Incest உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன்.

[monor]

‘உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன்’ — Part 1 முதல் 4 வரை ஒரு வாசகர் பார்வை

“கதை என்பது சம்பவங்களை அடுக்குவது மட்டுமல்ல; ஒரு கதாபாத்திரம் எங்கே நின்று எங்கே மாறுகிறது என்பதைக் காட்டுவதுதான் உண்மையான கதை.” அந்த வகையில் ‘உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன்’ என்ற தலைப்பே இந்த முதல் நான்கு பகுதிகளையும் படிக்கும்போது பல அடுக்குகளில் அர்த்தம் கொடுக்கிறது. ஆரம்பத்தில் உறவு, குடும்பப் பிரிவு, பழைய நினைவுகள் என்று தொடங்கும் கதை, படிப்படியாக கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை மாறி, அவர்களுக்குள் இருக்கும் எல்லைகள் குழப்பமடையும் நிலைக்குச் செல்கிறது. தலைப்பில் இருக்கும் “கொடுத்தேன்” என்ற வார்த்தை உடல் சார்ந்த பொருளை மட்டும் தராமல், ஒருவரிடம் தன்னுடைய நம்பிக்கை, ரகசியம், ஆசை, பலவீனம் ஆகியவற்றையும் ஒப்படைக்கும் மனநிலையையும் நினைக்க வைக்கிறது.

கார்த்திக் கதாபாத்திரத்தைப் பார்க்கும்போது, அவன் மனதில் ஆரம்பத்திலிருந்தே அமுதாவைப் பற்றிய ஒரு சிக்கலான ஈர்ப்பு இருப்பது தெரிகிறது. ஆனால் அது சாதாரண காதல் கதையின் நேர்கோட்டுப் பயணம் போல இல்லை. குடும்ப உறவு, பழைய பிரிவு, நண்பனின் திருமணம், திடீரென மீண்டும் சந்திப்பது—இவை எல்லாமே அவன் மனநிலையை மேலும் குழப்புகின்றன. ஒரு பக்கம் அன்பு என்று அவன் நினைப்பது; இன்னொரு பக்கம் ஆசை அவனை இழுத்துச் செல்வது; இந்த இரண்டிற்கும் இடையே அவன் எடுக்கும் முடிவுகள்தான் கதையின் முக்கியமான உள்நடப்பு.

அமுதாவின் கதாபாத்திரமும் அதேபோல ஒரே நிறத்தில் வரவில்லை. ஆரம்பத்தில் தயக்கம், பயம், குழப்பம் போன்ற உணர்வுகளுடன் இருப்பவள், அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் தன்னுடைய விருப்பங்களையும் ஆசைகளையும் வெளிப்படுத்தும் அளவுக்கு மாறுகிறாள். இந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் மெதுவாக கட்டியிருக்கிறார். குறிப்பாக ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை ஒரு கட்டத்திலிருந்து இன்னொரு கட்டத்திற்கு மாறும்போது, வாசகருக்கு “இவள் ஏன் இப்படியாக மாறுகிறாள்?” என்ற கேள்வி எழுவது இயல்பானது. அந்த இடத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளார்ந்த சிந்தனைகளையும் காரணங்களையும் கொடுத்திருந்தால், அமுதாவின் மாற்றம் இன்னும் வலுவாகப் பதிவாகியிருக்கும்.

“மனம் மாறினால் மனிதனும் மாறுவான்; ஆனால் அந்த மாற்றத்துக்கு ஒரு காரணம் இருந்தால்தான் வாசகன் அதை ஏற்றுக்கொள்வான்.” அந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால், அமுதாவின் மாற்றத்திற்கு இன்னும் சில மனநிலை விளக்கங்கள் சேர்க்கப்படலாம்.

முதல் பகுதியில் இருந்த எதிர்பார்ப்பு, இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது பகுதிகளில் அதிகரிக்கும் நெருக்கம், நான்காவது பகுதியில் உறவின் எல்லைகள் மேலும் குழப்பமடைவது என்று கதை படிப்படியாக ஒரு வேகத்தைப் பிடிக்கிறது. இந்த தொடர்ச்சிதான் கதையின் முக்கியமான பலம். ஒரு பகுதியை முடித்தவுடன் அடுத்த பகுதியில் என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குவது தொடர்கதைக்கு முக்கியம். அந்த எதிர்பார்ப்பை ஆசிரியர் நன்றாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

அதே நேரத்தில், சில நெருக்கமான காட்சிகள் தேவைக்கு அதிகமாக நீள்கின்றன. ஒரு உணர்வை ஒருமுறை வலுவாகச் சொன்ன பிறகு அதையே பல விதமான விவரங்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதால், சில இடங்களில் கதையின் வேகம் குறைகிறது. “அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமுதமும் நஞ்சு” என்பதுபோல, உணர்ச்சியை அதிகமாகச் சொல்ல நினைக்கும் இடத்தில்தான் சில சமயம் அதன் தாக்கம் குறைந்து விடுகிறது. குறிப்பாக ஒரே உணர்வை தொடர்ந்து நீட்டிக்கும் பகுதிகளை சற்றுக் குறைத்திருந்தால், அடுத்த சம்பவத்திற்கு இன்னும் வேகமாக நகர முடியும்.

நான்காவது பகுதியில் கதையின் சூழல் மாறுவது குறிப்பிடத்தக்கது. முன்னைய பகுதிகளில் இருந்த இயல்பான உரையாடல் மற்றும் உறவு சார்ந்த பதற்றம், இங்கே ஒரு நாடகத்தன்மையான காட்சியாக மாறுகிறது. கதாபாத்திரங்கள் தங்களுக்குள் வைத்திருக்கும் ஆசை, எதிர்பார்ப்பு, தயக்கம் ஆகியவை காட்சியின் வழியாக வெளிப்படுகின்றன. ஆனால் இந்தப் பகுதியில் வரும் முரட்டுத்தனமான அணுகுமுறைகளில் சம்மதம் மற்றும் எதிர்ப்பு இரண்டிற்கும் இடையிலான எல்லையை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகக் கையாளலாம். வாசகருக்கு எந்த தருணம் கதாபாத்திரத்தின் விருப்பம், எந்த தருணம் எதிர்ப்பு, அந்த எதிர்ப்பை கதை எப்படி பார்க்கிறது என்பதெல்லாம் தெளிவாக இருந்தால் காட்சியின் இலக்கியத் தாக்கம் அதிகரிக்கும்.

அதேபோல் சில இடங்களில் வரும் வல்கரான பேச்சுகளை அளவோடு வைத்திருக்கலாம். அந்த மாதிரியான பேச்சு கதாபாத்திரத்தின் இயல்பை காட்டுவதற்காக ஒரு சில இடங்களில் வந்திருக்கலாம்; ஆனால் தொடர்ச்சியாக அதிகமாக வரும்போது காட்சியின் உணர்ச்சி பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, பேச்சு மட்டுமே முன்னிலையாகிவிடுகிறது. எனவே தேவையான இடங்களில் மட்டும் அந்த வல்கரான பேச்சை வைத்துவிட்டு, மீதியை இயல்பான உரையாடலாக மாற்றியிருந்தால் கதையின் தரம் இன்னும் உயர்ந்திருக்கும்.

இங்கே ஆசிரியருக்கு ஒரு பாராட்டு சொல்லியே ஆக வேண்டும். காட்சிகளை வெறுமனே சம்பவங்களாக எழுதாமல், இடம், உடை, சூழல், உடல் மொழி, முகபாவனை போன்றவற்றை வைத்து காட்சியை வாசகரின் கண்முன் கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். குறிப்பாக கோவில், கடற்கரை, வீடு போன்ற இடங்கள் மாறும்போது காட்சியின் மனநிலையும் மாறுகிறது. இது தொடர்கதைக்கு நல்ல காட்சியமைப்பு.

ஆனால் ஒரு நல்ல காட்சிக்கு எல்லா விவரங்களும் தேவையில்லை. சில சமயம் சொல்லாமல் விடப்பட்ட ஒரு விஷயம்தான் வாசகரின் கற்பனைக்கு அதிக இடம் கொடுக்கும். “சொல்லாத சொல்லுக்கு மதிப்பு அதிகம்” என்பதுபோல், சில நெருக்கமான காட்சிகளில் விவரங்களை குறைத்து, கதாபாத்திரங்களின் கண்கள், அமைதி, தயக்கம், உரையாடல் ஆகியவற்றை முன்னிலைப்படுத்தியிருந்தால் அதே காட்சி இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்கும்.

கதையின் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான அம்சம் உறவுகளின் பெயர்கள் மாறிக்கொண்டே இருப்பதுதான். “அண்ணன்”, “தங்கை”, “நண்பன்”, “காதலன்” போன்ற உறவுச் சொற்கள் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையோடு மாறிக்கொண்டே வருகின்றன. இந்த உறவு மாறுபாடு கதையின் மையக் குழப்பமாகவே இருக்கிறது. குறிப்பாக கதாபாத்திரங்கள் ஒரு உறவைச் சொல்லிக்கொண்டே அதற்கு முரணான உணர்வை வெளிப்படுத்தும் இடங்களில், கதையின் உளவியல் சிக்கல் தெளிவாகிறது.

இங்குதான் தலைப்புக்கும் கதைக்கும் இன்னொரு தொடர்பு கிடைக்கிறது. “உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன்” என்பது ஒருவரிடம் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைப்பதைச் சொல்லும் தலைப்பு. ஆனால் இந்தக் கதையில் “ஒப்படைத்தல்” என்பது எளிதான ஒன்றாக இல்லை. அதற்குள் ஆசை, நம்பிக்கை, தயக்கம், குற்றவுணர்வு, உறவின் குழப்பம், எதிர்பார்ப்பு என பல அடுக்குகள் இருக்கின்றன. அதனால் தலைப்பு கதைக்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது.

அனந்தன் கதாபாத்திரம் முதல் நான்கு பகுதிகளில் இன்னும் ஒரு முக்கியமான கோணத்தை உருவாக்கக்கூடிய நிலையில் இருக்கிறது. அவன் இருப்பது மட்டுமல்லாமல், அவனுடைய அறியாமை, அவன் நம்பிக்கை, அவனுக்கும் மற்ற கதாபாத்திரங்களுக்கும் இடையிலான உறவு ஆகியவை அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் கதையின் நெஞ்சுக்கல்லாக மாறக்கூடியவை. “கயிறு இழுத்தால் முடிச்சு இறுகும்” என்பதுபோல, இப்போது உருவாகியிருக்கும் உறவு சிக்கல்கள் பின்னால் கதையை எந்த திசைக்கு இழுக்கப் போகின்றன என்பதே சுவாரஸ்யமான கேள்வி.

முதல் நான்கு பகுதிகளின் மொத்த ஓட்டத்தைப் பார்க்கும்போது, கதை மெதுவாக ஆரம்பித்து, பின்னர் வேகமாக நகர்கிறது. நடுப்பகுதிகளில் சில காட்சிகளை சுருக்கலாம்; அதே சமயம் கதாபாத்திரங்களின் மனக்குழப்பம், குறிப்பாக அவர்கள் ஏன் ஒரு முடிவிலிருந்து இன்னொரு முடிவுக்கு செல்கிறார்கள் என்பதை இன்னும் கொஞ்சம் நீளமாக எழுதலாம். காட்சியை குறைத்து, மனநிலையை அதிகரிப்பது இந்தக் கதைக்கு இன்னும் வலிமை கொடுக்கக்கூடிய மாற்றமாக இருக்கும்.

மேலும், சிறார்கள் அல்லது இளம் வயதினரை பெரியவர்களுக்கான அந்தரங்கச் சூழல்களோடு இணைக்கும் எந்தச் சித்தரிப்பையும் தவிர்ப்பது அவசியம். பெரியவர்களுக்கான கதையாக இருந்தாலும், கதாபாத்திரங்களின் வயது மற்றும் காலவரிசை தெளிவாக இருக்க வேண்டும். இது கதையின் பாதுகாப்புக்கும், இலக்கியத் தெளிவுக்கும் முக்கியமானது.

மொத்தத்தில், முதல் நான்கு பகுதிகளில் ஆசிரியர் எதிர்பார்ப்பு → சந்திப்பு → ஈர்ப்பு → உறவுக் குழப்பம் → எல்லைகள் மாறுதல் என்ற ஒரு தொடர்ச்சியான பாதையை உருவாக்கியிருக்கிறார். அதுதான் இந்தக் கதையின் முக்கியமான அடித்தளம். சில காட்சிகள் சற்று நீளமாகியிருக்கின்றன; சில வல்கரான பேச்சுகளை குறைத்திருக்கலாம்; சில இடங்களில் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை இன்னும் ஆழமாகக் காட்டியிருக்கலாம். ஆனால் காட்சிகளை உருவாக்கும் திறன், தொடர்ச்சியைப் பிடித்து வைத்திருக்கும் முயற்சி, கதாபாத்திரங்களின் மாற்றத்தை படிப்படியாக கொண்டு செல்லும் நடை ஆகியவற்றில் ஆசிரியரின் முயற்சி தெரிகிறது.

“விதைத்த விதைதான் மரமாகும்; ஆனால் அதை எப்படிப் பராமரிக்கிறோம் என்பதில்தான் அதன் நிழல் இருக்கிறது.” முதல் நான்கு பகுதிகளில் விதைக்கப்பட்டுள்ள இந்த உறவுச் சிக்கல்கள் அடுத்த பகுதிகளில் எப்படி வளர்கின்றன என்பதுதான் கதையின் உண்மையான சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்.

‘உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன்’ என்ற தலைப்பின் உணர்வை இன்னும் ஆழமாக எடுத்துச் சென்று, கதாபாத்திரங்களின் மனப்போராட்டத்தையும் உறவுகளின் விளைவுகளையும் முன்னிலைப்படுத்தி கதை நகர்ந்தால், வெறும் காட்சிகளைத் தாண்டி நினைவில் நிற்கும் ஒரு உறவு-மையக் கதையாக இது இன்னும் வலுப்பெறலாம்.

ஆசிரியர் monor அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள். முதல் நான்கு பகுதிகளிலேயே வாசகரை அடுத்த பகுதியை எதிர்பார்க்க வைக்கும் அளவுக்கு ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். இனி வரும் பகுதிகளில் காட்சிகளின் அளவை சற்றுக் கட்டுப்படுத்தி, கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வு, முடிவுகளின் விளைவுகள், உறவுகளின் சிக்கல் ஆகியவற்றை இன்னும் முன்னிலைப்படுத்தினால், இந்தக் கதையின் ஆழமும் தாக்கமும் இன்னும் அதிகரிக்கும். எழுத்துப் பயணம் தொடர்ந்து சிறக்கட்டும்.

தங்களின் விரிவான விமர்சனத்துக்கு நன்றி நண்பரே.  

காமக் கதைகளில் பாத்திரங்கள் தொடர்பான  உளவியல் தொடர்பான மாற்றங்கள் எதனால், எப்படி, எங்கே ஏற்படுகிறது என்பதை விளக்க அவசியமில்லை என்ற மேம்போக்குத் தனமாகத்தான் எழுதி வருகிறேன்.

நீங்கள் சொல்வதைப் பார்த்தால், இலக்கிய, இலக்கண வரை முறைகளோடு, மனித உணர்வுகள், உளவியல் சிந்தனை ஆகியவற்றையும் கலந்து ஒரு கதையை படைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள் என்று தெளிவாகிறது.

ஏனோ தானோவென்று எழுதிக்கொண்டிருந்த எனக்கு ஒரு எப்படி எழுதுவது என்று ஒரு அளவீட்டை, அளவு கோலை, அடிப்படையை காட்டி இருக்கிறீர்கள். கதை எழுதுவது எனக்கு முதன்மையான வேலை இல்லை. ஏதோ வாசகர்களுக்காக சில நல்ல கதைகளை காப்பி அடித்து, என் கற்பனைகளையும் சேர்த்து  மெருகூட்டி எழுதி வருகிறேன். அவ்வளவுதான். 

உங்கள் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ப இலக்கிய தரமுடன் என் கதைகள் இல்லாமல் போவது எனக்கு வருத்தமே. முயற்ச்சி செய்கிறேன்.

 நீங்கள் பதிவிட்ட படங்கள்  நன்றாக உள்ளது. என் மற்ற கதைகளுக்கும் பொருத்தமான படங்களை பதிவிட அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

அன்புடன் 
மோனார்