியில் உச்சத்தை அடைகிறது. ஆறு பாகங்களுக்குள் கதை முடிந்துவிடுவதால் தேவையில்லாமல் நீட்டிக்கப்பட்ட உணர்வு ஏற்படவில்லை. அதே நேரத்தில் சில இடங்களில் நிகழ்வுகள் இன்னும் சற்றே ஆழமான உளவியல் விளக்கத்துடன் வந்திருந்தால் கதாபாத்திரங்களின் மனமாற்றங்கள் இன்னும் வலுவாகப் பதிந்திருக்கும் என்பதும் சொல்லக்கூடிய ஒரு வாசகர் கருத்து.

முடிவில் “முற்றும்” என்று வந்த விதமும் சரியான நிறைவு உணர்வைக் கொடுக்கிறது. தொடங்கிய இடத்திலிருந்து கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை படிப்படியாக மாற்றி, ஆறாவது பாகத்தில் கதையை முடித்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

மொத்தத்தில், இந்த ஆறு பாகங்களையும் ஒரு தொகுப்பாகப் பார்க்கும்போது, இது வெறும் சம்பவங்களை வரிசையாகச் சொல்லும் கதை அல்ல; தனிமை எப்படி மனித மனதை மாற்றுகிறது, கவனமும் பாசமும் எப்படி ஒரு மனிதனின் முடிவுகளை பாதிக்கிறது, எல்லைகள் எப்படி படிப்படியாக மங்குகின்றன என்பதை மையமாகக் கொண்ட ஒரு உளவியல் சார்ந்த கதையாக வாசிக்க முடிகிறது.

“கதை முடிந்தாலும், கதாபாத்திரங்கள் எழுப்பிய கேள்விகள் வாசகரின் மனதில் தொடர்ந்து இருக்கலாம்.”

ஆறு பாகங்களையும் முழுமையாக முடித்த Aisshu அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள்.
கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதி வரை ஒரே ஓட்டத்தில் கொண்டு சென்று, ஆறாவது பாகத்திலேயே முழுமையான முடிவை கொடுத்த விதத்திற்கு பாராட்டுகள்.

வாழ்த்துகள் Aisshu… இன்னும் பல வித்தியாசமான கதைகளுடன் தொடர்ந்து எழுத வாழ்த்துகள்! ❤️