Adultery ప్రేమా లేక ప్రతీకారమా నా ప్రేయసి మల్లి CH-4

[MadanaRathri]

                   ప్రేమా లేక ప్రతీకారమా నా ప్రేయసి మల్లి




CHAPTER 1 -

6 నెలల తర్వాత ఒక రోజు...

ఉదయం 11 గంటలు.

కారులోంచి దిగి వేగంగా నా అపార్ట్‌మెంట్ లిఫ్ట్ వైపు పరిగెత్తాను. నా మనసులో అంత కంగారు, తపన, భయం. కానీ ఇవన్నీ దాటి ఎక్కడో ఓ మూల మల్లి మీద ఒక చిన్న నమ్మకం ఉంటూనే ఉంది. కచ్చితంగా పరిస్థితి చేయి దాటిపోయే అవకాశమే లేదు.

ఎందుకంటే తను నాకోసం చేసిన త్యాగం అంతా ఇంతా కాదు. అలాంటిది ఇలాంటి ద్రోహం చేయదు. నా అనుమానం, గందరగోళం అన్నింటికీ ఇంకొద్ది సేపట్లో సమాధానం దొరుకుతుందని ఫ్లాట్ లిఫ్ట్ లోకి వెళ్లాను.

లిఫ్ట్ తలుపు మూసుకుంటున్నప్పుడు ఆఫీసులో నేను చెప్పిన అబద్ధమే గుర్తొచ్చింది. ఫైల్ మర్చిపోయాను, తీసుకొని వస్తానని ఆఫీస్‌కి వెళ్లిన వేగంలోనే ఇంటికి తిరిగి వచ్చేశాను.

లిఫ్ట్ తలుపు తెరుచుకుంది. రోజూ వెళ్లే చోటే, కానీ ఈరోజు నడుస్తుంటే కాళ్లతో పాటు మనసు కూడా భారంగా ఉంది. ఇల్లు దగ్గరయ్యే కొద్దీ ఒక భయం. తలుపు దగ్గరకు వెళ్లాను. తలుపు లాక్ చేయలేదు. తెరిచి నెమ్మదిగా లోపలికి వెళ్లాను.

మా ఇంటి తలుపు తెరవగానే ఎడమవైపు కిచెన్, కుడివైపు ఎంట్రన్స్ నుంచే హాల్ ఉంటుంది. నేను ఎప్పుడు ఏ సమయంలో వచ్చినా మల్లి కిచెన్‌లో ఉంటుంది, ఏదో ఒకటి కొత్తగా ట్రై చేస్తూనే ఉంటుంది, తను ఖాళీగా ఉండలేదు. అలా కాదంటే మామూలుగా కిచెన్‌లో ఉండే తను ఈరోజు అక్కడ లేదు, హాల్‌లో ఎప్పుడూ ఆన్‌లో ఉండే టీవీ ఈరోజు అనూహ్యంగా ఆఫ్ చేసి ఉంది.

తను ఇప్పుడు ఎక్కడుంటుందో, ఏం చేస్తుంటుందో నేను ఊహించగలిగాను.

బెడ్ రూమ్.

ఎప్పటికి భిన్నంగా నా గుండెచప్పుడు రెట్టింపు అయ్యింది. తనని ఎలా చూడాలో అని మొహమాటం. సరే ఇంత దూరం వచ్చాక ఇక దాచిపెట్టాల్సింది ఏమీ లేదు. ఏది జరిగినా చూసుకుందామని చప్పున బెడ్ రూమ్ తలుపు తీశాను.

నా దేవత, నా మల్లి ఇంకా పడుకునే ఉంది. తన కళ్ళలో ఒక బాధ అలుముకుని ఉంది. నన్ను చూడగానే లేచి కూర్చుంది.

నేను ఏమాత్రం టైమ్ వేస్ట్ చేయకుండా, తనని ఆపసోపాలు పడుతూ మా ఇంట్లో ఉన్న గెస్ట్ రూమ్, అంటే ఇంకో బెడ్ రూమ్‌కి లాక్కెళ్లాను.

తను కోపంగా ఉంది. కానీ ఆ కోపాన్ని మించి ఏదో ఒక కలవరం, బాధ. నేను అనుమానిస్తున్నానని అనుకుంటోందా, మొదటిసారిగా తన ఆలోచనా విధానం నాకు అర్థం కాలేదు. ఇన్నేళ్లలో ఈ కొద్ది నెలలుగానే నేను మల్లిని అర్థం చేసుకోలేక తల్లడిల్లుతున్నాను. తన మనసులో ఏం నడుస్తోంది, ఏం ఆలోచిస్తోంది?

కాసేపు వెర్రిగా చూసిన తను ఇప్పుడు ఓపిక నశించి అడిగింది,

"ఎందుకు నీ ఇంట్లోనే నువ్వు ఏదో దొంగలాగా దూరుతున్నావు? నువ్వు నన్ను అనుమానిస్తున్నావని పచ్చిగా తెలిసిపోతోంది. ఇష్టం లేకపోతే గౌతమ్‌ని బయటకు పంపించేయ్. ఇంకా ఇంట్లో ఎందుకు ఉంచావు, అందుకనే కదా ఇలాంటి అనుమానం ఒకటి వచ్చింది?"

"నేను అతన్ని మంచోడు అని చెబుతున్నానని కదా నువ్వు అతని మీద వృధాగా నిందలు వేస్తున్నావు. ఇదంతా అతనికి తెలిస్తే బాధపడతాడు.

అసలు ఎలా అతనికి నా మీద కన్ను పడుతుంది?

సరే ఇది నీకు ఎప్పుడు తెలిసింది? నిన్నా? ఈరోజు ఉదయాన్నా? లేక పోయిన నెల 6వ తేదీనా?"

తను ఏమాత్రం గ్యాప్ ఇవ్వకుండా కోపాన్ని కక్కేసింది.

నేను ఒక నిట్టూర్పు విడిచి తనని చూశాను. కోపంలో కూడా నా భార్య అందంగానే ఉంది. కానీ తన కోపపు చూపు నన్ను మళ్లీ వాస్తవ స్థితికి నెట్టింది.

తన చేయి పట్టుకుని బెడ్ పక్కకు నెట్టి,

"నేను ఏమీ వాగట్లేదు. ఉదయాన్నే నీతో మనసు విప్పి మాట్లాడాలని అనుకున్నాను, మాట్లాడాను, నేను ఎలాంటి అబద్ధం చెప్పలేదు. నేను అతని మీద అసూయ పడట్లేదు. ఇప్పుడు నేను అనుమానించాలి అనుకోవట్లేదు, అన్నింటికీ సాక్ష్యంతోనే మాట్లాడుతున్నాను. మనమే అతన్ని లోపలికి లాగాం, ఇప్పుడు ట్రాక్ మారుతోంది, బౌండరీ సెట్ చేయాలని చెబుతున్నాను."

"సాక్ష్యమా... అర్థం కాలేదు?"

మల్లి నా కళ్ళలోకి చూసింది. ఆ చూపుకి అర్థం ఇంకా నాకు బోధపడలేదు. కొద్దిరోజులుగా తనకీ అతనికీ ఏర్పడిన సాన్నిహిత్యం, స్నేహం, తను ఏం చేసినా నా మనసు ఒప్పట్లేదు, ఏదో తప్పు జరుగుతోందనే ఫీలింగ్ ఉంటూనే ఉంది.

"నేను సాక్ష్యంగా ఆ బెడ్‌షీట్ కింద చేయి పెట్టి దొరికిన దాన్ని తీయమన్నాను కదా?"

ఒక నిమిషం మల్లి నావైపే చూసింది. ఆ తర్వాత ఏం అనుకుందో తెలీదు. నా మాటకు కట్టుబడి పరుపు కొంచెం పైకెత్తి చేయి పెట్టింది. అటూ ఇటూ చేయి పెట్టి ఏమైనా దొరుకుతుందేమో అని చూసింది.

నేను దగ్గరకు వెళ్లి పరుపును పూర్తిగా పైకెత్తి చూపించాను. బరువైన పరుపు అది.

ఒక నిమిషం అలా తను ఉండిపోయింది (బిగుసుకుపోయింది).

తను రెగ్యులర్ గా వేసుకునే బ్రా ఒకటి ఆ పరుపు కింద ఉంది.

తనకి ఒక క్షణం మాట రాలేదు.

"ఇది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?" అని మల్లిని అడిగాను.

"దీన్ని చూసి నన్నేం అనుమానిస్తున్నావు?" అని తర్వాతి ప్రశ్న. నేను తన చేయి పట్టుకున్నాను. అదే బెడ్ మీద కూర్చోబెట్టాను.

"నేను మనసు విప్పి మాట్లాడుతున్నాను మల్లి. నేను ఎవరినీ తప్పుబట్టబోవడం లేదు. ఎవరినీ అనుమానించట్లేదు. కానీ నాకు సమాధానం కావాలి. స్పష్టత కావాలి. కొద్దిరోజులుగా ఏదీ సరిగ్గా లేదు. ఈ 6 నెలల్లో చాలా జరిగాయి, వాటన్నింటికీ మనమే పూర్తి బాధ్యులం. కానీ ఏదైనా మన కుటుంబ జీవితాన్ని ప్రశ్నార్థకం చేస్తోందంటే దాన్ని మనమే కదా సరిదిద్దుకోవాలి?

నీ బ్రా ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?"

మల్లి కళ్ళలో నీళ్లు తిరగడం మొదలైంది. నాకక్కడే కొంచెం అర్థమైంది. నా ప్రశ్న తనను హర్ట్ చేసుంటుంది.

"నాకు తెలీదండీ"

నా చేయి విదిలించేసింది. నాకు తన కోపం అర్థమైంది. అయినా కొంత స్పష్టత రాకుండా నేను దీన్ని వదిలిపెట్టేది లేదు.

"సరే నీకు తెలీదని చెబుతున్నావు. మరింకెలా ఇక్కడికి వచ్చుంటుంది?

నాకు తెలిసిన సమాధానం నేను చెబుతాను. నీకు తెలిసిన సమాధానం నువ్వు చెప్పు."

మల్లి నా కళ్ళలోకి ఓ రకంగా అర్థం కానట్లు చూసింది.

"ఒకటి, నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చి వేసుకుని ఉండాలి. లేదా ఎవరైనా తీసుకొచ్చి పెట్టి ఉండాలి.

ఈ ఇంట్లో ఉండేదే మనం ముగ్గురం. మన బెడ్ రూమ్‌లో ఉండే నీ లోదుస్తులు ఇంకొకడి బెడ్ కింద ఉంది. నువ్వు ఏమీ చేసుండవన్న నమ్మకం నాలో ఉంది కాబట్టే నిన్ను కూడా తీసుకొచ్చి ఇదేంటో తెలుసుకుందామని ట్రై చేస్తున్నాను.

నువ్వు చేసుండవు, నేనెందుకు చేయాలి. మిగిలి ఉన్నది అతనే. అతనికి తప్పుడు ఆలోచనలు ఏమైనా ఉన్నాయేమో? మన సేఫ్టీ కోసమే అడుగుతున్నాను.

గౌతమ్ నీతో ఎలా ప్రవర్తిస్తున్నాడు?"

మల్లి ఒక నిమిషం షాక్ అయినా, కొంచెం నిట్టూర్పు విడిచి చెప్పింది,

"నాకు ఏం సమాధానం చెప్పాలో తెలీట్లేదు. నా దగ్గర ఎలాంటి తప్పుడు ఉద్దేశ్యంతో ఉన్నట్టుగా అనిపించలేదు."

"మరి ఇది ఎలా?" అని అడిగాను.

"తెలీదు" అని మళ్లీ చెప్పింది.

మల్లి బెడ్ మీద నుంచి లేచింది. నా కళ్ళలోకి చూసి చెప్పింది,

"మనమే గౌతమ్‌ని రప్పించి ఇక్కడ ఉంచుకున్నాం. అది కూడా నాకంటే నువ్వే అతన్ని బలవంతపెట్టి తీసుకొచ్చావు. అతన్ని బయటకు పంపించేయాలని నిర్ణయించుకుంటే పంపించేయ్. ఇది చూపించి అతన్ని బాధపెట్టొద్దు. ఏళ్ల తరబడి ఒక ఆడదాని స్పర్శ లేకుండా ఉన్నాడు. నా సాన్నిహిత్యం ఏదో చేసి ఉంటుంది.

నా దగ్గర ఇప్పటిదాకా ఏదీ తప్పు జరగలేదు. ఇక మీదట నీ నిర్ణయం. ఎంత డీసెంట్ గా కట్ చేయగలవో అలా కట్ చేయ్."

మల్లి మాట్లాడటం పూర్తి చేయగానే నాకు ఆశ్చర్యమేసింది. తనకి గౌతమ్ మీద కోపమే రాలేదా???

నేను అడిగేశాను,

"మల్లి, గౌతమ్ నీ బ్రాను వాడి బెడ్ లోపల పెట్టుకున్నాడు. నీకు కోపం రావట్లేదా? నీకు తప్పుగా అనిపించట్లేదా?"

మల్లి : "తప్పుగానే అనిపిస్తోంది. కానీ పాశం పెంచుకుని పోగొట్టుకున్నానే. అతని స్థానం నుంచి ఆలోచించి చూశాను. వేరే ఏదైనా విషయం అయితే నేను నీతో గొడవ పడేదాన్ని. కానీ ఇది నాతో ముడిపడి ఉన్న విషయం, అంతరంగం. ఇంకా చెప్పాలంటే, దేనికోసమైతే నా లైఫ్‌ని రిస్క్ చేశామో, అదే నా దగ్గర నుంచి లాగేసుకునే విషయం.

అందుకని నిర్ణయం నీకే వదిలేస్తున్నాను. నన్ను ఏమీ అడగొద్దు. నేను ఇప్పుడు అతన్ని బయటకు పంపించెయ్ అని చెప్పినా నీ మనసు నేను నాటకం ఆడుతున్నానేమో అని అనుమానిస్తుంది. లేదా అతనికి మద్దతుగా..... ఉదాహరణకు, ఆడవాళ్ళంటేనే అసహ్యించుకున్నవాడికి, నా స్నేహం దొరకగానే ఒక చలనం వచ్చుంటుంది. ఇది సహజం అని చెబితే అతనికి సపోర్ట్ చేస్తున్నట్టు ఉంటుంది. అసలు నేను వాడితో ఎందుకు పడుకుని ఉంటాను అని కూడా నీకు అనిపించొచ్చు.

నీకు మన మ్యారేజ్ లైఫ్, మన బాండింగ్, ఏది చేస్తే సేఫ్ గా ఉంటుందని ఫీల్ అవుతావో అది చేయ్. ఏది చేస్తే అంతా కరెక్టో అది చేయ్. కానీ నిన్ను ఒకటే ఒకటి అడుగుతాను. ఇక్కడ మన ముగ్గురిలో ఎవరికీ బాధ కలగకుండా చూసుకో. ఇది మన మధ్యే ఉంచనివ్వు."

నేను : "మల్లి నాకు అతన్ని బయటకు పంపించడం ఇష్టం లేదు, మనకోసం తను కూడా చాలా చేశాడు, అందుకోసం నా జీవితం మధ్యలోకి నేను రానివ్వను.

నేను స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి ట్రై చేస్తున్నాను. సరే ఆఖరిగా ఒకే ఒక్క ప్రశ్న. ఎంత కాలంగా ఈ బ్రా కనిపించట్లేదు?"

మల్లి అప్పుడు ఆ బ్రా వైపు చూసి చెప్పింది,

"ఇది నాకు గుర్తుంది. పోయిన నెల బట్టలు ఆరేశాను. ఆ తర్వాత కనిపించలేదు. గాలికి ఎగిరిపోయిందేమో అనుకున్నాను. గౌతమ్ ఇక్కడ పెట్టుకుని ఉంటాడు."

"ఒక నెలగా...?"

"అవును, ఒక నెలగా ఈ బ్రా కనిపించట్లేదు."

"నీకు ఈ ఒక్క నెలా గౌతమ్ ఏమీ తప్పుగా ప్రవర్తించలేదా?"

మల్లి నా ముఖం వైపు ఒక నిమిషం చూసింది. తర్వాత చెప్పింది,

"లేదు. ఈ ఒక్క నెల ఎప్పటిలాగే ఉన్నాడు. ఆ ఒక్క నెల ఏంటి, ఈ 6 నెలలూ అంతే."

నేను : "6 నెలల కథ వేరు, కానీ మనం ఊటీ వెళ్లి వచ్చినప్పటి నుంచి ఒక నెల అయ్యింది, నీ బ్రా పోయి కూడా ఒక నెల అయ్యింది. మనుషులన్నాక మారేవాళ్ళే కదా."

మల్లి : "నీలో కూడా చాలా మార్పులు ఉన్నాయే."

మల్లి చూపుల్లో తనలో కూడా చాలా ప్రశ్నలు ఉన్నాయని గ్రహించాను కానీ అడగాలనిపించలేదు. నా ముందున్న వేరే ప్రశ్నకు ఇప్పుడు సమాధానం వెతుకుతున్నాను.

మల్లి కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆగుతూ ఆగుతూ చెప్పింది. "బహుశా రాత్రి వాడి అవసరాన్ని తీర్చుకోవడానికి మాత్రమే నా బ్రాను పెట్టుకున్నాడేమో ఏంటో? నా మీద తప్పుడు ఉద్దేశ్యం లేకుండా కూడా ఉండొచ్చు కదా. అంటే అతనికి చలనం ఉంటుంది కానీ చేయాలనే ఉద్దేశ్యం ఉండదు. ఊరికే రాత్రిపూట అతని అవసరానికి మాత్రమే అని..." ఇడ్చింది.

నాలోనూ ఆ ఆలోచన తట్టింది.

నేను కూడా ఇలాగే కాలేజీలో ఉన్నప్పుడు, ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి ఒక ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుని ఉండేవాళ్లం. ఆ హౌస్ ఓనర్ భార్య మీద అందరికీ ఒక కన్ను ఉండేది. కొట్టుకునే వాళ్ళం. కానీ దగ్గరకు వెళ్లాలంటే భయం. చలనం అనేది వేరే సబ్జెక్ట్. మర్యాద, అలవాటు అనేది వేరే సబ్జెక్ట్. చివరి వరకు ఎవరూ హద్దులు మీరలేదు. కానీ ఆవిడ లోదుస్తులు తరచుగా కనపడకుండా పోయేవి. పాపం.

ఒక నిమిషం చిన్న నవ్వు వచ్చింది. కానీ ఎలా చెప్పి గౌతమ్‌ని బయటకు పంపించేస్తాను? ఒకవేళ నిజంగానే అతనికి మల్లిని పొందాలనే ఉద్దేశ్యం లేకపోవచ్చేమో. తను చెప్పినట్లు కేవలం చలనం, కొట్టుకోవడానికి మాత్రమే.

ప్రామిస్ చేసినట్లు కొన్నాళ్ళు ఉండి పోనివ్వాలా?
నేను మనసులో లెక్కలు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టాను.

మల్లి ఒక ఐడియా చెప్పింది.

"కావాలంటే అతన్ని టెస్ట్ చేయొచ్చు."

నా కళ్ళు టక్కున ఆమె కళ్ళను చూశాయి.
ఆమె ముఖంలో ఒక స్పష్టత.

"మనం ఊటీకి మన ముగ్గురం వెళ్లి వచ్చినప్పటి నుంచి నువ్వు నువ్వుగా లేవు. నేను కూడా ఇలా భయపడుతూ బతకలేను. బహుశా ఊటీ అతని మనసును వేరేలా చలించేలా చేసుండొచ్చు. టెస్ట్ పెడదాం. వాడు తడబడితే, నేనే తరిమేస్తాను. ఒకవేళ ఏమీ అవ్వకపోతే, నువ్వే ఒక నిర్ణయం తీసుకో. అది బయటకు పంపించేదే అయితే దీన్ని ప్రస్తావించకుండా పంపించు. ఇక్కడే ఉండాలని నిర్ణయిస్తే నేను ఏమీ చెప్పబోవడం లేదు."

నేను ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూనే ఉండిపోయాను. నేనొక నిర్ణయానికి రాలేకపోయాను. తననే అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

"సరే... ఏంటా టెస్ట్?"

తన సమాధానం నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసింది.

కొనసాగుతుంది...