Adultery சமூக மற்றும் தற்காலக் கதைகள்-அனைத்துவிதமான சிறுகதைகள்

[Shivani Dass]

கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா

காலை நேரம்... கார்த்திக் தனது படுக்கையில் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தான். அவனது 20 வயது இளமை உடல் போர்வைக்குள் சுருண்டு கிடக்க, அப்போது அவனது அம்மா பூஜா அவன் அறைக்கு வந்தாள். பூஜாவுக்கு வயது 40 என்றாலும், அவளது கொழுத்த உடலும், மார்பகங்களும் அவளது இளமையை இன்னும் பறைசாற்றுவது போல இருக்கும். அவள் தன் மகனின் அருகில் வந்து அவனது தோள்களைத் தொட்டு மெதுவாக உலுக்கி எழுப்பினாள்.

"டேய் கார்த்திக்... எந்திரிடா மணி என்ன ஆச்சு பாரு," என்று பூஜா கொஞ்சலாக அழைத்தாள்.

கார்த்திக் சோம்பேறித்தனமாக கண்ணைத் திறந்து, "என்னம்மா காலையிலேயே வந்து எழுப்புற? இன்னைக்கு கிரிக்கெட் மேட்ச் இருக்குன்னு நேத்தே சொன்னேன்ல," என்றான் எரிச்சலாக.

அதற்கு பூஜா அவனை முறைத்துவிட்டு, "மேட்ச் கிடக்கட்டும்டா, அதுக்கு முன்னாடி ஒரு முக்கியமான விஷயம். உன்னோட சித்திக்கு உடம்பு சரியில்லையாம். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சித்தி போன் பண்ணிப் பேசினாங்க," என்றாள்.

கார்த்திக் குழப்பத்துடன் புருவத்தை உயர்த்திக் கேட்டான், "சித்தியா? எனக்கு எந்தச் சித்தியும் கிடையாதுன்னு நினைச்சேன். எனக்கு எப்போ சித்தி இருந்தா?"

பூஜா பெருமூச்சு விட்டுவிட்டுச் சொன்னாள், "அவ என் சொந்தத் தங்கைதான்டா பல்லவி. சின்ன வயசுல ஒருத்தன்கூட லவ் மேரேஜ் பண்ணிட்டு ஓடிப்போயிட்டா. அதனால எங்க வீட்டுல அவளைப் பத்தி பேசுறதே தப்புன்னு ஒதுக்கி வச்சுட்டோம். அவங்களுக்கும் எங்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாம போச்சு. ஆனா, திடீர்னு இன்னைக்கு காலைல யாரோ மூணாவது மனுஷன் மூலமா அவங்க இருக்கிற நிலைமையைப் பத்தி கேள்விப்பட்டேன்."

"என்னம்மா ஆச்சு அவங்களுக்கு?" என்று கார்த்திக் ஆவலோடு கேட்டான்.

"சித்தியோட கணவருக்கு உடம்பு ரொம்ப முடியலையாம். அவரைப் பாத்துக்க ஆளில்லாம சித்தி ஒருத்தியே ரொம்பக் கஷ்டப்படுறாங்களாம். அவங்களுக்குக் குழந்தையும் கிடையாது பாவம். அதனால அவங்களை ஒரு தடவை நேர்ல போய் பாத்துட்டு வரலாம்னு நினைச்சேன். ஆனா இன்னைக்கு எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கிறதால என்னால போக முடியல. அதனால உன்னை அங்க அனுப்பி வைக்கலாம்னு இருக்கேன். நீ போய் சித்தி வீட்டைக் கண்டுபிடிச்சு அவங்களுக்குத் தேவையான உதவியைச் செய். நான் இன்னும் ரெண்டு நாள்ல அங்க வந்துடுறேன்," என்றாள் பூஜா.

இ அதைக் கேட்ட கார்த்திக் அதிர்ந்து போய், "என்னம்மா சொல்ற? எனக்கு அவங்களை யாருன்னே தெரியாது. அவங்க வீடு எங்க இருக்குன்னு கூட எனக்குத் தெரியாது. நான் இன்னைக்கு கிரிக்கெட் விளையாடப் போறேன், என்னால வர முடியாது," என்று மறுத்தான்.

ஆனால் பூஜா விடாப்பிடியாக, "டேய் உனக்குச் சொன்னா புரியாதா? போன்ல அவங்க அழுது பேசினாங்க. குடும்பப் பிரச்சினை எதுவானாலும் இந்த மாதிரி கஷ்டத்துல இருக்கிறவங்களுக்கு உதவி செய்யணும். நீ மறுக்கக் கூடாது, போய்விட்டு வா," என்று உறுதியாகக் கூறினாள்.

வேறு வழி இல்லாமல் கார்த்திக் சலித்துக்கொண்டே, "சரிமா... நான் போய்த் தேடிப் பிடிக்கிறேன்," என்று ஒப்புக்கொண்டான்.

உடனே பூஜா அவனுக்குத் தேவையான துணிகளை ஒரு பையில் எடுத்து வைத்தாள். பிறகு தன் பர்சிலிருந்து ஓரளவு பணத்தை எடுத்து கார்த்திக்கின் கையில் கொடுத்து, "பத்திரமா போயிட்டு வாடா, வழி தெரியலனா போன் பண்ணு," என்று வழியனுப்பி வைத்தாள்.

கார்த்திக் தான் இருக்கும் ஊரிலிருந்து சுமார் 100 கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும் அந்த ஊருக்குச் செல்வதற்காக பஸ் ஏறி உட்கார்ந்தான். அவன் பஸ்ஸில் ஏறி புறப்படும்போது மதியம் ஆகிவிட்டது. அவன் அந்த ஊரைச் சென்று சேர்ந்தபோது மாலை நேரம் ஆகிவிட்டது.

பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி, பல்லவி சித்தியின் வீட்டைப் பற்றி அங்குள்ளவர்களிடம் விசாரித்துக்கொண்டே ஒரு வழியாக அந்தத் தெருவைக் கண்டுபிடித்தான். ஒரு வீட்டின் முன்பு நின்று விசாரித்தபோது, அங்கிருந்த வீட்டுக்காரர், "தம்பி, இந்த வீட்டுல முன்னாடி ஒருத்தவங்க வாடகைக்கு இருந்தாங்கதான்... ஆனா அவங்க நேத்தே வீட்டை காலி பண்ணிட்டு வேற எங்கேயோ போயிட்டாங்க," என்றார்.

இ அதைக் கேட்ட கார்த்திக்குக்குத் தலை சுற்றியது. எங்கு செல்வது என்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றான். உடனே தன் அம்மா பூஜாவிற்கு போன் செய்து விவரம் அனைத்தையும் சொன்னான்.

போனில் இதைக் கேட்ட பூஜா மிகவும் வருத்தப்பட்டு, "ஐயோ அப்படியாடா? அவங்க ரொம்பக் கஷ்டப்படுவாங்களே... நீ எப்படி மச்சான் வீட்டைத் தேடுவாய்? அங்க பக்கத்துல ஏதாவது லாட்ஜ் இருக்கா பாரு, இன்னைக்கு அங்க தங்கு. நாளைக்கு காலைல நான் சில பேருக்கு போன் பண்ணி விசாரிச்சு சொல்றேன்," என்று கவலையுடன் கூறினாள்.

அம்மா குரலில் இருந்த வருத்தத்தைக் கண்ட கார்த்திக்கின் மனம் த தளர்ந்தது. "சரிமா நீ கவலைப்படாத, நான் பக்கத்துல இருக்கிற ஒரு சாதாரண லாட்ஜ்ல ரூம் எடுத்துத் தங்குறேன். நாளைக்கு எப்படியாவது சித்தியைத் தேடிப் பிடிச்சிடுறேன்," என்று அம்மாவைச் சமாதானப்படுத்தினான்.

போனை வைத்துவிட்டு, அந்தப் பகுதியில் இருந்த ஒரு சாதாரண லாட்ஜை நோக்கி நடந்து சென்றான் கார்த்திக்.

கார்த்திக் அந்த லாட்ஜை நோக்கி நடந்து சென்றான். அவனுக்கு அந்த ஊர் புதியது என்பதால், எந்தப் பக்கம் லாட்ஜ் இருக்கும் என்று அவனுக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை. அப்படியும் தேடிக்கொண்டு போகும்போது, சாலையோரம் ஒரு சிறிய குட்டி லாட்ஜ் கண்ணில்பட்டது. சரி, இன்றைக்கு இங்கு தங்கிவிடலாம் என்று முடிவு செய்து அந்த லாட்ஜிற்குள் நுழைந்தான்.

அவன் உள்ளே நுழையும்போதே, எதிரே ஒரு ஆம்புலன்ஸ் வேகமாகச் செல்வதைப் பார்த்தான். அந்த லாட்ஜில் இருந்து ஏதோ ஒரு நோயாளியையோ அல்லது அவசர நிலையிலிருக்கும் ஒருவரையோ தூக்கிச் செல்வது அவனுக்குத் தெரிந்தது. அந்த லாட்ஜின் பெயர் 'அம்சா லாட்ஜ்' என்று பெரியதாக எழுதியிருந்தது. அந்தப் பெயரைக் பார்த்ததுமே கார்த்திக்கிற்கு ஒரு சிறிய சந்தேகம் எழுந்தது—இது ஏதோ சாதாரண லாட்ஜ் போலத் தெரியவில்லையே, உள்ளே ஏதோ 'ஐட்டம்' மேட்டர்கள் நடக்கும் இடம்போல இருக்கிறதே என்று அவனுக்கு உள்ளூர ஒரு ஆர்வம் எழும்பியது.

ஏற்கெனவே அவன் ஊரில் இருக்கும் சில ஆன்ட்டிகளைச் சைட் அடித்து, கை அடித்து அனுபவம் உள்ளவன். அதோடு கல்லூரியில் தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு பெண்ணை நாலு பேரும் சேர்ந்து அனுபவித்த அனுபவமும் அவனுக்கு உண்டு. அதனால் ஒரு பெண் எப்படி இருப்பாள், அங்கே என்ன நடக்கும் என்பது பற்றிய ஐடியா அவனுக்கு நன்றாகவே இருந்தது. அதனால் அந்த லாட்ஜைப் பார்த்தவுடனேயே அவனுக்கு அந்தச் சந்தேகம் வந்தது. சரி, வீட்டில் இருந்து 100 கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கிறோம், அங்கே என்ன நடக்கும் என்று யாருக்குத் தெரியும் என்று நினைத்தவன், லாட்ஜிற்குள் நுழைந்தான். குறிப்பாக, அங்கே ஏதேனும் 'ஐட்டம்' கிடைத்தால் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணமும் அவனுக்குள் ஓடியது. இதற்காக அவன் திட்டமிட்டு வரவில்லை என்றாலும், கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவவிடக் கூடாது என்று நினைத்தான்.

லாட்ஜிற்குள் சென்றதும் மேனேஜர் அவனிடம், "தம்பி, எத்தனை நாளைக்கு ரூம் வேணும்?" என்று கேட்டார்.
"இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் போதும்," என்றான் கார்த்திக்.

"ஒரு நாள் மட்டும்தான் வாடகை கொஞ்சம் அதிகம், பரவாயில்லையா?" என்றார் மேனேஜர்.
"பரவாயில்லை," என்று சொல்லிக் காசைப் பே பண்ணினான். மேனேஜர் அவனுக்கு ரூம் நம்பர் 301-க்கான சாவியைக் கொடுத்து அனுப்பினார்.

கார்த்திக் ரூமிற்குள் சென்று தன் பையை வைத்துவிட்டு, முகம் கழுவிப் பிரெஷ்ஷாக வந்து பெட்டின் மேல் உட்கார்ந்து டிவியை ஆன் செய்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது திடீரென்று யாரோ கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. "இந்த நேரத்தில் யார் வருவது?" என்ற சந்தேகத்துடனே சென்று கதவைத் திறந்தான்.

கதவைத் திறந்ததும் அங்கே சுமார் 30 முதல் 35 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளது தோள்மீது ஒரு ஹேண்ட்பேக் மாட்டப்பட்டிருந்தது. அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே கார்த்திக் கண்டுபிடித்துவிட்டான்—இவளும் ஒரு 'ஐட்டம்'தான் என்று! ஏனென்றால், அவள் போட்டிருந்த லிப்ஸ்டிக், தலையில் வைத்திருந்த பூ, கையில் மாட்டியிருந்த பேக் எல்லாமே அவன் கல்லூரியில் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து அனுபவித்த அந்தப் பெண்ணின் ஸ்டைலையே அப்படியே காப்பி அடித்திருந்தது. ஆனால், அந்தப் பெண்ணின் முகத்திலோ பயம், பதட்டம், மற்றும் வெட்கம் நன்றாகத் தெரிந்தது.

அவள் கார்த்திக்கைப் பார்த்ததும், "உங்களுக்கு என்ன வேணும்?" என்று அவன் கேட்பதற்குள், "இல்லை... உள்ள வந்து பேசலாமா? வெளியில யாராவது பார்த்திடுவாங்க..." என்று ரொம்பவும் பயந்தபடியே நின்றாள்.
"சரி, உள்ள வாங்க," என்று சொல்லி அவளை உள்ளே அழைத்து வந்து கதவைச் சாத்தினான் கார்த்திக்.

அவளை ரூமுக்குள்ளே உட்கார வைத்துவிட்டு, "உங்க பேரு என்ன?" என்று கேட்டான்.
அந்தப் பெண் பதட்டத்துடன், "என் பேரு... ரோஜா," என்றாள்.

இப்போது இருவருக்கும் இடையே உரையாடல் தொடங்கியது.
"உங்களுக்கு என்ன வேணும்? எதுக்காக இந்த ரூமுக்கு வந்தீங்க? உங்களை யார் அனுப்பினாங்க?" என்று கார்த்திக் திரும்பத் திரும்பக் கேள்வி கேட்டான்.

அதற்கு ரோஜா, "இல்லை... மாணிக்கம் வந்து இந்த ரூமில் இருக்கிறவரைப் பார்த்துட்டு வரச் சொன்னாரு..." என்றாள்.
கார்த்திக் குழப்பத்துடன், "நான் இந்த ரூமுக்கு இப்பதான் வந்தேன். எனக்கு மாணிக்கம்னு யாருன்னே தெரியாதே!" என்றான்.
அதற்கு அவள், "இல்லை, நீங்க இப்படித்தான் சொல்லுவீங்கன்னு அவர் சொன்னாரு," என்று கூறிவிட்டு, தான் உடுத்தியிருந்த சேலைத் தலைப்பைக் கழட்டத் தொடங்கினாள்.

கார்த்திக் உடனே பதறிப்போய், "நிறுத்துங்க! என்னன்னு தெரியல, நீங்கள் யாரையோ நினைச்சுக்கிட்டு என்னிடம் பேசிட்டு இருக்கீங்க," என்று தடுத்தான்.

ஆனால் ரோஜா எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. அவள் தன் ஜாக்கெட்டின் முன்பக்கத்திலிருந்த கொக்குகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழட்டத் தொடங்கினாள். முதல் இரண்டு கொக்குகளை அவு்த்தவுடனே அவளது பாதி மார்பகங்கள் கார்த்திக்கின் கண்களுக்குத் தெரியத் தொடங்கின. உடனே கார்த்திக் வேகமாக எழுந்து சென்று அவளது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தி, "இருங்க! எதுவா இருந்தாலும் பேசிக் தீர்த்துக்கலாம்," என்று அவளைச் சமாதானப்படுத்தினான்.

அப்படி அவளது கையைப் பிடித்து நிறுத்தியபோது, அவளது மார்பகங்களின் அளவும், குண்டியின் வடிவமும் அவன் கையில் பட்டு அவனுக்கு ஒருவிதமான சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. ஆனாலும் அதை அப்படியே தன் மனசுக்குள் அடக்கிக்கொண்டு, அவளை அழைத்து வந்து பெட்டில் உட்கார வைத்தான். அவள் சேலையை முழுமையாகக் கழட்டவில்லை என்றாலும், ஜாக்கெட்டின் இரண்டு கொக்குகள் திறந்தபடியே இருந்ததால் அவளது முலைகள் பாதியளவு வெளியே தெரிந்துகொண்டிருந்தன.

சுமார் 5 நிமிடங்கள் இருவரும் எதையுமே பேசாமல் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தனர். பிறகு கார்த்திக் மெல்லப் பேசத் தொடங்கினான்.
"பாருங்க ரோஜா... நீங்கள் யாரோ ஒருவரை நினைச்சுக்கிட்டு என்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கீங்க. நான் அந்த ஆள் இல்லை. உங்களுக்குவேணும்னா அந்த மாணிக்கத்துக்கு போன் பண்ணிப் பேசுங்க."

அதற்கு ரோஜா கலக்கத்துடன், "தம்பி, என் கிட்ட போன் இல்லை தம்பி! அதனாலதான் என்னால போன் பண்ணவும் முடியல. அதுவும் இல்லாம, இந்த ரூமில் இருக்கிறவரைச் சந்தோஷப்படுத்தினா மட்டும்தான் எனக்குத் தேவையான விஷயம் நடக்கும். இல்லைனா நடக்காது. எனக்கு அந்த விஷயம் நடந்தே ஆகணும், நான் ரொம்பக் கஷ்டத்துல இருக்கேன்," என்று சொல்லித் தேம்பத் தொடங்கினாள்.

கார்த்திக்கிற்கு அவளைப் பார்த்தால் பாவமாக இருந்தது. உடனே அவன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து போனை எடுத்து அவளிடம் நீட்டி, "பரவாயில்லை, நீங்களே போன் பண்ணிக்கங்க," என்றான்.

ரோஜா அந்தப் போனை வாங்கி மாணிக்கத்திற்கு டயல் செய்தாள். மறுமுனையில் மாணிக்கம் ஏதோ பேசினான்.
ரோஜா கலங்கிய குரலில், "இப்போ நான் என்ன பண்றது?" என்றாள். போனில் மறுமுனையில் ஏதோ சொல்ல, ரோஜா, "அதெல்லாம் முடியாது, அந்தப் பணத்தை ஆல்ரெடி கட்டிட்டேன், என்னால திருப்பிக் கொடுக்க முடியாது!" என்று சத்தமாகக் கூறினாள். மறுமுனையில் மாணிக்கம் ஏதோ கோபமாகப் பேசிவிட்டு போனை வைத்துவிட்டான். ரோஜாவும் போனை கட் செய்துவிட்டாள்.

ரோஜா கார்த்திக்கைப் பார்த்துக் கண்ணீர் மல்க, "ரொம்ப தேங்க்ஸ் தம்பி," என்று சொல்லிவிட்டு திடீரென அவனது காலில் விழுந்து நன்றி சொன்னாள். அவள் காலில் விழும்போது கீழே குனிந்ததால் அவளது மீதமிருந்த மார்பகமும் சேலையை மீறி வெளியே தொங்கத் தொடங்கியது.

ஆனாலும் கார்த்திக் அவளிடம் எந்தவிதத் தப்பான முறையிலும் நடந்து கொள்ளாமல், "சரி, நீங்க கிளம்பிப் போங்க," என்று சொல்லிவிட்டான்.
ரோஜா தன் ஜாக்கெட்டின் கொக்குகளை மாட்டிக்கொண்டு, சேலையைச் சரிசெய்துகொண்டு கிளம்பும்போது, "தம்பி, நீங்க ரொம்ப நல்ல பையன்," என்று ஒரு நல்ல சான்றிதழை அளித்துவிட்டு லாட்ஜை விட்டு வெளியேறினாள்.

அவள் சென்று ஐந்து நிமிடங்கள் கடந்திருக்கும். கார்த்திக் தன் மனசுக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டான்—"ச்ச... சும்மா இருந்தா இன்னைக்கு அந்த ஆன்ட்டி உனக்குக் கிடைச்சிருப்பாளா? செம பீஸ் ஆச்சே! என்னடா மிஸ் பண்ணிட்ட, உன் மனசாட்சியே கேளு!" என்று அவனுக்குள்ளே ஒரு சண்டை நடந்தது. அதற்கு அவன் மனசு, "இல்லை மச்சான், அவ என்ளுக்காக வரலை. வேற யாரோ நினைச்சுட்டு வந்தா, அதனால நான் அவளை ஏமாத்த விரும்பல," என்று தனக்குத்தானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டான்.

அப்போது திடீரென அவனது போன் அடித்தது. மணி பார்த்தால் இரவு 10:30 ஆகியிருந்தது. போனை எடுத்துப் பார்த்தால் அவன் அம்மா பூஜா கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

"சொல்லுமா..." என்றான் கார்த்திக்.

"இல்லைடா கார்த்திக்... சித்தி இப்போ இருக்கிற இடத்திலிருந்து ஒரு 300 கிலோமீட்டர் தள்ளி இன்னொரு ஊருக்குக் குடிமாறிப் போயிட்டாங்களாம். நீ அங்க போய் பார்க்க முடியுமா? அவங்களோட புதிய அட்ரஸ் எனக்கு இப்பதான் கிடைச்சது," என்றாள் பூஜா.
"300 கிலோமீட்டரா? அப்படின்னா நான் இப்போவே கிளம்பணுமாம்மா?" என்று கேட்டான் கார்த்திக்.

"ஆமாடா, நீ இப்போ கிளம்பினாத்தான் காலைல அங்கே போய் சேர முடியும். உடனே பஸ் ஏறிடு."

சரி என்று சொல்லிவிட்டு, கார்த்திக் அவசர அவசரமாக லாட்ஜ் காலி செய்துவிட்டு அங்கிருந்து பக்கத்தில் இருந்த பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு ஓடினான். அங்கே அரசுப் பேருந்துகள் எதுவும் இல்லை, பிரைவேட் பஸ்கள் மட்டும்தான் நின்றுகொண்டிருந்தன. விசாரித்துப் பார்த்தபோது, அந்த ஊருக்குப் போகும் கடைசி பஸ் இப்பதான் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்தது. அது ஒரு ஸ்லீப்பர் பஸ்.

"பரவாயில்லை, ஸ்லீப்பர் பஸ்சுக்கான டிக்கெட் கொடுங்க," என்று சொல்லிப் பணத்தைக் கொடுத்து டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு பஸ்ஸுக்குள் ஏறினான்.

பஸ்ஸில் பெரிய அளவில் கூட்டம் எதுவும் இல்லை. அப்பர் பெர்த் முழுக்கக் காலியாகத்தான் இருந்தது. கீழேயும் ஒன்று, இரண்டு பயணிகள் மட்டும்தான் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அவர்களும் வயதானவர்களாக இருந்தனர்.

கார்த்திக் மேலேயுள்ள பெர்த்திற்குச் சென்று தன் பையை வைத்துவிட்டு, கீழே இறங்கி வந்து ஒரு வாட்டர் பாட்டில் வாங்கினான். அப்போது டிராவல்ஸ் ஆபிஸ் அருகில் யாரோ ஒரு பெண் நின்று சத்தமாகப் பேரம் பேசிக்கொண்டிருப்பது அவன் காதில் விழவே, அங்கே என்னவென்று பார்க்கச் சென்றான்.

அங்கே நின்றது வேறு யாருமല്ല—அதே ரோஜாதான்! அவள் அந்த ஊருக்குப் போகப் பணம் பத்தாமல் டிராவல்ஸ் காரரிடம் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். "இந்தப் பஸ்ஸை விட்டா வேற பஸ் இல்லன்னு சொல்றீங்களே..." என்று அவள் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்.

அதைப் பார்த்த கார்த்திக், அவளது நிலைக்கு இரங்கி, "இல்லை, நான் தறேன், அவங்களுக்குப் பணத்தைக் கொடுங்க," என்று சொல்லி அந்தப் பஸ்ஸுக்கான முழுப் பணத்தையும் தானே கொடுத்து டிக்கெட் வாங்கி ரோஜாவிடம் கொடுத்தான். பிறகு அவளிடம், "நீங்க உள்ள போய் உட்காருங்க," என்று சொல்லிவிட்டு, தனக்கும் ரோஜாவுக்கும் சேர்த்துத் குடிப்பதற்கு இரண்டு வாட்டர் பாட்டில்களும், கொஞ்சம் ஸ்நாக்ஸும் வாங்கிக்கொண்டு பஸ்ஸுக்குள் ஏறினான்.

பஸ்ஸுக்குள் ஏறி உள்ளே சென்று பார்த்தபோது, ரோஜா எங்கே உட்காருவது என்று தெரியாமல் தவித்துக்கொண்டு முழித்துக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தாள்.


பஸ்ஸுக்குள் தவிப்பாக நின்று கொண்டிருந்த ரோஜாவைப் பார்த்து கார்த்திக் மெலிதாகச் சிரித்தான். "உங்களுக்கு எதுல பெர்த் குடுத்திருக்காங்க?" என்று அவளது கையில் இருந்த டிக்கெட்டை வாங்கிப் பார்த்தான். அதுவும் அவனது அதே அப்பர் பெர்த் தான்.

"சரி, வாங்க மேல ஏறலாம்," என்று சொல்லிக்கொண்டு கார்த்திக் மேலே ஏறினான். ரோஜாவும் தயங்கியபடியே அவனுக்குப் பின்னாடியே மேலே ஏறினாள்.

மேலே அப்பர் பெர்த்தில் ஏறியதும், ரோஜா தன் கைப்பையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, கார்த்திக்கைப் பார்த்துக் கண்களில் ஒருவித ஏக்கத்துடன் கேட்டாள், "தம்பி... பஸ் ரொம்ப இருட்டா இருக்கு, அதுவும் இந்த அப்பர் பெர்த்ல தனியா படுக்க எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு. நான் உன்கூடவே இந்த பெர்த்ல படுத்துக்கட்டுமா?"

அவள் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக்கின் உள்மனசுக்குள் இருந்த ஒரு குரல் சக்கைப் போடு போட்டது—'கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா?'

அதை நினைத்துத் தனக்குள் சிரித்துக்கொண்ட கார்த்திக், "சரி, ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல, வந்து படுத்துக்கோங்க," என்றான்.

ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து அந்தச் சிறிய ஸ்லீப்பர் பெர்த்தில் படுத்தார்கள். பக்கத்து பக்கத்தில் அவளது உடல் உரசிக்கொண்டு படுத்திருப்பது கார்த்திக்கின் காம வெறியை இன்னும் தூண்டியது. இவளை எப்படியாவது இன்று ஒரு கை பார்க்க வேண்டும் என்று அவனுக்கு மனசுக்குள் ஆசை துடித்தது. ஆனால், எப்படி ஆரம்பிப்பது, எங்கே கை வைப்பது என்று தெரியாமல் அவன் கொஞ்சம் யோசித்துக் கொண்டே படுத்திருந்தான்.

அமைதியாக இருந்த அந்தச் சூழ்நிலையில், ரோஜாவே நேரடியாகக் களத்தில் இறங்கினாள்.

அவள் லேசாகப் பெருமூச்சுவிட்டுக்கொண்டே, "தம்பி... எனக்கு நைட் ஃபுல்லா இந்த இறுக்கமான சாரி, ஜாக்கெட்டெல்லாம் போட்டுக்கிட்டு படுத்தா மூச்சு முட்டும், என்னால தூங்கவே முடியாது. நான் டிரஸ் மாத்திக்கலாமா?" என்று கொஞ்சலாகக் கேட்டாள்.

கார்த்திக் தன் குரலை இயல்பாக வைத்துக்கொண்டு, "தாராளமா மாத்திக்கோங்க," என்றான்.

அவன் என்ன நினைத்தான் என்றால், அவள் எழுந்து கீழே எ્યાંச்சாவது பாத்ரூம் பக்கமோ அல்லது வேறெங்கேயாவது போய் மாற்றிவிட்டு வருவாள் என்றுதான். ஆனால், ரோஜாவோ படுத்த இடத்திலேயே சட்டென்று எந்திரித்து உட்கார்ந்தாள். உட்கார்ந்தவள் தன் உடம்பில் சுற்றியிருந்த அந்தச் சேலையை மளமளவென்று அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள்.

அவள் சேலையைக் கழட்டித் தள்ளுவதைக் கண்ட கார்த்திக்கின் கண்கள் அப்படியே பிதுங்கி வெளியே வந்தன. அவனது பேண்டுக்குள்ளிருந்த சுன்னி இரும்புத் தூண் போலக் கடுகடுவென்று விறைத்துக்கொண்டு நேராகத் தூக்கிக்கொண்டது.

அதைப் பார்த்த கார்த்திக்கின் மனசுக்குள் மீண்டும் அந்தச் புகழ்பெற்ற வடிவேலு காமெடிதான் ஓடியது—'கண்ணா ரெண்டு லட்டு தின்ன ஆசையா?'

இதற்கு மேல் கார்த்திக்கால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. பஸ்ஸின் வெளிச்சமில்லாத அந்தச் சூழலில், அவன் மெதுவாகத் தன் கையை நீட்டி ரோஜாவின் உடலுக்கு அருகில் கொண்டு போய், ஜாக்கெட்டுக்கு மேல் இருந்த அவளது மார்பகத்தின் மீது வைத்தான்.

அவன் கையை வைத்ததும்தான் தாமதம், ரோஜா கொஞ்சமும் வெட்கப்படாமல் ஒரு மாதிரி அர்த்தமுள்ள சிரிப்புடன், "எதுக்காக இவ்வளவு அவசரம் தம்பி... இருங்க, நானே அதை கழட்டித் தர்றேன்," என்று சதித்தனமாகச் சிரித்தாள்.

சொன்னது போலவே அவளே வேகமாகத் தன் ஜாக்கெட்டின் கொக்குகளைக் கழட்டித் தள்ளினாள். இப்போது அவள் மேலாடை எதுவும் இல்லாமல் அப்படியே டாப்லெஸ்ஸாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் தன் கொழுத்த முலைகளை ஆட்டிக்கொண்டே கார்த்திக்கின் அருகில் வந்தாள்.

கார்த்திக் அவளை முழுமையாக அனுபவிப்பதற்காகத் தன் பேண்டைக் கழட்ட முயன்றான். அவன் தனது ஜட்டியைக் கழட்டப் போடும்போதே, ரோஜா சட்டென்று அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, "இருங்க தம்பி... நீங்க ஒன்னும் சிரமப்பட வேண்டாம், நான் பாத்துக்கிறேன்," என்று கொஞ்சினாள்.

அவள் அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே கார்த்திக்கின் அருகில் நெருங்கி வந்து, அவனது பேண்டுக்குள்ளிருந்த விறைத்து நின்ற அந்தப் பெருத்த சுன்னியை வெளியே உருவி எடுத்தாள். தன் மென்மையான கைகளால் அவளது முலைகளை ஆட்டிக்கொண்டே, கார்த்திக்கின் சுன்னியைத் தன் கையால் தடவி விடத் தொடங்கினாள். 

பஸ்ஸின் அந்த இரவுக் குளிரில், அந்த அப்பர் பெர்த்திற்குள் நால்வரின் கண்களுக்கும் தெரியாமல் அவர்களின் வெறித்தனமான காம லீலை சூடுபிடிக்கத் தொடங்கியது.


ரோஜா பஸ்ஸின் அப்பர் பெர்த்தில் அப்படியே படுத்துக்கொண்டு, கார்த்திக்கின் விறைத்து நின்ற ஆணுறுப்பை ஆசையாகத் தடவிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது கார்த்திக் அவளைப் பார்த்து, "உனக்கு ஒல் வேணுமா ரோஜா?" என்று காமக் குரலில் கேட்டான்.
அதற்கு ரோஜா கண்கள் மூடிக்கொண்டு, "கண்டிப்பா வேணும் தம்பி..." என்று கொஞ்சினாள்.
கார்த்திக் அதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அவளது தலையைப் பிடித்துக் கீழே தன் ஆணுறுப்புக்கு நேராக அமுக்கினான். 

ரோஜாவுக்கு கார்த்திக் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்பது உடனே புரிந்துவிட்டது—அவள் மெதுவாகக் கீழே குனிந்து, அவனது ஆணுறுப்பின் மொட்டை மட்டும் தனது இதழ்களால் கவ்விப் பிடித்து ஒரு ஆழமான முத்தம் கொடுத்தாள். 

அவளது வாயிலிருந்து வந்த எச்சிலும், அந்த இரவுக் குளிரின் சிலிர்ப்பும் கார்த்திக்கிற்குப் பயங்கரமான மூடை ஏற்படுத்தியது.

ரோஜா மெதுவாக அவனது ஆணுறுப்பை வாயில் போட்டு ஊம்பத் தொடங்கினாள். 

இருவரும் மேலாடை ஏதுமின்றி நிர்வாணமாக இருந்ததால், கார்த்திக் தன் இரு கைகளாலும் ரோஜாவின் பெரிய மார்பகங்களைப் பிடித்துப் பிசையத் தொடங்கினான். அவன் அவளது முலைகளைப் பிசையப் பிசைய, அவளது ஊம்பும் வேகம் மேலும் அதிகரித்தது. 

கார்த்திக் அவளது இரண்டு முலைக்காம்புகளையும் பால் கறப்பது போலப் பிடித்து மெலிதாக இழுத்தான்; அதைக் கண்ட ரோஜா இன்னும் வெறி கொண்டு, அவனது ஆணுறுப்பைத் தொண்டை வரைக்கும் முழுமையாக உள்ளே விட்டு ஆழமாக ஊம்ப ஆரம்பித்தாள்.

ரோஜாவின் அந்தச் செயலைக் கண்ட கார்த்திக்கின் மூடு உச்சக்கட்டத்திற்குச் சென்றது. அவன் விடாமல் அவளது முலைக்காம்புகளைப் பிடித்து இழுத்து அவளது காம வெறியை இன்னும் தூண்டிவிட்டான். சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் தொண்டை வரைக்கும் சத்தம் வரும்படி மாறி மாறி ஊம்பியவள், திடீரென்று தன் வாயை அவனது ஆணுறுப்பிலிருந்து எடுத்தாள்.

அவள் வாயை எடுத்ததும், கார்த்திக் சட்டெனப் பாய்ந்து சென்று அவளது உதடுகளுடன் உதடு சேர்த்து ஒரு வெறித்தனமான கிஸ் கொடுத்தான். அவனது ஆணுறுப்பின் சுவையும், ரோஜாவின் வாயின் எச்சில் சுவையும் கலந்த அந்த முத்தத்தில் இருவரும் மிதந்தனர். அவன் வாயோடு வாய் வைத்து முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே, தன் இரு கைகளாலும் அவளது மார்பகங்களை விடாமல் பிசைந்து பிழிந்து தள்ளினான்.

இப்போது ரோஜா பஸ்ஸின் பெர்த்தில் மல்லாந்து படுக்க, கார்த்திக் அவள் மீது படுத்துக்கொண்டு கிஸ் அடித்துக்கொண்டே அவளது முலைகளைப் பிசைந்தான். அப்போது அவனது விறைத்த ஆணுறுப்பு ரோஜாவின் புண்டையின் மீது உரசிக்கொண்டே இருந்தது. ரோஜாவுக்குக் காம வெறி தாங்க முடியாமல், அவனது ஆணுறுப்பைக் கையால் பிடிக்கத் துடித்தாள்.

ஆனால் கார்த்திக் அவளிடம், "என்னடி அவசரம், இருடி... நான் உன் புண்டையை நக்கணும்," என்று சொல்லிக்கொண்டே கீழே குனிந்தான். அவனது கைகள் தொடர்ந்து அவளது மார்பகங்களைச் செதுக்கிக்கொண்டிருக்க, அவனது வாய் மட்டும் ரோஜாவின் புண்டைக்கு நேராகச் சென்றது.

ரோஜாவின் புண்டை சிறிதும் முடிகள் இல்லாமல் மழமழவென்று சுத்தமாக இருந்தது. அவள் கொஞ்சம் வெள்ளை நிறம் என்பதால், அந்தப் புண்டை பார்க்கவே பளிச்சென்று மின்னியது. கார்த்திக் அதைப் பார்த்ததுமே பைத்தியம் பிடித்தவன் போல, அதைச் சப்பிக் கடிக்க ஆரம்பித்தான். அவளது பருப்பைப் பற்களால் லேசாகக் கடித்துச் சப்பி இழுத்தபோது, ரோஜா சுகம் தாங்காமல், "ஹும்... ரொம்பக் கடிக்காதடா தம்பி, எனக்கு ரொம்ப மூட் ஆகுது!" என்று கத்த ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

இதற்கு மேல் கார்த்திக்கால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அவன் சட்டென மேலே எழுந்து வந்து, அவளது வாயோடு வாய் வைத்து முத்தம் கொடுத்தான்—அப்போதுதான் தன் வாயில் பட்டு ஈரமான ரோஜாவின் புண்டைச் சுவையை அவள் வாய்க்கேக் கொண்டுபோய் டேஸ்ட் காட்டினான். பிறகு அவளைச் சரியாகப் படுக்க வைத்து, அவளது புண்டைக்குள் தன் ஆணுறுப்பை நுழைக்க முயன்றான்.

ஆனால் அவனால் சரியாக உள்ளே வைக்க முடியவில்லை. ஏனென்றால், ரோஜா இதற்கு முன்பு ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே தன் துணையோடு அந்த அனுபவத்தைப் பெற்றிருந்தாள். அதனால் அவளுக்குச் சரியான புண்டை ஓட்டை எதுவென்று தேடி ஆணுறுப்பை வைப்பதில் சிறிது சிரமம் ஏற்பட்டது.

இதைப் புரிந்துகொண்ட ரோஜா, "இருடா கண்ணா, நான் ஹெல்ப் பண்றேன்," என்று சொல்லி, தானே தன் கையால் கார்த்திக்கின் ஆணுறுப்பைப் பிடித்துச் சரியாகப் புண்டை ஓட்டையின் மீது வைத்து, "ம்ம்... இப்போ உள்ள தள்ளு தம்பி," என்றாள்.

கார்த்திக் தன் 11 அங்குலப் பெருத்த ஆணுறுப்பை அவளது புண்டையின் மீது வைத்து ஒரே இடியாக இடித்தான். அவனது நீண்ட ஆணுறுப்பு ஒரே அடியில் அவளது புண்டைக்குள் முழுமையாக மறைந்து உள்ளே சென்றது. இவ்வளவு பெரிய ஆணுறுப்பு நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தன் புண்டைக்குள் சென்றதால், ரோஜா சுகமும் வலியும் கலந்து சத்தமாகக் கத்தினாள். தலையைச் சாய்த்து மேலே பார்த்தபடியே, அந்த ஆணுறுப்பு தன் உடலுக்குள் ஆழமாக இறங்குவதை அவள் கண்களை மூடி முழுமையாக அனுபவித்தாள்.

சிறிது நேரம் மெல்ல இடித்துக்கொண்டே கார்த்திக் அவளிடம், "என்ன ரோஜா... இப்போ என் பூல் உன் புண்டைக்குள்ள எப்படி இருக்கு?" என்று கேட்டான்.

அதற்கு ரோஜா கார்த்திக்கின் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடி, "என்னை என்ன விலைமாதுன்னு நினைச்சியாடா? நீதான் என் புண்டைக்குள்ள நுழையுற இரண்டாவது ஆளு தெரியுமா?" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவனது வாயோடு வாய் வைத்து முத்தம் கொடுத்துக் கட்டிக்கொண்டாள்.

கார்த்திக்கிற்குத் தான் ஒரு பிரெஷ்ஷான புண்டையை ஓக்குகிறோம் என்ற பெருமிதம் இன்னும் வெறியை ஏற்றியது. 

பஸ்ஸின் வேகத்திற்கு ஏற்ப, அவன் தன் இடுப்பைத் தூக்கி வேக வேகமாக இடிக்க ஆரம்பித்தான். ரோஜாவும் சும்மா இல்லாமல், அவளது புண்டையை நன்றாக விரித்துக்கொடுத்து, ஒவ்வொரு இடிக்கும் தன் இடுப்பைத் தூக்கித் தூக்கிக் காட்டினாள். 

கார்த்திக் ஆணுறுப்பை வெளியே எடுக்கும்போதெல்லாம் ரோஜாவும் தன் புண்டையை அவனுடன் சேர்த்து மேலே உயர்த்திப் பிடித்து அந்த உடலுறவை முழுமையாக ரசித்து அனுபவித்தாள்.

கார்த்திக் பஸ்ஸின் அதிர்வுகளுக்கு ஏற்ப ரோஜாவின் புண்டைக்குள் தன் ஆணுறுப்பை வேகமாக இடித்துக்கொண்டிருந்தான். திடீரென்று அவன் தன் வேகத்தை நிறுத்திவிட்டு, அப்படியே ரோஜாவின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தான்.

ரோஜா தன் கணკுகளால், "என்னடா திடீர்னு நிறுத்திட்ட?" என்று சைகையிலேயே கேட்டாள்.

அதற்கு கார்த்திக் மூச்சு வாங்கியபடியே, "இல்லைடி... கஞ்சி வர்ற மாதிரி இருக்கு, அதான் ஒரு நிமிஷம் நிறுத்திட்டு அப்புறம் அடிக்கலாம்," என்றான்.

உடனே ரோஜா பதறிப்போய், "அப்படியா... சரி, அப்போ உன் பூலை என் புண்டையிலிருந்து வெளிய எடு," என்று கூறினாள்.

ஆனால் கார்த்திக் விடாப்பிடியாக, "அப்படி எல்லாம் வெளிய எடுக்க முடியாது, என்று கூறிவிட்டு, அந்த ஆணுறுப்பை வெளியே எடுக்காமல் அப்படியே அவளது புண்டைக்குள்ளேயே வைத்துக் கொண்டு அமைதியாகப் படுத்திருந்தான்.

அவளது புண்டைக்குள் அந்தப் பெருத்த ஆணுறுப்பு அப்படியே தங்கியிருந்ததால், ரோஜாவால் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவளது புண்டை அந்தச் சூட்டைத் தாங்காமல் வெறிபிடித்து, சுன்னியைக் கவ்விப் பிடிப்பது போலத் தன் புண்டை தசைகளால் இறுக இறுக்கிப் பிடித்தாள்.

அவள் அப்படிச் செய்ததை கார்த்திக் நன்றாகவே உணர்ந்தான். உடனே அவன் அவளைப் பார்த்துக் காமக் குரலில், "என்னடி பண்ற தேவிடியா முண்டை... கஞ்சி வர வைக்கப் பார்க்கிறியா?" என்றான்.

அவன் அப்படியே எந்தவித அசைவும் கொடுக்காமல், 2 முதல் 5 நிமிடங்கள் வரை ஆணுறுப்பை வெளியே எடுக்காமல் அப்படியே புண்டைக்குள்ளேயே வைத்துவிட்டு அசையாமல் படுத்திருந்தான். பிறகு மீண்டும் மெல்லமாக இடிக்கத் தொடங்கினான்.

அவன் ஒவ்வொரு முறை அடிக்கும்போதும், ஒரு பிஸ்டன் இன்ஜின் எப்படி வேகமாக இயங்குமோ, அதேபோல அவனது 11 அங்குல ஆணுறுப்பு அவளது புண்டைக்குள் போயிட்டு வந்தது. அவன் அடிக்கும் ஒவ்வொரு அடிக்கும் ரோஜாவின் பெரிய மார்பகங்கள் மேலும் கீழும் அலைமோதி ஆடின. அந்த இருட்டில் அந்த முலைகள் ஆடுவதைப் பார்த்தபடியே கார்த்திக் இன்னும் வெறி கொண்டு வேகமாக இடிக்கத் தொடங்கினான்.

ரோஜாவும் சும்மா இருக்காமல், கார்த்திக்கின் ஒவ்வொரு இடிக்கும் தகுந்தாற்பல தன் புண்டையை மேலே தூக்கித் தூக்கிக் காட்டினாள். இப்படியே மின்னல் வேகத்தில் சுமார் 10 நிமிடங்கள் வரை தொடர்ந்து இடித்ததில் கார்த்திக் லேசாகத் டயர்ட் ஆனான்; ஆனாலும் அவனது ஆணுறுப்பிலிருந்து இன்னும் கஞ்சி வெளியே வரவில்லை.


continue.....?