[Nsme]

தன்னுடைய பிரச்சனைக்கான காரணத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்ட கதிர், "இதுக்கு என்ன டாக்டர் ட்ரீட்மென்ட்?" என்று ஒரு புதிய நம்பிக்கையுடன் கேட்டான்.

டாக்டர் விளக்கத் தொடங்கினார். "கதிர், இதுக்கு வெறும் மாத்திரை, மருந்துகள் மட்டும் பத்தாது. உங்களுக்கான ட்ரீட்மென்ட் பிளான் (Treatment plan) மூணு விதமா இருக்கும். முதல் விஷயம், 'ஆண்களுக்கான பெல்விக் ஃப்ளோர் பிசியோதெரபி' (Male Pelvic Floor Physiotherapy). உங்க இறுக்கமான தசைகளை மேனுவலா (Manually) ரிலாக்ஸ் பண்ற தெரபி இது."

"இரண்டாவது, 'ரிவர்ஸ் கீகல்ஸ்' (Reverse Kegels). பொதுவா கீகல்ஸ் எக்சர்சைஸ் தசைகளை இறுக்கத்தான் சொல்லிக் கொடுப்பாங்க. ஆனா உங்களுக்குத் தேவையானது ரிவர்ஸ் கீகல்ஸ். அதாவது, மூச்சை உள்ளிழுத்து பெல்விக் தசைகளை எப்படித் தளர்த்துறதுன்னு சொல்லிக் கொடுப்போம்."

"மூணாவது, 'நியூரோ-ட்யூனிங்' (Neuro-tuning) மற்றும் சைக்கலாஜிக்கல் ட்ரீட்மென்ட் (Psychological treatment). உங்க நரம்பு மண்டலம் எப்பவும் அந்த 'ஃபைட் ஆர் ஃப்ளைட்' (Fight or flight) மோடுலயே இருக்குல்ல? அதை மாத்தி, உங்க மூளைக்கும் உடம்புக்கும் நீங்க பாதுகாப்பாதான் இருக்கீங்கன்னு புரிய வைக்கிற பயிற்சிகள் இது."

டாக்டர் சிறு பெருமூச்சுடன் தொடர்ந்தார், "இந்தியாவைப் பொறுத்தவரைக்கும் பெண்களுக்கான பெல்விக் ஃப்ளோர் பிசியோதெரபிஸ்ட் (Physiotherapist) ஈஸியா கிடைப்பாங்க. ஆனா ஆண்களுக்கு ட்ரீட்மென்ட் கொடுக்குற 'மேல் பெல்விக் ஃப்ளோர் பிசியோதெரபிஸ்ட்' கிடைக்கிறது ரொம்பவே கஷ்டம். ஆனா நல்லவேளையா, நம்ம ஹாஸ்பிட்டல்லயே ஒருத்தர் இருக்கார். முழுமையா குணமாக அதிகபட்சம் ஒரு வருஷம் வரைக்கும் ஆகலாம். ஆனா, ட்ரீட்மென்ட் ஆரம்பிச்ச ஒரு மாசத்துலயே உங்க உடம்புல பெரிய வித்தியாசத்தை உணர்வீங்க. ஒரு 45 நாள்லயே உங்க மெயின் பிரச்சனைகள் எல்லாம் உங்களை விட்டுப் போயிடும்."

"கதிர், இன்னொரு முக்கியமான விஷயம்," என்று டாக்டர் சற்று சீரியஸானார். "நீங்க ஜிம்முக்குத் தொடர்ந்து போகலாம். ஆனா, இந்த ட்ரீட்மென்ட் முடியுற வரைக்கும் உங்க வொர்க்-அவுட்ல சில பெரிய மாற்றங்கள் பண்ணனும்."

கதிர் கவனமாகக் கேட்டான்.

"முதல் விஷயம், ஹெவி ஸ்குவாட்ஸ் (Heavy Squats) மற்றும் டெட்லிஃப்ட் (Deadlifts) பண்ணவே கூடாது. ஏன்னா, வெயிட்டைத் தூக்கும்போது உங்க பெல்விக் தசைகளை நீங்க அறியாமலேயே கடுமையா இறுக்கிப் பிடிப்பீங்க. அது உங்க ட்ரீட்மென்ட்டை ரிவர்ஸ்ல (Reverse) கொண்டு போயிடும். லெக் பிரஸ் (Leg press), கோர் வொர்க்-அவுட் (Core workouts - Crunches/Planks) இப்போதைக்குக் கூடாது."

சந்தியா கேட்டாள், "அப்போ எந்த மாதிரி எக்சர்சைஸ் பண்ணலாம் டாக்டர்?"

"அப்பர் பாடி (Upper body) வொர்க்-அவுட் பண்ணலாம். ஆனா, ஒரு ரொம்ப முக்கியமான ரூல் (Rule) இருக்கு கதிர். வெயிட்டைத் தூக்கும்போது எக்காரணத்தைக் கொண்டும் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கக் கூடாது (No Valsalva maneuver). மூச்சைப் பிடிச்சா உங்க பெல்விக் ஃப்ளோர் லாக் ஆகிடும். மூச்சை இயல்பா விட்டுக்கிட்டேதான் எந்த வெயிட்டையும் தூக்கணும்."

டாக்டர் மேலும் தொடர்ந்தார், "அதே மாதிரி சைக்கிளிங் (Cycling) பண்ணக் கூடாது. சைக்கிள் சீட்ல உக்கார்றது, உங்க பெல்விக் நரம்புகளை நேரடியாக் கம்ப்ரஸ் (Compress) பண்ணும். அதுக்குப் பதிலா நீங்க நிறைய யோகா ஸ்ட்ரெட்சஸ் (Yoga stretches) பண்ணனும். குறிப்பா 'பட்டர்பிளை ஸ்ட்ரெட்ச்' (Butterfly stretch), 'ஹேப்பி பேபி போஸ்' (Happy baby pose), அப்புறம் எந்த வெயிட்டும் இல்லாம ரொம்ப ஆழமா உக்கார்ற 'டீப் ஸ்குவாட்' (Deep resting squats). இதெல்லாம் உங்க இடுப்புத் தசைகளை நல்லா விரிவடையச் செய்து ரிலாக்ஸ் பண்ணும்."

கதிர் புரிந்தது போலத் தலையசைத்தான். "கண்டிப்பா டாக்டர். நீங்க சொல்றபடியே பண்றேன்," என்றான்.

பிறகு கதிர் சற்று தயங்கி, மிகவும் அப்பாவியாக ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான்.

"டாக்டர்... அப்போ என் உறுப்பு, ட்ரீட்மென்ட் முடியும்போது பெருசாகிடுமா?"

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் டாக்டர் லேசாகச் சிரித்தார். சந்தியாவும் தன் சிரிப்பை உதட்டைக் கடித்து அடக்கிக்கொண்டாள்.

"கதிர்," என்றார் டாக்டர் சிரித்துக்கொண்டே. "எல்லா ஆம்பளைங்களுக்கும் அவங்க உறுப்பு ரொம்பப் பெருசா இருக்கணும்னுதான் ஆசை. ஆனா இயற்கையாவே அவங்களோட உண்மையான சைஸ் என்னவோ, அதுதான் இருக்கும். இந்த ட்ரீட்மென்ட் முடிஞ்சதும் உங்களோட அந்த உண்மையான சைஸ் முழுமையா வெளிப்படும்."

டாக்டர் அவனை உற்சாகப்படுத்தும் விதமாகத் தொடர்ந்தார். "நீங்களே என்கிட்ட சொன்னீங்க... சின்ன வயசுல உங்க உறுப்பு நல்லா பெருசா இருக்கும், நல்லா தூரமா யூரின் அடிப்பீங்கன்னு. சோ, உங்க தசைகள் ரிலாக்ஸ் ஆகி, உள்வேர் வெளிய வந்ததும் உங்களோட உண்மையான சைஸைப் பார்த்து நீங்களே பெருமைப்படுற மாதிரிதான் இருக்கும். நீங்க எந்தக் கவலையும் படத் தேவையில்லை."

இது கதிருக்கு அளவு கடந்த மகிழ்ச்சியையும், ஒரு புதுப் பிறவி எடுத்தது போன்ற உணர்வையும் தந்தது.

பின்னர், கதிரின் பிசியோதெரபி மற்றும் ட்ரீட்மென்ட்டிற்காக எப்போதெல்லாம் வர வேண்டும் என்ற ஷெட்யூலை (Schedule) டாக்டர் அவனிடம் கொடுத்தார். கதிரும் சந்தியாவும் மருத்துவருக்கு மனதார நன்றி கூறிவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினர்.

வெளியே வந்த கதிர், அளவு கடந்த மகிழ்ச்சியிலும் மனநிறைவிலும் மிதந்துகொண்டிருந்தான். அந்த அதீத சந்தோஷமும், எக்சைட்மென்ட்டும் (Excitement) அவனது மூளைக்குள் அட்ரினலினைச் சுரக்கச் செய்ய, அடுத்த நொடியே அவனுக்கு யூரின் அவசரமாக முட்டிக்கொண்டு வந்தது. 'டாக்டர் சொன்ன நரம்பு மண்டல விளையாட்டு எவ்வளவு நிஜம்!' என்பதை உணர்ந்தவாறே, அவன் உடனே மருத்துவமனையிலேயே இருந்த ரெஸ்ட் ரூமிற்குச் சென்று சிறுநீர் கழித்துவிட்டுத் திரும்பினான்.

இருவரும் கார் பார்க்கிங்கிற்கு வந்தனர். கதிர் காரை ஸ்டார்ட் செய்யும்போது சந்தியாவைப் பார்த்துக் கேட்டான். "பானு... இன்னைக்காவது உங்களை உங்க அபார்ட்மெண்ட்லயே (Apartment) கொண்டு போய் விடவா? நீங்க ஏன் மெட்ரோ ஏறி கஷ்டப்படணும்?"

சந்தியா மென்மையாக மறுத்தாள். "வேண்டாம் கதிர். என்னைக் வழக்கம்போல மெட்ரோலயே (Metro) விட்டுடுங்க. நான் அங்கிருந்து போய்க்கிறேன். எனக்கு எந்த பிராப்ளமும் இல்லை."

"சரி பானு," என்று கதிர் காரை சந்தியாவுக்கு வசதியான மெட்ரோ ஸ்டேஷனை நோக்கிச் செலுத்தினான்.

சிறிது நேரம் காரில் அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதியைக் கலைத்து சந்தியா கேட்டாள், "கதிர்... உங்க அப்பா இப்போ என்ன பண்றார்? இப்போ உங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ரிலேஷன்ஷிப் (Relationship) எப்படி இருக்கு?"

கதிர் ஒரு கணம் மௌனமானான். காரின் ஸ்டியரிங்கைப் பிடித்திருந்த அவனது கைகள் லேசாக இறுகின. "அவர் ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி லங் கேன்சர் (Lung cancer) வந்து இறந்துட்டார் பானு," என்றான் ஒரு கனத்த குரலில்.

சந்தியா அதிர்ச்சியோடு அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் பரிவு இருந்தது.

கதிர் தன் கடந்த காலத்துக்குள் மீண்டும் பயணித்தான். "நான் காலேஜ் சேர்ற வரைக்கும்தான் அவர் என்னைக் கொடூரமா அடிச்சிட்டு இருந்தார். நான் படிச்சு முடிச்சு, வேலை வாங்கி அந்த வீட்டை விட்டு வெளியில வந்ததும்... அவர் என்னைத் திட்டுறதைக்கூட சுத்தமா நிறுத்திட்டார்."

"அப்படியா?"

"ஆமாம். ஆனா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு இயல்பான அப்பா - பையன் மாதிரி நாங்க பேசிக்கிட்டது கிடையாது. ஆனா, நான் வீட்டுக்குப் போகும்போதெல்லாம் என்னைப் பார்த்து அன்பா விசாரிப்பார். ஆனா அம்மாக்கிட்ட அதே கோபம், அதே சண்டைதான் போட்டுட்டு இருப்பார். நான் காதலிச்சப்போ, அவர்தான் எனக்கு முழுசா சப்போர்ட் (Support) பண்ணி, முன்னாடி நின்னு கல்யாணத்தை நடத்தி வெச்சார்."

சந்தியா ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள். "உங்களுக்குள்ள இவ்ளோ இடைவெளி இருந்தும் அவர்தான் சப்போர்ட் பண்ணாரா?"

"ஆமாம் பானு," என்ற கதிர், தன் அப்பாவின் மனநிலையை இன்று அவன் எப்படிப் புரிந்து வைத்திருக்கிறான் என்பதை விளக்கினான். "அவருக்குச் சின்ன வயசுலயே அவங்க அம்மா இறந்துட்டாங்க. அப்பாவும் கொஞ்ச வருஷத்துல இறந்துட்டார். அன்பைக் காட்ட யாருமில்லாம, அவரே ஒரு அனாதை மாதிரி, கொஞ்சம் காட்டுமிராண்டியா வளர்ந்துட்டார். அதனாலதான் அவருக்கு எந்தக் கோபம், டென்ஷன் வந்தாலும் அதை எப்படிக் கையாளுறதுன்னு தெரியாம, என் மேலயும் அம்மா மேலயும் காட்டிடுவார்."

"உங்களுக்கு ஒரு தம்பி இருக்கறதா சொல்லியிருந்தீங்க. உங்க தம்பிகிட்ட உங்க அப்பா எப்படி நடந்துப்பார்?"

"என் தம்பி பொறந்தப்போ கொஞ்சம் நிலைமை மாறிருச்சு. அவன் மேல சின்ன வயசுல இருந்தே ரொம்பப் பாசமாத்தான் இருந்தார். என்னைய மட்டும்தான் எப்பவும் அதிகமா அடிப்பார். எனக்கு பெங்களூர்ல வேலைங்குறதால, நான் வீட்ல இல்லை. அதனால அவருக்கு கேன்சர் வந்த விஷயம் எனக்கு உடனே தெரியல. அவரோட கடைசி காலத்துல அவரை என் தம்பியும் அம்மாவும் தான் பார்த்துக்கிட்டாங்க. அவர் உயிர் பிரியும்போது கூட நான் அவர் பக்கத்துல இல்லை பானு..."

கதிரின் குரல் இப்போது உடைந்தது. "நான் ஊருக்குப் போய்ப் பார்த்தப்போ... அவர் உடம்பைப் பார்த்ததும் என்னையும் அறியாம நான் கதறி அழுதுட்டேன். அவர் என்னதான் சின்ன வயசுல என்னை அடிச்சுக் கொடுமைப்படுத்தியிருந்தாலும்... அவர் என் அப்பாதானே! அந்தப் பாசம் எனக்குள்ள ஆழமா இருந்திருக்குன்னு அன்னைக்குத்தான் எனக்குப் புரிஞ்சது. அதனாலதான் அவரை இப்போ ரொம்ப மிஸ் பண்றேன் பானு."

இதைக் கேட்டு சந்தியாவின் மனதும் கனத்தது. ஒருவனை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வது என்பது அவனது குறைகளை மட்டும் அல்ல, அவனது ரணங்களையும் சேர்ந்ததுதான் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவள் தன் கையை நீட்டி, அவனது தோள்களை ஆதரவாகத் தடவி, ஒரு ஆறுதலான அமைதியை அவனுக்கு வழங்கினாள்.