Incest பூ போட்ட தாவணி

[Shajith]

“பூ போட்ட தாவணி” — கதாசிரியர்: monor

இந்த ஏழு பகுதிகளையும் ஒன்றாகப் படித்துப் பார்க்கும்போது, இது வெறும் சம்பவங்களை அடுக்கிச் செல்லும் கதை என்பதைவிட, ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளை எப்படி மாற்றுகிறது என்பதைக் கொண்டு நகரும் ஒரு வித்தியாசமான உளவியல் கதையாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சாதாரணமான குடும்பச் சூழல், உறவுகளுக்குள் இருக்கும் நெருக்கம், கடந்த காலச் சம்பவங்கள் என்று மெதுவாக நகரும் கதை, ஒவ்வொரு பகுதியிலும் புதிய திருப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு இறுதியில் மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது.

“பூ போட்ட தாவணி” என்ற தலைப்பே இந்தக் கதைக்கு ஒரு தனி அடையாளத்தைத் தருகிறது. ‘தாவணி’ என்ற சொல் தமிழர் நினைவில் இளமை, பெண்ணியம், வெட்கம், குடும்பச் சூழல், ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் மாற்றம் போன்ற பல உணர்வுகளை ஒரே நேரத்தில் கொண்டு வருகிறது. அதில் ‘பூ போட்ட’ என்ற வார்த்தை அழகையும் மென்மையையும் மட்டும் சொல்லாமல், கதைக்குள் இருக்கும் எதிர்பார்ப்பு, அலங்காரம், உறவுகளின் வெளிப்புற அழகு மற்றும் அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் சிக்கலான உணர்வுகளையும் நினைவூட்டுகிறது. கதையின் பல இடங்களில் வெளிப்புறமாக அழகாகத் தெரியும் ஒரு சூழலுக்குள் வேறு விதமான மனப்போராட்டங்கள் இருப்பதை ஆசிரியர் காட்டியிருப்பதால், தலைப்பு கதையின் மனநிலையோடு பொருந்துகிறது.

ஆரம்பப் பகுதிகளில் மீனா கதையைத் திறந்து வைக்கும் விதம் கவனிக்கத்தக்கது. அவளுடைய பேச்சு வழியாக கதைக்குள் நுழையும் வாசகருக்கு, “இன்னும் என்ன சொல்லப் போகிறாள்?” என்ற ஆர்வம் தொடர்ந்து உருவாகிறது. குறிப்பாக நித்யா சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகள் வழியாக கதையின் எல்லைகள் மெதுவாக விரிவடைகின்றன. ஒரு கதாபாத்திரம் மற்றொரு கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கைக்குள் நுழைவதும், அந்த நுழைவு அடுத்தடுத்த முடிவுகளை மாற்றுவதும் கதையின் முக்கியமான கட்டமைப்பு.

இங்கே ஒரு பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது:

“விதைத்த விதைதான் விருட்சமாகும்.”

ஒரு சிறிய சம்பவம் பின்னர் எவ்வளவு பெரிய விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை இந்தக் கதையின் முதல் சில பகுதிகளிலேயே ஆசிரியர் விதைத்துவிடுகிறார். அந்த விதை பின்னர் பல கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையில் கிளைகளாகப் பிரிகிறது.

நித்யா சம்பந்தப்பட்ட பகுதிகளில் ஆசிரியர் கொஞ்சம் வேகமாக நகர்ந்திருக்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் மனமாற்றம், தயக்கம், குழப்பம், புதிய அனுபவங்களை எதிர்கொள்ளும் விதம் ஆகியவற்றை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகக் கொடுத்திருந்தால், வாசகருக்கு அந்த மாற்றம் இன்னும் இயல்பாகப் பதிந்திருக்கும். சம்பவங்கள் இருக்கின்றன; ஆனால் சில இடங்களில் அந்தச் சம்பவங்களுக்கு இடையில் இருக்கும் மன உணர்வுகளுக்கான இடைவெளி இன்னும் கொஞ்சம் இருந்திருக்கலாம்.

அதற்குப் பிறகு கதை மாலதி – ரகு – லலிதா – பார்த்திபன் என்ற புதிய உறவுகளுக்குள் செல்லும்போது கதையின் தன்மை முற்றிலும் மாறுகிறது.

இதுதான் இந்த ஏழு பகுதிகளின் மிகப்பெரிய திருப்பம் என்று சொல்லலாம்.

மாலதி கதாபாத்திரம் சாதாரணமாக ஒரு சம்பவத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பவள் அல்ல. அவள் பல இடங்களில் நிகழ்வுகளை கவனிக்கிறாள், அவற்றை புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறாள், சில நேரங்களில் தானே அடுத்த நிகழ்வை உருவாக்குகிறாள். அதனால் அவள் கதையின் முக்கியமான இயக்க சக்தியாக மாறுகிறாள்.

மாலதியின் மனதில் இருக்கும் குற்றவுணர்வு, கடந்த காலத்தின் காயங்கள், குடும்ப உறவுகளின் சிக்கல்கள், தன்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம், அதே நேரத்தில் சில எல்லைகளைத் தானே கடந்து செல்லும் நிலை — இவை அனைத்தும் அவளுடைய கதாபாத்திரத்தை ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாதபடி செய்கின்றன.

“மனித மனம் ஒரு கடல்; மேலே அமைதியாக இருந்தாலும் அடியில் எத்தனை அலைகள் என்று யாருக்கும் தெரியாது.”

இந்த வரி மாலதிக்கும் லலிதாவுக்கும் மிகவும் பொருந்துகிறது.

குறிப்பாக லலிதாவின் பாத்திரம் இந்தக் கதையில் மிகவும் முக்கியமானது. அவள் அனுபவிக்கும் இழப்பு, தனிமை, நினைவுகள், மனச்சோர்வு, மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் வெறுமை ஆகியவற்றை ஆசிரியர் பல இடங்களில் காட்டியிருக்கிறார். அவளுடைய மனநிலையை வெறும் ஒரு நிகழ்வின் வழியாக மட்டும் பார்க்காமல், அதற்கு முன் அவள் கடந்து வந்த வாழ்க்கையையும் இணைத்திருப்பது கதைக்கு ஒரு உளவியல் அடுக்கைத் தருகிறது.

லலிதாவின் துயரத்தை இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டி எழுதியிருந்தால் கதையின் உணர்ச்சிப் பகுதி இன்னும் வலுவாகியிருக்கும். குறிப்பாக அவள் இழந்த வாழ்க்கையை நினைத்து தனியாக இருக்கும் காட்சிகள், அவளுடைய உள்ளார்ந்த உரையாடல்கள், “இனி என்ன?” என்ற கேள்வி அவளுக்குள் எப்படி உருவாகிறது என்பதைக் கொஞ்சம் விரிவாக எழுதியிருக்கலாம்.

ஏனென்றால்,

“ஆறாத காயத்திற்கு காலம்தான் மருந்து; ஆனால் சில காயங்களுக்கு நினைவே வலி.”

என்பது போன்ற உணர்வு அந்தப் பகுதியில் மிகவும் வலுவாக இருந்திருக்க முடியும்.

அதே நேரத்தில், மாலதி லலிதாவை ஆறுதல்படுத்தும் பகுதிகள் கதையின் உணர்ச்சி மையமாக அமைகின்றன. ஆனால் அங்கேயே கதையின் எல்லைகள் மெல்ல மாறத் தொடங்குகின்றன. ஒரு உறவு ஆறுதலாகத் தொடங்கி, பின்னர் அதே உறவு வேறு ஒரு மனநிலைக்குச் செல்வது கதையில் முக்கியமான மாற்றம்.

இந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இன்னும் கொஞ்சம் மெதுவாக எடுத்துச் சென்றிருந்தால் வாசகரின் மனதில் ஏற்படும் அதிர்ச்சி இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.

“அளவுக்கு மீறினால் அமுதமும் நஞ்சு” என்பதுபோல, அன்பும் பாசமும் எப்போது எல்லையைத் தாண்டுகிறது என்பதே இங்கு கதையின் முக்கியமான கேள்வியாக மாறுகிறது.

பார்த்திபன் கதைக்குள் முக்கியமாக வரும்போது, கதை இன்னொரு புதிய உளவியல் நிலைக்குச் செல்கிறது. அவனுடைய உள்ளார்ந்த குழப்பம், குடும்ப உறவுகள், தன்னுடைய எண்ணங்களோடு அவன் நடத்தும் போராட்டம் ஆகியவற்றை ஆசிரியர் பயன்படுத்தியிருப்பது suspense-க்கு உதவுகிறது.

குறிப்பாக அவன் என்ன நினைக்கிறான்? அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறான்? என்ற கேள்வியை ஆசிரியர் தொடர்ந்து வைத்திருக்கிறார்.

இதுதான் இந்தக் கதையின் வாசிப்பு ஆர்வத்தை உயிரோடு வைத்திருக்கும் அம்சங்களில் ஒன்று.

ஆனால் ஏழாவது பகுதியில் சில சம்பவங்கள் மிகவும் தொடர்ச்சியாக வருவதால், சில இடங்களில் கதை சம்பவங்களின் வேகத்தில் ஓடுகிறது; கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை பின்னால் ஓடுவது போல தோன்றுகிறது. அங்கே இரண்டு அல்லது மூன்று சிறிய இடைவெளிகள் வைத்து, கதாபாத்திரங்களின் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தியிருந்தால் கதை இன்னும் இலக்கியமாக இருந்திருக்கும்.

“அவசரப்பட்டால் அமுதமும் கசக்கும்.”

சில காட்சிகளுக்கு ஆசிரியர் இன்னும் கொஞ்சம் மூச்சு விட்டிருந்தால், அந்தக் காட்சிகளின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.

அதே நேரத்தில், சில விவரிப்புகளைச் சுருக்கலாம். ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் விளக்கும் இடங்களில் இரண்டு வரிகளில் சொல்லக்கூடியதை நான்கு அல்லது ஐந்து வரிகளாக நீட்டிப்பது கதையின் வேகத்தை சற்று குறைக்கிறது. குறிப்பாக ஒரே மாதிரியான காட்சிகளில் விவரிப்பின் அளவை குறைத்துவிட்டு, அதற்கு பதிலாக கதாபாத்திரத்தின் மனநிலைக்கு ஒரு வரி கொடுத்திருந்தால் வாசகருக்கு இன்னும் ஆழமான தாக்கம் கிடைத்திருக்கும்.

மாறாக, முக்கிய திருப்பங்களுக்கு முன் வரும் மனநிலை மாற்றங்களை ஆசிரியர் இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டிக்கலாம்.

அதுதான் கதைக்கு அதிகமான இலக்கிய மதிப்பைத் தரும்.

ஏனென்றால்,

“கதை என்பது நடந்ததைச் சொல்வது மட்டுமல்ல; அது நடப்பதற்கு முன் மனதில் என்ன நடந்தது என்பதையும் சொல்ல வேண்டும்.”

இந்தக் கதையில் அந்த வாய்ப்பு நிறைய இருக்கிறது.

மாலதியின் பார்வையில் இருந்து பார்க்கும்போது அவள் ஒரு கதாபாத்திரம் மட்டுமல்ல; பல நிகழ்வுகளை இணைக்கும் பாலமாக இருக்கிறாள். அவள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் அடுத்த மனிதரின் வாழ்க்கையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதனால் அவளை முழுமையாக நல்லவள் அல்லது கெட்டவள் என்று ஒரு வார்த்தையில் முடிவு செய்ய முடியாது. அவளுடைய செயல்களின் பின்னால் இருக்கும் காரணங்களையும், அவள் செய்த தேர்வுகளின் விளைவுகளையும் வாசகரே யோசிக்க வேண்டிய நிலையை ஆசிரியர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.

அதேபோல் லலிதாவை வெறும் சம்பவங்களில் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு பெண்ணாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. அவளுடைய தனிமை, இழப்பு, தயக்கம், எதிர்பார்ப்பு, அன்புக்கான தேவை ஆகியவை அவளை மாற்றுகின்றன.

இதில் மிகவும் சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு கதாபாத்திரம் மாறுவதால் கதை நகரவில்லை; அந்த மாற்றத்தைப் பார்த்து மற்ற கதாபாத்திரங்களும் மாறுவதால் கதை நகர்கிறது.

இதுதான் இந்த ஏழு பகுதிகளின் முக்கியமான பலம்.

மேலும் ஆசிரியர் monor அவர்கள் கதையை ஒரே நேர்கோட்டில் கொண்டு செல்லாமல், ஒரு சம்பவத்திலிருந்து மற்றொரு சம்பவத்துக்கு கதாபாத்திரங்களின் நினைவுகள் வழியாக நகர்த்தியிருப்பது வாசிப்பு ஆர்வத்தை அதிகரிக்கிறது. ஆனால் இதே முறையை தொடர்ந்து பயன்படுத்தும்போது, எதிர்கால பகுதிகளில் பழைய சம்பவங்களை மீண்டும் அதிகமாக நினைவூட்டாமல், தற்போதைய கதையின் நகர்வுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தால் கதை இன்னும் இறுக்கமாக இருக்கும்.

“பழையதை நினைத்துக் கொண்டே இருந்தால் புதிய பாதை தெரியாது.”

அதனால் இனி வரும் பகுதிகளில் கடந்த காலத்தை தேவையான அளவுக்கு மட்டும் பயன்படுத்தி, கதையின் அடுத்த முடிச்சை அவிழ்ப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தினால் நல்ல பலன் இருக்கும்.

மொத்தத்தில் இந்த ஏழு பகுதிகளிலும் எனக்குப் பிடித்தது, கதை வெறும் ஒரு சம்பவத்திலிருந்து இன்னொரு சம்பவத்துக்குச் செல்லாமல், ஒவ்வொரு சம்பவத்துக்கும் பின்னால் ஒரு மனித மனநிலையை வைத்திருக்க முயற்சி செய்திருப்பதுதான்.

சில இடங்களில் சற்று அதிகமாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
சில இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக மன உணர்வுகளை எழுத வேண்டியிருந்தது.
சில இடங்களில் காட்சிகளை விட கதாபாத்திரங்களின் எண்ணங்களுக்கு இடம் கொடுத்திருக்கலாம்.
ஆனால் இந்தக் குறைகளே கூட அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் ஆசிரியர் இன்னும் அழகாக கதையைச் செதுக்குவதற்கான வாய்ப்புகளாக இருக்கின்றன.

“சிறு குறை இருந்தால்தான் முழுமை தேடும் முயற்சி தொடரும்.”

ஏழு பகுதிகளின் முடிவில் மிகப்பெரிய பலம் என்னவென்றால் — அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற கேள்வியை ஆசிரியர் வாசகருக்குள் விட்டுச் செல்கிறார்.

அதுதான் ஒரு தொடர்கதையின் வெற்றி.

கதையின் ஆரம்பத்தில் இருந்த கதாபாத்திரங்களுக்கும் இப்போது இருக்கும் கதாபாத்திரங்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைப் பார்த்தால், “பூ போட்ட தாவணி” என்ற தலைப்பு வெறும் வெளிப்புற அலங்காரத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை; கதைக்குள் மெதுவாக மலர்ந்து, பின்னர் சிக்கலான பாதையை எடுத்துச் செல்லும் உணர்வுகளுக்கும் ஒரு குறியீடாகத் தோன்றுகிறது.

ஒரு பூ அழகாக மலர்வதைப் பார்க்கும் கண்களுக்கு அதன் வாசனை மட்டுமே தெரியும்; ஆனால் அது மலர்வதற்கு முன் மண்ணுக்குள் நடந்த போராட்டம் தெரியாது.

அதேபோல இந்தக் கதையிலும் வெளியே தெரியும் சம்பவங்களுக்குப் பின்னால் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் உள்ளேயும் ஒரு தனிக் கதை இருக்கிறது.

அந்த உள்ளார்ந்த கதையை இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகத் தொட்டுச் சென்றால், monor அவர்களின் இந்தத் தொடர் வெறும் பரபரப்பான வாசிப்பாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை நினைத்துப் பார்க்க வைக்கும் ஒரு வித்தியாசமான உளவியல் தொடராகவும் மாறக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

ஏழு பகுதிகளுக்குப் பிறகும் “அடுத்து என்ன?” என்ற கேள்வியை வாசகரிடம் விட்டிருப்பது — இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய பலம்.

தொடரட்டும்...
முடிச்சுகள் இன்னும் அவிழட்டும்...
கதாபாத்திரங்களின் மனதில் மறைந்திருப்பது இன்னும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிவரட்டும்.

“நல்ல கதை முடிந்த பிறகும் மனதில் தொடரும்; நல்ல தொடர்கதை அடுத்த பகுதியை எதிர்பார்க்க வைக்கும்.”

அந்த எதிர்பார்ப்பை இந்த ஏழு பகுதிகளும் உருவாக்கியிருக்கிறது.

— ஒரு வாசகரின் பார்வையில்,
“பூ போட்ட தாவணி” ஏழு பகுதிகளுக்கான என் வாசிப்பு அனுபவம்.