Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 270:
-------------

"நீ... நிஜமாவே அத வெறுத்தியா?"

அவன் கேட்ட கேள்வி... அந்த ரூம்க்குள்ள அமைதியா, ஆனா ஒரு பெரிய குண்டு வெடிச்ச மாதிரி என் காதுல விழுந்துச்சு.

நான் அப்படியே அவனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் ஹார்ட்பீட் மறுபடியும் 'டப் டப் டப்'னு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

இந்தக் கேள்விக்கு நான் கொஞ்சம் கூடத் தயாராகவே இல்லை.

அவன் எங்கிட்ட இப்படி நேரடியா, என் கண்ண பாத்துக் கேப்பான்னு நான் எதிர்பார்க்கல.

எனக்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய கலவரமே நடக்க ஆரம்பிச்சுது.

'நான் என்ன பதில் சொல்றது?'

'ஆமா... எனக்கு அது பிடிச்சுருந்துச்சு... என் உடம்பே கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி தூக்கிப் போட்டுச்சுனு சொல்லவா?'

'சீ... அத எப்படிக் சொல்ல முடியும்?'

ஒரு வாட்ச்மேன்... அவன் எச்சில் நாக்கால, என் குண்டி ஓட்டையை நக்குனதை நான் ரசிச்சேன்னு சொல்றதா?

அது எவ்ளோ கேவலமான விஷயம்!

அதை நான் வாய் திறந்து ஒத்துக்கிட்டா... நான் எவ்ளோ கேவலமான பொண்ணா ஆகிடுவேன்?

'இல்ல... இல்ல... இத அவனுக்குத் தெரியவே கூடாது.'

'நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு... எனக்கு எப்படி இப்படி ஒரு அசிங்கமான விஷயம் பிடிக்கும்?'

என் ஈகோ, என்னோட பாரம்பரியமான புத்தி மறுபடியும் ஒரு பெரிய தடுப்புச் சுவரைக் கட்டுச்சு.

நான் ஏதோ ஒரு பெரிய தப்பு பண்ணிட்டு மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி, என்னைய நானே மறைச்சுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் என் கைகளை மறுபடியும் இறுக்கமா என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டேன்.

என் முலைகளை முழுசா மறைச்சுக்கிட்டு, என் முகத்துல ஒரு சீரியஸான எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

அவனோட பார்வையில இருந்து தப்பிக்க, நான் என் பார்வையைச் தரையில திருப்புனேன்.

"ஆமா!"

நான் டிஃபென்ஸிவ்வா , ஆனா ஒரு நடுக்கத்தோட பதில் சொன்னேன்.

"ஆமா... எனக்கு அது புடிக்கல"

என் குரல் நான் நெனச்ச அளவுக்கு அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா வரல... அதுல ஒரு பொய் இருக்குறது எனக்கே தெரிஞ்சுது.

ஆனாலும் நான் சமாளிச்சேன்.

"எனக்கு அது கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கல பிரகாஷ்."

நான் அவனப் பாக்காம, தரைய பாத்துக்கிட்டே பேசுனேன்.

"அது... அது ரொம்ப வியர்டா இருந்துச்சு..."

"அது மட்டும் இல்ல... நீ உன் விரலை உள்ள விட ட்ரை பண்ணப்போ... எனக்கு வலிச்சுது."

நான் ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரி, எனக்கெல்லாம் இந்த மாதிரி விஷயங்கள் செட் ஆகாதுங்குற மாதிரி ஆக்டிங் பண்ணேன்.

"கேவலமா இருந்துச்சு... எனக்கு வலிச்சுது..."

நான் திரும்பத் திரும்ப அதே வார்த்தைகளைச் சொல்லி, என்னோட பொய்யை நிஜமாக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

அந்த ரூம்ல ரெண்டு செகண்ட் எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

அவன் ஏதாச்சும் சாரி கேப்பான், இல்ல 'ஓகே பவி, இனிமேல் பண்ண மாட்டேன்'னு சொல்வான்னு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா... அவன் அப்படி எதுவும் சொல்லல.

பதிலுக்கு... அவன்கிட்ட இருந்து சிரிப்புச் சத்தம் மட்டும் கேட்டுச்சு.

"ஹ்ம்ம்..."

நான் என் கண்களைத் தூக்கி அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் என்னைய கிண்டலா பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் முகத்துல, 'யாரை ஏமாத்தப் பாக்குற?'ங்குற அந்த எக்ஸ்பிரஷன் அப்பட்டமா இருந்துச்சு.

அவன் தன்னோட வலது கையை மெதுவா மேல தூக்குனான்.

அவன் விரல்கள், என் தோள்பட்டையில வந்து லேசாப் பதிஞ்சுது.

அந்த காத்துல, அவனோட சூடான விரல்கள் பட்டதும் என் உடம்பு லேசாச் சிலிர்த்துச்சு.

"எங்கிட்ட பொய் சொல்ற பவி நீ..."

அவன் குரல் ரொம்பச் சாஃப்ட்டா, ஆனா ஒரு பெரிய உண்மையை என் மூஞ்சியில அடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் லேசாப் பதறிப் போய், "இ... இல்ல..."னு தலையாட்ட ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவன் என்னை பேச விடல.

அவன் என் தோள்பட்டையை லேசாத் தடவிக்கிட்டே, பேச ஆரம்பிச்சான்.

"என் நாக்கு... உன் உடம்புல பட்ட அந்த செகண்ட்..."

"உன் உடம்பு எனக்குக் குடுத்த பதிலை நான் ஃபீல் பண்ணேன்டி"

அவன் வார்த்தைகள் ஒவ்வொண்ணும் என் மனசுக்குள்ள இருந்த திரையைக் கிழிச்சுக்கிட்டு உள்ள போச்சு.

"நீ என்னையத் தள்ளி விட்டது... உனக்கு அது பிடிக்கலங்குறதுக்காக இல்ல."

"அது உனக்கே புதுசு..."

"அதனால தான் நீ பயந்து போய் என்னையத் தடுத்த."

அவன் என் கண்ண நேராப் பாத்து, என்னோட உணர்வுகளை படிக்க ஆரம்பிச்சான்.

நான் மூச்சு விடக் கூட மறந்து, அவனையே வெறிக்க வெறிக்கப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"என் நாக்கு, உன்னோட சூத்து ஓட்டையில பட்டப்போ..."

"உன் தொடைகள் ரெண்டும் எப்படி வெடவெடனு நடுங்குச்சுனு எனக்குத் தெரியும்டி."

அவன் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நூறு சதவீதம் உண்மை!

நான் எப்படி அதை மறுக்க முடியும்?

"நீ வலிச்சுதுனு சொல்றியே..."

அவன் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட, என்னோட பொய்யை அப்படியே உடைச்சான்.

"ஆனா... நான் அந்த இடத்துல நாக்க வெச்ச அந்த அடுத்த செகண்ட்..."

"உன் புண்டை ஜூஸ் எவ்ளோ ஸ்பீடாச் சுரந்து, வழிஞ்சுதுனு எனக்குத் தெரியும்டி என் செல்லம்."

நான் அப்படியே அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போனேன்.

'அடக் கடவுளே!'

என் வாய் லேசாப் பிளந்துகிச்சு.

நான் மூச்சுக்காகத் தவிச்சேன்.

அவன் என் உடம்போட ரியாக்ஷனை பெர்ஃபெக்ட்டா, நுணுக்கமா நோட் பண்ணியிருக்கான்.

என் தொடை நடுங்குனது, என் புண்டைல இருந்து தண்ணி கொட்டுனது...

எல்லாத்தையும் அவன் தன் உடம்பால, தன் நாக்கால ஃபீல் பண்ணியிருக்கான்!

நான் இப்போ அவன்கிட்ட முழுசா மாட்டிட்டேன்.

இதுக்கு மேல என்னால அவன்கிட்ட ஒரு சின்னப் பொய் கூடச் சொல்ல முடியாதுனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் என்னோட நிர்வாணத்தை விட, இப்போ மனசளவுல அவ்ளோ பெரிய நிர்வாணமா நிக்கிற மாதிரி உணர்ந்தேன்.

நான் உடனே என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டேன்.

அவனோட அந்தப் பார்வையில இருந்து, அந்த உண்மையில இருந்து எப்படியாச்சும் தப்பிச்சு ஓடிடணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் என் தலையை லேசாத் திருப்பப் பாத்தேன்.

ஆனா அவன் என் தோள்பட்டையில இருந்த பிடியை லேசா அழுத்துனான்.

"எனக்கு உண்மையான பதில் வேணும் பவி..."

அவன் குரல் இப்போ கெஞ்சலாவும் இல்ல, அதிகாரமாவும் இல்ல...

அதுல ஒரு பயங்கரமான டிமாண்ட் இருந்துச்சு.

"கண்ணத் தொறடி."

அவன் உறுதியாச் சொன்னான்.

நான் என் கண்களைத் திறக்க மாட்டேன்னு அடம் பிடிச்சேன்.

"என் கண்ணப் பாத்துச் சொல்லு பவி..."

"எனக்குத் தெரியும் உனக்கு அது பிடிச்சுருந்துச்சுனு... ஆனா அத உன் வாயால நீ சொல்லணும்."

"சொல்லு பவி."

அவனோட டிமாண்ட்... அதை என்னால மீறவே முடியல.

என் உடம்பு அவனோட கண்ட்ரோல்ல இருக்குற மாதிரி, என் மனசும் இப்போ முழுசா அவன்கிட்ட சரணடைய ஆரம்பிச்சுது.

நான்  மெதுவா, ஒரு நடுக்கத்தோட என் கண்களைத் திறந்தேன்.

நான் என் பார்வையைத் தரையில இருந்து தூக்கி... நேரா அவனோட கண்களைப் பாத்தேன்.

என் தொண்டை  வறண்டு போயிருந்துச்சு.

நான் ஒரு தடவை எச்சிலை முழுங்குனேன்.

'க்ளக்...'

அந்தச் சத்தம் எனக்கே தெளிவா கேட்டுச்சு.

நான் இப்போ வாய் திறந்து அந்த உண்மையைச் சொல்லிட்டேன்னா...

அதுக்குப் அப்புறம் என் வாழ்க்கையில ஒரு பெரிய மாற்றம் நடக்கும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

இதுவரைக்கும் 'நான் நல்லவ, எனக்கு இதெல்லாம் தெரியாது'னு நான் போட்டுருந்த வேஷம் மொத்தமா அழிஞ்சுடும்.

ஒரு புது பவுண்டரி... ரொம்ப டர்ட்டியான பவுண்டரியை நான் இப்போ என் சொந்த சம்மதத்தோட உடைக்கப் போறேன்.

இதுக்கு அப்புறம் என்னால, கொஞ்ச நஞ்சம், நல்லவளா இருந்த பவித்ராவா, இனி இருக்கவே முடியாது.

அந்த வார்த்தைகளை நான் ஒரு தடவை சொல்லிட்டேன்னா, அதைத் திரும்ப வாங்கவே முடியாது.

ஆனா... என்னால அதைச் சொல்லாமலும் இருக்க முடியல.

அவனோட கண்கள் என்னைய போர்ஸ் பண்ணுச்சு.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது..."

என் குரல் வெளிய வரும்போது, அப்படியே உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

நான் திக்கித் திணறினேன்.

"அது... அது ஒரு மாதிரி..."

நான் என் பார்வையை அவனோட கண்கள்ல இருந்து விலக்கி, அவனோட யூனிஃபார்ம் பட்டன் மேல வெச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே என்னால சொல்ல முடியல.

"ஒரு மாதிரி... வித்தியாசமா இருந்துச்சு..."

நான் சின்னக் குரல்ல, ஒரு முனகல் மாதிரிச் சொன்னேன்.

என் உடம்பெல்லாம் வெட்கத்துலயும், ஒரு விதமான தவிப்புலயும் சூடேற ஆரம்பிச்சுது.

"நீ... நீ அந்த இடத்துல நாக்க வெச்சப்போ..."

"என் உடம்பே... ஒரு மாதிரி... ஏதோ ஷாக் அடிச்ச மாதிரி ஆயிடுச்சு..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வந்தேன்.

என் கைகள், என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

"எனக்கு அது என்ன ஃபீலிங்னே புரியல... அதான் நான் அவ்ளோ பயந்துட்டேன்."

நான் என் பயத்தை நியாயப்படுத்த ட்ரை பண்ணேன்.

"நான் அப்படி ஒண்ண... என் லைஃப்ல ஃபீல் பண்ணதே இல்லடா..."

என் தொண்டை தழுதழுத்து, என் கண்கள் லேசாக் கலங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் மெதுவா மூச்சை உள்ளிழுத்துக்கிட்டேன்.

என் கீழ் உதட்டை, என் பற்களால அவ்ளோ பலமாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்... வலிக்குற அளவுக்கு!

அப்புறம்... அந்த கடைசி உண்மையை... எந்த ஒளிவும் மறைவும் இல்லாம சொன்னேன்.

"ஆனா..."

"நீ பண்ணது... எனக்குத் தப்பா... ஃபீல் ஆகல... பிடிச்சுதான் இருந்த மாதிரி இருந்துச்சு..."

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்சேன்!

சொல்லி முடிச்ச அடுத்த செகண்ட்...

எனக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய ஒரு வெட்கம், கூச்சம்!

என் உடம்பே அப்படியே சுருங்கிப் போற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான்... நானே என் வாயால... என் குண்டியை நக்குனது நல்லா இருந்துச்சுனு சொல்லிட்டேனே!

அந்த வார்த்தைகளை என் காதால நானே கேக்கும்போது...

அது எவ்ளோ 'ஸ்லட்டியா', எவ்ளோ கேவலமா இருந்துச்சு தெரியுமா?

நான் ஒரு அப்பட்டமான, ஆசைவெறில ஊறிப் போன ஒரு பொண்ணா என்னையே நான் பாத்தேன்.

'கடவுளே... நான் எவ்ளோ கீழ இறங்கிட்டேன்?'

இந்த நினைப்பு வந்ததும், எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பழைய பவித்ரா மறுபடியும் முழிச்சுக்கிச்சு.

ஒரு பெரிய டிஃபென்ஸிவ் வால்... என்னைச் சுத்தி ஒரு பெரிய தடுப்புச் சுவரை நான் உடனே கட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

நான் வீக்கா, வல்னரபிளா அவன்கிட்ட என்னையக் காட்டிட்டேன்.

இப்போ அவன் அதையே அட்வான்டேஜ்ஜா எடுத்துக்கிட்டு, என் மேல முழு அதிகாரத்தையும் காட்ட ஆரம்பிச்சுடுவானோனு எனக்குப் பயம் வந்துருச்சு.

நான் உடனே என்னோட ஸ்ட்ரிக்ட்டான மோடுக்கு மாற ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அவனோட நெஞ்சுல இருந்து பார்வையை விலக்கி, மறுபடியும் நேரா அவனோட கண்ணைப் பாத்தேன்.

இந்தத் தடவை என் பார்வையில கூச்சம் இல்ல... ஒரு கட்டாயம் இருந்துச்சு.

நான் என் கைகளை நெஞ்சில கட்டியிருந்ததை விட்டுட்டு, என் வலது ஆள்காட்டி விரலை நீட்டி அவனைக் காட்டினேன்.

"ஆனா... என்னைய நல்லா கேட்டுக்கோ பிரகாஷ்!"

என் குரல் இப்போ தெளிவா, உறுதியா, ஒரு வார்னிங் குடுக்குற மாதிரி வந்துச்சு.

அவன் என் விரலையும், என் முகத்தையும் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாப் பாத்தான்.

"அது எனக்கு வித்தியாசமா, நல்லா இருந்துச்சுங்குறதுக்காக..."

"நீ மறுபடியும் அதை என் இஷ்டம் இல்லாம பண்ணலாம்னு அர்த்தம் கிடையாது."

நான் என் பவுண்டரியை அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா செட் பண்ணேன்.

"நான் ரொம்ப சீரியஸா சொல்றேன்."

"இனிமேல் இப்படித் திடீர்னு, எனக்குக் கூச்சமா இருக்குற ஒரு இடத்துல நீ கை வைக்கக் கூடாது."

நான் ரொம்ப விறைப்பா, கோபமாப் பேசுற மாதிரி ஆக்டிங் பண்ணேன்.

அவன் அமைதியா நான் சொல்றதக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தான்.

"நோ."

நான் அந்த வார்த்தையை அவ்ளோ அழுத்தமாச் சொன்னேன்.

"முக்கியமா..."

நான் ஒரு செகண்ட் தயங்கி, அப்புறம் உறுதியாச் சொன்னேன்.

"நீ உன் நாக்கு, இல்ல விரலை... அங்க விட ட்ரை பண்ணுன பாத்தியா?"

"அதை நான் ஒருபோதும் அலோவ் பண்ணவே மாட்டேன்."

நான் என் தலையை இடதும் வலதுமா ஆட்டி, ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டாத் தடுத்தேன்.

"எப்பவுமே பண்ணக் கூடாது!".

நான் அதைச் சொல்லும்போது, என் குரல்ல எந்த ஒரு காம்ப்ரமைஸும் இல்லை.

"நீ அப்படிப் பண்ணவே கூடாது பிரகாஷ். அவ்ளோ தான்."

"அது தான் உன் லிமிட். அதை நீ தாண்டக் கூடாது."

நான் என்னோட ரூல்ஸை, தெளிவா அவன்கிட்ட சொன்னேன்.

நான் இப்படி சீரியஸா, உறுதியாச் சொன்னதால...

அவன் கண்டிப்பாப் பயந்து போய், இல்ல என்னையப் புரிஞ்சுகிட்டு...

'சாரி பவி... ஓகே பவி... இனிமேல் நான் ஒன்னும் பண்ண மாட்டேன், நீ சொல்ற மாதிரியே கேக்குறேன்'னு சொல்லுவான்னு நான் எதிர்பாத்தேன்.

அவன்... நான் சொல்றதை கேட்டுத் தான் ஆகணும்ங்குற ஒரு சின்னத் திமிரு எனக்குள்ள இருந்துச்சு.

நான் என் விரலை மடக்கிட்டு, அவனோட மூஞ்சியையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் எப்போ தலையை ஆட்டுவான்... எப்போ எனக்குப் சத்தியம் பண்ணிக் குடுப்பான்னு...

நான் நம்பிக்கையோட, அவனோட பதிலுக்காக வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.



--------------
Part 271:
--------------

நான் நம்பிக்கையோட, அவனோட பதிலுக்காக வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் சீரியஸா, விறைப்பா அவன்கிட்ட என்னோட ரூல்ஸை சொல்லியிருந்தேன்.

'அங்க தொடவே கூடாது, அது தான் என்னோட லிமிட்'னு அவ்ளோ கறாராச் சொல்லிருந்தேன்.

அவன் பயந்து போய், 'சரி பவி... நான் இனிமேல் அப்படிப் பண்ண மாட்டேன், என் மேல சத்தியமாப் பண்ண மாட்டேன்'னு சொல்வான்னு நான் ரொம்ப எதிர்பாத்தேன்.

என் விரலை மடக்கிட்டு, அவனோட மூஞ்சியையே ரொம்ப உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் அவன் கண்ணயே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் எனக்குப் பதில் சொல்லுவான்னு நான் நினைச்சப்போ...

அவன் முகத்துல ஒரு சின்ன அசைவு தெரிஞ்சுது.

அவன் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல.

பதிலுக்கு... அவனோட உதடுகள்... ரொம்ப மெதுவா லேசா விரிய ஆரம்பிச்சுது.

ஆமா... அவன் சிரிக்கிறான்!

அவன் முகத்துல ஆழமான, ஒரு மாதிரி வெறித்தனமான சிரிப்புப் படர ஆரம்பிச்சுது.

அந்தச் சிரிப்பைப் பாத்ததும் எனக்குள்ள லேசா ஒரு நடுக்கம் வந்துச்சு.

நான் அவ்ளோ கோபமா, சீரியஸா 'நோ' சொல்றேன்... ஆனா அவன் அதை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கல!

நான் செட் பண்ணுன அந்தப் பவுண்டரி, நான் சொன்ன அந்த ரூல்ஸ்... 

எதைப்பத்தியுமே அவனுக்குக் கவலை இல்லங்குறது அவனோட சிரிப்புலயே தெரிஞ்சுது.

அவனுக்குத் தேவையானதெல்லாம் ஒண்ணே ஒண்ணு தான்!

நான் என் வாயாலயே... 'ஆமா, நீ என் குண்டியை நக்குனது எனக்குப் பிடிச்சுருந்துச்சு... என் உடம்பு கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி தூக்கிப் போட்டுச்சு'னு ஒத்துக்கிட்டேன்ல?

அந்த ஒரு கன்ஃபெஷன் மட்டும் தான் அவனுக்கு இப்போ வேணும்!

நான் கூச்சப்பட்டு, என் வெட்கத்தை எல்லாம் விட்டுட்டு, என் ஆசையை அவன்கிட்ட ஓப்பனா சொன்னேன் பாத்தியா?

அது... அவனோட காதலுக்கும், வெறிக்கும் ஒரு பெரிய பெட்ரோல் மாதிரி ஆகிடுச்சு!

அவன் கண்கள் இப்போ பிரகாசமா, என்னை அவன் வலைக்குள்ள கொண்டு வந்த பெருமையோட என்னையப் பாத்துச்சு.

அவன் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல... ஆனா அவனோட பார்வை, 'நீ என்னதான் ரூல்ஸ் போட்டாலும், நீ எனக்கு தாண்டி'னு சொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

அடுத்த செகண்ட்...

எந்த ஒரு முன்னறிவிப்பும் இல்லாம... அவன் தன் செயலை ஆரம்பிச்சான்.

அவனோட வலது கை... அவ்ளோ நேரமா என்னோட இடுப்பைச் சுத்தி பிடிச்சிருந்தான்ல?

அந்தக் கை... இப்போ ரொம்ப மெதுவா, என் இடுப்புல இருந்து கீழ நகர ஆரம்பிச்சுது.

'ச்ர்ர்ர்...'னு அவனோட உள்ளங்கை, என்னோட இடுப்புச் சதை மேல உரசிக் கீழ இறங்குச்சு.

அந்தத் தொடுதல்... அது மெதுவா, ஒரு எறும்பு ஊர்ற மாதிரி இருந்துச்சு!

அவன் கை கீழ நகர நகர... என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே சிலிர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

என் நரம்புகள் எல்லாமே டக்குனு விழிச்சுக்கிச்சு.

அவன் உள்ளங்கையோட சூடு... அந்த காத்துல என் குளிர்ந்த உடம்புக்கு அவ்ளோ கதகதப்பா இருந்துச்சு.

அவனோட கை... என் இடுப்பு வளைவைத் தாண்டி... மெதுவா என் முதுகுக்குக் கீழ போச்சு.

அவனோட விரல்கள், என்னோட முதுகுத் தண்டுவடத்தோட வளைவை அழகா, ஒரு சிற்பி சிலை செதுக்குற மாதிரித் தடவிக்கிட்டே கீழ இறங்குச்சு.

அந்த ஒரு சின்னத் தொடுதல்லயே... என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பெரிய அதிர்வு.

நான் என் கண்களை லேசா விரிச்சு, அவனையே பதற்றமாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'இவன் என்ன பண்ணப் போறான்? நான் தான் இப்போ வேணாம்னு சொன்னேன்ல?'னு என் மூளை கத்துச்சு.

ஆனா என் வாய் திறந்து எந்த வார்த்தையும் வரல.

அவனோட கை இன்னும் மெதுவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கீழ இறங்கிச்சு.

என் இடுப்பு எலும்பைத் தாண்டி...

நேரா...

என்னோட வழவழப்பான குண்டிச் சதை மேல... அவனோட கை வந்து லேசாப் பதிஞ்சுது!

"ஆஆஹ்..."

நான் என்னைய அறியாமலே ஒரு சின்ன, ] முனகல் சத்தம் போட்டேன்.

என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து அந்தச் சத்தம் எனக்கே கேக்காத அளவுக்கு ரொம்ப வீக்கா வெளிய வந்துச்சு.

அவனோட கை!

அவனோட உள்ளங்கை, என்னோட குண்டியோட ஒரு பக்கச் சதையை முழுசா மூடுற அளவுக்கு புடிச்சு இருந்துச்சு.

அவன் கை என் குண்டி மேல பட்டதும்... என் உடம்பே ஒரு செகண்ட் விறைச்சுப் போச்சு.

அவன் என்னோட குண்டியைப் பிசையல... அழுத்தல... வேற ஒன்னும் பண்ணல.

பதிலுக்கு... அவன் என்ன பண்ணான்னு தெரியுமா?

அவனோட அந்த அஞ்சு விரல்களையும்... என் குண்டி மேல அப்படியே அகலமா விரிச்சான்! .

அவனோட ஒவ்வொரு விரலும் என்னோட குண்டியில பெர்ஃபெக்ட்டாப் பதிஞ்சுது.

அவனோட தொடுதல்... 'இது என் சொத்து'னு அவன் முழுசா என்னைய ஆக்கிரமிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டியிருந்த கைகளை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

'ஐயோ... இவன் இப்போ என்ன பண்ணப் போறான்?'னு எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பு.

அவன் விரல்களை விரிச்சதுக்குப் அப்புறம்...

ரொம்ப... ரொம்ப மெதுவா... தன்னோட கையை இன்னும் கீழ இறக்க ஆரம்பிச்சான்.

'ச்ளக்... ச்ளக்...'னு என் ஹார்ட்பீட் என் காதுக்குள்ளயே அவ்ளோ சத்தமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவனோட விரல்கள், என் குண்டில இருந்து சரிஞ்சு...

நேரா என்னோட தொடை இடுக்குக்குள்ள... ரெண்டு குண்டிச் சதைக்கும் நடுவுல இருக்கிற பள்ளத்தை நோக்கிக் கீழ இறங்குச்சு.

நான் முழுசாப் பேனிக் ஆகிட்டேன்.

'வேணாம்... வேணாம்... ப்ளீஸ் வேணாம்டா... நான் இப்போ தான் ரூல்ஸ் சொன்னேன்... அத உடைக்காதடா...'னு என் மனசு உள்ளுக்குள்ள அலறித் துடிச்சுது.

ஆனா அவன் கை நிற்கவே இல்ல.

அவன் விரல்கள் அந்தப் பள்ளத்துக்குள்ள மெதுவா நுழைஞ்சு...

கரெக்ட்டா...

என்னோட அந்தப் புண்டைக்கும், குண்டி ஓட்டைக்கும் நடுவுல இருக்கிற சதை...

என்னோட அந்த டைட்டான, குண்டி ஓட்டைக்கு அவ்ளோ பக்கத்துல போய் நின்னுச்சு!

நான் அப்படியே காத்துல ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டேன்.

அவன் அந்த ஓட்டையைத் தொடவே இல்லை.

அவனோட விரல்கள் அந்த ஓட்டைக்குள்ள போகல... ஓட்டை மேல படவும் இல்ல.

ஆனா... அந்த ஓட்டைக்கு மேல... ஒரு மில்லிமீட்டர் கேப்ல... 

அவனோட சூடான விரல்கள் அப்படியே நிக்குது!

அவன் விரல்களோட சூடு, என்னோட அந்த சென்சிட்டிவ்வான இடத்துல அப்பட்டமாப் பட்டுச்சு.

அந்த ஓட்டைக்கு அவ்ளோ பக்கத்துல அவனோட விரல்கள் இருக்குங்குற அந்த ப்ராக்ஸிமிட்டி இருக்கே...

அதுவே... அது ஒண்ணுமே... என் உடம்புக்குள்ள ஆயிரம் வாட்ஸ் கரண்ட் பாஞ்ச மாதிரி ஒரு பெரிய எலக்ட்ரிக் ஷாக்கைக் குடுத்துச்சு!

என் அடிவயிறு அப்படியே மொத்தமாச் சுருண்டுச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து... என்னோட கண்ட்ரோலே இல்லாம...

சுளீர்னு என் மதனநீர் கசிஞ்சு, என் தொடைகளுக்கு நடுவுல வழிய ஆரம்பிச்சுது!

என் உடம்புல அவ்ளோ பெரிய அதிர்வு!

அவனோட ஒரு சின்னத் தொடுதல், என்னைய முழுசாத் தடம் புரள வெச்சுருச்சு.

நான் உடனே, பதற்றமா என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டியிருந்த வலது கையை டக்குனு எடுத்தேன்.

'இவன் கண்டிப்பா விரலை உள்ள விடப் போறான்'னு எனக்குள்ள பயம் வந்துருச்சு.

நான் என் கையைக் கீழ கொண்டு போய்...

என் குண்டிக்குக் கிட்ட இருந்த அவனோட அந்த வலது கை மணிக்கட்டைப் பிடிச்சேன்!

"ஸ்டாப்..."

நான் என் உதடுகளைப் பிரிச்சு, ஒரு வார்னிங் குடுக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

ஆனா... அந்த வார்த்தை?

அது ஒரு ஸ்டிரிக்ட்டான வார்னிங் மாதிரி வரவே இல்ல!

அது ஒரு சின்னப் பொண்ணோட, ஆசைல ஊறிப் போன ஒரு முனகல் மாதிரி... 

அவ்ளோ வீக்கா, அவ்ளோ நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு!

நான் அவனோட மணிக்கட்டைப் பிடிச்சிருந்த பிடி இருக்கே...

அதுல ஒரு துளி கூடப் பலமே இல்லை!

என் விரல்கள் எல்லாம் சாஃப்ட்டா, ஏதோ ஒரு பூவைப் பிடிக்குற மாதிரி தான் அவனோட மணிக்கட்டைப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவன் கையைத் தடுத்து நிறுத்துற அளவுக்கு என் உடம்புல தெம்பே இல்ல.

என்னோட குரல்லயும், என் பிடியிலயும் இருந்த அந்த நடுக்கம்... என் உண்மையான நிலைமையை அவனுக்கு அவ்ளோ பச்சையா காட்டிக் குடுத்துருச்சு.

'நிறுத்து'னு நான் வாய் வார்த்தையாச் சொன்னாலும்...

என் உடம்பு? அது எனக்குப் பெரிய துரோகம் பண்ணுச்சு!

என் மூளை, 'வேணாம்டா... கை எடுடா...'னு கத்திக்கிட்டு இருக்கு.

ஆனா என் உடம்பு... அது தன்னோட இன்ஸ்டிங்க்ட் படி...

அவனோட அந்த விரல்களோட சூட்டைத் தேடி...

என் குண்டியைத் தானா லேசா மேல தூக்கி... அவனோட கைக்குக் கிட்ட வளைஞ்சு கொடுத்துச்சு! .

ஆமா! நான் வேணாம்னு தடுத்துக்கிட்டே... என் குண்டியை இன்னும் கொஞ்சம் அவனுக்கு வசதியாக் காட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்!

இது எவ்ளோ பெரிய முரண்பாடு?

நான் எனக்குள்ளயே அவ்ளோ பெரிய போராட்டத்துல சிக்கிக்கிட்டேன்.

நான் முழுசாப் பாரலைஸ் ஆன மாதிரி ஆகிட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள இப்போ ரெண்டு பயங்கரமான உணர்வுகள் அடிச்சுக்கிச்சு.

ஒரு பக்கம்...

'ஐயோ... இவன் என் பேச்சைக் கேக்காம, அவனோட விரலை ஓட்டைக்குள்ள முரட்டுத்தனமாத் தள்ளிடுவானோ?'ங்குற பயம்!

நான் இப்போ தான் போட்ட ரூல்ஸை, அவன் அடுத்த செகண்டே உடைச்சுருவானோங்குற கோபம் கலந்த தவிப்பு.

ஆனா... இன்னொரு பக்கம்?

அதை விடப் பயங்கரமான ஒரு உணர்வு!

'அடக் கடவுளே... ஒருவேளை நான் இப்படித் தடுக்குறதுனால... இவன் நிஜமாவே தன் கையை எடுத்துருவானோ?'ங்குற பயம்!

'இவன் கையை எடுத்துட்டா... அந்தச் சூடு போயிடுமே... அந்தச் சுகம் நின்னுடுமே...'ங்குற ஒரு பெரிய ஏக்கம்!

இந்த ரெண்டு உணர்வுகளும் என்னை அப்படியே பித்துப் பிடிக்க வெச்சுது.

எனக்கு அவன் கை வைக்கிறதும் தப்பாப் படுது... அவன் கை எடுக்கிறதும் வேணாம்னு தோணுது!

இந்தக் குழப்பத்துல, நான் எந்த அசைவும் இல்லாம, என் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டு அப்படியே உறைஞ்சு படுத்துக் கிடந்தேன்.

நான் அவனோட மணிக்கட்டைப் பிடிச்சுக்கிட்டே... பயந்து போய், என் கண்களை விரிச்சு அவனோட முகத்தைப் பாத்தேன்.

பிரகாஷ்... அவன் என் முகத்தையே ரொம்பக் கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட கண்கள்ல எந்தப் பதற்றமும் இல்ல... எந்த அவசரமும் இல்ல.

அவன் என் குண்டிக்குக் கிட்ட வெச்சிருந்த கையை...

ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட நகர்த்தாம... அப்படியே பெர்ஃபெக்ட்டா அசைக்காம வெச்சுருந்தான்!

அவன் விரலை உள்ள தள்ளவும் இல்ல... கையை வெளிய எடுக்கவும் இல்ல.

என் ஓட்டைக்கு மேல சூட்டை மட்டும் அப்படியே மெயின்டெயின் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் என்னை எவ்ளோ அழகாப் புரிஞ்சு வெச்சுருக்கான்னு எனக்கு அப்போ தான் தெரிஞ்சுது.

நான் இவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்ன அந்த 'நோ'...

அது வெறும் வாய் வார்த்தை தான்னு அவன் ப்ரூவ் பண்ணிட்டான்.

என் மனசுக்குள்ள ஆழமா ஒளிஞ்சு கிடக்கிற... அந்த டீப்பான, டர்ட்டியான ஆசைகளை...

யாருக்கும் தெரிஞ்சுடக் கூடாதுனு நான் காப்பாத்திக்க ட்ரை பண்ற ஒரு சின்னத் தடுப்புச் சுவர்... ஒரு கேடயம் தான் இந்த 'நோ'ங்குறது அவனுக்கு முழுசாத் தெரிஞ்சுடுச்சு!

அவன் என்னோட அந்தப் பவுண்டரியை ரொம்ப அழகா மதிச்சான்.

நான் 'விரலை உள்ள விடக் கூடாது'னு சொன்ன ரூல்ஸை அவன் மீறல.

அவன் தன் விரலை என் ஓட்டைக்குள்ள விட ட்ரை பண்ணவே இல்ல.

ஆனா...

அவன் அதைச் செய்யாமலேயே... என்னைய முழுசாத் தோக்கடிச்சுட்டான்!

அவன் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல. 'நான் பண்றேன்'னோ, 'பண்ண மாட்டேன்'னோ அவன் எதுவுமே சொல்லல.

ஆனா அவனோட ஒரு சின்னத் தொடுதல்... அந்தப் ப்ராக்ஸிமிட்டி...

அது ஒண்ணுமே என் உடம்பை அவனுக்கு அடிமையாக்கி, என்னையத் துடிக்க வெச்சுருச்சு!

அவன் என் ரூல்ஸை மீறாமலேயே, என் உடம்பை முழுசாத் தன் கண்ட்ரோல்ல வச்சுருந்தான்.

அவன் தன் பார்வையாலயும், அந்த அசைக்காத விரல்களாலயும்...

எந்த ஒரு வார்த்தையும் இல்லாம, என்னைய முழுசா ஜெயிச்சுட்டான்!