Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 265:
--------------
அந்தக் கேள்வி, என் மனசுக்குள்ள இருந்த எல்லாத்தையும் கிழிச்சுக்கிட்டு உள்ள போச்சு.

அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்... எனக்கு அது எவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சுனு.

என் உடம்பு அவனுக்குக் குடுத்த ரெஸ்பான்ஸ், எனக்கு அவளோ ஒழுகுனது... எல்லாமே அவனுக்குப் பதில் சொல்லியிருந்துச்சு.

ஆனாலும், என் வாயால நான் ஒத்துக்குறதக் கேக்கணும்னு அவனுக்கு ஆசை.

நான் அவனையே ஒரு சில நொடிகள் அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குறும்பு எட்டிப் பாத்துச்சு.

பொதுவாவே பொண்ணுங்களுக்கு, தங்களுக்குப் பிடிச்ச ஆம்பளைங்கள கொஞ்சம் தவிக்க விட்டு வேடிக்கை பாக்குறதுல ஒரு சுகம் இருக்கும்ல?

அதுவும் இவன்... அவ்ளோ நேரமா என்னைய மிரட்டி, அதிகாரமா ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட திமிரை, ஒரு செகண்ட் உடைச்சுப் பாக்கணும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

நான் என் முகத்துல இருந்த மயக்கத்தை எல்லாம் உடனே மாத்திக்கிட்டேன்.

சீரியஸா, கோபமா இருக்குற மாதிரி என் முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களை அவன்கிட்ட இருந்து விலக்கி, முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

"ஆமா..."

நான் சலிப்பா, ஒரு சின்னக் கோபத்தோட சொன்னேன்.

"எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கல."

"நீ பண்ணது ரொம்ப தப்பு பிரகாஷ்."

நான் என் கையை ஓங்கி, அவனோட நெஞ்சுல சடார்னு ஒரு அடி அடிச்சேன்.

அடிச்சுட்டு, என் முகத்தை சோகமா, ஒரு ஏமாற்றத்தோட வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் எவ்ளோ கெஞ்சுனேன் உன்கிட்ட?"

"ப்ளீஸ் டா... வேணாம்டா... வலிக்குதுடானு எவ்ளோ அழுது அழுது கேட்டேன்?"

"ஆனா நீ கேட்டா தான?"

நான் என் குரலை தழுதழுக்க வெச்சுக்கிட்டு, நிஜமாவே பாதிக்கப்பட்டவ மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஒரு மிருகம் மாதிரி... என் மேல எந்த இரக்கமும் இல்லாம, உன் இஷ்டத்துக்கு என்னையப் போர்ஸ் பண்ணிட்ட..."

"எனக்கு அவ்ளோ வலியா இருந்துச்சு தெரியுமா?"

"நீ என்னைய ஒரு மனுஷியாவே பாக்கல... ஏதோ உன் ஆசைய தீர்த்துக்கிற ஒரு பொருளாத் தான் பாத்த."

"இது எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கல பிரகாஷ்... நிஜமாவே பிடிக்கல."

நான் மூச்சு விடாம, சீரியஸா, ஒரு பெரிய குற்றச்சாட்டை அவன் மேல தூக்கிப் போட்டேன்.

நான் இப்படிச் சொன்ன அடுத்த செகண்ட்...

நான் எதிர்பார்க்காத ஒரு மாற்றம் அவன்கிட்ட நடந்துச்சு.

அவ்ளோ நேரமா, அவனோட முகத்துல இருந்த திமிரு, சிரிப்பு...

எல்லாமே ஒரு செகண்ட்ல அப்படியே காணாமப் போச்சு.

அவன் முகம் அப்படியே இருண்டு போயிருச்சு.

நான் சும்மா விளையாட்டுக்குத் தான் சொல்றேன்னு அவனுக்குப் புரியல.

நான் சீரியஸாத் தான் ஃபீல் பண்றேன் னு நெனச்சுட்டான் போல.

அவனோட உடம்பு, லேசாத் தளர்ந்து போன மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் என் மேல ஒட்டி இருந்தவன், உடனே லேசா விலகி உக்காந்தான்.

அவன் கண்கள்ல இப்போ குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"பவி..."

அவன் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

அவ்ளோ நேரம், 'என் பொண்டாட்டி'னு அதிகாரமாக் கத்துன அதே குரல்... இப்போ பரிதாபமா உடைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

"சாரி பவி..."

அவன் தன் கைகளை எடுத்து, என்னோட கன்னத்துல மென்மையா, ஒரு பச்சைக் குழந்தையத் தொடுற மாதிரித் தொட்டான்.

"சாரிடி... நிஜமா என்னைய மன்னிச்சுடு."

அவன் வார்த்தைகள்ல வருத்தம் இருந்துச்சு.

"நான்... நான் அப்படி நெனைக்கலடி..."

"நீ வேணாம்னு சொன்னாலும்..."

"நீ என் முத்தத்துக்காக தவிச்ச தவிப்பு... நீ முனகுனது..."

"எல்லாம் பாத்து, உனக்கும் இது பிடிச்சுருக்குனு தான் நான் நெனச்சேன்."

அவன் ஒரு தப்பு பண்ணிட்ட பையன் மாதிரி, எங்கிட்ட விளக்கம் சொல்லத் தவிச்சான்.

"நான் கொஞ்சம் முரட்டுத்தனமாப் பண்ணிட்டேன் தான்..."

"அது தப்புனு இப்போ புரியுது... உனக்கு பெயின்ஃபுல்லா இருக்கும்னு நான் நெனக்கலடி."

"சாரி... இனிமேல் நான் இப்படிப் பண்ண மாட்டேன்."

அவன் அப்படியே தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டான்.

அவனோட முகம், இப்போ சோகமா, ஒரு வாடிப் போன பூ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

அவன் அப்படித் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு உக்காந்திருந்ததைப் பாத்ததும்...

எனக்குள்ள ஏதோ சுருக்குனு குத்துன மாதிரி இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... இவன் நிஜமாவே ஃபீல் பண்றானே!'

எனக்குப் பிடிக்கல, என்னையக் கஷ்டப்படுத்திட்டேன்னு தெரிஞ்சதும்...

எவ்ளோ ஈஸியா மன்னிப்புக் கேக்குறான்!

அதுவும் தன்னோட தப்ப உடனே ஒத்துக்குறான்.

எனக்கு அவனைப் பாக்க பாவமா, அதே சமயம் காதலா இருந்துச்சு.

இதுக்கு மேல நான் ஆக்டிங் பண்ணுனா, அது ரொம்பத் தப்புனு என் மனசு சொல்லுச்சு.

நான் மெதுவாத் தரையில இருந்து லேசா எந்திரிச்சு, அவன் பக்கத்துல போனேன்.

என் ரெண்டு கைகளையும் நீட்டி, அவனோட முகத்தை அவ்ளோ ஆசையாப் பிடிச்சுத் தூக்கினேன்.

அவன் கண்கள்ல நிஜமாவே ஒரு சின்னக் கலக்கம் இருந்துச்சு.

நான் அவன் கண்ணுக்குள்ள நேராப் பாத்து...

"லூசு..."

நான் செல்லமா, காதலோட சொன்னேன்.

"நான் சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்டா."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், அவன் ஒரு செகண்ட் ஒண்ணுமே புரியாம முழிச்சான்.

"விளையாட்டுக்கா...?" அவன் இழுத்தான்.

"ஆமாடா என் முரட்டுப் புருஷா..."

நான் என் கைகளால அவனோட லேசான தாடியத் தடவிக்கிட்டே சொன்னேன்.

"நீ என்னையப் பண்ணுது... அது எனக்கு பிடிச்சுருந்துச்சு."

நான் என் கூச்சம், வெட்கம் எல்லாத்தையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு ஒத்துக்கிட்டேன்.

"என் முழங்கால் வலிச்சது உண்மை தான்... ஆனா அந்த வலியை விட, நீ குடுத்த சுகம் தான்டா பெருசா இருந்துச்சு."

"நீ என்னைய போர்ஸ் பண்ணுனது... அந்த அதிகாரம்..."

"அது என்னைய அப்படியே சொர்க்கத்துக்கே கூட்டிட்டுப் போயிடுச்சுடா."

நான் சொல்லச் சொல்ல, அவன் முகத்துல இருந்த பரிதாபம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சு...

"நிஜமாவா பவி... நிஜமாவா சொல்ற?"

அவன் நம்ப முடியாம, ஆர்வமாக் கேட்டான்.

"பின்ன பொய்யா சொல்றேன்? நீயே பாத்தல, நான் எவ்ளோ ரசிச்சனு?"

நான் கேஷுவலா சொல்லிச் சிரிச்சேன்.

"ஆனா..."

நான் சடார்னு என் முகத்தைச் சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.

"இனிமேல் இப்படித் திடீர்னு, என் பர்மிஷன் இல்லாமப் போர்ஸ் பண்ணக் கூடாது."

நான் ஒரு வார்னிங்மாதிரி, என் ஆள்காட்டி விரலை நீட்டி அவனைக் கண்டிச்சேன்.

"எனக்கு நீ முரட்டுத்தனமாப் பண்றது பிடிச்சுருக்கு தான்... ஆனா அதுக்காக என் துணியை நான் எதிர்பார்க்காதப்போ கழட்டுறது..."

"என்னையத் தரையில தள்ளி விட்டது... இதெல்லாம் எனக்குப் பயத்தை தான் குடுத்துச்சு."

"நீ என்னையக் கேளு... 'பவி நான் உன்னைய இப்படிப் பண்ணட்டுமா?'னு கேளு..."

"நான் கண்டிப்பா 'ஓகே' தான் சொல்வேன்..."

"ஆனா என்னைய மீறி, என்னையப் பயமுறுத்துற மாதிரி எதுவும் பண்ணக் கூடாது... சரியா?"

நான் என் கண்டிஷனைத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

நான் சொன்னதக் கேட்டதும், அவனுக்கு முழுசாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் மனசுக்குள்ள இருந்த பாரம் இறங்கி, அவன் முகம் மறுபடியும் பிரகாசமாச்சு.

"ஓகே என் செல்லம்... ஓகே என் பொண்டாட்டி."

அவன் மறுபடியும் சத்தமா, சந்தோஷமாச் சிரிச்சான்.

"இனிமேல் நீ சொல்ற மாதிரித் தான்டி... உன்னையக் கேட்டுட்டுத் தான் நான் கை வைப்பேன்."

அவன் சந்தோஷம் தாங்காம, என்னைய அப்படியே தன் கைகளுக்குள்ள வாரி அணைச்சுக்கிட்டான்.

அந்த அணைப்புல... அன்பு மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அவன் நெஞ்சுல நான் என் முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்ச நேரம் அமைதியாச் சிரிச்சுக்கிட்டே ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஹக் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தோம்.

அப்புறம் அவன் மெதுவா என் முகத்தை நிமிர்த்தினான்.

அவன் கண்கள்ல இப்போ ஒரு மென்மையான காதல்.

அவன் தன் உதடுகளை மெதுவா என்னோட உதடுகள்ல கொண்டு வந்து வெச்சான்.

இந்த முத்தம், கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்த அந்த வெறித்தனமான முத்தம் மாதிரி இல்ல.

இது சாஃப்ட்டா, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் 'நன்றி' சொல்ற மாதிரி...

அவ்ளோ ஆழமான, இதமான ஒரு முத்தமா இருந்துச்சு.

என் உதடுகளை அவன் லேசா உறிஞ்ச... நான் என் கண்களை மூடிக்கிட்டு அந்தச் சுகத்துல மறுபடியும் கரைய ஆரம்பிச்சேன்.

எங்க ரெண்டு பேரோட நாக்கும் மெதுவா, ஒரு ரொமான்டிக்கான டான்ஸ் ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு அழகான காதல்ல மிதந்துகிட்டு இருந்தோம்.

எங்க முத்தம் அவ்ளோ டீப்பா, உலகத்தையே மறந்து போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

அப்போ...

திடீர்னு...

அந்த நிசப்தத்தைக் கிழிச்சுக்கிட்டு...

'டிங்!'

ஒரு சின்ன, ஆனா தெளிவான சத்தம்.

அந்தச் சத்தம் கேட்ட அடுத்த செகண்ட்...

எங்க ரெண்டு பேரோட முத்தமும் சடார்னு பிரிஞ்சுது.

என் ஹார்ட்பீட், தொண்டைக்குள்ள வந்து 'டப் டப்'னு வேகமா அடிச்சுது.

அது வேற எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன் சத்தம்!

அதுவும் என்னோட போன்ல இருந்து!

'கடவுளே! மணி இப்போ பத்தரைக்கு மேல இருக்குமே?'

'இந்த நேரத்துல யார் எனக்கு மெசேஜ் பண்ணுவா?'

'ஒருவேளை... கார்த்திக்கா?'

'மீட்டிங் முடிஞ்சு வெளிய வந்துட்டு, என்னைய வீட்ல காணோம்னு தேடிட்டு மெசேஜ் பண்றாரா?'

இந்த நினைப்பு வந்த அடுத்த செகண்ட்... எனக்குக் கைகால்லாம் பயத்துல வெடவெடனு நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் பதறிப் போய், என் தலையைத் திருப்பி அந்த ரூம்ல தேடினேன்.

என் போன், நான் போட்டுட்டு வந்த அந்த ட்ராக் பேண்ட்டோட பாக்கெட்டுக்குள்ள தான் இருந்துச்சு.

அந்த ட்ராக் பேண்ட், ரூமோட இன்னொரு மூலைல சுருண்டு கிடந்துச்சு.

அங்க இருந்து தான் அந்தச் சத்தம் வந்துச்சு.

"போன்... என் போன் பிரகாஷ்!"

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே, பயத்துல திக்கித் தணறிப் பேசினேன்.

நான் தரையில இருந்து அவசரமா எந்திரிச்சுப் போகப் பாத்தேன்.

எனக்கு இப்போ வேற எந்த கவலையும் இல்ல... கார்த்திக் என்ன நெனைப்பாரோங்குற பயம் தான் கண்ணை மறைச்சுது.

நான் எந்திரிக்க ட்ரை பண்ணும்போதே...

பிரகாஷ் சுதாரிச்சுக்கிட்டான்.

"நீ இரு பவி... நான் எடுக்குறேன்."

அவன் ரிலாக்ஸா, பதற்றமும் இல்லாமச் சொன்னான்.

அவன் தரையில இருந்து எந்திரிச்சான்.

அவனோட சுண்ணி, இன்னும் முழுசாத் தளராம, லேசா ஆடிக்கிட்டு அவன் தொடைகளுக்கு நடுவுல, அவன் பேண்டுக்கு வெளிய தொங்குச்சு.

போய், அந்த மூலைல கிடந்த என்னோ பேண்ட்டை எடுத்தான்.

அதுக்குள்ள கையை விட்டு, என்னோட போனை வெளிய எடுத்தான்.

போன் ஸ்க்ரீன் வெளிச்சம், அவனோட முகத்துல பட்டுச்சு.

அவன் அந்தப் போனை கையில வெச்சுக்கிட்டே, மெதுவா நடந்து மறுபடியும் என்கிட்ட வந்தான்.

நான் தரையில உக்காந்துகிட்டு, என் கைகளை நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டு, அவனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் வந்து என் முன்னாடி நின்னு, அந்தப் போனை என் கையில பத்திரமா நீட்டுனான்.

நான் போனை அவன் கையில இருந்து வாங்குனேன்.

என் கால்களை மடக்கிக் குறுக்க வெச்சுக்கிட்டு, போன் ஸ்க்ரீனைப் பாத்தேன்.

நான் போன் ஸ்க்ரீனை அன்லாக் பண்ணேன்.

இருட்டுக்குள்ள அந்தப் போன் ஸ்க்ரீன் வெளிச்சம் என் கண்ணை லேசாக் கூசுச்சு.

நான் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, நோட்டிஃபிகேஷன் பேனலைப் பாத்தேன்.

வாட்ஸ்அப் ஐகான்ல இருந்து ஒரு மெசேஜ் வந்துருந்துச்சு.

நான் நெனச்ச மாதிரியே... அது கார்த்திக் கிட்ட இருந்து தான்!

'அடக் கடவுளே... இப்போ எதுக்கு மெசேஜ் பண்ணிருக்காரு?'

நான் அந்த வாட்ஸ்அப் மெசேஜ்ஜை ஓபன் பண்ணேன்.

நான் தயக்கத்தோட, கண்ணை பாதி மூடிக்கிட்டு அந்த மெசேஜ்ஜைப் பாத்தேன்.

அதுல...

'Okay'

சின்னதா, ஒரே ஒரு வார்த்தை தான் இருந்துச்சு.

நான் அந்த வார்த்தையைப் பாத்துட்டு, ஒரு செகண்ட் ஒண்ணுமே புரியாம முழிச்சேன்.

அப்புறம் தான் நான் மேல இருந்த மெசேஜ்ஜைப் பாத்தேன்.

நான் ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி, 'Going for walking'னு அவருக்கு அனுப்புன அந்த மெசேஜ்.

அந்த மெசேஜுக்குத் தான் அவரு இப்போ ரிப்ளை பண்ணியிருக்காரு.

அந்த மெசேஜ்ஜைப் பாத்ததும், எனக்குள்ள குழப்பம் வந்துச்சு.

நான் ஸ்க்ரீன்ல மேல இருந்த டைமைப் பாத்தேன்.

பத்தரை ஆகப் போகுது!

நான் கரெக்ட்டா ஒன்பதே காலுக்குக் கீழ வந்தேன்.

அப்போ... நான் கீழ வந்து இங்கேயே இவ்ளோ நேரம் ஆயிடுச்சா?

அடக் கடவுளே!

ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல ஆயிடுச்சு!

நான் கீழ வந்து இவ்ளோ நேரம் ஆயிடுச்சானு எனக்கே இப்போதான் புரிஞ்சது.

இவன் கொடுத்த சுகத்துல, நான் உலகத்தையே மறந்துட்டேன்.

டைம் போனதே எனக்குக் கொஞ்சம் கூடத் தெரியலையே.

ஆனா... கார்த்திக் இப்போ எதுக்கு 'ஓகே'னு மெசேஜ் அனுப்புனாரு?

அவரு மீட்டிங் முடிஞ்சுடுச்சா?

ஒருவேளை மீட்டிங் முடிஞ்சு, லேப்டாப்பை மூடி வெச்சுட்டு வெளிய வந்திருப்பாரோ?

வெளிய வந்து ஹால்ல என்னையத் தேடிட்டு...

வீட்ல நான் இல்லாததால, போனைப் பாத்து என் மெசேஜைப் படிச்சுட்டு ரிப்ளை பண்ணியிருப்பாரோ?

இந்த நெனப்பு என் வயித்தைக் கலக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் அந்த ஸ்க்ரீனையே பாத்துட்டு, அப்படியே உக்காந்திருந்தேன்.

பிரகாஷ், நான் டென்ஷனா இருக்குறதப் பாத்துட்டு, என் முகத்துக்கு நேரா குனிஞ்சான்.

அவனோட சுண்ணி, என் கண்ணுக்கு நேரா லேசா ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ என் கண்ணுக்கு அது தெரியல.

"பவி..."

அவன் மெதுவா, ஒரு அக்கறையோட என் பேரக் கூப்பிட்டான்.

"என்னடி ஆச்சு? யார் மெசேஜ் பண்ணது?"

அவன் என் முகத்தப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டான்.

நான் போன் ஸ்க்ரீனை ஆஃப் பண்ணிட்டு, கீழ வெச்சேன்.

என் முகத்துல இருந்த பயத்தை, குற்ற உணர்ச்சியை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"ஒண்ணுமில்ல..."

நான் ஒரு வார்த்தையில பதில் சொன்னேன்.

என் குரல் நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"ஒண்ணுமில்லையா? அப்புறம் ஏன்டி மூஞ்சி என்னவோ மாதிரி இருக்கு?"

"என்னாச்சு?"

அவன் என்னைய விடாமக் கேட்டான்.

அவன் அப்படி கேட்டதும், எனக்குக் கோபம் பக்னு பத்திக்கிட்டு வந்துச்சு.

அவனோட கேள்வி, என்னைய இன்னும் டென்ஷன் ஆக்குச்சு.

என் பயம், குற்ற உணர்ச்சி எல்லாத்தையும் நான் இப்போ அவன் மேல திருப்பினேன்.

"எல்லாம் உன்னால தான்டா!"

"அஞ்சு நிமிஷம் வானு சொல்லிட்டு, இப்போ டைம் என்ன ஆகுது தெரியுமாடா?"

நான் என் போன் ஸ்க்ரீனை அவன் மூஞ்சிக்கிட்ட கோபமா நீட்டினேன்.

"பத்தரை ஆகப் போகுதுடா!"

"ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல இங்கேயே இருந்துட்டேன்!"

நான் பேசப் பேச எனக்கே வெட்கமாவும், அதே சமயம் எரிச்சலாவும் இருந்துச்சு.

"நான் எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க் எடுத்து, இங்க வந்திருக்கேன்..."

"உனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பொறுப்பே இல்லையா பிரகாஷ்?"

"உன் ஆசையா தீர்த்துக்கணும்ங்குறதுக்காக, என்னைய ஒரு பச்சைக் குழந்தைய ஏமாத்துற மாதிரி ஏமாத்திட்டியேடா."

நான் அவனைக் கண்டபடி திட்டுனேன்.

"இப்போ அவரு என்னைத் தேடுனாருனா என்னடா பண்றது?"

"அவரு வெளிய வந்து, நான் வீட்ல இல்லனு தெரிஞ்சு, எனக்குப் போன் பண்ணா நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?"

நான் அவ்ளோ தவிப்போட அவனத் திட்டுனேன்.

நான் டென்ஷனா, பயத்துல, கோபத்துல கத்திக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா அவன்...

எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, கேஷுவலா என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் திட்டுறதக் கேக்கக் கேக்க, அவன் முகத்துல சிரிப்பு அரும்ப ஆரம்பிச்சுது.

'இவன் என்ன லூசா?'னு எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஏன்டா சிரிக்கிற? உனக்கு என்ன விளையாட்டா இருக்கா?"

நான் இன்னும் கோபமா, என் கையை ஓங்கி அவனோட தொடையில ஒரு அடி அடிச்சேன்.

"சரிடி... சரிடி என் செல்லம்... கோபப்படாத."

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே என்னையச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

"ஒரு மெசேஜ்-க்காக இப்போ ஏன்டி இப்படிப் பதட்டப்படுற?"

அவன் சாதாரணமா, ஒரு எதார்த்தமான டோன்ல பேசுனான்.

"பேனிக் ஆகாம என்னடா பண்ண சொல்ற?"

நான் எரிச்சலோட, சுருண்டு கிடந்த என் பேண்ட்டை எடுக்கப் போனேன்.

"நீ என்ன வேணாலும் சொல்லு... என்னால இதுக்கு மேல ஒரு செகண்ட் கூட இங்க இருக்க முடியாது."

"நான் இப்போவே மேல போகணும்."

நான் என் பேண்ட்டை எடுத்து, அவசர அவசரமாப் போட்டுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

என் உடம்பெல்லாம் அவனோட கஞ்சி, என் ஜூஸ் பிசுபிசுனு ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொடை, என் புண்டை, என் வயிறு எல்லாம் அந்த ஈரத்துல கசகசனு இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ அதெல்லாம் தொடைக்கக் கூட எனக்கு டைம் இல்லை.

அப்படியே மாட்டிட்டு மேல ஓடிடணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் பேண்ட் மாட்டப் போறதை பாத்ததும்...

அவன் முன்னாடி வந்து.

என் ரெண்டு கைகளையும் அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

"டேய்... விடுடா... என்னைய விடுடா."

நான் அவன்கிட்ட இருந்து திமிறிக்கிட்டு, சிணுங்குனேன்.

நான் எந்திரிக்க பாத்தேன், ஆனா அவன் பிடி ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

"பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்டி..."

அவன் என் கண்ணுக்குள்ள நேராப் பாத்து, மறுபடியும் அதே மயக்குற டோன்ல கேட்டான்.

"இன்னும் ஒரு அஞ்சே நிமிஷம் என் கூட இருடி... ப்ளீஸ்."

அவன் கெஞ்சுறதப் பாத்ததும், எனக்குள்ள இருந்த கோபம் லேசா இளகுச்சு.

'அடப்பாவி... இப்போ தான் ஒரு மணி நேரம் ஓத்து முடிச்சான்.'

'அதுக்குள்ள மறுபடியும் அஞ்சு நிமிஷம்னு கெஞ்சுறானே?'

எனக்கு ஒரு பக்கம் அவனோட தவிப்பப் பாத்து ஆச்சரியமா இருந்தாலும்...

என் பயம் என்னைய விடல.

"ஐயோ... லூசாடா நீ?"

நான் என் கைகளை உருவிக்கிட்டு, பரிதாபமா அவனைப் பாத்தேன்.

"டைம் பத்தரை ஆச்சுடா... அவரு மீட்டிங் முடிச்சாலும் முடிச்சுருப்பாரு."

"அவரு வெளிய வந்து என்னையத் தேடுனாருனா என்னடா ஆகும்?"

நான் என் தவிப்பை அவன்கிட்ட கொட்டினேன்.

"அவரு இந்நேரம் என்னையத் தேட ஆரம்பிச்சுருப்பாருனு தான் எனக்கு பயமா இருக்கு பிரகாஷ்."

"ப்ளீஸ், என்னையப் புரிஞ்சுக்கோ... என்னை விடு."

நான் அப்படிச் சொன்னதும்...

அவன் முகத்துல இருந்த புன்னகை, கொஞ்சம் கூடக் குறையல.

"பவி... நீ ஏன்டி குழப்பிக்கிற?"

அவன் ரொம்ப லாஜிக்கா பேச ஆரம்பிச்சான்.

"போன்ல பேசுறப்போ, என்ன சொன்ன நீ?"

அவன் என்னையக் கேள்வி கேட்டான்.

"என்ன... என்ன சொன்னேன்?" நான் திருதிருனு முழிச்சேன்.

"சார் இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு மீட்டிங்ல இருந்து வரமாட்டாருனு நீயே தானடி சொன்ன?"

அவன் நான் போன்ல சொன்னதையே எங்கிட்ட திருப்பிச் சொன்னான்.

ஆமா... நான் தான் ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகுனு சொன்னேன்.

"அப்படிப் பாத்தா... இன்னும் அவருக்கு மீட்டிங் முடிய அரை மணி நேரம் இருக்கு."

அவன் கூலா கணக்குக் போட்டுச் சொன்னான்.

"அரை மணி நேரம் அவரு உன்ன தேட மாட்டாரு-ல்ல டி."

"அது மட்டும் இல்ல..."

அவன் என் முகத்துக்கு கிட்ட வந்தான்.

"இப்போ அவரு உனக்கு என்ன மெசேஜ் அனுப்பியிருக்காரு?"னு கேட்டான்.

"ஒகேனு அனுப்பியிருக்காரு"னு சொன்னேன்.

"நீ என்ன மெசேஜ் அனுப்புன அவருக்கு?"

அவன்  விசாரிச்சான்.

"நான்... நான் வாக்கிங் போறேன்னு மெசேஜ் பண்ணேன்..." நான் சொன்னேன்.

"அவ்ளோ தானடி?"

அவன் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலாக்ஸான எக்ஸ்பிரஷன்.

"நீ வாக்கிங் போறேன்னு சொன்னதுக்கு... அவரு 'ஓகே'னு சொல்லிட்டாரு."

"அப்படின்னா என்ன அர்த்தம்?"

நான் அமைதியா அவனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"நீ வாக்கிங் போறத அவரு அக்செப்ட் பண்ணிக்கிட்டாருனு அர்த்தம் பவி."

"அவரு போனைப் பாத்தப்போ, உன் மெசேஜ் இருந்துருக்கு... 'சரி பொண்டாட்டி வாக்கிங் போயிருக்கா'னு ஓகே சொல்லிட்டாரு."

"நீ இன்னும் வாக்கிங்ல தான் இருக்கனு அவரு நெனச்சுக்கிட்டு இருக்காரு."

"நீ ஒன்னும் கவலைப்படாதடி"

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, எனக்குள்ள ஒரு தெளிவைக் குடுக்குற மாதிரிச் சொன்னான்.

"சார் ஒண்ணும் உன்னைத் தேடிட்டு வரபோறதுலாம் இல்ல."

"சார் மீட்டிங்ல இருந்து வெளிய வர்றதுக்குள்ள நீ ஈஸியா மேல போயிடலாம்."

"அப்புறம் இதுல உனக்கு என்னடி பிரச்சனை?"

அவன் லாஜிக்கா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாமக் கேட்டதும்...

எனக்குள்ள இருந்த பயம், கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

'ஆமா... இவன் சொல்றதுலயும் லாஜிக் இருக்கே.'

'கார்த்திக் 'ஓகே'னு தான சொல்லிருக்காரு. அவருக்கு ஏதாது சந்தேகம்னா, கால் பண்ணியிருப்பாரே?'

'அப்படின்னா அவரு என்னையத் தேடல.'

என் மனசுக்குள்ள நிம்மதி பரவுச்சு.

என் முகத்துல இருந்த பேனிக் போயி, நான் லேசா ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.

நான் அமைதியா உக்காந்து யோசிக்கிறதப் பாத்துட்டு...

பிரகாஷ் என் முகத்தப் பாத்தான்.

'நான் சொல்றது கரெக்ட் தான?'ங்குற மாதிரி...

அவன் தன் தலையை லேசா ஆட்டி, என்னை கண் சிமிட்டலோட ஆமோதிச்சான்.