Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 268:
--------------

அவன் என்னையக் கீழ இருந்து, ஒரு கேள்வியோட பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனுடைய பார்வையில அவ்ளோ அடக்கம் இப்போ.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, என்னையப் போட்டுப் புரட்டி எடுத்த அதே பிரகாஷ் தானா இவன்னு எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

இப்போ அவன் முகம் சாஃப்ட்டா, ஒரு குழந்தை மாதிரி என்னையப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட கைகள் இன்னும் என்னோட இடுப்பச் சுத்தி லேசா வளைஞ்சு தான் இருந்துச்சு.

நான் திடீர்னு அவனைத் தள்ளிட்டு முகத்தைத் தூக்குனதும், நான் ஏதோ கோபத்துல இருக்கேனோனு அவன் நெனச்சுட்டான் போல.

அந்த அமைதியான ரூம்ல, நாங்க ரெண்டு பேரும் அம்மணமா, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அவ்ளோ நெருக்கமா இருந்தோம்.

என் மனசுக்குள்ள அந்த 'டர்ட்டியான' ஞாபகம் மட்டும் குடைஞ்சுகிட்டே இருந்துச்சு.

'கேட்டுடலாமா? இல்ல வேணாமா?'னு ஒரு செகண்ட் எனக்குள்ள பெரிய போராட்டமே நடந்துச்சு.

ஏன்னா, இப்போ தான் நாங்க ரெண்டு பேரும் அமைதியான மூடுக்கு வந்திருந்தோம்.

இந்த நேரத்துல போய், அத பத்திப் பேசி, இந்த மூடை ஸ்பாயில் பண்ணனுமானு என் மனசு தயங்குச்சு.

ஆனா... என்னோட 'பாரம்பரியமான' புத்தி என்னைய விடல.

அவன் பண்ணுனதுக்கு, அவன் எனக்குப் பதில் சொல்லியே ஆகணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் மெதுவா, ஒரு தயக்கத்தோட என் தொண்டையைச் செருமுனேன்.

"பிரகாஷ்..."

என் குரல் மெதுவா, ஒரு முனகல் மாதிரி வெளிய வந்துச்சு.

"ம்ம்ம்... சொல்லு பவி, என்னடி?"

அவன் குரல்ல எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்ல, 'என்னடி'னு ஆசையோட கேட்டான்.

நான் என் வார்த்தைகளை எப்படிக் கோர்த்து, எப்படிக் கேக்குறதுனு தெரியாம ஒரு செகண்ட் முழிச்சேன்.

அவன் முகத்தைப் பாத்து நேரா கேக்குறதுக்கு எனக்கு கூச்சமா இருந்துச்சு.

நான் என் பார்வையை லேசாத் திருப்பி, யூனிஃபார்ம் ஷர்ட் பட்டனைப் பாத்துக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நீ ஏன்... நீ ஏன் அப்போ அப்படிப் பண்ணுன...?"

நான் ரொம்பச் சுத்தி வளைச்சுக் கேட்டேன்.

நான் கேட்ட கேள்வியில எந்தத் தெளிவும் இல்ல.

நான் எதைப் பத்திப் பேசுறேன்னு அவனுக்கு உடனே புரியல.

அவன் புருவம் சுருங்குச்சு.

"எதடி கேக்குற? என்ன பண்ணேன்?"

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு குழப்பம்.

ஒருவேளை, அவன் மறுபடியும் என்னையப் போர்ஸ் பண்ணுனதப் பத்தித் தான் நான் கம்ப்ளைன்ட் பண்றேனோனு அவன் நெனச்சுட்டான்.

அவன் முகம் லேசா வாடி போற மாதிரி இருந்துச்சு.

"உன்னையக் கேக்காமப் போர்ஸ் பண்ணிப் பண்ணுனதையா கேக்குற?"

"அதான் நான் சாரி சொல்லிட்டேன்லடி செல்லம்... மறுபடியும் ஏன் அதையே..."

அவன் பரிதாபமாப் பேச ஆரம்பிச்சான்.

நான் உடனே என் தலையை இடதும் வலதுமா வேகமா ஆட்டுனேன்.

"இல்ல... இல்ல..."

நான் மறுபடியும் என் கண்களை அவன்கிட்ட இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

அந்த வார்த்தையை என் வாயால உச்சரிக்கவே எனக்கு அசிங்கமா இருந்துச்சு.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும் வெட்கத்துலயும், கூச்சத்துலயும் சூடேற ஆரம்பிச்சுது.

"பின்ன எதடி கேக்குற? எனக்குப் புரியலையே."

அவன் என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, அப்பாவியாக் கேட்டான்.

நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

மூச்சை ஒரு தடவை ஆழமா உள்ள இழுத்து விட்டுட்டு, எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை தைரியத்தையும் வரவழைச்சுக்கிட்டேன்.

"அங்க கீழ..."

நான் சின்னக் குரல்ல, ஒரு கிசுகிசுப்பு மாதிரிச் சொன்னேன்.

அவன் எதுவும் பேசாம, நான் என்ன சொல்ல வர்றேன்னு பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

"பின்னாடி..."

நான் மேற்கொண்டு எப்படிச் சொல்றதுனு தெரியாமத் திக்கித் திணறினேன்.

எனக்கே என் மேல அவ்ளோ கோபமா வந்துச்சு... 'ஏன்டி உனக்கு இந்த வேண்டாத வேலை, கம்முனு இருக்க வேண்டியது தான?'னு என் மைண்ட் திட்டுச்சு.

ஆனா நான் ஆரம்பிச்சுட்டேன், இதுக்கு மேல பின்வாங்க முடியாது.

"பின்னாடி... அந்த இடத்துல... நீ ஏன் உன் வாய வெச்ச?"

ஒரு வழியா, நான் வார்த்தைகளை வெளிய துப்பிட்டேன்!

சொல்லி முடிச்ச அடுத்த செகண்ட், எனக்குள்ள பெரிய கூச்சம்.

நான் இன்னொரு ஆள்கிட்ட போய், 'என் குண்டி ஓட்டையில ஏன் நாக்க வெச்ச?'னு கேக்குறது...

எவ்ளோ டர்ட்டியான ஒரு விஷயம்!

நான் என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, என் தலையைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டேன்.

அவன் முகத்தைப் பாக்குற தைரியம் எனக்கு ஒரு துளி கூட இல்ல.

நான் அப்படிப் பொசுக்குனு கேட்டதும்...

அந்த ரூம்ல ஒரு ரெண்டு செகண்ட் முழு நிசப்தம்.

அவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

'ஐயோ... இவன் என்ன நெனப்பான்? நான் இதப் போய் ஒரு பெரிய விஷயமா கேக்குறேன்னு சிரிப்பானோ?'னு எனக்குள்ள பதற்றம்.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, லேசா அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் முகத்துல இருந்த குழப்பம் எல்லாம் இப்போ முழுசா மறைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

நான் எதைப் பத்திப் பேசுறேன்னு அவனுக்கு ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் என்னையப் பாத்து ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தான்.

அடுத்த செகண்ட்...

அவனோட உதடுகள்ல... மெதுவா ஒரு சிரிப்பு அரும்ப ஆரம்பிச்சுது.

அது ஒரு சாதாரணச் சிரிப்பு இல்ல.

அதுல ஒரு குறும்பு, ஒரு திமிரு, ஒரு திருட்டுத்தனம் இருந்துச்சு!

'ஓ... இதத் தான் மேடம் இவ்ளோ பில்டப் பண்ணிக் கேக்குறீங்களா?'ங்குற மாதிரி...

அவன் என்னையப் பாத்து, கண்ணுக்குள்ளயே சிரிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்பைப் பாத்ததும்...

எனக்குள்ள இருந்த வெட்கம் எல்லாம் போயி, சடார்னு ஒரு கோபமும் எரிச்சலும் வந்துச்சு.

அவன் அப்படிச் சிரிக்கக் கூடாது!

அவன் அப்படிச் சிரிச்சது எனக்கு டிஃபென்ஸிவ்வா ஆகிடுச்சு.

நான் என்ன எதிர்பாத்தேன் தெரியுமா?

நான் இப்படிக் கேட்டதும்...

அவன் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி வரணும்.

'சாரி பவி... நான் ஏதோ மூடுல, கண்ட்ரோல் இல்லாம அப்படி அந்த இடத்துல நாக்க வெச்சுட்டேன்...'

'ப்ளீஸ் என்னைய மன்னிச்சுடு... அது தப்பான விஷயம் தான்...'

இப்படி அவன் கெஞ்சி, அவனோட தப்பை ஒத்துக்கணும்னு நான் மனசுக்குள்ள எதிர்பாத்தேன்.

அவன் அப்படிச் சாரி கேட்டா...

நான் என்னைய ஒரு 'நல்ல பொண்ணு'னு ஃபீல் பண்ணிருப்பேன்.

'பாத்தியா... அவன் தான், அசிங்கமா பண்ணுனான், நான் தப்பு பண்ணல'னு...

என் மனசாட்சிக்கு நான் ஒரு சமாதானம் சொல்லியிருப்பேன்.

அந்தப் பழியை முழுசா அவன் மேல தூக்கிப் போட்டுட்டு, நான் நல்லவளா நடிக்கலாம்னு நெனச்சேன்.

ஆனா இவன்... சாரி கேக்குறதுக்குப் பதிலா, என்னையப் பாத்து நக்கலாச் சிரிக்கிறான்!

இது என்னைய ரொம்ப ஹர்ட் பண்ணுச்சு.

"சீ...!"

நான் என் முகத்தை சுளிச்சுக்கிட்டு, அருவருப்பாச் சத்தம் போட்டேன்.

"என்னடா சிரிக்கிற?"

நான் என் குரலை உயர்த்தி, அவனைத் திட்டுற மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அது எவ்ளோ அசிங்கமான விஷயம் பிரகாஷ்..."

"ரொம்ப டர்ட்டி அது..."

நான் அவ்ளோ சீரியஸா அவனைத் திட்டுனேன்.

"உனக்கு கூச்சமே இல்லாம, அந்த இடத்துல போய் என்னையத் தொடணும்னு தோணுச்சு?"

நான் என் பாரம்பரியமான, 'டீசண்டான' மனநிலையில இருந்து அவனைக் கேள்வி கேட்டேன்.

நான் இப்படிப் பேசப் பேச...

எனக்குள்ள ஒரு மாதிரி பாதுகாப்பற்ற ஃபீலிங் வந்துச்சு.

நான் நிர்வாணமா, என் முலைகள் ரெண்டும் காத்துல தொங்க, அவன் முன்னாடி உக்காந்துருக்கேன்.

என்னோட இந்த நிர்வாணம்... அது இப்போ எனக்குப் அவமானமாத் தோணுச்சு.

நான் டக்குனு என் ரெண்டு கைகளையும் மேல தூக்கினேன்.

என் கைகளைக் குறுக்கக் கட்டிக்கிட்டு... என்னோட முலைகளை முழுசா மறைச்சுக்கிட்டேன்.

என் உள்ளங்கைகள் என் தோள்பட்டையைப் பிடிச்சுக்க, என் கைகள் என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க ஒரு பெரிய சுவர் மாதிரி நின்னுச்சு.

அந்தச் சில்லுன்ற காத்துல என் முலைக்காம்புகள் விறைச்சு, என் கைகளுக்கு அடியில அழுந்துச்சு.

நான் ஏன் அப்படி என் முலைகளை மறைச்சுக்கிட்டேன்னு எனக்கே தெரியல.

ஆனா... அவன் பண்ணுன அந்த 'டர்ட்டியான' விஷயத்தைப் பத்திப் பேசும்போது...

நான் ரொம்பப் புனிதமானவ, எனக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காதுனு அவனுக்குக் காட்டிக்கிறதுக்காக...

என் உடம்பை அவன்கிட்ட இருந்து மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

அது ஒரு ஆக்டிங்... ஆனா அந்த ஆக்டிங்க நான் சீரியஸா பண்ணேன்.

"அந்த இடம்... அது இதுக்குலாம் யூஸ் பண்ற இடம் இல்லடா..."

நான் ரொம்ப விறைப்பா, கோபமாப் பேசினேன்.

"நீ பண்ணது ரொம்பத் தப்பு."

நான் என் தீர்ப்பை அவ்ளோ உறுதியாச் சொன்னேன்.

நான் இவ்வளவு சீரியஸா, இவ்வளவு டிஃபென்ஸிவ்வா ரியாக்ட் பண்றதப் பாத்துட்டு...

அவன் ஒருவேளை பயந்துபோய் சாரி கேட்பான்னு நெனச்சேன்.

ஆனா...

பிரகாஷ் கொஞ்சமும் அசரல!

அவன் முகத்துல இருந்த சிரிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

அவன் என் முலைகளை நான் மறைச்சுக்கிட்டு உக்காந்திருக்கக் கோலத்தைப் பாத்து, லேசாத் தலையை ஆட்டுனான்.

"அது அசிங்கம்னு நெனைக்கிறியா நீ?"

அவன் கேஷுவலா, ஆனா என் கண்ணுக்குள்ள நேராப் பாத்து, ஒரு மாதிரியான டோன்ல கேட்டான்.

அவன் கேட்ட விதம்... அது என்னைய இன்னும் கடுப்பாக்குச்சு.

'பின்ன அசிங்கம் இல்லாம அது என்ன அல்வாவா?'னு நான் மனசுக்குள்ள கத்துனேன்.

"ஆமா!"

நான் கொஞ்சமும் யோசிக்காம, உறுதியாச் சொன்னேன்.

"பின்ன இல்லையா? அது எவ்ளோ பெரிய அசிங்கம்னு உனக்குத் தெரியாதா?"

நான் என் கைகளை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமா நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"எந்த ஆம்பளையாச்சும் அந்த இடத்துல போய் வாய வைப்பானா? நீ தான் இப்படி மிருகம் மாதிரி..."

நான் அவனை அசிங்கப்படுத்துற மாதிரிப் பேச ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அப்படி ஆவேசமாப் பேசி முடிச்சதும்...

அவன் எந்த ஒரு கோபமும் படல.

பதிலுக்கு...

"ஹ்ம்ம்..."னு ஒரு சின்னச் சத்தம் போட்டு, மெதுவாச் சிரிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்பு, என் வாதத்தை அப்படியே காத்துல பறக்க விடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் தரையில ஊன்றியிருந்த தன் வலது கையை மெதுவா மேல தூக்குனான்.

அவன் என்ன செய்யப் போறான்னு நான் ஒரு சின்னப் பதற்றத்தோட பாத்தேன்.

அவன் கை நேரா என் முகத்தை நோக்கி வந்துச்சு.

அவனோட கை...

என் தாடைக்குக் கீழ, கழுத்துல மெதுவாப் பட்டுச்சு.

அவனோட விரல்கள் அவ்ளோ சூடா இருந்துச்சு.

அந்தச் சில்லுன்ற சர்வீஸ் ரூம்ல, அவனோட ஸ்பரிசம் என் உடம்பையே ஒரு செகண்ட் சிலிர்க்க வெச்சுது.

அவன் தன்னோட பெருவிரலை லேசா நீட்டி, என் கன்னத்தோட ஓரத்துல, என் தாடையை ரொம்ப மென்மையாத் தடவுனான்.

அந்தத் தடவல்ல எந்த ஒரு முரட்டுத்தனமும் இல்ல... அவ்ளோ பெரிய காதல், ஒரு விதமான ஆளுமை இருந்துச்சு.

அவனோட தொடுதல், நான் கட்டியெழுப்பியிருந்த அந்த டிஃபென்ஸை எல்லாம் ஒரு செகண்ட்ல உடைச்சு எறிஞ்சுது.

நான் என் கைகளை நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டியிருந்தாலும்...

அவன் என் முகத்தைத் தொட்டதும், நான் என்னைய அறியாமலே அவனோட தொடுதலுக்கு லேசாச் சாஞ்சேன்.

அவன் தன் விரல்களால என் முகத்தை லேசாத் தூக்கிப் பிடிச்சான்.

நான் என் பார்வையைத் தரையில வெச்சிருந்தேன்.

"பவி..."

அவன் குரல் இப்போ சாஃப்ட்டா, ஆனா ஒரு மயக்குற டோன்ல வெளிய வந்துச்சு.

அந்தக் குரல்ல இருந்த ஆழம், என் ஹார்ட்பீட்டை லேசா அதிகமாக்குச்சு.

"என் கண்ணப் பாருடி..."

அவன் ரொம்ப மென்மையா, ஆனா நான் தட்ட முடியாத அளவுக்கு ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னான்.

எனக்கு அவனைப் பாக்க ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் கண்ணுக்குள்ள பாத்தா, நான் மறைச்சு வெச்சிருக்க அந்தப் 'போலித்தனமனா கோவம்' எல்லாம் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுடுமோனு ஒரு தயக்கம்.

ஆனா அவனோட விரல்கள் என் தாடையில குடுத்த அந்தப் பிரஷர்...

என்னால அதை மீற முடியல.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, மெதுவா மேல தூக்கினேன்.

நான் தரையில இருந்து என் பார்வையை உயர்த்தி...

நேரா...

அவனோட கண்களைப் பாத்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேரோட பார்வையும் நேருக்கு நேரா மீட் ஆச்சு!










---------------
Part 269:
---------------

எங்க ரெண்டு பேரோட பார்வையும் நேருக்கு நேரா மீட் ஆச்சு!

அவனோட கண்கள்...

அது நேரா என் கண்ணுக்குள்ள ஊடுருவி, என் மனசுக்குள்ள நான் மறைச்சு வெச்சிருந்த அத்தனை ரகசியங்களையும் படிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் பார்வையை விலக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா... அவனோட பார்வை என்னைய அப்படியே கட்டிப் போட்டுச்சு.

என் தாடையில இருந்த அவன் விரல்களோட சூடு, என் உடம்பெல்லாம் ஒரு லேசான நடுக்கத்தைக் கடத்துச்சு.

நான் என் கைகளை இன்னும் இறுக்கமா என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டு, என்னோட முலைகளை மறைச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா அவன்... எந்த பதற்றமும் இல்லாம, அமைதியா, என்னையப் பாத்தான்.

அவன் என் கண்ணுக்குள்ளயே பாத்துக்கிட்டு...

"பவி... இங்க பாரு..."

அவன் குரல் மென்மையா இருந்துச்சு.

ஆனா அதுல நான் மீற முடியாத அளவுக்கு ஒரு கட்டளை இருந்துச்சு.

நான் லேசா என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, எந்தப் பதிலும் சொல்லாம அவனையே பாத்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு தயக்கம்... 'இவன் இப்போ என்ன சொல்லப் போறான்?'ங்குற ஒரு தவிப்பு.

"ஒரு சாதாரண... டீசண்டான புருஷன்..."

அவன் பேச ஆரம்பிச்சான்.

அவன் அந்த 'டீசண்டான'ங்குற வார்த்தையை உச்சரிச்ச விதம்...

அதுல ஒரு ஏளனம் இருந்துச்சு.

அவன் நேரடியா கார்த்திக்கைச் சொல்லலனாலும்... அவன் யாரை மீன் பண்றான்னு எனக்கு உடனே புரிஞ்சுடுச்சு.

எனக்குள்ள சுருக்குனு இருந்துச்சு.

"ஒரு சாதாரண புருஷன்... தன் பொண்டாட்டி எப்பவுமே நீட்டா, கிளீனா இருக்கணும்னு தான் நெனைப்பான்."

"அவ உடம்புல எந்தக் கசகசப்பும் இருக்கக் கூடாது... அவ மேல எந்த ஒரு வாசனையும் வரக் கூடாதுனு நெனைப்பான்."

அவன் என் தாடையைத் தடவிக்கிட்டே, பேசுனான்.

"அவன் தொடுறதுக்குனு ஒரு சில இடங்கள் இருக்கும்... அந்த இடங்களை மட்டும் தான் அவன் தொடுவான்."

"அதை தாண்டி, உன் உடம்புல வேற எந்த இடத்தையும் அவன் பாக்க மாட்டான்."

அவன் சொல்லச் சொல்ல, என் கண்கள் தானா லேசாச் சிமிட்டுச்சு.

அவன் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும்...

என் வாழ்க்கையோட, ரியாலிட்டியை அவன் இப்போ என் கண் முன்னாடி கொண்டு வந்து நிறுத்துனான்.

கார்த்திக்... அவரு அப்படித்தான்!

செக்ஸ்ங்குறது அவருக்கு ஒரு கடமை மாதிரி.

லைட்டை ஆஃப் பண்ணிட்டு, எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லாம, என் உடம்பை ஒரு ஃபார்மாலிட்டிக்காகத் தொடுவாரு.

என் உடம்புல இருக்க அந்த 'முக்கியமான' இடங்களை மட்டும் தொட்டுட்டு, அவரோட வேலையை முடிச்சுட்டுப் போயிடுவாரு.

அவரைப் பொறுத்தவரைக்கும், செக்ஸ்னா அது 'ஹைஜீனிக்கா', சுத்தமா நடக்கணும்.

"அந்த மாதிரி ஆம்பளைங்க..." பிரகாஷ் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"உன் உடம்பை ஏதோ ஒரு கண்ணாடிப் பொம்மை மாதிரி ட்ரீட் பண்ணுவாங்க."

"எங்க அழுக்காகிடுமோ... எங்க கறை பட்டுடுமோனு பயந்து பயந்து தொடுவாங்க."

"உன்னையக் கசக்கக் கூடாதுனு நெனைப்பாங்க."

"அதுக்கு பேரு... டீசண்ட்."

அவன் ஒரு செகண்ட் பிரேக் விட்டு, என் கண்ணுக்குள்ள இன்னும் ஆழமாப் பாத்தான்.

நான் மூச்சு விடக் கூட மறந்து, அவன் சொல்றதை அப்படியே உள்வாங்கிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் சொன்னது எனக்கு அவ்ளோ பெரிய இம்பாக்ட்டைக் குடுத்துச்சு.

கார்த்திக் என்னைய ஒரு கண்ணாடிப் பொம்மை மாதிரி தான் பாத்தாரு... அதனால தான் என்னால ஒரு முழுமையான சுகத்தை அனுபவிக்கவே முடியலையோனு இப்போ எனக்குத் தோணுச்சு.

அப்படி தொடுறதுனால தான், எனக்குள்ள காமத் தீ அணையாம அப்படியே எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சோ?

"ஆனா..."

பிரகாஷ் இப்போ தன் குரலை லேசா மாத்துனான்.

அந்தக் குரல்ல இப்போ ஒரு லேசான கரகரப்பு, ஒரு வெறி வந்து சேர்ந்துச்சு.

"உனக்குக் கிடைச்சிருக்க இந்த புது புருஷன்... உன்னோட லவ்வர்?"

அவன் 'புது புருஷன்'னு தன்னையே சொல்லிக்கிட்டான்.

அதை அவன் சொன்னப்போ, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

"உன் மேல ஒரு வெறித்தனமான... பைத்தியக்காரத்தனமான காதல் வெச்சுருக்க ஒரு ஆம்பளை எப்படி இருப்பான் தெரியுமா?"

அவனோட கண்கள் இப்போ லேசா விரிஞ்சு, அதுக்குள்ள காதல், காமம், வெறி எல்லாம் கலந்து கொழுந்து விட்டு எரிஞ்சுது.

"என்னை மாதிரி ஒரு ஆம்பளைக்கு..."

"பவி... உன் உடம்புல எந்த ஒரு சின்ன இடமும், எனக்கு அசிங்கமே கிடையாதுடி!"

அவன் அந்த வார்த்தையை அவ்ளோ ஆழமா, அழுத்தமாச் சொன்னான்.

"எல்லாமே... உன்கிட்ட எந்தப் பார்ட்டும் எனக்கு டர்ட்டி இல்ல."

என் ஹார்ட்பீட் இப்போ வேகமா 'டப் டப் டப்'னு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவன் சொல்ற விதம்... அது நேரா என் மனசுக்குள்ள போய் அவ்ளோ பெரிய அதிர்வலையை ஏற்படுத்துச்சு.

என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க நான் கட்டியிருந்த கைகள், இப்போ லேசாத் தளர ஆரம்பிச்சுது.

"நீ இந்த உலகத்துக்குக் காட்டுற... அந்த அழகான, சுத்தமான இடங்கள் மட்டும் எனக்குப் பத்தாது பவி."

அவன் பார்வை என் முகத்துல இருந்து மெதுவா இறங்கி, என் கழுத்து, நான் கைகளால மறைச்சு வெச்சுருந்த என் முலைகள்னு கீழ வந்துச்சு.

"எல்லாரும் ரசிக்கிற அந்தப் அழகான இடங்களை நான் மட்டும் ரசிச்சா... அதுல என்னடி ஸ்பெஷல் இருக்கு?"

"எனக்கு அது மட்டும் வேணாம்."

"எனக்கு உன்னோட அந்த இடங்கள் வேணும்."

அவன் மறுபடியும் என் கண்ணைப் பாத்தான்.

"உன் உடம்புல இருக்குற எல்லா இடங்கள் வேணும்."

"நீயே அருவருப்புனு நெனைக்கிற... யாருக்கும் காட்டக் கூடாதுனு நீ மறைச்சு வெச்சுருக்க அந்த அசிங்கமான இடங்கள் எனக்கு வேணும்!"

"அந்த இடத்துல உன்னைய அனுபவிச்சா தான்டி... நான் உன்னைய முழுசா நேசிக்கிறேன்னு அர்த்தம்."

அவன் முகம் இப்போ என் முகத்துக்கு இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட வந்துச்சு.

அவனோட மூச்சுக்காத்து என் உதடுகள்ல பட்டு, ஒரு சூட்டைக் கிளப்புச்சு.

"நான் என் வாய..."

அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போதே, என் அடிவயிறு லேசாச் சுருங்குச்சு.

"அந்த ஓட்டையில வெச்சது..."

"என் விரலை அதுக்குள்ள நுழைக்க ட்ரை பண்ணது..."

"அதெல்லாம்... டர்ட்டி கிடையாது பவி."

அவன் அதை அவ்ளோ உறுதியா, ஒரு சத்தியம் மாதிரிச் சொன்னான்.

"அது... என் உரிமை!"

"உன்னைய எந்த அளவுக்கு நான் என் கண்ட்ரோல்ல கொண்டு வர்றேங்குறதுக்கான ஒரு வழி."

"ஒரு ஆம்பளை, ஒரு பொண்ணுக்குக் குடுக்குற உச்சக்கட்ட காதல் அது தான்டி."

"நான் உன்னை எந்த அளவுக்கு நேசிக்கிறேன்னு... என் வார்த்தையால சொல்ல முடியாது."

"அதனால தான், நான் அத செஞ்சு காட்டுனேன்."

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்திருந்தேன்.

என் கைகள் இப்போ முழுசாத் தளர்ந்து, என் முலைகளை விட்டு விலகி, என் தொடை மேல விழுந்து கிடந்துச்சு.

நான் ஒரு பொட்டுத் துணி கூட இல்லாம, என் நெஞ்சை நிமிர்த்தி அவன் முன்னாடி உக்காந்திருந்தேன்.

ஆனா இப்போ எனக்கு எந்த வெட்கமும், கூச்சமும் இல்ல.

அவன் கொடுத்த அந்த விளக்கம்...

அது அவ்ளோ பச்சையா இருந்தாலும்...

அதுக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான, விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு ஒரு கவிதை இருந்துச்சு! .

என் மூளை ஒரு செகண்ட் 'ஷார்ட்-சர்க்யூட்' ஆன மாதிரி ஆயிடுச்சு.

எனக்குள்ள எந்த எண்ணமும் ஓடல... எந்த வார்த்தையும் வரல.

அவன் என்ன சொல்றான்?

கார்த்திக் தொடக் கூச்சப்படுற... எனக்கே அருவருப்பா இருக்குற இடத்தை...

இவன் ஒரு பொக்கிஷம் மாதிரி நெனைக்கிறான்!

அந்த இடத்துல தன் எச்சில் நாக்கை வெச்சு, என்னையத் துதிக்கிறான்!

'அது டர்ட்டி இல்ல பவி... அது தான் என்னோட முழுமையான ஆக்கிரமிப்பு'னு சொல்றான்.

"உன்னோட ஒவ்வொரு இன்ச் சதையையும்... நான் முழுசா அனுபவிக்கணும் பவி."

அவன் குரல் இப்போ ஒரு முனகல் மாதிரி, அவ்ளோ காதலோட வெளிய வந்துச்சு.

"உன் உடம்புல இருக்குற அத்தனை அணுவையும் நான் சொந்தம் கொண்டாடணும்."

"நான் உன் குண்டியைத் தூக்கி, அந்த இடத்துல என் எச்சில் நாக்கால டேஸ்ட் பண்ணும்போது..."

"நான் உனக்கு என்னடி சொல்றேன் தெரியுமா?"

அவன் என் தாடையை இன்னும் கொஞ்சம் லேசாத் தூக்குனான்.

"உன் உடம்ப,' நான் முழுசா ஏத்துக்கிறேன்டி என் தேவதை!"

"உன்னைப் பத்தின எல்லாத்தையும்... எல்லாத்தையும் நான் லவ் பண்றேன்னு அர்த்தம்!"

அவன் அப்படிச் சொன்ன அந்த நிமிஷம்...

என் மனசுக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய ஒரு பாரம் உடைஞ்சு சுக்குநூறாச் சிதறுச்சு.

இவ்ளோ நேரமா, 'அவன் பண்ணது தப்பு, அசிங்கம், ] கேவலம்'னு என் பாரம்பரியமான புத்தி சொல்லிக்கிட்டு இருந்துச்சுல?

அந்த 'டிஸ்கஸ்ட்' ஃபீலிங் அப்படியே மொத்தமா என்னைய விட்டுப் போச்சு!

அதுக்குப் பதிலா...

'கடவுளே... இவன் என்னைய எவ்ளோ காதலிக்கிறான்!'ங்குற ஒரு பெரிய உணர்வு எனக்குள்ள பொங்கி வந்துச்சு.

நான் இந்த உலகத்துலயே ரொம்ப டிசயர்டான ஒரு பொண்ணா என்னைய உணர்ந்தேன்.

எந்த ஒரு பொண்ணுக்கும் கிடைக்காத ஒரு அதிர்ஷ்டம் எனக்குக் கிடைச்சுருக்குனு தோணுச்சு.

எந்த ஒரு ஆம்பளயும் தன் பொண்டாட்டிக்குக் குடுக்காத ஒரு மரியாதையை, ஒரு காதலை...

அவன் எனக்குக் குடுத்துருக்கான்!

அவன் என்னையக் கேவலப்படுத்தணும்னு அதப் பண்ணல...

அவன் என்னை ஒரு கேவலமான பொண்ணா நெனச்சு அதப் பண்ணல...

என்னை முழுசா, ஆழமா, எந்த நிபந்தனையும் இல்லாம நேசிக்கணும்னு தான் அப்படிப் பண்ணியிருக்கான்.

எனக்கு வார்த்தைகளே வரல.

நான் என் வாயை லேசாப் பிளந்துகிட்டு, எந்த அசைவும் இல்லாம அவனையே வெறிக்க வெறிக்கப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் தொண்டை வறண்டு போயிருந்துச்சு.

நான் அவனைத் திட்டணும்னு, ஒரு நல்லவ மாதிரி சீன் போட்டு அவனை கார்னர் பண்ணணும்னு நெனச்சேன்.

ஆனா... என்னோட அந்த பிளான் மொத்தமா பேக்ஃபயர் ஆயிடுச்சு!

நான் போட்ட கணக்கு தப்பாயிடுச்சு.

அவன் தன்னோட ஒரே ஒரு விளக்கத்தால... உலகத்தைப் பத்தின என்னோட பார்வையையே அப்படியே தலைகீழாத் திருப்பிடான்.

நான் 'டர்ட்டி'னு நெனச்ச ஒரு விஷயத்தை...

அவ்ளோ ரொமான்டிக்கான, அவ்ளோ புனிதமான ஒரு விஷயமா அவன் மாத்திட்டான்.

என்னை அறியாமலே, என் கண்களோட ஓரத்துல ஒரு சின்னக் கண்ணீர் துளி எட்டிப் பாத்துச்சு.

அதுக்குக் காரணம்... கார்த்திக் எனக்குக் குடுக்காத அன்பை, ஒரு முழுமையான அரவணைப்பை... இவன் எனக்குக் குடுத்திருக்கானேங்குற நெகிழ்ச்சி.

என் முலைக்காம்புகள் அந்தச் சில்லுன்ற காத்துல மறுபடியும் விறைச்சு, முன்னாடி நீட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

என் அடிவயிறு லேசாத் துடிச்சு, என் புண்டைக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

பிரகாஷ்... அவன் என் முகத்துல நடக்குற ஒவ்வொரு சின்ன மாற்றத்தையும் அவ்ளோ தெளிவா வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தான்.

என் கண்கள்ல இருந்த அந்த மயக்கம்... நான் அடைஞ்ச அந்தத் தெளிவு... எல்லாமே அவனுக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் இப்போ முழுசா அவனோட வலையில, அவனோட அந்த ரா-வான காதல்ல விழுந்துட்டேன்னு அவனுக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் முகத்துல இப்போ ஒரு சின்னச் சிரிப்பு.

இந்தத் தடவை அந்தச் சிரிப்புல நக்கல் இல்ல... ஒரு வெற்றியோட பெருமிதம் இருந்துச்சு.

நான் முழுசா மெல்ட் ஆகிட்டேன்னு தெரிஞ்சதும்...

அவன் இப்போ அடுத்த ஸ்டெப்பை நோக்கி நகர முடிவு பண்ணான்.

அவனோட கைகள் என் தாடையில இருந்து மெதுவா நழுவி, என் கழுத்தைச் சுத்தி, என் பிடரியைப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவன் தன்னோட முகத்தை... என் முகத்துக்கு இன்னும் இன்னும் கிட்ட கொண்டு வந்தான்.

இப்போ எங்க ரெண்டு பேரோட மூக்கும் ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசும் தூரத்துல இருந்துச்சு.

அவனோட உதடுகள், என் உதடுகளைத் தொட இன்னும் ஒரே ஒரு இன்ச் தான் கேப்!

அந்த நெருக்கம்... அது எனக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய டென்ஷனை உருவாக்குச்சு.

என் மூச்சுக்காத்து வேகமா, அவனோட மூஞ்சியில பட்டுச்சு.

அவன் என் கண்ணுக்குள்ள நேராப் பாத்துக்கிட்டே... ரொம்ப மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுப்பான குரல்ல கேட்டான்.

"சோ..."

அவன் அந்த வார்த்தையை அவ்ளோ போதையா இழுத்தான்.

"நான் ஏன் அப்படிப் பண்ணேன்னு... இப்போ உனக்கு முழுசாப் புரிஞ்சுருக்கும்..."

அவன் லேசாப் பேசிட்டு, ஒரு செகண்ட் பிரேக் விட்டான்.

அந்த ஒரு செகண்ட் நிசப்தம்... என் ஹார்ட்பீட்டை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.

"இப்போ..."

"எங்கிட்ட உண்மையை மட்டும் சொல்லு பவி."

அவன் பிடரியில இருந்த பிடியை லேசா அழுத்தி, என்னைய இன்னும் தன்பக்கம் இழுத்தான்.

"உன் மனசத் தொட்டுச் சொல்லு..."

"நான் அப்படி உன் சூத்து ஓட்டையில நாக்க வெச்சப்போ..."

"நீ... நிஜமாவே அத வெறுத்தியா?"