[Nsme]

நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. சந்தியா தனது பழிவாங்கும் நாடகத்தில் கதிரை ஒரு பகடைக்காயாக வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாலும், அவனிடம் அவள் காட்டும் அதீத அக்கறை விக்கிக்குள் ஒரு உறுத்தலை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது.

ஒரு நாள் மாலை.

வீட்டில் இருவரும் தனியாக இருந்தபோது, விக்கியால் தன் மனப் புழுக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

"சந்தியா..." என்று சற்று அழுத்தமாகக் கூப்பிட்டான்.

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது முகம் எந்தச் சலனமுமின்றி இருந்தது.

"என்னோட எபிசோட் (Episode) ஒரே நைட்ல முடிஞ்சிடுச்சு. ஆனா நீ... கதிர்கூட காபி ஷாப் போற, ஷாப்பிங் போற, ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிட்டுப் போறன்னு... ரொம்ப நேரத்தை அவன்கூடவே செலவு பண்ற. இது எல்லாமே நம்ம 'டீல்'ல (Deal) இல்லையே. நீ கொஞ்சம் ஓவராப் பண்ற மாதிரி தெரியல?" என்று தன் மனதிலிருந்ததை வெளிப்படுத்தினான்.

சந்தியா இதைக் கேட்டு ஒரு நக்கலான சிரிப்பை உதிர்த்தாள்.

"ஏன் விக்கி? நீ எத்தனை வருஷமா திவ்யா அக்காவை அவங்களுக்கே தெரியாம சைட் (Sight) அடிச்சிருப்ப? அதெல்லாம் என்ன கணக்கு? அப்போ உனக்கு எந்த உறுத்தலும் வரலையே?" என்று திருப்பி அடித்தாள். விக்கி பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்தான்.

சந்தியா தொடர்ந்தாள். "அதுமட்டுமில்ல, கதிர் நிஜமாவே ஒரு பெரிய பிராப்ளத்துல இருந்தார். அவருக்கு ஒரு மெடிக்கல் ஹெல்ப் தேவைப்பட்டுச்சு. அதனாலதான் நான் அவருக்கு ஹெல்ப் பண்றேன்."

"அதுக்காக இவ்வளவு நெருக்கம் தேவையா?" என்று விக்கி முனகினான்.

சந்தியா அவன் அருகில் வந்து நின்றாள். "விக்கி, 'Men are from Mars, Women are from Venus' (ஆண்கள் செவ்வாய் கிரகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், பெண்கள் சுக்கிர கிரகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்) அப்படின்னு ஒரு பழமொழி இருக்கு, தெரியுமா? இந்த உலகத்துல ஆண்களுக்கான நியாய தர்மங்கள் வேற, பெண்களுக்கான நியாய தர்மங்கள் வேற. அதைப் புரிஞ்சுகிட்ட ஆண்களால மட்டும்தான் பெண்கள்கிட்ட ஒரு இயல்பான உறவுல (Relationship) இருக்க முடியும்."

அவள் அவனது தோளைத் தட்டிக்கொடுத்து, உறுதியான குரலில் சொன்னாள். "என்னை என் வழியில விடு விக்கி. நீ பயப்படுற மாதிரி, வருத்தப்படுற மாதிரி பெருசா ஒண்ணும் நடக்காது. நீதான் என் புருஷன். அந்த உறவுக்கான கடமைகள் என்னன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும். அதுல இருந்து நான் என்னைக்கும் விலக மாட்டேன்."

விக்கி அமைதியானான். அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும், சந்தியா எவ்வளவு கோபப்பட்டாலும், அடிப்படை குணத்தில் அவள் மிகவும் நல்லவள், தார்மீகமானவள் என்று. அவளது வார்த்தைகள் அவனுக்குச் சற்று ஆறுதலைத் தந்தாலும், கதிர் மீதான பொறாமை அவனை விட்டு முழுமையாகப் போகவில்லை.

சந்தியா மனதிற்குள் கணக்குப் போட்டாள். 'நம்ம பிளான்படி இன்னும் 40, 50 நாள்ல அந்த த்ரீஸம் (Threesome) நடக்கணும். விக்கி இப்படி கதிர் மேல வெறுப்போட இருந்தா, அன்னைக்கு நாம எதிர்பார்க்கிற மாதிரி நல்லபடியா அமையாது. அதனால, இந்த ஒரு மாசத்துல விக்கியையும் கதிரையும் கொஞ்சம் சந்திக்க வெச்சு, அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு நட்பையும், புரிதலையும் ஏற்படுத்தணும்.'

நாட்கள் நகர்ந்தன. கதிர் தன் ட்ரீட்மென்ட்டிற்குச் (Treatment) சந்தியா இல்லாமல் தனியாகச் செல்லத் தொடங்கியிருந்தான். ஆரம்பத்தில் மட்டுமே அவனது தயக்கத்தைப் போக்க அவளது உதவி தேவைப்பட்டது. ஒரு மருத்துவ ரொட்டீன் (Routine) செட்டானவுடன், சந்தியா அவனுடன் செல்லத் தேவைப்படவில்லை.

ஒரு நாள் இரவு.

சந்தியா கதிரை பெங்களூரின் ஒரு நல்ல ரெஸ்டாரன்ட்டுக்கு டின்னருக்கு (Dinner) அழைத்தாள். 'இன்று என் கணவனை உனக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்' என்று அவனிடம் சொல்லியிருந்தாள்.

விக்கி, கதிர் இருவருக்குமே அன்று ஒருவிதத் தயக்கம் இருந்தது. ஆனால், அந்த டேபிளில் அமர்ந்து ஒருவரையொருவர் அறிமுகம் செய்துகொண்டதும், சந்தியாவிற்காக இருவரும் இயல்பாகப் பேச முற்பட்டனர்.

விக்கி, கதிரைப் பார்த்ததும் சற்று மிரண்டே போனான். அவனது கட்டுக்கோப்பான தேகம், அகன்ற தோள்கள், அந்த அமைதியான ஆனால் கூர்மையான கண்கள்... 'இவனுக்கு இப்படி ஒரு மெடிக்கல் பிராப்ளம் இருந்ததா' என்று விக்கியால் நம்ப முடியவில்லை.

ஆரம்பக்கட்டப் பேச்சுகளுக்குப் பிறகு, கதிர் விக்கியிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான். "ஒரு விஷயத்தை நான் தெரிஞ்சுக்கலாமா விக்கி? பானுவை நேர்ல பார்க்காமலேயே... அவங்கதான் உங்க மனைவி-ன்னு எப்படி நீங்க ஏத்துக்கிட்டீங்க? எப்படி இத்தனை வருஷம் காத்திட்டு இருந்தீங்க?"

விக்கி ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், "எங்க வீட்ல அந்த விஷயத்தைச் சொன்ன சமயத்துல, எனக்கு ஒரு 18 வயசு இருக்கும். என் ஒய்ஃபை (சந்தியா என்று பெயர் சொல்வதைத் தவிர்த்தான். அதே நேரத்தில் பொய்யாக பானு என்று கூறவும் அவன் விரும்பவில்லை, அதனால் 'என் மனைவி' என்றான்) நான் ஏற்கனவே சின்ன வயசுல ஒரு ஃபங்ஷன்ல பார்த்திருக்கேன். குழந்தையா இருக்கும்போதே ரொம்ப கியூட்டா (Cute) இருப்பா. வளர்ந்ததும் இன்னும் நல்லா இருப்பான்னு எனக்குத் தோணுச்சு. அதனாலதான் ஒத்துக்கிட்டேன்," என்று சந்தியாவைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே கூறினான்.

கதிர், "இருந்தாலும்... இத்தனை வருஷத்துல ஒரு தடவையாவது அவங்களைப் பார்க்கணும்னு உங்களுக்குத் தோணலையா?" என்று மீண்டும் கேட்டான்.

விக்கி, "அவ இன்னைக்கு வரைக்கும் எந்த சோஷியல் மீடியாலயும் (Social Media) அவ பேரை வெச்சு இல்ல. ரொம்ப அனானிமஸாதான் (Anonymous) சோஷியல் மீடியாவ யூஸ் பண்ணுவா. அதனால நான் எவ்வளவோ தேடிப் பார்த்தும் அவ கிடைக்கல. வீட்லயும் பார்க்கக் கூடாதுன்னு ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா சொல்லிட்டாங்க. சரி, அந்த சர்ப்ரைஸ்ஸே (Surprise) நல்லாத்தானே இருக்கும்னு நானும் விட்டுட்டேன்," என்றான்.

கதிர் மனதிற்குள், 'ஓஹோ... அதனாலதான் நான் பானுவை இன்ஸ்டால (Insta) எவ்வளவோ தேடியும் கிடைக்கலையா!' என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

ஆனால் சந்தியா மனதிற்குள், 'என்னடா பீலா விடுற... உன் நெனப்பெல்லாம் அப்போ எங்கே இருந்துச்சு? அண்ணி (திவ்யா) பின்னாடிதானே சுத்திட்டு இருந்த!' என்று விக்கியை மனதிற்குள் கிண்டலடித்துச் சிரித்துக்கொண்டாள்.

இவ்வாறாக அந்த இரவு உணவு கலகலப்பாகவே முடிந்தது.

அதன்பிறகு, சந்தியா திட்டமிட்டபடியே அவர்கள் மூவரும் அடிக்கடி சந்திக்கும் தருணங்களை ஏற்படுத்தினாள். விக்கிக்கும் கதிருக்கும் இடையே மெல்ல மெல்ல ஒரு நல்ல நட்பு உருவானது. இருவருக்கும் மையப் புள்ளியாகச் சந்தியா இருந்தாள்.

ஒரு நாள் சந்தியாவும் விக்கியும் கதிரின் ஃப்ளாட்டிற்குச் (Flat) சென்றனர். அவர்கள் தன் வீட்டிற்கு வந்ததில் கதிர் மிகவும் மகிழ்ந்தான். சந்தியா அந்த வீட்டை நோட்டமிட்டாள். அது அவள் நினைத்தபடியே அந்த 'த்ரீஸம்' (Threesome) நடப்பதற்கு மிகவும் வசதியான, சரியான தனிமையைக் கொண்ட வீடாக இருப்பதை நேரில் பார்த்து உறுதி செய்துகொண்டாள்.

கதிரின் ட்ரீட்மென்ட் மிகவும் நல்லபடியாகச் சென்றுகொண்டிருந்தது. அவனது உடலில் ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சி தெரிந்தது.

ஒரு வீக்கெண்ட் (Weekend), மூவரும் சேர்ந்து பெங்களூருக்கு சற்று வெளியில் உள்ள ஒரு ட்ரெக்கிங் (Trekking) இடத்திற்குச் சென்றனர். அமைதியான அந்த மலையடிவாரத்தில் பல மணி நேர ட்ரெக்கிங் முடிந்து திரும்பும்போது மூவருமே மிகவும் களைத்திருந்தனர். முக்கியமாக விக்கிக்கு மூச்சு வாங்கியது.

சந்தியா சட்டென்று நின்றாள். "என்னால சுத்தமா நடக்க முடியல. ப்ளீஸ்... என்னைக் கார் வரைக்கும் தூக்கிட்டுப் போங்க கதிர்," என்றாள்.

கதிர் ஒரு கணம் தயங்கினான். விக்கியையும், சந்தியாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். 'கணவன் முன் அவன் மனைவியைத் தூக்குவதா?'

சந்தியா விடவில்லை. "விக்கி ஒண்ணும் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டார் கதிர். ப்ளீஸ்... என்னைத் தூக்குங்க," என்று கெஞ்சினாள்.

விக்கி 'சரி' என்றும் சொல்லாமல், 'வேண்டாம்' என்றும் சொல்லாமல் அப்படியே முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக்கொண்டான். பின், "என்னாலயும் சுத்தமா முடியல. நீங்களே தூக்குங்க கதிர்," என்று ஒரு பெருமூச்சுடன் கூறினான்.

கதிர் உடனே, தன் இரு முரட்டுத்தனமான கைகளாலும் சந்தியாவை மிக லாவகமாகத் தூக்கிக்கொண்டு நடந்தான். சந்தியா ஆசையாக, ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல அவனது அகன்ற தோள்களைக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது முகம் அவனது கழுத்தோரம் உரசிக் கொண்டிருந்தது.

இதைப் பார்த்ததும் விக்கிக்கு முதுகுத் தண்டில் 'சுளீர்' என ஒரு மின்னல் வெட்டியது. 'டேய், அவ என் பொண்டாட்டிடா! எப்படித் தூக்கிட்டுப் போறான் பாரு!' என்று அவனது ஆண்மை கர்வமும், பொறாமையும் மனதிற்குள் கதறின. மூச்சு வாங்க வாங்க அவன் அவர்களுக்குப் பின்னால், ஒரு பார்வையாளனைப் போல நடந்து வந்தான்.

ஆனால் கதிரோ, தன் உயிரையே தன் கைகளில் தாங்குவது போலச் சந்தியாவை மிக மென்மையாக, பாதுகாப்பாகத் தூக்கிக்கொண்டு நடந்தான். அவனது கண்கள், தன் தோளில் சாய்ந்திருக்கும் அவளது முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டு வந்தன. கதிருக்கு அது ஒரு காவியத் தருணம். காதலையும், காமத்தையும் கடந்த ஒரு உயரிய நிலையைச் சந்தியாவைத் தூக்கி நடக்கும் அந்தத் தருணத்தில் அவன் உணர்ந்தான்.

அந்த மலையிடுக்குகளில், மறையும் சூரியனின் மெல்லிய, மஞ்சள் நிற மாலையொளியில், கதிர் சந்தியாவைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டு காரை நோக்கி நடக்க... விக்கி சோர்வாகவும், பொறாமையுடனும் அவர்கள் பின்னால் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான். இந்தக் காட்சி வரப்போகும் பெரும் காமப் புயலுக்கான ஒரு அமைதியான முன்னுரையாக இருந்தது.